Adhyaya 1

Verse 1

श्रीगणेशाय नमः । तर्तुं संहृतिवारिधिं त्रिजगतां नौर्नाम यस्य प्रभोर्येनेदं सकलं विभाति सततं जातं स्थितं संसृतम् । यश्चैतन्यघनप्रमाण विधुरो वेदांतवेद्यो विभुस्तं वन्दे सहजप्रकाशममलं श्रीरामचन्द्रं परम् । दाराः पुत्रा धनं वा परिजनसहितो बंधुवर्गः प्रियो वा माता भ्राता पिता वा श्वशुरकुलजना भृत्यऐश्वर्य्यवित्ते । विद्या रूपं विमलभवनं यौवनं यौवतं वा सर्वे व्यर्थं मरणसमये धर्म एकः सहायः । नैमिषे निमिषक्षेत्रे ऋषयः शौनकादयः । सत्रं स्वर्गाय लोकाय सहस्रसममासत

သီရိဂဏေရှာယ နမಃ။ သုံးလောကကို ပျက်စီးခြင်း၏ သမုဒ္ဒရာမှ ကူးမြောက်စေသော လှေတော်ဖြစ်ပြီး၊ သခင်တော်၏ တေဇောကြောင့် ဤစကြဝဠာသည် မွေးဖွားခြင်း၊ တည်တံ့ခြင်းနှင့် သံသရာစီးဆင်းမှုအတွင်း အစဉ်တောက်ပနေသော၊ ဝေဒാന്തဖြင့် သိမြင်နိုင်သည့် အလုံးစုံပျံ့နှံ့သော သီရိရာမချန္ဒရ အမြင့်မြတ်တော်ကို ကျွန်ုပ် ဗန္ဒနာပြုပါ၏—သဘာဝအလင်းဖြင့် ကိုယ်တိုင်တောက်ပ၍ သန့်ရှင်းအမဲကင်းတော်မူ၏။ ဇနီး၊ သားသမီး၊ ဥစ္စာ၊ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေ၊ ချစ်ခင်သူများ၊ မိခင်၊ ညီအစ်ကို၊ ဖခင်၊ မိဘဘက်ဆွေမျိုး၊ အလုပ်သမား၊ အာဏာနှင့် ငွေကြေး; ပညာ၊ အလှ၊ သန့်ရှင်းသောအိမ်၊ ယောဝနနှင့် ပျော်ရွှင်မှု—သေမင်းအချိန်၌ အားလုံး အကျိုးမဲ့; ဓမ္မတရားတစ်ပါးတည်းသာ ကူညီသူဖြစ်၏။ နိုင်မိရှ (နိမိရှ-ခ္ෂೇತ್ರ) သန့်ရှင်းမြေ၌ ရှೌနကာတို့ ဦးဆောင်သော ရှိများသည် လောကအကျိုးနှင့် ကောင်းကင်ရရှိရေးအတွက် တစ်ထောင်နှစ်ကြာ စတြယဇ్ఞကို ထိုင်၍ ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြ၏။

Verse 2

एकदा सूतमायांतं दृष्ट्वा तं शौनकादयः । परं हर्षं समाविष्टाः पपुर्नेत्रैः सुचेतसा । चित्राः श्रोतुं कथास्तत्र परिवव्रुस्तपस्विनः

တစ်နေ့တွင် စူတသည် လာရောက်လာသည်ကို မြင်သော် ရှောနကာတို့ ဦးဆောင်သော ရှိများသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ကြ၍ သတိတည်ငြိမ်သောစိတ်ဖြင့် မျက်စိဖြင့်ပင် သူ့ကို “သောက်သုံး” သကဲ့သို့ ကြည့်ရှုကြ၏။ အံ့ဖွယ်ကောင်းသော ပုံပြင်ကഥာများကို ကြားလိုစိတ်ပြင်းပြ၍ ထိုတပသဝီများသည် အဲဒီနေရာတွင် သူ့ကို ဝိုင်းရံစုဝေးကြ၏။

Verse 3

अथ तेषूपविष्टेषु तपस्विषु महात्मसु । निर्दिष्टमासनं भेजे विनयाल्लोमहर्षणिः

ထို့နောက် မဟာတပသဝီ မဟာအတ္တမများ အားလုံး ထိုင်ရာယူပြီးသော် လောမဟရ္ရှဏသည် နှိမ့်ချမှုဖြင့် မိမိအတွက် ညွှန်ပြထားသော ထိုင်ခုံကို လက်ခံထိုင်လိုက်၏။

Verse 4

सुखासीनं च तं दृष्ट्वा विघ्नांतमुपलक्ष्य च । अथापृच्छंस्त ऋषयः काश्चित्प्रास्ताविकीः कथाः

သူ့ကို သက်သာစွာ အာသနပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်၍ အတားအဆီးတို့လည်း ငြိမ်းသက်သွားသည်ကို သတိပြုကာ၊ ရှိတော်မူသော ရှိများသည် တရားကထာ စတင်ရန် မိတ်ဆက်သဘော မေးခွန်းအချို့ကို မေးမြန်းကြ၏။

Verse 5

पुराणमखिलं तात पुरा तेऽधीतवान्पिता । कच्चित्त्वयापि तत्सर्वमधीतं लोमहर्षणे

“ချစ်သားရေ၊ အရင်က သင်၏ဖခင်သည် ပုရာဏာတစ်စုံတစ်ရာမကျန် အကုန်လုံးကို လေ့လာခဲ့၏။ အို လෝမဟර්ရှဏ၊ သင်လည်း ထိုအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ လေ့လာပြီးပြီလား?”

Verse 6

कथयस्व कथां सूत पुण्यां पापनिषूदिनीम् । श्रुत्वा यां याति विलयं पापं जन्मशतोद्भवम्

“အို စူတ၊ ကုသိုလ်ပေး၍ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးသော ပဝိත්ရကထာကို ပြောကြားပါ။ ထိုကထာကို နားထောင်လျှင် ရာမွေးတိုင် စုဆောင်းလာသော အပြစ်တို့ပင် ပျောက်ကွယ်လျက် လျောလျောလျားလျား လိမ္မာသွား၏။”

Verse 7

सूत उवाच । श्रीभारत्यंघ्रियुगलं गणनाथपदद्वयम् । सर्वेषां चैव देवानां नमस्कृत्य वदाम्यहम्

စူတက ပြောသည်– “သီရိ ဘာရတီ (ဆရஸဝတီ)၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်၊ ဂဏနာထ (ဂဏေရှ)၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်နှင့် တော်ဝင်ဒေဝတားအားလုံးကို နမස්ကာရပြု၍ ယခု ငါ ပြောကြားမည်။”

Verse 8

शक्तींश्चैव वसूंश्चैव ग्रहान्यज्ञादिदेवताः । नमस्कृत्य शुभान्विप्रान्कविमुख्यांश्च सर्वशः

“ရှက္တိများ၊ ဝစုများ၊ ဂြဟများ (ကောင်းကင်အာဏာများ) နှင့် ယဇ్ఞာစသည့် ကర్మများ၏ အဓိဋ္ဌာတ ဒေဝတားတို့ကို နမස්ကာရပြု၍၊ ထို့ပြင် မင်္ဂလာရှိသော ဗြာဟ္မဏများနှင့် အထွတ်အမြတ် ကဗိ-မုနိများအားလုံးကိုလည်း အလေးပြု ပဏာမတင်ကာ (ဆက်လက်ပြောကြားမည်)။”

Verse 9

अभीष्टदेवताश्चैव प्रणम्य गुरुसत्तमम् । नमस्कृत्य शुभान्देवान्रामादींश्च विशेषतः

မိမိအလိုရှိသော ဒေဝတာတို့ကို ဦးညွှတ်ပူဇော်၍၊ အမြတ်ဆုံး ဂုရုတော်အား စာရှ္ဌာင်္ဂ ပဏာမပြုကာ၊ မင်္ဂလာဒေဝတာတို့—အထူးသဖြင့် သရီရာမနှင့် အခြားတို့—ထံသို့ ရိုသေစွာ နမസ്കာရ ပြု하였다။

Verse 10

यान्स्मृत्वा विविधैः पापैर्मुच्यते नात्र संशयः । तेषां प्रसादाद्वक्ष्येऽहं तीर्थानां फलमुत्तमम् । सर्वेषां च नियंतारं धर्मात्मानं प्रणम्य च

ထိုသူတို့ကို သတိရလျှင် အမျိုးမျိုးသော အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်ရသည်—ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ။ ထိုသူတို့၏ ကရုဏာကြောင့် ငါသည် သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများ၏ အမြတ်ဆုံး အကျိုးကို ကြေညာမည်; ထို့ပြင် အားလုံးကို ထိန်းချုပ်သော ဓမ္မాత్మာ အရှင်အား ပဏာမပြု၍…

Verse 11

धर्म्मारण्यपतिस्त्रिविष्टपपतिर्नित्यं भवानीपतिः पापाद्वः स्थिरभोगयोगसुलभो देवः स धर्मेश्वरः । सर्वेषां हृदयानि जीवकलया व्याप्य स्थितः सर्वदा ध्यात्वा यं न पुनर्विशंति मनुजाः संसारकारागृहम्

သူသည် ဓမ္မာရဏ္ယ၏ အရှင်၊ တြိဝိဋ္ဌပ (ကောင်းကင်) ၏ အုပ်စိုးရှင်၊ နిత్యတမ်း ဘဝာနီ၏ ခင်ပွန်း—ထိုသူသည် ဓမ္မေရှဝရ ဒေဝ၊ သင်တို့အတွက် တည်ကြည်သော ဘောဂနှင့် ယောဂ-သာဓနာဖြင့် လွယ်ကူစွာ ရရှိနိုင်ပြီး အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အသက်၏ အစိတ်အပိုင်း (ဇီဝကလာ) ဖြင့် အားလုံး၏ နှလုံးသားများထဲတွင် အမြဲတမ်း ပျံ့နှံ့တည်ရှိနေသည်; သူ့ကို ဓ్యာန်ပြုလျှင် လူသားတို့သည် သံသရာအကျဉ်းအိမ်သို့ ထပ်မံ မဝင်ရတော့။

Verse 12

सूत उवाच । एकदा तु स धर्म्मो वै जगाम ब्रह्मसंसदि । तां सभां स समालोक्य ज्ञाननिष्ठोऽभवत्तदा

စူတက ပြောသည်– တစ်ခါတုန်းက ဓမ္မသည် အမှန်တကယ် ဘြဟ္မာ၏ အစည်းအဝေးသို့ သွားခဲ့သည်။ ထိုမဏ္ဍပကို ကြည့်မြင်ပြီးနောက် သူသည် ထိုခဏ၌ ဉာဏ်တရား၌ တည်ကြည်စွာ အခြေတည်하였다။

Verse 13

देवैर्मुनिवरैः क्रांतां सभामालोक्य विस्मितः । देवैर्यक्षैस्तथा नागैः पन्नगैश्च तथाऽसुरैः

ဒေဝတော်များနှင့် အမြတ်ဆုံး မုနိများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အစည်းအဝေးကို မြင်၍ သူသည် အံ့ဩသွားသည်—ထိုနေရာတွင် ဒေဝ၊ ယက္ခ၊ နာဂနှင့် အခြား ပန်နဂ (မြွေမျိုး) များ၊ ထို့ပြင် အသူရတို့လည်း ရှိကြသည်။

Verse 14

ऋषिभिः सिद्धगंधर्वैः समाक्रांतोचितासना । ससुखा सा सभा ब्रह्मन्न शीता न च घर्म्मदा

ရိရှီ၊ စိဒ္ဓ၊ ဂန္ဓဗ္ဗတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်၍ သင့်လျော်သော အာသနများလည်း အပြည့်အဝ နေရာယူထားသော ထိုသဘင်သည်၊ အို ဘြာဟ္မဏ၊ သက်သာချမ်းမြေ့လှ၏—အအေးမနှိပ်စက်၊ အပူမနှိပ်စက်။

Verse 15

ततः पुण्यां कथां दिव्यां श्रावयामास धर्मवित् । कथांते मुनिशार्दूलं वचनं चेदमब्रवीत्

ထို့နောက် ဓမ္မကိုသိမြင်သူသည် ပုဏ္ဏမြတ်သော ဒိဗ္ဗကထာကို နားထောင်စေ하였다။ ကထာအဆုံးတွင် မုနိတို့အတွင်း “ကျား” ဟုခေါ်ရသော မုနိရှာဒူလအား ဤစကားကို ပြော하였다။

Verse 16

स्तंभैश्च विधृता सा तु शाश्वती न च सक्षया । दिव्यैर्नानाविधैर्भावैर्भासद्भिरमितप्रभा

တိုင်တန်းများဖြင့် ထောက်ထားသော ထိုခန်းမသည် အနန္တတည်မြဲ၍ ပျက်စီးယိုယွင်းခြင်းမရှိ။ ဒိဗ္ဗအလှအပ အမျိုးမျိုး၏ တောက်ပမှုများဖြင့် လင်းလက်ကာ အတိုင်းမသိ ရောင်ခြည်ကို ပိုင်ဆိုင်သည်။

Verse 17

अति चन्द्रं च सूर्य्यं च शिखिनं च स्वयंप्रभा । दीप्यते नाकपृष्ठस्था भर्त्सयंतीव भास्करम्

ကိုယ်တိုင်တောက်ပသော ထိုအလင်းသည် လ၊ နေ နှင့် မီးကိုပင် ကျော်လွန်၍ လင်းလက်၏။ ကောင်းကင်အမြင့်ဆုံးမှ တောက်လောင်လျက် နေမင်းကိုတောင် ဆုံးမသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

Verse 18

तस्यां स भगवाञ्छास्ति विविधान्देवमानुषान् । स्वयमेकोऽनिशं ब्रह्मा सर्वलोकपितामहः

ထိုနေရာ၌ ဘဂဝန် ဘြဟ္မာသည်—တစ်ပါးတည်း၊ မပြတ်မနား—နတ်များနှင့် လူသားများ အမျိုးမျိုးကို အုပ်ချုပ်၍ သင်ကြားညွှန်ပြ၏။ သူသည် လောကအပေါင်း၏ ပိတာမဟာ ဖြစ်သည်။

Verse 19

न क्षुधं न पिपासां च न ग्लानिं प्राप्नुवन्त्युत । नानारूपैरिव कृता मणिभिः सा सभा वरैः

ထိုနေရာ၌ ဆာလောင်မှုမရှိ၊ ရေငတ်မှုမရှိ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတောင် မရောက်လာကြ။ ထိုမြတ်သော သဘားခန်းသည် အမျိုးမျိုးသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိ တောက်ပသော ရတနာများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသကဲ့သို့ ထင်ရှား၏။

Verse 20

भृगुरत्रिर्वसिष्ठश्च गौतमोऽथ तथांगिराः । पुलस्त्यश्च क्रतुश्चैव प्रह्लादः कर्द्दमस्तथा

ထိုနေရာ၌ ဘൃဂု၊ အတြိ၊ ဝသိဋ္ဌတို့ရှိကြပြီး၊ ဂေါတမနှင့် အင်္ဂိရသတို့လည်းရှိ၏။ ပုလஸ္တျ၊ ကရတုတို့နှင့်အတူ ပရဟ္လာဒ၊ ကရ္ဒမတို့လည်း ထိုနေရာ၌ ရှိကြ၏။

Verse 21

अथर्वांगिरसश्चैव वालखिल्या मरीचिपाः । मनोंऽतरिक्षं विद्याश्व वायुस्तेजो जलं मही

ထိုနေရာ၌ အထရ္ဝန်နှင့် အင်္ဂိရသအစုတို့ရှိပြီး၊ ဝါလခိလျာများနှင့် မရီချိပာများလည်း ရှိ၏။ စိတ်(မန), အန္တရိက္ခ, ဗိဒ္ယာ, အရှွ, ဝါယု, တေဇ(မီးအလင်း), ဇလ(ရေ), မဟီ(မြေ)တို့သည်လည်း ကိုယ်ရုပ်ပြု အင်အားတော်များအဖြစ် တက်ရောက်နေကြ၏။

Verse 22

शब्दस्पर्शौ तथा रूपं रसो गंधस्तथैव च । प्रकृतिश्च विकारश्च सदसत्कारणं तथा

အသံနှင့် ထိတွေ့မှု၊ ထို့ပြင် ရုပ်သဏ္ဌာန်၊ အရသာ၊ အနံ့တို့လည်းရှိ၏။ ပရကృతိနှင့် ဗိကာရ(ပြောင်းလဲမှု)၊ ထို့အတူ ရှိခြင်း/မရှိခြင်းနှင့် ဆက်နွယ်သော အကြောင်းတရားတတ္တဝများလည်း ထိုနေရာ၌ တက်ရောက်နေကြ၏။

Verse 23

अगस्त्यश्च महातेजा मार्कंडेयश्च वीर्यवान् । जमदग्निर्भरद्वाजः संवर्तश्च्यवनस्तथा

ထိုနေရာ၌ မဟာတေဇရှိသော အဂஸ္တျရှိပြီး၊ အာတ್ಮಿಕအင်အားကြီးသော မာရ္ကဏ္ဍေယလည်းရှိ၏။ ဇမဒဂ္နိ၊ ဘရဒ္ဝါဇ၊ သံဝရ္တ နှင့် ချျဝန တို့လည်း ထိုနေရာ၌ ရှိကြ၏။

Verse 24

दुर्वासाश्च महाभाग ऋष्यश्रृंगश्च धार्मिकः । सनत्कुमारो भगवान्योगाचार्य्यो महातपाः

ထိုနေရာ၌ ဂုဏ်မြင့်မားသော ဒုရ္ဝာသ ရှိတော်မူ၍၊ ဓမ္မတည်ကြည်သော ရှိရှျရှೃင်္ဂ ရှိတော်မူ၏။ ထို့ပြင် ဘဂဝန် စနတ်ကုမာရ မဟာတပသီ၊ ယောဂအာစာရျလည်း တက်ရောက်တော်မူ၏။

Verse 26

चंद्रमाः सह् नक्षत्रैरादित्यश्च गभस्तिमान् । वायवस्तंतवश्चैव संकल्पः प्राण एव च

ထိုနေရာ၌ နက္ခတ်တို့နှင့်အတူ လမင်းရှိ၍၊ ရောင်ခြည်တောက်ပသော အာဒိတျ နေမင်းလည်းရှိ၏။ လေများနှင့် စကြဝဠာစည်းကမ်း၏ ကြိုးမျှင်များလည်းရှိပြီး—စင်္ကల్ప (အာရုံတည်ချက်) နှင့် ပရာဏ၊ အသက်ရှုလည်း ပါရှိ၏။

Verse 27

मूर्तिमंतो महात्मानो महाव्रतपरायणाः । एते चान्ये च बहवो ब्रह्माणं समुपासिरे

ရုပ်ကာယရှိသော မဟာတ္မာများ၊ မဟာဝရတများ၌ အလေးထားတည်ကြည်သူများ—ဤသူတို့နှင့် အခြားများစွာတို့လည်း—ဘရဟ္မာကို ရိုသေစွာ ဥပာသနာပြုကြ၏။

Verse 28

अर्थो धर्मश्च कामश्च हर्षो द्वेषस्तमो दमः । आयांति तस्यां सहिता गंधर्वाप्सरसां गणाः

အර්ထ၊ ဓမ္မ နှင့် ကာမ; ပျော်ရွှင်မှုနှင့် မုန်းတီးမှု၊ အမှောင်နှင့် ထိန်းသိမ်းခြင်း—ဤအရာများလည်း ထိုနေရာ၌ စုပေါင်းရောက်ရှိ၏။ ထို့ပြင် ဂန္ဓဗ္ဗများနှင့် အပ္စရာများ၏ အဖွဲ့များလည်း တစ်ပြိုင်နက် ရောက်လာကြ၏။

Verse 29

असितो देवलश्चैव जैगीषव्यश्च तत्त्ववित् । आयुर्वेदस्तथाष्टांगो गान्धर्वश्चैव तत्र हि

ထိုနေရာ၌ အစိတ နှင့် ဒေဝလ ရှိကြပြီး၊ တတ္တဝကို သိမြင်သူ ဇိုင်ဂီရှဗျလည်း ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ပင် အဋ္ဌာင်္ဂ အာယုရ္ဝေဒ နှင့် ဂန္ဓဗ္ဗဝိဒျာ—သန့်ရှင်းသော ဂီတအနုပညာ—လည်း တည်ရှိ၏။

Verse 30

महितो विश्वकर्मा च वसवश्चैव सर्वशः । तथा पितृगणाः सर्वे सर्वाणि च हवींष्यथ

ထိုသန့်ရှင်းမြတ်နိုးရာဌာန၌ ဝိශ්ဝကර්မာကို ချီးမြှောက်ပူဇော်ကြပြီး၊ ဝသုတို့ကိုလည်း အမျိုးမျိုးသောနည်းဖြင့် ရိုသေကန်တော့ကြသည်။ ထို့အတူ ပိတೃအဖွဲ့အားလုံးကိုလည်း ဂုဏ်ပြုကန်တော့ကြပြီး ယဇ္ဉဟဝိ (ပူဇော်အနုသင်) အားလုံးလည်း ထိုနေရာ၌ ရှိနေသည်။

Verse 31

ऋग्वेदः सामवेदश्च यजुर्वेदस्तथैव च । अथर्ववेदश्च तथा सर्वशास्त्राणि चैव ह

ထိုနေရာ၌ ရိဂ္ဝေဒ၊ သာမဝေဒ၊ ယဇုရဝေဒတို့ရှိပြီး၊ အထర్వဝေဒလည်း ထိုနေရာ၌ပင် ရှိသည်။ အမှန်တကယ် အားလုံးသော သာස්တရများလည်း ထိုနေရာ၌ စုံလင်စွာ တည်ရှိသည်။

Verse 32

इतिहासोपवेदाश्च वेदांगानि च सर्वशः । मेधा धृतिः स्मृतिश्चैव प्रज्ञा बुद्धिर्यशः समाः

ထိုနေရာ၌ အိတိဟာသများနှင့် ဥပဝေဒများလည်း ရှိပြီး၊ ဝေဒாங்கများလည်း အမျိုးမျိုးစုံလင်စွာ ရှိသည်။ ထို့ပြင် မေဓာ (ဉာဏ်ရည်)၊ ဓြတိ (တည်ကြည်မှု)၊ စ္မృతိ (မှတ်ဉာဏ်)၊ ပရဉ္ဉာ (သိမြင်မှု)၊ ဗုဒ္ဓိမှန်ကန်မှုနှင့် စိတ်ညီမျှသော ယရှ (ဂုဏ်သတင်း) တို့လည်း တည်ရှိသည်။

Verse 33

कालचक्रं च तद्दिव्यं नित्यमक्षयमव्ययम् । यावन्त्यो देवपत्न्यश्च सर्वा एव मनोजवाः

ထို့ပြင် ထိုနေရာ၌ ဒိဗ္ဗကာလစက်ဝိုင်း ရှိသည်—အမြဲတည်တံ့၍ မကုန်ခန်း၊ မပျက်စီး၊ မယိုယွင်း။ ထို့အတူ စိတ်အလျင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်သော ဒေဝပတ္နီများ အားလုံးလည်း ထိုနေရာ၌ ရှိကြသည်။

Verse 36

पुरंदरश्च देवेंद्रो वरुणो धनदस्तथा । महादेवः सहोमोऽत्र सदा गच्छति सर्वदः

ဤနေရာသို့ ပုရန္ဒရ ဒေဝိန္ဒြ၊ ဝရုဏ နှင့် ဓနဒ ကုဗေရတို့သည် အစဉ်မပြတ် လာရောက်ကြသည်။ ထို့ပြင် မဟာဒေဝလည်း ဆိုမနှင့်အတူ အမြဲတမ်း ဤနေရာ၌ လှုပ်ရှားသွားလာကာ အလုံးစုံသော ဆုတောင်းပြည့်စုံမှုကို ပေးသနားတော်မူသည်။

Verse 37

गच्छंति सर्वदा देवा नारायणस्तथर्षयः । ऋषयो वालखिल्याश्च योनिजायोनिजास्तथा

ထိုနေရာသို့ နတ်ဒေဝတားတို့သည် အမြဲလာကြ၏။ နာရာယဏ ဘုရားလည်း လာတော်မူပြီး၊ ရှိသီတို့လည်း—ဝါလခိလျ ရှိသီများနှင့် မိခင်ဝမ်းမှ မွေးဖွားသူ၊ ဝမ်းမမွေးသူ နှစ်မျိုးလုံး—လာကြ၏။

Verse 38

यत्किंचित्रिषु लोकेषु दृश्यते स्थाणु जंगमम् । तस्यां सहोपविष्टायां तत्र ज्ञात्वा स धर्मवित्

လောကသုံးပါး၌ မြင်တွေ့ရသမျှ—တည်ငြိမ်သောအရာနှင့် လှုပ်ရှားသောအရာ—အားလုံးသည် ထိုနေရာ၌ စုဝေးနေ၏။ ထိုသန့်ရှင်းရာဌာန၌ ထိုင်လျက် ထိုအရာကို သိမြင်လျှင်၊ သူသည် ဓမ္မကို သိသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 39

नागाः सुपर्णाः पशवः पितामहमुपासते । स्थावरा जंगमाश्चापि महाभूतास्तथा परे

နာဂါများ၊ စုပဏ္ဏာများနှင့် တိရစ္ဆာန်တို့သည် ပိတာမဟ ဘြဟ္မာကို ပူဇော်အုပ်သနာပြုကြ၏။ ထို့အတူ တည်ငြိမ်သတ္တဝါနှင့် လှုပ်ရှားသတ္တဝါတို့၊ မဟာဘူတများနှင့် အခြားသတ္တဝါတို့လည်း ပူဇော်ကြ၏။

Verse 40

तत्र धर्मो महातेजाः कथां पापप्रणाशिनीम् । वाच्यमानां तु शुश्राव व्यासेनामिततेजसा

ထိုနေရာ၌ မဟာတေဇောရှိသော ဓမ္မသည် ပာပဖျက်သိမ်းသော သန့်ရှင်းကထာကို ကြားနာ၏။ ထိုကထာကို အတိုင်းမသိ တေဇောရှိသော ဗျာသ မဟာရိရှီက ပြောကြားနေသည်။

Verse 41

धर्मारण्यकथां दिव्यां तथैव सुमनोहराम् । धर्मार्थकाममोक्षाणां फलदात्रीं तथैव च

ဓမ္မာရဏ္ယ၏ ဒိဗ္ဗကထာသည် စိတ်ကို အလွန်နှစ်သက်စေပြီး၊ ဓမ္မ၊ အဓ္ဓ၊ ကာမ နှင့် မောက္ခ၏ အကျိုးဖလကို ပေးစွမ်းသူလည်း ဖြစ်၏။

Verse 42

पुत्रपौत्रप्रपौत्रादि फलदात्रीं तथैव च । धारणाच्छ्रवणाच्चापि पठनाच्चावलोकनात्

ဤကထာသည် သား၊ မြေး၊ မြေးတော် စသည့် အကျိုးဖလကိုလည်း ပေးတတ်၏။ ထို့ပြင် ကိုယ်ထံတွင် ထိန်းသိမ်းထားခြင်း၊ နားထောင်ခြင်း၊ ရွတ်ဖတ်ခြင်း သို့မဟုတ် မျက်မြင်ကြည့်ရှုခြင်းသာဖြင့်ပင် ပုဏ္ဏိယ (ကုသိုလ်) ပေါ်ပေါက်သည်။

Verse 43

तां निशम्य सुविस्तीर्णां कथां ब्रह्मांडसंभवाम् प्र । मोदोत्फुल्लनयनो ब्रह्माणमनुमत्य च

ဗြဟ္မာဏ္ဍ၏ အာဓိပ္ပါယ်လျှို့ဝှက်မှ ပေါ်ထွန်းလာသော ကျယ်ပြန့်သည့် ကထာကို ကြားနာပြီးနောက်၊ ဓမ္မ၏ မျက်လုံးများသည် ပီတိဖြင့် ပွင့်လင်းလာကာ ဗြဟ္မာ၏ ခွင့်ပြုချက်ကို တောင်းခံ하였다။

Verse 44

कृतकार्योपि धर्मात्मा गंतुकामस्तदाभवत् । नमस्कृत्य तदा धर्मो ब्रह्माणं स पितामहम्

အလုပ်ကိစ္စ ပြီးမြောက်ပြီးသော်လည်း ဓမ္မသတ္တဝါ ဓမ္မသည် ထိုအခါ ထွက်ခွာလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက် ပိတామဟ ဗြဟ္မာကို ရိုသေစွာ နမസ്കာရ ပြု하였다။

Verse 45

अनुज्ञातस्तदा तेन गतोऽसौ यमशासनम् । पितामहप्रसादाच्च श्रुत्वा पुण्यप्रदायिनीम्

သူ၏ ခွင့်ပြုချက်ရပြီးနောက်၊ သူသည် ယမ၏ အာဏာစင်္ဟာသနသို့ သွားခဲ့သည်။ ပိတามဟ၏ ကရုဏာကြောင့် ကုသိုလ်ပေးသော ကထာကို ကြားနာပြီး ဆက်လက် ခရီးဆက်하였다။

Verse 46

धर्मारण्यकथां दिव्यां पवित्रां पापनाशिनीम् । स गतोऽनुचरैः सार्द्धं ततः संयमिनीं प्रति

အပြစ်ပျောက်ကင်းစေသော သန့်ရှင်းမြတ်သော ဓမ္မာရဏ್ಯ ဒိဗ္ဗကထာကို လက်ခံရရှိပြီးနောက်၊ သူသည် အနုချာများနှင့်အတူ စံယမိနီ (ယမ၏ မြို့) သို့ ဦးတည်သွား하였다။

Verse 47

अमात्यानुचरैः सार्धं प्रविष्टः स्वपुरं यमः । तत्रांतरे महातेजा नारदो मुनिपुंगवः

ယမမင်းသည် မိမိ၏အမတ်များနှင့် အစေခံအဖွဲ့တို့နှင့်အတူ မိမိမြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်လေ၏။ ထိုအချိန်တွင် တေဇောဓာတ်ကြီးမား၍ မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး နာရဒ မုနိသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာလေ၏။

Verse 48

दुर्निरीक्ष्यः कृपायुक्तः समदर्शी तपोनिधिः । तपसा दग्धदेहोपि विष्णुभक्तिपरायणः

တေဇာတောက်ပလွန်း၍ ကြည့်ရှုရန်ခက်သော်လည်း ကရုဏာပြည့်ဝ၍၊ အားလုံးကိုတန်းတူမြင်သော တပဿာ၏ဘဏ္ဍာတိုက်ဖြစ်၏။ တပဿာကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာမီးလောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း ဗိဿဏုဘုရားသို့ ဘက္တိဖြင့် အပြည့်အဝ အားထားလေ၏။

Verse 49

सर्वगः सर्वविच्चैव नारदः सर्वदा शुचिः । वेदाध्ययनशीलश्च त्वागत स्तत्र संसदि

နေရာအနှံ့သွားလာနိုင်၍ အရာအားလုံးကိုသိသော၊ အမြဲသန့်ရှင်း၍ ဝေဒပညာလေ့လာမှု၌ စိတ်ဝင်စားသော နာရဒ မုနိသည် ထိုနေရာရှိ အစည်းအဝေးသို့ ဝင်ရောက်လာလေ၏။

Verse 50

तं दृष्ट्वा सहसा धर्मो भार्यया सेवकैः सह । संमुखो हर्षसंयुक्तो गच्छन्नेव स सत्वरः

သူကိုမြင်သည်နှင့် တရားမင်းသည် မိဖုရားနှင့် အစေခံများနှင့်အတူ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းစွာ ရှေ့သို့ထွက်ကာ ကြိုဆိုရန် အလျင်အမြန် သွားလေ၏။

Verse 51

अद्य मे सफलं जन्म अद्य मे सफलं कुलम् । अद्य मे सफलो धर्मस्त्वय्यायाते तपोधने

ယနေ့ ငါ၏မွေးဖွားခြင်းသည် အကျိုးပြည့်စုံလေပြီ၊ ယနေ့ ငါ၏မျိုးရိုးလည်း အကျိုးပြည့်စုံလေပြီ။ ယနေ့ ငါ၏ဓမ္မတရားပင် အကျိုးပြည့်စုံလေပြီ—အို တပဿာ၏ရတနာ၊ သင်ရောက်လာသောကြောင့်။

Verse 52

अर्घ्यपाद्यादिविधिना पूजां कृत्वा विधानतः । दंडवत्तं प्रणम्याथ विधिना चोपवेशितः

အর্ঘယ၊ ပါဒယ စသော ထုံးတမ်းအတိုင်း ဗိဓိနှင့်ညီစွာ ပူဇော်ပြီးနောက် ဒဏ္ဍဝတ်ဖြင့် ပျပ်ဝပ်ကန်တော့하였다; ထို့နောက် ထုံးတမ်းအတိုင်း လေးစားစွာ ထိုင်ခိုင်းခံရသည်။

Verse 53

आसने स्वे महादिव्ये रत्नकांचनभूषिते । चित्रार्पिता सभा सर्वा दीपा निर्वातगा इव

မိမိ၏ အလွန်တော်ဝင်သည့် ဒိဗ္ဗအာသနပေါ်၌—ရတနာနှင့် ရွှေဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော—အစည်းအဝေးတစ်လုံးလုံးသည် ပန်းချီတစ်ပုံကဲ့သို့ တောက်ပ၍ တိတ်ဆိတ်နေသည်၊ လေမရှိရာ၌ တည်နေသော မီးအိမ်များကဲ့သို့။

Verse 54

विधाय कुशलप्रश्नं स्वागतेनाभिनंद्य तम् । प्रहर्षमतुलं लेभे धर्मारण्यकथां स्मरन्

ကျန်းမာရေးမေးမြန်း၍ သင့်တော်သော မင်္ဂလာနှုတ်ဆက်ဖြင့် ကြိုဆိုကာ၊ ဓမ္မာရဏ္ယ၏ သန့်ရှင်းသော ကထာကို သတိရလျက် အတိုင်းမသိသော ပီတိကို ရရှိ하였다။

Verse 55

नारदं पूजयित्वा तु प्रहृष्टेनांतरात्मना । हर्षितं तु यमं दृष्ट्वा नारदो विस्मिताननः

နာရဒကို အတွင်းစိတ်ပီတိဖြင့် ပူဇော်ပြီးနောက် ယမသည် ဝမ်းမြောက်နေသကဲ့သို့ ထင်ရှားလာသည်; ယမ၏ ထိုဝမ်းမြောက်မှုကို မြင်သော် နာရဒ၏ မျက်နှာမှာ အံ့ဩခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

Verse 56

चिंतयामास मनसा किमिदं हर्षितो हरिः । अतिहर्षं च तं दृष्ट्वा यमराजस्वरूपिणम् । आश्चर्यमनसं चैव नारदः पृष्टवांस्तदा

နာရဒသည် စိတ်ထဲတွင် “ဟရိသည် အဘယ်ကြောင့် ဝမ်းမြောက်နေလဲ” ဟု စဉ်းစား하였다။ ယမရာဇ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ထားသူကို အလွန်အမင်း ပီတိဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဟု မြင်သော် အံ့ဩစိတ်ဖြစ်သော နာရဒသည် ထိုအခါပင် မေးမြန်း하였다။

Verse 57

नारद उवाच । किं दृष्टं भवताश्चर्य्यं किं वा लब्धं महत्पदम् । दुष्टस्त्वं दुष्टकर्मा च दुष्टात्मा क्रोधरूपधृक्

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်– “သင်သည် အံ့ဩဖွယ်အရာ မည်သည်ကို မြင်ခဲ့သနည်း၊ သို့မဟုတ် မြင့်မြတ်သော အဆင့်အတန်း မည်သည်ကို ရရှိခဲ့သနည်း။ သင်သည် ကြမ်းတမ်းသူဟု သိကြပြီး—ကြမ်းတမ်းသော ကမ္မရှိသူ၊ စိတ်သဘောကြမ်းတမ်းသူ၊ ဒေါသရုပ်ကို ဆောင်သူ ဖြစ်၏။”

Verse 58

पापिनां यमनं चैवमेतद्रूपं महत्तरम् । सौम्यरूपं कथं जातमेतन्मे संशयः प्रभो

အပြစ်ရှိသူတို့အတွက် သင်၏ အနိုင်ယူနှိမ်နင်းသော ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်၏။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ဤသိမ်မွေ့သန့်ရှင်းသော ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာသနည်း? အရှင်ဘုရား၊ ဤသည်ပင် ကျွန်ုပ်၏ သံသယ ဖြစ်၏။

Verse 59

अद्य त्वं हर्षसंयुक्तो दृश्यसे केन हेतुना । कथयस्व महाकाय हर्षस्यैव हि कारणम्

ယနေ့ သင်သည် ဝမ်းမြောက်ပီတိနှင့် ပြည့်ဝနေသကဲ့သို့ မြင်ရ၏—အဘယ်အကြောင်းကြောင့်နည်း? အို မဟာကိုယ်တော်၊ ဤပျော်ရွှင်မှု၏ အကြောင်းရင်းကို ပြောကြားပါ။

Verse 60

धर्मराज उवाच । श्रूयतां ब्रह्मपुत्रैतत्कथयामि न संशयः । पुराहं ब्रह्मसदनं गतवानभिवंदितुम्

ဓမ္မရာဇ မိန့်တော်မူသည်– “နားထောင်လော့၊ ဗြဟ္မာ၏ သားတော်၊ ငါသည် သံသယမရှိဘဲ ဤအကြောင်းကို ပြောမည်။ ယခင်က ငါသည် ဗြဟ္မာ၏ နန်းတော်သို့ ဂါရဝပြုရန် သွားခဲ့၏။”

Verse 61

तत्रासीनः सभामध्ये सर्वलोकैकपूजिते नानाकथाः श्रुतास्तत्र धर्म्मवर्गसमन्विताः

ထိုနေရာ၌ စည်းဝေးခန်းအလယ်၌ ထိုင်နေစဉ်—လောကအားလုံးက ပူဇော်ဂုဏ်ပြုသော—ဓမ္မ၏ အပိုင်းအခြားများနှင့် ပြည့်စုံသည့် ဟောပြောချက်များစွာကို ထိုတွင် ကြားနာခဲ့၏။

Verse 62

कथाः पुण्या धर्मयुता रम्या व्यासमुखाच्छ्रुताः । धर्मकामार्थसंयुक्ताः सर्वाघौघविनाशिनीः

ဤကထာများသည် ပုဏ္ဏမြတ်၍ ဓမ္မနှင့်ပြည့်စုံကာ သာယာလှပသည်—ဗျာသမုနိ၏ ပါးစပ်မှ တိုက်ရိုက်ကြားနာရသည်။ ဓမ္မ၊ ကာမ၊ အර්ထတို့နှင့် ပေါင်းစည်းသဖြင့် အပြစ်တို့၏ ရေလှိုင်းကြီးအားလုံးကို ဖျက်ဆီးတတ်သည်။

Verse 63

याः श्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यंते ब्रह्महत्यया । तारयंति पितृगणाञ्छतमेकोत्तरं मुने

ဤကထာကို ကြားနာလျှင် လူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်—ဗြာဟ္မဏသတ်မှု၏ အပြစ်ကြီးမှပင်။ အို မုနိ၊ ထို့ပြင် ဘိုးဘွားပိတೃတို့၏ အစုကို တစ်ရာတစ်ဦးတိုင်အောင် ကယ်တင်ပေးနိုင်သည်။

Verse 64

नारद उवाच । कीदृशी तत्कथा मे तां प्रशंस भवता श्रुताम् । कथां यम महाबाहो श्रोतुकामोस्म्यहं च ताम्

နာရဒ မုနိက ဆိုသည်—“သင်က ကြားနာပြီး ချီးမွမ်းသော ထိုကထာသည် မည်သို့သော ကထာနည်း? အို ယမ၊ လက်မောင်းကြီးမြတ်သူ၊ ကျွန်ုပ်လည်း ထိုကထာကိုပင် ကြားလိုပါသည်။”

Verse 65

यम उवाच । एकदा ब्रह्मलोकेऽहं नमस्कर्तुं पितामहम् । गतवानस्मि तं देशं कार्याकार्यविचारणे

ယမက ပြောသည်—“တစ်ခါက ဗြဟ္မလောက၌ ပိတామဟ ဘြဟ္မာအား နမസ്കာရပြုရန် ကျွန်ုပ် သွားခဲ့သည်။ လုပ်သင့် မလုပ်သင့်ကို စိစစ်ဆုံးဖြတ်ရန် ထိုဒေသသို့ ရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။”

Verse 66

मया तत्राद्भुतं दृष्टं श्रुतं च मुनिसत्तम । धर्म्मारण्यकथां दिव्यां कृष्णद्वैपायनेरिताम्

ထိုနေရာ၌ အံ့ဩဖွယ်ရာများကို မြင်လည်းမြင်၊ ကြားလည်းကြားခဲ့သည်၊ အို မုနိအမြတ်ဆုံး။ ထို့ပြင် ကృష్ణဒွైပာယန (ဗျာသ) က ကြေညာဟောပြောသော ဓမ္မာရဏ్య၏ ဒိဗ္ဗကထာကိုလည်း ကျွန်ုပ် ကြားနာခဲ့သည်။

Verse 67

श्रुत्वा कथां महापुण्यां ब्रह्मन्ब्रह्मांडगां शुभाम् । गुणपूर्णां सत्ययुक्तां तेन हर्षेण हर्षितः

အလွန်ပုဏ္ဏမြတ်၍ မင်္ဂလာရှိသော ကထာကို—အို ဘြာဟ္မဏ၊ ဘြဟ္မာဏ္ဍတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သည့်—ဂုဏ်သတ္တိပြည့်စုံ၍ သစ္စာနှင့်ယှဉ်သောအကြောင်းကို ကြားသိရသဖြင့် ငါသည် အလွန်ပီတိဟರ್ಷဖြင့် ဝမ်းမြောက်လန်းဆန်းခဲ့၏။

Verse 68

अन्यच्चैव मुनिश्रेष्ठ तवागमनकारणम् । शुभाय च सुखायैव क्षेमाय च जयाय हि

ထို့ပြင် အို မုနိအထူးမြတ်၊ သင်၏လာရောက်ခြင်း၏အကြောင်းရင်းလည်း ဤသို့ပင်—မင်္ဂလာအတွက်၊ ချမ်းသာအတွက်၊ ကောင်းကျိုးကာကွယ်မှုအတွက်၊ နှင့် အောင်မြင်ခြင်းအတွက် အမှန်တကယ်ဖြစ်၏။

Verse 69

आद्यास्मि कृतकृत्योऽहमद्याहं सुकृती मुने । धर्मोनामाद्य जातोऽहं तव पद्युग्मदर्शनात्

ယနေ့ ငါသည် အမှန်တကယ် ကိစ္စပြီးမြောက်သူဖြစ်၏; ယနေ့ ငါသည် ကံကောင်းသူဖြစ်၏၊ အို မုနိ။ ယနေ့ သင်၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ဒർശနပြုရခြင်းကြောင့် ငါသည် အမည်၌လည်း အမှန်တရား၌လည်း ‘ဓမ္မ’ ဖြစ်လာ၏။

Verse 70

पूज्योऽहं च कृतार्थोहं धन्योहं चाद्य नारद । युष्मत्पादप्रसादाच्च पूज्योऽहं भुवनत्रये

ယနေ့ အို နာရဒ၊ ငါသည် ပူဇော်ထိုက်သူဖြစ်၏; ငါသည် ရည်မှန်းချက်ပြည့်စုံသူဖြစ်၏; ငါသည် မင်္ဂလာရှိသူဖြစ်၏။ သင်၏ ခြေတော်ကရုဏာကြောင့် ငါသည် လောကသုံးပါး၌ပင် ပူဇော်ထိုက်သူဖြစ်လာ၏။

Verse 71

सूत उवाच । एवंविधैर्वचोभिश्च तोषितो मुनिसत्तमः । पप्रच्छ परया भक्त्या धर्मारण्यकथां शुभाम्

စူတက ပြော၏—ဤသို့သော စကားများကြောင့် စိတ်တော်ကျေနပ်သွားသော မုနိအမြတ်ဆုံးသည် အလွန်မြင့်မားသော ဘက္တိဖြင့် ဓမ္မာရဏ్య၏ မင်္ဂလာကထာကို မေးမြန်းလေ၏။

Verse 72

नारद उवाच । श्रुता व्यासमुखाद्धर्म्म धर्मारण्यकथा शुभा । तत्सर्वं हि कथय मे विस्तीर्णं च यथातथम्

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်– “ဗျာသ မဟာဋ္ဌာန၏ မုခမှ ဓမ္မာရဏ္ယ၏ မင်္ဂလာကထာကို ကျွန်ုပ် ကြားနာခဲ့ပါသည်။ ဖြစ်ပျက်သကဲ့သို့ အပြည့်အစုံကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ။”

Verse 73

यम उवाच व्यग्रोऽहं सततं ब्रह्मन्प्राणिनां सुखदुःखिनाम् । तत्तत्कर्मानुसारेण गतिं दातुं सुखेतराम्

ယမ မိန့်တော်မူသည်– “ဟေ ဘြာဟ္မဏ! သတ္တဝါတို့၏ သုခနှင့် ဒုက္ခကို ခံစားရာ၌ ကျွန်ုပ်သည် အမြဲတမ်း အလုပ်များနေသည်။ တစ်ဦးချင်း၏ ကမ္မအလိုက် သက်ဆိုင်ရာ ဂတိကို—သုခဖြစ်စေ မဖြစ်စေ—ပေးအပ်ရသည်။”

Verse 74

तथापि साधुसंगो हि धर्मायैव प्रजायते । इह लोके परत्रापि क्षेमाय च सुखाय च

“သို့သော်လည်း သာဓုသူတော်ကောင်းတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းသည် ဓမ္မအတွက်သာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဤလောက၌လည်း၊ နောက်လောက၌လည်း ကောင်းကျိုးချမ်းသာနှင့် သုခကို ပေးစွမ်းသည်။”

Verse 76

सूत उवाच । यमेन कथितं सर्वं यच्छ्रुतं ब्रह्मसंसदि । आदिमध्यावसानं च सर्वं नैवात्र संशयः

စူတ မိန့်တော်မူသည်– “ယမက ပြောကြားခဲ့သမျှ—ဗြဟ္မာ၏ အစည်းအဝေး၌ ကြားနာခဲ့သမျှ—အစမှ အလယ်၊ အဆုံးတိုင်အောင် ပြည့်စုံစွာကို ဤနေရာတွင် သံသယမရှိဘဲ တင်ပြလျက်ရှိသည်။”

Verse 77

कलिद्वापरयोर्मध्ये धर्मपुत्रं युधिष्ठिरम् । गतोऽसौ नारदो मर्त्ये राज्यं धर्मसुतस्य वै

ဒွာပရယုဂနှင့် ကလိယုဂ ကြားကာလ၌၊ နာရဒသည် မရ္တလောကသို့ သွား၍ ဓမ္မ၏ သားတော် ယုဓိဋ္ဌိရ၏ နိုင်ငံတော်သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိခဲ့သည်။

Verse 78

आगतः श्रीहरेरंशो नारदः प्रत्यदृश्यत । ज्वलिताग्निप्रतीकाशो बालार्कसदृशेक्षणः

ထိုနေရာ၌ သီရိဟရီ၏ အংশဖြစ်သော နာရဒ မုနိ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ မီးလောင်တောက်ပသကဲ့သို့ ရောင်လင်း၍ မျက်စိတို့သည် နေထွက်သစ်ကဲ့သို့ တောက်ပ၏။

Verse 79

ब्रह्मणः सन्निधौ यञ्च श्रुतं व्यासमुखेरितम् । तत्सर्वं कथयिष्यामि मानुषाणां हिताय वै

“ဗြဟ္မာ၏ အနီးအပါး၌ ကြားသိခဲ့သမျှ၊ ဗျာသ မုနိ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်ခဲ့သမျှကို လူသားတို့၏ အကျိုးအတွက် အားလုံးကို ငါ ပြောကြားမည်။”

Verse 80

वीणां गृहीत्वा महतीं कक्षासक्तां सखीमिव । कृष्णाजिनोत्तरासंगो हेमयज्ञोपवीतवान्

ကြီးမားသော ဝီဏာကို ကိုင်ဆောင်၍ ဘေးတွင် မိတ်ဆွေတစ်ဦးကဲ့သို့ ချိတ်ဆွဲထားသည်။ အပေါ်ဝတ်အဖြစ် အနက်ရောင် သမင်အရေကို ဝတ်ဆင်ကာ ရွှေရောင် ယဇ္ဉောပဝီတကို ဆောင်ထား၏။

Verse 81

दण्डी कमंडलुकरः साक्षाद्वह्निरिवापरः । भेत्ता जगति गुह्यानां विग्रहाणां गुहोपमः

တောင်တံ (ဒဏ္ဍ) နှင့် ကမဏ္ဍလုကို လက်တွင်ကိုင်ဆောင်၍ သူသည် ထင်ရှားသော မီးကဲ့သို့ ဒုတိယမီးတစ်ပါးပမာ ဖြစ်၏။ လောက၌ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ထိုးဖောက်သိမြင်သူ၊ ဂူကဲ့သို့ ဖုံးကွယ်သော ရုပ်သဏ္ဍာန်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ခွဲခြားသိသူ ဖြစ်၏။

Verse 82

महर्षिगणसंसिद्धो विद्वान्गांधर्ववेदवित् । वैरकेलिकलो विप्रो ब्राह्मः कलिरिवापरः

မဟာရိသီတို့အစုအဝေးအတွင်း စိဒ္ဓိပြည့်စုံ၍ ပညာရှိကာ ဂန္ဓဗ္ဗဝေဒကို ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်၏။ ထိုဗြာဟ္မဏသည် ခရီးသွားကစားမှု၌ ပျော်မွေ့လျက် ဒုတိယ ကလိကဲ့သို့ လျင်မြန်၍ မတားဆီးနိုင်အောင် လှည့်လည်သွားလာ၏။

Verse 83

देवगंधर्वलोकानामादिवक्ता सुनिग्रहः । गाता चतुर्णां वेदानामुद्गाता हरिसद्गुणान्

သူသည် နတ်တို့နှင့် ဂန္ဓဗ္ဗတို့၏ လောကများအတွင်း အဓိကပြောကြားသူ—ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်၍ စည်းကမ်းတကျရှိသူ; ဝေဒလေးပါးကို သီဆိုသူ၊ ဟရီ၏ အမှန်တကယ်သော သဒ္ဂုဏ်များကို ကြွေးကြော်သီဆိုသော ဥဒ္ဂာတೃ ဖြစ်၏။

Verse 84

स नारदोऽथ विप्रर्षिर्ब्रह्मलोकचरोऽव्ययः । आगतोऽथ पुरीं हर्षाद्धर्मराजेन पालिताम्

ထိုနာရဒ—ဗြာဟ္မဏတို့အနက် မဟာရိရှီ၊ ဗြဟ္မာလောက၌ လှည့်လည်သူ၊ မပျက်မယွင်းသူ—ထို့နောက် ဓမ္မရာဇက ကာကွယ်ထားသော မြို့သို့ ဝမ်းမြောက်စွာ ရောက်လာ၏။

Verse 86

लोकाननुचरन्सर्वानागतः स महर्षिराट् । नारदः सुमहातेजा ऋषिभिः सहितस्तदा

လောကအားလုံးကို လှည့်လည်ပြီးနောက် ထိုရာဇမဟာရိရှီ ရောက်လာ၏—တေဇောဓာတ်ကြီးမားသော နာရဒ—ထိုအခါ အခြားရိရှီများနှင့်အတူ။

Verse 87

तमागतमृषिं दृष्ट्वा नारदं सर्वधर्मवित् । सिंहासनात्समुत्थाय प्रययौ सन्मुखस्तदा

ရောက်လာသော ရိရှီ နာရဒကို မြင်သော်၊ ဓမ္မအားလုံးကို သိမြင်သူသည် စင်္ဟာသနမှ ထ၍ မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြိုဆိုရန် ရှေ့သို့ ထွက်သွား၏။

Verse 88

अभ्यवादयतं प्रीत्या विनयाव नतस्तदा । तदर्हमासनं तस्मै संप्रदाय यथाविधि

သူသည် ချစ်ခင်ပီတိဖြင့် အဘိဝါဒပြု၍၊ နှိမ့်ချစွာ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ၊ ထုံးတမ်းအတိုင်း ထိုသူအတွက် သင့်တော်သော အာသနကို ပေးအပ်လေ၏။

Verse 89

अथ तत्रोपविष्टेषु राजन्येषु महात्मसु । महत्सु चोपविष्टेषु गंधर्वेषु च तत्र वै

ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ မဟာစိတ်ရှိသော ရာဇနျ က္ෂတ္တရိယတို့ ထိုင်ရာယူကြပြီး၊ ထင်ရှားသော မဟာပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗတို့လည်း ထိုသဘင်၌ ထိုင်ရာယူကြလေ၏—

Verse 90

तुतोष च यथावञ्च पूजां प्राप्य च धर्मवित् । कुशली त्वं महाभाग तपसः कुशलं तव

ဓမ္မကိုသိမြင်သူသည် သင့်တော်သည့် ပူဇော်မှုကို ရရှိပြီး စိတ်ကျေနပ်လေ၏။ (ထို့နောက် ပြောသည်) “မဟာဘဂ္ဂ၊ သင်ကောင်းမွန်သလား? သင်၏ တပဿာ သာယာစွာ ဆက်လက်နေသလား?”

Verse 91

न कश्चिद्बाधते दुष्टो दैत्यो हि स्वर्गभूपतिम् । मुने कल्याणरूपस्त्वं नमस्कृतः सुरासुरैः । सर्व्वगः सर्ववेत्ता च ब्रह्मपुत्र कृपानिधे

“ယခုအခါ မကောင်းသော ဒೈတျယ မည်သူမျှ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အရှင်ကို မနှောင့်ယှက်တော့။ မုနိရေ၊ သင်သည် ကလျာဏရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိ၍ ဒေဝနှင့် အသူရတို့ကပင် နမസ്കာရပြုကြသည်။ သင်သည် အရပ်ရပ်သို့ သွားနိုင်သူ၊ အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ—ဗြဟ္မာ၏ သားတော်၊ ကရုဏာနိဓိ!”

Verse 92

नारद उवाच । सर्वतः कुशलं मेद्य प्रसादाद्ब्रह्मणः सदा । कुशली त्वं महाभाग धर्मपुत्र युधिष्ठिर

နာရဒက ပြောသည်— “အရှင်မြတ်၊ ဗြဟ္မာ၏ အမြဲတမ်း ကရုဏာတော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် အရပ်ရပ်၌ ကောင်းမွန်ပါသည်။ မဟာဘဂ္ဂ ဓမ္မပုတ্ৰ ယုဓိဋ္ဌိရ၊ သင်ကောင်းမွန်သလား?”

Verse 93

भ्रातृभिः सह राजेंद्र धर्मेषु रमते मनः । दारैः पुत्रैश्च भृत्यैश्च कुशलैर्गजवाजिभिः

“ရာဇင်္ဒြာ၊ သင်၏ စိတ်သည် ညီအစ်ကိုတို့နှင့်အတူ ဓမ္မ၌ ပျော်မွေ့နေသလား—ထို့ပြင် ဇနီးများ၊ သားများ၊ အမှုထမ်းများနှင့် ဆင်မြင်းတို့လည်း အားလုံး ကောင်းမွန်သလား?”

Verse 94

औरसानिव पुत्रांश्च प्रजा धर्मेण धर्मज । पालयसि किमाश्चर्यं त्वया धन्या हि सा प्रजा

အို ဓမ္မရာဇာ၊ သင်သည် ဓမ္မဖြင့် ပြည်သူတို့ကို ကိုယ့်သားသမီးကဲ့သို့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်၏။ ထိုအရာ၌ အံ့ဩစရာ မည်သို့ရှိမည်နည်း။ သင်၏အုပ်ချုပ်မှုအောက်ရှိ ပြည်သူတို့သည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 96

युधिष्ठिर उवाच । कुशलं मम राष्ट्रं च भवतामंघ्रिस्पर्शनात् । दर्शनेन महाभाग जातोऽहं गतकिल्बिषः

ယုဓိဋ္ဌိရက ဆိုသည်– သင်တို့၏ သန့်ရှင်းသော ခြေတော်ထိတွေ့ခြင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ နိုင်ငံသည် ကောင်းကျိုးမင်္ဂလာနှင့် ပြည့်စုံပါသည်။ ထို့ပြင် အို မဟာဘဂါ၊ သင်တို့၏ ဒർശနတော်တစ်ခါတည်းဖြင့်ပင် ကျွန်ုပ်သည် အပြစ်ကင်းစင်၍ အညစ်အကြေးများ ကျသွားပါပြီ။

Verse 97

धन्योऽहं कृतकृत्योऽहं सभाग्योऽहं धरातले । अद्याहं सुकृती जातो ह्मपुत्रे गृहागते

ကျွန်ုပ်သည် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူ၊ တာဝန်ပြီးစီးသူ၊ ဤမြေပြင်ပေါ်၌ ဘာဂျာရှိသူ ဖြစ်ပါ၏။ ယနေ့တွင် အမှန်တကယ် ပုဏ္ဏယကြွယ်ဝသူ ဖြစ်လာပါပြီ၊ အကြောင်းမူကား သင်တို့—ကျွန်ုပ်၏ ပူဇော်ထိုက်သော သားတော်များ—ဧည့်သည်အဖြစ် အိမ်သို့ ရောက်လာကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 98

कुत आगमनं ब्रह्मन्नद्य ते मुनिसत्तम । अनुग्रहार्थं साधूनां किं वा कार्येण केन च

အို ဗြာဟ္မဏ်မဟာရှင်၊ အို မုနိအမြတ်! ယနေ့ သင်သည် ဘယ်အရပ်မှ ကြွလာသနည်း။ သာဓုသူတော်ကောင်းတို့ကို အနုဂြဟာပေးရန်လော၊ သို့မဟုတ် အထူးကိစ္စတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ဤနေရာသို့ ကြွလာသနည်း။

Verse 99

पालनात्पोषणान्नॄणां धर्मो भवति वै ध्रुवम् । तत्तद्धर्मस्य भोक्ता त्वमित्येवं मनुरब्रवीत्

လူတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်၍ ပံ့ပိုးပြုစုခြင်းကြောင့်သာ ဓမ္မသည် အမှန်တကယ် တည်မြဲစွာ ထူထောင်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုဓမ္မ၏ အကျိုးကို ခံစားသူလည်း၊ တာဝန်ယူသူလည်း သင်ပင်ဖြစ်သည်ဟု မနုက မိန့်ကြားခဲ့သည်။

Verse 100

धर्मारण्याश्रितां दिव्यां सर्वसंतापहारिणीम् । यां श्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते ब्रह्महत्यया

ဓမ္မာရဏ္ယနှင့် ဆက်နွယ်သော ဤသဒ္ဓာတရားမြတ် ကထာသည် ဒုက္ခပူပန်မှုအားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသည်။ ၎င်းကို နားထောင်လျှင် အပြစ်အားလုံးမှ၊ ဗြာဟ္မဏ-ဟတ္တျာ (ဗြာဟ္မဏကို သတ်ခြင်း) အပြစ်မှပါ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 101

हत्यायुतप्रशमनीं तापत्रयविनाशिनीम् । यां वै श्रुत्वातिभक्त्या च कठिनो मृदुतां भजेत्

၎င်းသည် အကြိမ်အနန္တ အကြမ်းဖက်မှုများ၏ အပြစ်ကို သက်သာစေပြီး တာပ-ထရယ (ဒုက္ခသုံးပါး) ကို ဖျက်ဆီးသည်။ အမှန်တကယ်၊ အလွန်နက်ရှိုင်းသော ဘက္တိဖြင့် နားထောင်လျှင် နှလုံးခိုင်မာသူပင် နူးညံ့လာသည်။

Verse 110

सूत उवाच । एवमुक्त्वा विधेः पुत्रस्तत्रैवांतरधीयत । तस्मिन्गते स नृपतिः क्रीडते सचिवैः सह

စူတက ပြောသည်။ “ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဖန်ဆင်းရှင် ဝိဓာတೃ၏ သားသည် ထိုနေရာတင်ပင် အန္တရာဓိ (ပျောက်ကွယ်) သွား하였다။ သူထွက်သွားပြီးနောက် မင်းကြီးသည် အမတ်များနှင့်အတူ ကစားပျော်ရွှင်နေ하였다။”

Verse 120

रक्षितं पालितं केन कस्मिन्कालेऽथ निर्मितम् । किंकिं त्वत्राभवत्पूर्वं शंशैतत्पृच्छतो मम

ဤအရာကို မည်သူက ကာကွယ်ထိန်းသိမ်း၍ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သနည်း၊ မည်သည့်ကာလတွင် တည်ထောင်ခဲ့သနည်း။ ယခင်က ဤနေရာ၌ ဘာတွေ ဖြစ်ပွားခဲ့သနည်း—ကျွန်ုပ်မေးမြန်းသဖြင့် အားလုံးကို ပြောပြပါ။

Verse 121

भूतं भव्यं भविष्यञ्च तस्मिन्स्थाने च यद्भवेत् । तत्सर्वं कथयस्वाद्य तीर्थानां च यथा स्थितिः

ထိုနေရာ၌ ဖြစ်ခဲ့သမျှ၊ ဖြစ်နေသမျှ၊ ဖြစ်လာမည့်အရာများနှင့် ထိုနေရာတွင် ဖြစ်ပွားသမျှကို ယနေ့ အားလုံး ပြောပြပါ။ ထို့ပြင် ထိုနေရာရှိ တီရ္ထ (tīrtha) သန့်ရှင်းရာများ၏ တည်နေရာအနေအထားကိုလည်း ရှင်းပြပါ။