Adhyaya 37

Verse 1

व्यास उवाच । ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे प्रत्यूचुः पवनात्मजम् । अधुना सफलं जन्म जीवितं च सुजीवितम्

ဗျာသက ပြောကြားသည် - ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏအပေါင်းတို့က လေနတ်သား၏ သားတော်ကို ပြန်လည်ဖြေကြားသည်မှာ "ယခုအခါ ကျွန်ုပ်တို့၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အကျိုးဖြစ်ထွန်းပြီဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘဝသည် အမှန်တကယ် ပြည့်စုံပါပြီ" ဟုဖြစ်သည်။

Verse 2

अद्य नो मोढलोकानां धन्यो धर्मश्च वै गृहाः । धन्या च सकला पृथ्वी यज्ञधर्मा ह्यनेकशः

ယနေ့တွင် ကျွန်ုပ်တို့ မောဓလူမျိုးများအတွက် ဓမ္မတရားသည် မွန်မြတ်လှပါသည်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အိမ်ဂေဟာများသည်လည်း ကျက်သရေမင်္ဂလာနှင့် ပြည့်စုံပါသည်။ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် တရားသောဝတ္တရားများကို နည်းလမ်းများစွာဖြင့် ကျင့်သုံးကြသောကြောင့် ဤကမ္ဘာမြေတခွင်လုံးသည်လည်း မွန်မြတ်လှပါသည်။

Verse 3

नमः श्रीराम भक्ताय अक्षविध्वंसनाय च । नमो रक्षःपुरीदाहकारिणे वज्रधारिणे

သီရိရာမမင်းမြတ်၏ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်သူ၊ အက္ခကို ချေမှုန်းသူအား ရှိခိုးပါ၏။ ရက္ခိုသ်တို့၏ မြို့ကို မီးရှို့သူ၊ မိုးကြိုးလက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်သူအား ရှိခိုးပါ၏။

Verse 4

जानकीहृदयत्राणकारिणे करुणात्मने । सीताविरह तप्तस्य श्रीरामस्य प्रियाय च

ဇာနကီ၏နှလုံးကို အားကိုးရာဖြစ်စေသော ကရုဏာတရားပြည့်ဝသူအား နမස්ကာရ; စီတာနှင့်ခွဲခွာခြင်းကြောင့် ပူလောင်နေသော သီရိရာမ၏ အချစ်တော်အားလည်း နမස්ကာရ။

Verse 5

नमोऽस्तु ते महावीर रक्षास्मान्मज्जतः क्षितौ । नमो ब्राह्मणदेवाय वायुपुत्राय ते नमः

အို မဟာဝီရ၊ သင့်အား နမස්ကာရ—မြေပြင်ပေါ်တွင် နစ်မြုပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါ။ ဘြာဟ္မဏတို့၏ ဒေဝတားအား နမස්ကာရ; အို ဝါယုပုတ্ৰ၊ သင့်အား နမස්ကာရ။

Verse 6

नमोऽस्तु राम भक्ताय गोब्राह्मणहिताय च । नमोस्तु रुद्ररूपाय कृष्णवक्त्राय ते तमः

သီရိရာမ၏ ဘက္တားအား နမස්ကာရ၊ နွားနှင့် ဘြာဟ္မဏတို့၏ အကျိုးကို ဆောင်ရွက်သူအားလည်း နမස්ကာရ။ ရုဒ္ဒရပုံစံတော်ရှိသူ၊ မည်းညိုသော မျက်နှာတော်ရှိသူအား နမස්ကာရ။

Verse 7

अंजनीसूनवे नित्यं सर्वव्याधिहराय च । नागयज्ञोपवीताय प्रबलाय नमोऽस्तु ते

အို အဉ္ဇနီ၏ သားတော်၊ အမြဲတမ်း နမස්ကာရ—ရောဂါအမျိုးမျိုးကို ဖယ်ရှားပေးသူအားလည်း နမස්ကာရ။ အို အင်အားကြီးသူ၊ မြွေကို ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) ကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်သူအား နမස්ကာရ။

Verse 8

स्वयं समुद्रतीर्णाय सेतुबंधनकारिणे

သမုဒ္ဒရာကို ကိုယ်တိုင်ကူးဖြတ်၍ စေတု (တံတား) တည်ဆောက်ခြင်းကို ဖြစ်စေသူအား နမස්ကာရ။

Verse 9

व्यास उवाच । स्तोत्रेणैवामुना तुष्टो वायुपुत्रोऽब्रवीद्वचः । शृणुध्वं हि वरं विप्रा यद्वो मनसि रोचते

ဗျာသ မိန့်တော်မူသည်– ဤစတုတ္ထရသီချင်းဖြင့်ပင် ဝါယုပုတ্ৰသည် ပီတိဖြစ်၍ ဤသို့မိန့်တော်မူ၏– “ဗြာဟ္မဏတို့၊ နားထောင်ကြလော့; သင်တို့စိတ်နှစ်သက်ရာ အပေးအကျေး(ဝရ)ကို တောင်းယူကြလော့။”

Verse 10

विप्रा ऊचुः । यदि तुष्टोऽसि देवेश रामाज्ञापालक प्रभो । स्वरूपं दर्शयस्वाद्य लंकायां यत्कृतं हरे

ဗြာဟ္မဏတို့ မိန့်ကြသည်– “သင် ပီတိဖြစ်လျှင်၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ရာမ၏ အမိန့်ကို လိုက်နာသော အရှင်၊ ဟရီဘုရား၊ ယနေ့ လင်္ကာ၌ ကိစ္စကို ပြီးမြောက်စေခဲ့သော ထိုရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြသပါ။”

Verse 11

तथा विध्वंसवाद्य त्वं राजानं पापकारिणम् । दुष्टं कुमारपालं हि आमं चैव न संशयः

“ထို့အတူ ပာပကံပြုသော ရာဇာ—ဒုષ્ટ ကုမာရပါလ—ကို သူ၏ မဟာမိတ်များနှင့်တကွ ဖျက်ဆီးပါ; ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိပါ။”

Verse 12

वृत्तिलोपफलं सद्यः प्राप्नुयात्त्वं तथा कुरु । प्रतीत्यर्थं महाबाहो किं विलंबं वदस्व नः

“သူ၏ မမှန်ကန်သော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပျက်စီးခြင်း၏ အကျိုးကို ချက်ချင်း ရစေပါ—ထိုသို့ ပြုပါ။ မဟာဗာဟု၊ ယုံကြည်ချက်အတွက် အဘယ်ကြောင့် နှောင့်နှေးသနည်း? ယခုပင် ကျွန်ုပ်တို့အား မိန့်ကြား၍ ပြသပါ။”

Verse 13

त्वयि चित्तेन दत्तेन स राजा पुण्यभाग्भवेत् । प्रत्यये दर्शिते वीर शासनं पालयिष्यति

“ထိုရာဇာ၏ စိတ်ကို သင်၌ အပ်နှံနိုင်လျှင် သူသည် ကုသိုလ်၏ အစိတ်အပိုင်းကို ရရှိသူ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူရဲကောင်း၊ ယုံကြည်စေသော သက်သေပြချက်ကို ပြသပြီးနောက် သူသည် ဓမ္မ၏ အမိန့်(ရှာသန)ကို လိုက်နာမည်။”

Verse 14

त्रयीधर्म्मः पृथिव्यां तु विस्तारं प्रापयिष्यति । धर्मधीर महावीर स्वरूपं दर्शयस्व नः

ထို့နောက် ဝေဒသုံးပါးအခြေပြု ဓမ္မသည် မြေပြင်တစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့မည်။ ဓမ္မ၌တည်ကြည်သူ မဟာဝီရ၊ ကျွန်ုပ်တို့အား သင်၏အမှန်တကယ်သော ရူပကို ပြသပါ။

Verse 15

हनुमानुवाच । मत्स्वरूपं महाकायं न चक्षुर्विषयं कलौ । तेजोराशिमयं दिव्यमिति जानंतु वाडवाः

ဟနုမာန်က မိန့်တော်မူသည်– “ငါ၏အမှန်ရူပသည် မဟာကာယဖြစ်၏။ ကလိယုဂ၌ သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်။ ပညာရှိတို့သည် ၎င်းကို တိဗ္ဗ၊ တေဇောရသီဖြင့် ပြည့်စုံသော အလင်းရောင်စုကြီးဟု သိကြစေ။”

Verse 16

तथापि परया भक्त्या प्रसन्नोऽहं स्तवादिभिः । वसनांतरितं रूपं दर्शयिष्यामि पश्यत

သို့သော်လည်း သင်တို့၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိနှင့် စတဝါဒိ (ချီးမွမ်းသံ) များကြောင့် ငါပျော်ရွှင်သဖြင့် အဝတ်အစားဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော ရူပတစ်ရူပကို ပြသမည်—ကြည့်ကြလော့။

Verse 17

एवमुक्तास्तदा विप्राः सर्वकार्यसमुत्सुकाः । महारूपं महाकायं महापुच्छसमाकुलम्

ဤသို့ မိန့်တော်မူသဖြင့် ကိစ္စအားလုံး ပြည့်စုံစေလိုသော ဗိပ္ပရ (ဗြာဟ္မဏ) တို့သည် မဟာရူပ မဟာကာယကို မြင်ကြ၏—မဟာပုစ္ဆ (အမြီးကြီး) ၏ အံ့မခန်းအင်အားဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်။

Verse 18

दृष्ट्वा दिव्यस्वरूपं तं हनुमंतं जहर्षिरे । कथंचिद्धैर्यमालंब्य विप्राः प्रोचुः शनैः शनैः

ဟနုမာန်၏ တိဗ္ဗအမှန်ရူပကို မြင်ကြသော် သူတို့သည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြစ်ကြ၏။ ထို့နောက် ခက်ခဲစွာ စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ဆောင်ယူကာ ဗြာဟ္မဏတို့သည် တဖြည်းဖြည်း နူးညံ့စွာ ပြောကြ၏။

Verse 19

यथोक्तं तु पुराणेषु तत्तथैव हि दृश्यते । उवाच स हि तान्सर्वांश्चक्षुः प्रच्छाद्य संस्थितान्

ပုရာဏများတွင် ဆိုထားသကဲ့သို့ပင် အမှန်တကယ် ထိုသို့ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို မြင်ရသည်။ ထို့နောက် မျက်စိကို ဖုံးကာ ထိုနေရာ၌ ရပ်နေသူတို့အားလုံးကို သူက မိန့်ကြား하였다။

Verse 20

फलानीमानि गृह्णीध्वं भक्षणार्थमृषीश्वराः । एभिस्तु भक्षितैर्विप्रा ह्यतितृप्तिर्भविष्यति

“ဤအသီးများကို ယူကြလော့၊ ရှိသီတို့အနက် အရှင်များရေ၊ စားသုံးရန်အတွက်။ ဤအသီးများကို စားသုံးလျှင်၊ ဗြာဟ္မဏတို့ရေ၊ သင်တို့သည် အလွန်တရာ စိတ်နှလုံးပြည့်ဝ တင်းတိမ်လာမည်”

Verse 21

धर्मारण्यं विना वाद्य क्षुधा वः शाम्यति धुवम्

“ဓမ္မာရဏ္ယကို မစွန့်ခွာဘဲပင်၊ အမှန်တကယ် သင်တို့၏ ဆာလောင်မှုသည် သေချာစွာ ငြိမ်းသက်လိမ့်မည်”

Verse 22

व्यास उवाच । क्षुधाक्रांतैस्तदा विप्रैः कृतं वै फलभक्षणम् । अमृतप्राशनमिव तृप्तिस्तेषामजायत

ဗျာသ မိန့်သည်– ထိုအခါ ဆာလောင်မှုကြောင့် ဖိစီးခံရသော ဗြာဟ္မဏတို့သည် အသီးများကို စားသုံးကြ၏။ သူတို့၌ အမృతကို သောက်သကဲ့သို့ တင်းတိမ်မှု ပေါ်ပေါက်လာ하였다။

Verse 23

न तृषा नैव क्षुच्चैव विप्राः संक्लिष्टमानसाः । अभवन्सहसा राजन्विस्मयाविष्टचेतसः

စိတ်နှလုံးကလိသ်ဖြစ်နေခဲ့သော ဗြာဟ္မဏတို့၌ ရေငတ်ခြင်းလည်း မကျန်၊ ဆာလောင်ခြင်းလည်း မကျန်တော့။ အို မင်းကြီး၊ ခဏချင်းပင် သူတို့၏ စိတ်သည် အံ့ဩခြင်း၌ နစ်မြုပ်သွား하였다။

Verse 24

ततः प्राहांजनीपुत्रः संप्राप्ते हि कलौ द्विजाः । नागमिष्याम्यहं तत्र मुक्त्वा रामेश्वरं शिवम्

ထို့နောက် အဉ္ဇနီ၏သားက ဆိုသည်– “ဒွိဇတို့ရေ၊ ကလိယုဂ် ရောက်လာသောအခါ ငါသည် ထိုနေရာသို့ မသွားတော့၊ ရာမေရှွရ၌ တည်ရှိသော သီဝကို ချန်ထား၍ မသွားနိုင်” ဟု။

Verse 25

अभिज्ञानं मया दत्तं गृहीत्वा तत्र गच्छत । तथ्यमेतत्प्रतीयेत तस्य राज्ञो न संशयः

“ငါပေးထားသော အသိအမှတ်ပြု အမှတ်တံဆိပ်ကို ယူဆောင်၍ ထိုနေရာသို့ သွားကြလော့။ ထိုအခါ ထိုဘုရင်သည် ဤအမှန်တရားကို လက်ခံမည်—သံသယမရှိ” ဟု။

Verse 26

इत्युक्त्वा बाहुमुद्धृत्य भुजयोरुभयोरपि । पृथग्रोमाणि संगृह्य चकार पुटिकाद्वयम्

ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် လက်မောင်းကို မြှောက်၍ လက်မောင်းနှစ်ဖက်မှ အမွှေးကို သီးခြားစီ စုဆောင်းကာ အထုပ်ငယ် နှစ်ထုပ် ပြုလုပ်하였다။

Verse 27

भूर्जपत्रेण संवेष्ट्य ते अदाद्विप्रकक्षयोः । वामे तु वामकक्षोत्थां दक्षिणोत्थां तु दक्षिणे

ဘူးရ္ဇပတ္တ (ဘဲချ်အခေါက်) ဖြင့် ထုပ်ပိုးကာ ဗိပၸရတို့၏ လက်ခေါက်တွင် ပေးအပ်하였다—ဘယ်ဘက်မှ ထုတ်ကို ဘယ်ဘက်တွင်၊ ညာဘက်မှ ထုတ်ကို ညာဘက်တွင် ထားစေ하였다။

Verse 28

कामदां रामभक्तस्य अन्येषां क्षयकारिणीम् । उवाच च यदा राजा ब्रूते चिह्नं प्रदीयताम्

၎င်းကို ရာမဘက္တအတွက် ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော အရာဟု ဆိုပြီး၊ အခြားသူတို့အတွက်တော့ ပျက်စီးမှုကို ဖြစ်စေသည်ဟု ပြော하였다။ ထို့ပြင် “ဘုရင်မေးလျှင် ဤအမှတ်တံဆိပ်ကို တင်ပြရမည်” ဟု ဆို하였다။

Verse 29

तदा प्रदीयतां शीघ्रं वामकक्षोद्भवा पुटी । अथवा तस्य राज्ञस्तु द्वारे तु पुटिकां क्षिप

ထိုအခါ လက်ဝဲလက်ခေါက်အောက်မှ ပေါ်ထွက်လာသော အိတ်ငယ်ကို ချက်ချင်း ပေးအပ်လော့။ မဟုတ်လျှင် ထိုမင်း၏ တံခါးဝ၌ပင် အိတ်ကို ပစ်ချလော့။

Verse 30

ज्वालयति च तत्सैन्यं गृहं कोशं तथैव च । महिष्यः पुत्रकाः सर्वं ज्वलमानं भविष्यति

၎င်းသည် ထိုစစ်တပ်ကိုလည်းကောင်း၊ အိမ်များနှင့် ဘဏ္ဍာတိုက်ကိုလည်းကောင်း မီးလောင်စေမည်။ မဟေသီများနှင့် သားတော်များ—အရာအားလုံး မီးတောက်လောင်မည်။

Verse 31

यदा तु वृत्तिं ग्रामांश्च वणिजानां बलिं तथा । पूर्वं स्थितं तु यत्किंचित्तत्तद्दास्यति वाडवाः

သို့ရာတွင် (မင်း) သက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် အလှူအတန်း၊ ရွာများနှင့် ကုန်သည်တို့ထံမှ ထုံးတမ်းအခွန်/ပူဇော်ခကို ပေးအပ်သောအခါ—ယခင်က သတ်မှတ်ထားသမျှကို၊ ဟေ ဝာဍဝါဟ်၊ ထိုအတိုင်းတိတိကျကျ ပေးမည်။

Verse 32

लिखित्वा निश्चयं कृत्वाप्यथ दद्यात्स पूर्ववत् । करसंपुटकं कृत्वा प्रणमेच्च यदा नृपः

ရေးသား၍ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မာစေပြီးနောက် ယခင်ကဲ့သို့ပင် ပေးအပ်လော့။ ထို့ပြင် မင်းသည် လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ပူဇော်သောအခါ…

Verse 33

संप्राप्य च पुरा वृत्तिं रामदत्तां द्विजोत्तमाः । ततो दक्षिणकक्षास्थकेशानां पुटिका त्वियम्

ဟေ ဒွိဇိုတ္တမတို့၊ ယခင်က ရာမက ပေးအပ်သော သက်မွေးဝမ်းကျောင်းအလှူကို ရရှိပြီးနောက် (သိကြလော့) ဤအိတ်သည် လက်ယာလက်ခေါက်အောက်မှ ဆံပင်တို့၏ အိတ်ဖြစ်သည်။

Verse 34

प्रक्षिप्यतां तदा सैन्यं पुरावच्च भविष्यति । गृहाणि च तथा कोशः पुत्रपौत्रादयस्तथा

ထို့ကြောင့် အဲဒီမှာပင် ပစ်ချလိုက်ကြလော့; စစ်တပ်သည် ယခင်ကဲ့သို့ ပြန်လည်ဖြစ်လာမည်။ ထို့အတူ အိမ်များ၊ ဘဏ္ဍာတိုက်နှင့် သား၊ မြေး စသည့်အရာအားလုံးလည်း ပြန်လည်ရရှိမည်။

Verse 35

वह्निना मुच्यमानास्ते दृश्यंते तत्क्षणादिति । श्रुत्वाऽमृतमयं वाक्यं हनुमंतोदितं परम्

“သူတို့သည် မီးမှ ချက်ချင်းလွတ်မြောက်သွားသည်ဟု မြင်ရသည်!”—ဟနုမာန် မိန့်ကြားသော အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ အမృతကဲ့သို့ ကယ်တင်သည့် စကားကို ကြားသော်…

Verse 36

अलभन्त मुदं विप्रा ननृतुः प्रजगुर्भृशम् । जयं चोदैरयन्केऽपि प्रहसन्ति परस्परम्

ဗြာဟ္မဏများသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ကြပြီး ကပြ၍ အသံကျယ်ကျယ် သီဆိုကြသည်။ အချို့က “အောင်မြင်ပါစေ!” ဟု ကြွေးကြော်ကာ အချင်းချင်း ရယ်မောကြသည်။

Verse 37

पुलकांकितसर्वाङ्गाः स्तुवन्ति च मुहुर्मुहुः । पुच्छं तस्य च संगृह्य चुचुंबुः केचिदुत्सुकाः

ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံး ရင်ခုန်ရောမန့်ဖြစ်ကာ သူတို့သည် ထပ်ခါထပ်ခါ ချီးမွမ်းကြသည်။ အချို့က စိတ်အားထက်သန်၍ သူ၏အမြီးကို ကိုင်ကာ နမ်းကြသည်။

Verse 39

ततः प्रोवाच हनुमांस्त्रिरात्रं स्थीयतामिह । रामतीर्थस्य च फलं यथा प्राप्स्यथ वाडवाः

ထို့နောက် ဟနုမာန်က မိန့်သည်– “ဟေ ဝာဍဝါတို့၊ ဤနေရာ၌ သုံးညတိုင်တိုင် နေကြလော့၊ ရာမတီရ္ထ၏ အကျိုးဖလကို သင်တို့ ရရှိစေရန်ပင်။”

Verse 40

तथेत्युक्त्वाथ ते विप्रा ब्रह्मयज्ञं प्रचक्रिरे । ब्रह्मघोषेण महता तद्वनं बधिरं कृतम्

“ဤသို့ပင်” ဟုဆိုပြီးနောက် ဗိပၸရာ (ဗြာဟ္မဏ) များသည် ဘြဟ္မယဇ္ဉကို စတင်ကျင်းပကြ၏။ မဟာဘြဟ္မဃောသ—ဝေဒသံတော်သရဏ၏ အားကြီးသောအသံကြောင့် ထိုတောအုပ်သည် သံဃာတော်သံဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ နားမကြားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

Verse 41

स्थित्वा त्रिरात्रं ते विप्रा गमने कृतबुद्धयः । रात्रौ हनुमतोऽग्रे त इदमूचुः सुभक्तितः

သုံးညတိုင်တိုင် နေထိုင်ပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏများသည် ထွက်ခွာရန် စိတ်ဆုံးဖြတ်ကြ၏။ ထို့နောက် ညအချိန်တွင် ဟနုမာန်၏ ရှေ့၌ ရပ်ကာ အလွန်နက်ရှိုင်းသော ဘက္တိဖြင့် ဤစကားများကို ပြောကြ၏။

Verse 42

ब्राह्मणा ऊचुः । वयं प्रातर्गमिष्यामो धर्मारण्यं सुनिर्मलम् । न विस्मार्या वयं तात क्षम्यतां क्षम्यतामिति

ဗြာဟ္မဏတို့က ဆိုကြသည်– “မနက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင် အလွန်သန့်ရှင်းသော သာသနာတော ‘ဓမ္မာရဏ္ယ’ သို့ ကျွန်ုပ်တို့ သွားမည်။ အချစ်တော်ရေ၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို မမေ့ပါနှင့်; ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ခွင့်လွှတ်ပါ။”

Verse 43

ततो वायुसुतो राजन्पर्वतान्महतीं शिलाम् । बृहतीं च चतुःशालां दशयोजनमायतीम्

ထို့နောက် အရှင်မင်းကြီးရေ၊ လေသခင်၏သား (ဝါယုသုတ) သည် တောင်ပေါ်မှ အလွန်ကြီးမားသော ကျောက်ပြားတစ်ပြားကို ယူဆောင်လာ၏—ကျယ်ဝန်း၍ လေးဖက်ပြည့်စုံကာ ယောဇနာ ဆယ်တိုင်တိုင် ရှည်လျား၏။

Verse 44

आस्तीर्य प्राह तान्विप्राञ्छिलायां द्विजसत्तमाः । रक्ष्यमाणा मया विप्राः शयीध्वं विगतज्वराः

ကျောက်ပြားကို ခင်းပြီးနောက် ထိုကျောက်ပေါ်ရှိ ဗြာဟ္မဏတို့အား ဆို၏– “ဒွိဇအထွဋ်အမြတ်တို့ရေ! ကျွန်ုပ်၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင်၊ ဗြာဟ္မဏတို့ရေ၊ စိတ်ပူမနေဘဲ လဲလျောင်းအိပ်စက်ကြလော့—ဖျားနာခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းစင်စေ။”

Verse 45

इति श्रुत्वा ततः सर्वे निद्रामापुः सुखप्रदाम् । एवं ते कृतकृत्यास्तु भूत्वा सुप्ता निशामुखे

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် အားလုံးသည် သက်သာချမ်းမြေ့စေသော အိပ်စက်ခြင်းသို့ ဝင်ရောက်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် တာဝန်ပြီးစီးသူများကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ညဦးပိုင်းတွင် အိပ်ပျော်ကြ၏။

Verse 46

कृपालुः स च रुद्रात्मा रामशासनपालकः । रक्षणार्थं हि विप्राणामतिष्ठच्च धरातले

သူသည် ကရုဏာပြည့်ဝ၍ ရုဒ္ရ၏ သဘာဝတရားကို ဆောင်ထားသူ၊ ရာမ၏ အမိန့်ကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းသူ ဖြစ်၏။ ဗြာဟ္မဏများကို ကာကွယ်ရန် မြေပြင်ပေါ်တွင် တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်ခဲ့၏။

Verse 47

व्यास उवाच । अर्द्धरात्रे तु संप्राप्ते सर्वे निद्रामुपागताः । तातं संप्रार्थयामास कृतानुग्रहको भवान्

ဗျာသက ဆိုသည်– အလယ်ည ရောက်လာ၍ အားလုံး အိပ်ပျော်သွားသောအခါ၊ သူသည် ဖခင်ထံ ဆုတောင်းလျက် “သင်သည် အနုဂ्रहကို ပေးပြီးသားဖြစ်သည်—(ဤအရာကိုလည်း ပြုပါ)” ဟု တောင်းပန်၏။

Verse 48

समीरण द्विजानेतान्स्थानं स्वं प्रापयस्व भोः । ततो निद्राभिभूतांस्तान्वायुपुत्रप्रणोदितः

“အို စမီရဏ (လေ)၊ ဤဗြာဟ္မဏတို့ကို မိမိတို့နေရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးပါ” ဟု ဆို၏။ ထို့နောက် အိပ်ငိုက်ခြင်းအောက်တွင် ကျရောက်နေသူတို့ကို ဝါယု၏ သား၏ လှုံ့ဆော်မှုဖြင့် ရှေ့သို့ ဆောင်ရွက်သွားစေခဲ့သည်။

Verse 49

समुद्धृत्य शिलां तां तु पिता पुत्रेण भारत । विशिष्टो यापयामास स्वस्थानं द्विजसत्तमान्

အို ဘာရတ၊ ဖခင်သည် သား၏ အကူအညီဖြင့် ထိုကျောက်ပြားကို မြှောက်တင်ကာ ထူးကဲသော အင်အားဖြင့် ထိုအထူးမြတ်သော ဗြာဟ္မဏတို့ကို မိမိတို့၏ နေရာဌာနသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့၏။

Verse 50

षड्भिर्मासैश्च यः पन्था अतिक्रांतो द्विजातिभिः । त्रिभिरेव मुहूर्त्तैस्तु धर्मारण्यमवाप्तवान्

ဒွိဇတို့သည် သာမန်အားဖြင့် ခြောက်လကြာ ဖြတ်သန်းရသော ခရီးလမ်းကို၊ သူသည် မုဟူရ္တ သုံးခါ (နာရီအနည်းငယ်) အတွင်းပင် ဓမ္မာရဏ္ယသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

Verse 51

भ्रममाणां शिलां ज्ञात्वा विप्र एको द्विजाग्रतः । वात्स्यगोत्रसमुत्पन्नो लोकान्संगीतवान्कलम्

လှည့်ပတ်နေသော ကျောက်တုံးကို သိမြင်ပြီး၊ ဒွိဇတို့အနက် အထူးမြတ်သော ဗိပရတစ်ဦး—ဝါတ်စျ ဂိုတ်ရမှ မွေးဖွားသူ—သည် သာယာနူးညံ့သော သီချင်းသံဖြင့် လူအများကို မောဟစေ하였다။

Verse 52

गीतानि गायनोक्तानि श्रुत्वा विस्मयमाययुः । प्रभाते सुप्रसन्ने तु उदतिष्ठन्परस्परम्

သီချင်းဆိုသူက သီဆိုသော သီချင်းများကို ကြားသော် သူတို့သည် အံ့ဩမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြသည်။ ထို့နောက် မင်္ဂလာပြည့်ဝ၍ စိတ်ချမ်းသာသော မနက်အရုဏ်တွင် ထ၍ အချင်းချင်း ဆွေးနွေးကြသည်။

Verse 53

ऊचुस्ते विस्मिताः सर्वे स्वप्नोऽयं वाथ विभ्रमः । ससंभ्रमाः समुत्थाय ददृशुः सत्यमंदिरम्

သူတို့အားလုံး အံ့ဩ၍ “ဤသည် အိပ်မက်လား၊ မာယာ၏ လှည့်စားမှုလား” ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့နောက် စိတ်လှုပ်ရှားကာ ထ၍ သစ္စာမန္ဒိရ—အမှန်တရား၏ ဘုရားကျောင်းကို မြင်တွေ့ကြသည်။

Verse 54

अंतर्बुद्ध्या समालोक्य प्रभावो वायुजस्य च । श्रुत्वा वेदध्वनिं विप्राः परं हर्षमुपागताः

အတွင်းဉာဏ်ဖြင့် ဝါယု၏ သားတော်၏ မဟိမကို မြင်သိကာ၊ ဝေဒသံတော်၏ ဂုဏ်သံကို ကြားသဖြင့် ဗြာဟ္မဏတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော ပီတိဖြင့် ပြည့်ဝသွားကြသည်။

Verse 55

ग्रामीणाश्च ततो लोका दृष्ट्वा तु महतीं शिलाम् । अद्भुतं मेनिरे सर्वे किमिदं किमिदं त्विति

ထို့နောက် ရွာသူရွာသားတို့သည် ထိုကြီးမားသော ကျောက်တုံးကို မြင်ကြသဖြင့် အားလုံးက အံ့ဩဖွယ်အဖြစ် ထင်မှတ်ကာ “ဒါဘာလဲ—ဒါဘာလဲ” ဟု ထပ်တလဲလဲ မေးမြန်းကြ၏။

Verse 56

गृहेगृहे हि ते लोकाः प्रवदंति तथाद्भुतम् । ब्राह्मणैः पूर्यमाणा सा शिला च महती शुभा

အိမ်တစ်အိမ်မှ အိမ်တစ်အိမ်သို့ လူတို့သည် ထိုအံ့ဩဖွယ်ကို ပြောဆိုကြ၏။ ထိုမင်္ဂလာရှိသော ကြီးမားသည့် ကျောက်တုံးသည်လည်း ဗြာဟ္မဏများဖြင့် ဝိုင်းဝန်းကာ ပြည့်နှက်နေ၏။

Verse 57

अशुभा वा शुभा वापि न जानीमो वयं किल । संवदंते ततो लोकाः परस्परमिदं वचः

ထို့နောက် လူတို့သည် အချင်းချင်း ပြောဆိုကြ၍ “မင်္ဂလာမရှိသလား မင်္ဂလာရှိသလား—အမှန်တကယ် ကျွန်ုပ်တို့ မသိကြ” ဟု ဆိုကာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆွေးနွေးကြ၏။

Verse 58

व्यास उवाच । ततो द्विजानां ते पुत्राः पौत्राश्चैव समागताः । ऊचुस्ते दिष्ट्या भो विप्रा आगताः पथिका द्विजाः

ဗျာသ မဟာရသီက မိန့်ကြားသည်– ထို့နောက် ထိုဗြာဟ္မဏတို့၏ သားများနှင့် မြေးများ စုဝေးလာကာ “ကံကောင်းပါ၏၊ အို ဗိပရတို့၊ အို ဒွိဇ ခရီးသွားတို့—သင်တို့ ရောက်လာကြပြီ” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 59

ते तु संतुष्टमनसा सन्मुखाः प्रययुर्मुदा । प्रत्युत्थानाभिवादाभ्यां परिरंभणकं तथा

ထို့နောက် သူတို့သည် စိတ်ပျော်ရွှင်ကျေနပ်၍ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဝမ်းမြောက်စွာ နီးကပ်လာကြပြီး၊ ကြိုဆိုရန် ထရပ်ကာ ဂါရဝပြုနမസ്കာရလုပ်၍ ထို့အပြင် ဖက်လှုပ်နှုတ်ဆက်ကြ၏။

Verse 60

आघ्राणकादींश्च कृत्वा यथायोग्यं प्रपूज्य च । सर्वं विस्तार्य कथितं शीघ्रमागममात्मनः

အာဃ္ရာဏ (āghrāṇa) စသော အခမ်းအနားများကို သင့်တော်သလို စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်၍ ထိုက်တန်သလို ပူဇော်ပြီးနောက်၊ အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ရှင်းလင်းပြောကြားကာ မိမိ၏ နေရာတော်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွား하였다။

Verse 61

ततः संपूज्य तत्सर्वान्गंधतांबूलकुंकुमैः । शांतिपाठं पठंतस्ते हृष्टा निजगृहान्ययुः

ထို့နောက် အနံ့သာ၊ တမ်းဘူးလ် (ပန်) နှင့် ကုင်ကူမ (kuṅkuma) တို့ဖြင့် အားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ဂုဏ်ပြုပူဇော်ကာ၊ ရှာန္တိ-ပါဌ (Śānti-pāṭha) ကို ရွတ်ဆိုကြပြီး၊ စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက် မိမိတို့အိမ်များသို့ ပြန်သွားကြသည်။

Verse 63

आश्चर्यं परमं प्रापुः किमेतत्स्थानमुत्तमम् । अयं तु दक्षिण द्वारे शांतिपाठोऽत्र पठ्यते

သူတို့သည် အလွန်အံ့ဩသွားကြသည်– “ဤအရာသည် အထူးမြတ်သော နေရာတော် မည်သို့နည်း? ထို့ပြင် တောင်ဘက်တံခါး၌ ဤနေရာတွင် ရှာန္တိ-ပါဌ ကို အဘယ်ကြောင့် ရွတ်ဆိုကြသနည်း?”

Verse 64

गृहा रम्याः प्रदृश्यंते शचीपतिगृहोपमाः । प्रासादाः कुलमातॄणां दृश्यंते चाग्निशोभनाः

လှပသော အိမ်များ ပေါ်ထွက်လာ၍ ရှချီပတိ အိန္ဒြာ၏ အိမ်တော်နှင့် ဆင်တူသည်။ ထို့ပြင် ကုလ-မာတೃ များ၏ ပရသာဒများလည်း မြင်ရပြီး၊ ပူဇော်အဂ္ဂိကဲ့သို့ တောက်ပလှသည်။

Verse 65

एवं ब्रुवत्सु विप्रेषु महाशक्तिप्रपूजने । आगतो ब्राह्मणोऽपश्यत्तत्र विप्रकदंबकम्

ဗြာဟ္မဏများက ထိုသို့ ပြောဆိုနေစဉ်၊ မဟာရှက္တိ (Mahāśakti) ကို မဟာပူဇော်နေရာတွင် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး ရောက်လာပြီး၊ ထိုနေရာ၌ ဗြာဟ္မဏများ အစုအဝေးကြီးကို မြင်တွေ့하였다။

Verse 66

हर्षितो भावितस्तत्र यत्र विप्राः सभासदः । उवाव दिष्ट्या भो विप्रा ह्यागताः पथिका द्विजाः

အစည်းအဝေးခန်း၌ ထိုင်နေသော ဗြာဟ္မဏများကို မြင်သော် သူသည် ဝမ်းမြောက်၍ စိတ်လှုပ်ရှားကာ ပြော၏— “ကံကောင်းလှပါ၏၊ အို ဗိပရဗြာဟ္မဏတို့၊ ခရီးသွား ဒွိဇတို့ အမှန်တကယ် ရောက်လာကြပြီ!”

Verse 67

प्रत्युत्तस्थुस्ततो विप्राः पूजां गृहीत्वा समागताः । प्रत्युत्थानाभिवादौ चाकुर्वंस्ते च परस्परम्

ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏတို့သည် ပြန်လည်ကြိုဆို၍ ထရပ်ကာ၊ ပူဇော်အလှူပစ္စည်းများကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရှေ့သို့လာကြပြီး၊ အချင်းချင်း ထရပ်ကြိုဆိုခြင်းနှင့် ဂါရဝပြုနမස්ကာရကို ပြုလုပ်ကြ၏။

Verse 68

ब्रूतेऽन्यो मम यत्नेन कार्यं नियतमेव हि । अन्यो ब्रूते महाभाग मयेदं कृतमित्युत

တစ်ဦးက “ကျွန်ုပ်၏ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် ဤကိစ္စသည် အမှန်တကယ် စနစ်တကျ ဖြစ်သွားပြီ” ဟုဆို၏။ အခြားတစ်ဦးက “အို မဟာဘဂါ၊ ဤအမှုကို ကျွန်ုပ်က ပြုလုပ်ခဲ့သည်” ဟုဆို၏။

Verse 69

पथिकानां वचः श्रुत्वा हर्षपूर्णा द्विजोत्तमाः । शांतिपाठं पठन्तस्ते हृष्टा निजगृहान्ययुः

ခရီးသွားတို့၏စကားကို ကြားသော် ဒွိဇအထူးမြတ်တို့သည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ပြည့်နှက်ကြ၏။ သူတို့သည် ရှာန္တိ-ပါဋ္ဌကို ရွတ်ဆိုလျက် ပျော်ရွှင်စွာ ကိုယ့်အိမ်များသို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 70

विमृश्य मिलिताः प्रातर्ज्योतिर्विद्भिः प्रतिष्ठिताः । ब्राह्मे मूहूर्ते चोत्थाय कान्यकुब्जं गता द्विजाः

စဉ်းစားညှိနှိုင်းပြီးနောက် မနက်ခင်း၌ စုဝေးကြကာ၊ မင်္ဂလာအချိန်ကို သိသူတို့၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ဗြဟ္မာ-မုဟူရတ၌ ထကာ ဒွိဇတို့သည် ကာန်ယကုပ္ဇသို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 71

दोलाभिर्वाहिताः केचित्केचिदश्वै रथैस्तथा । केचित्तु शिबिकारूढा नानावाहनगाश्च ते

အချို့ကို ဒိုလီ(လှည်းတင်)ဖြင့် ထမ်းဆောင်လာကြပြီး၊ အချို့က မြင်းစီး၍ ရထ(ရထား)ဖြင့်လည်း လာကြသည်။ အချို့က စိဗိကာ(ပလင်ကီ)ပေါ် စီးနင်း၍—ယာဉ်အမျိုးမျိုးဖြင့် ခရီးဆက်ကြ၏။

Verse 72

तत्पुरं तु समासाद्य गंगायाः शोभने तटे । अकुर्वन्वसतिं वीराः स्नानदानादिकर्म्म च

ထိုမြို့သို့ ရောက်ရှိကာ ဂင်္ဂါမြစ်၏ လှပသော ကမ်းပါး၌ ထိုသူရဲကောင်းတို့သည် နေရာချ၍ နာနာ(သန့်စင်ရေချိုး)၊ ဒာန(လှူဒါန်း) စသည့် ဓမ္မကမ္မများကို ဆောင်ရွက်ကြ၏။

Verse 73

चरेण केनचिद्दृष्टाः कथिता नृपसन्निधौ । अश्वाश्च बहुशो दोला रथाश्च बहुशो वृषाः

စူးစမ်းသူတစ်ဦးက မြင်တွေ့ပြီး မင်းရှေ့တော်၌ သတင်းတင်ပြလေသည်—မြင်းများစွာ၊ ဒိုလီများစွာ၊ ရထများစွာ၊ နှင့် နွားထီး(ဝೃષ) များစွာလည်း ရှိကြောင်း။

Verse 74

विप्राणामिह दृश्यंते धर्मारण्यनिवासिनाम् । नूनं ते च समायाता नृपेणोक्तं ममाग्रतः

ဤနေရာတွင် ဓမ္မာရဏ္ယ၌ နေထိုင်သော ဗြာဟ္မဏများကို မြင်ရသည်။ မင်းက ကျွန်ုပ်ရှေ့တွင် မိန့်ခဲ့သကဲ့သို့၊ အမှန်တကယ် သူတို့ ရောက်လာကြပြီ။

Verse 75

अभिज्ञापय मे पूर्वं प्रेषिताः कपिसंनिधौ

ကပိသန္နိဓိသို့ အရင်က စေလွှတ်ထားသူတို့အကြောင်းကို အရင်ဆုံး ကျွန်ုပ်အား အသိပေးပါ။