नारद उवाच । सर्वतः कुशलं मेद्य प्रसादाद्ब्रह्मणः सदा । कुशली त्वं महाभाग धर्मपुत्र युधिष्ठिर
nārada uvāca | sarvataḥ kuśalaṃ medya prasādādbrahmaṇaḥ sadā | kuśalī tvaṃ mahābhāga dharmaputra yudhiṣṭhira
နာရဒက ပြောသည်— “အရှင်မြတ်၊ ဗြဟ္မာ၏ အမြဲတမ်း ကရုဏာတော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် အရပ်ရပ်၌ ကောင်းမွန်ပါသည်။ မဟာဘဂ္ဂ ဓမ္မပုတ্ৰ ယုဓိဋ္ဌိရ၊ သင်ကောင်းမွန်သလား?”
Nārada
Listener: Yudhiṣṭhira
Scene: Nārada speaks with gentle humility, crediting Brahmā’s grace, then asks after Yudhiṣṭhira’s welfare as Dharmaputra.
Well-being is attributed to divine grace; dharmic dialogue begins with mutual welfare and humility.
No tīrtha is named in this verse; it is part of a narrative dialogue framework.
None; it is a formal exchange of auspicious inquiry (kuśala-praśna).