The Exposition of the Krishna Mantra (Kṛṣṇa-mantra-prakāśa): Nyāsa, Dhyāna, Worship, Yantra, and Prayoga

Verse 1

सूत उवाच । श्रुत्वा तु नारदो विप्राः कुमारवचनं मुनिः । यत्पप्रच्छ पुनस्तच्च युष्मभ्यं प्रवदाम्यहम् ॥ १ ॥

သုတက ပြောသည်။ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ကုမာရတို့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် မုနိ နာရဒသည် သိလိုသမျှကို ထပ်မံမေးမြန်း하였다။ ထိုအရာကိုလည်း ယခု သင်တို့အား ငါ ပြောပြမည်။

Verse 2

कार्तवीर्यस्य कवचं तथा हनुमतोऽपि च । चरितं च महत्पुण्यं श्रुत्वा भूयोऽब्रवीद्वचः ॥ २ ॥

ကာတ္တဝီရျ၏ ကာကွယ်မန်တရ (ကဝစ) နှင့် ဟနုမာန်၏ ကဝစကိုလည်းကောင်း၊ ဟနုမာန်၏ အလွန်ပုဏ္ဏိယရှိသော ဇာတ်ကြောင်းကိုလည်းကောင်း ကြားပြီးနောက်၊ သူသည် ထပ်မံ၍ ဤစကားများကို ပြော하였다။

Verse 3

नारद उवाच । साधु साधु मुनिश्रेष्ठ त्वयातिकरुणात्मना । श्रावितं चरितं पुण्यं शिवस्य च हनूमतः ॥ ३ ॥

နာရဒက ပြောသည်။ “ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏၊ မုနိတို့အထွတ်အမြတ်ရေ။ ကရုဏာပြည့်ဝသော စိတ်နှလုံးဖြင့် သင်သည် ရှိဝနှင့် ဟနုမာန်တို့၏ ပုဏ္ဏိယပြည့်သော သန့်ရှင်းသမိုင်းကို ငါ့အား ကြားနာစေ하였다။”

Verse 4

तन्त्रस्यांस्य क्रमप्राप्तं कथनीयं च यत्त्वया । तत्प्रब्रूहि महाभाग किं पृष्ट्वान्यद्विदांवर ॥ ४ ॥

အို မဟာဘဂ္ဂ၊ ဤတန္တရ၌ အစဉ်အလာအတိုင်း သင်ပြောကြားရမည့် အကြောင်းကို ရှင်းလင်းဟောကြားပါ။ အို မဟာအတ္မာ၊ ပြောပါလော့—ပညာရှိတို့အထွတ်အမြတ်ရေ၊ သင့်ထံမှ ငါ မေးစရာ အခြားဘာရှိသေးသနည်း။

Verse 5

सनत्कुमार उवाच । अथ वक्ष्ये कृष्णमंत्रान्भुक्तिमुक्तिफलप्रदान् । ब्रह्माद्या यान्समाराध्य सृष्ट्यादिकरणे क्षमाः ॥ ५ ॥

သနတ်ကုမာရက ပြောသည်။ ယခု ငါသည် ဘုဂ္ဂ (လောကီအကျိုး) နှင့် မုတ္တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) တို့၏ फलကို ပေးသော ကృష్ణမန်တရများကို ဟောကြားမည်။ ထိုမန်တရများဖြင့် ဘြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတို့သည် ထိုသခင်ကို သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်ကာ စကြဝဠာဖန်ဆင်းခြင်း စသည့် လုပ်ငန်းများကို ဆောင်ရွက်နိုင်စွမ်း ရရှိကြသည်။

Verse 6

कामः कृष्णपदं ङतं गोविंदं च तथाविधम् । गोपीजनपदं पश्चाद्वल्लभायाग्निसुंदरी ॥ ६ ॥

ကာမ (ဆန္ဒ၏ဒေဝ) သည် «ကృష్ణ၏ခြေတော်» သို့လည်းကောင်း၊ «ဂోవိန္ဒ» ထံသို့လည်းကောင်း သွားရောက်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့နောက် မီး၏လှပသူ အဂ္နိသုန္ဒရီသည် ဂိုပီတို့၏ရွာသို့ သွားကာ ဝလ္လဘာ၏ချစ်သူ/မိဖုရား ဖြစ်လာ하였다။

Verse 7

अष्टादशार्णो मंत्रोऽयं दुर्गाधिष्ठातृदैवतः । नारदोऽस्य मुनिश्छंदो गायत्री देवता पुनः ॥ ७ ॥

ဤမန်ထရသည် အက္ခရာ ၁၈ လုံးပါသော မန်ထရဖြစ်၍ အုပ်စိုးဒေဝတမှာ ဒုရ္ဂါဒေဝီ ဖြစ်သည်။ ဤမန်ထရ၏ ရှင်မြင်သူ (ṛṣi) သည် နာရဒ၊ ချန်ဒ (မီတာ) သည် ဂါယတ္ရီ ဖြစ်ပြီး၊ အညွှန်းထားသော ဒေဝတလည်း ဂါယတ္ရီ ဟု ထပ်မံဆိုထားသည်။

Verse 8

श्रीकृष्णः परमात्मा च कामो बीजं प्रकीर्तितम् । स्वाहा शक्तिर्नियोगस्तु चतुर्वर्गप्रसिद्धये ॥ ८ ॥

သီရိကృష్ణသည် ပရမာတ္မာ (အမြင့်ဆုံးအတ္တ) ဖြစ်သည်။ «ကာမ» ကို ဘီဇ (မျိုးစေ့အက္ခရာ) ဟု ကြေညာထားသည်။ «စွာဟာ» သည် ရှက္တိ (အားပေးသဒ္ဒါ) ဖြစ်ပြီး၊ နိယောဂ (အသုံးချရည်ရွယ်ချက်) သည် လူ့ဘဝ၏ လေးပါးရည်မှန်းချက်—ဓမ္မ၊ အဓ္ဓ၊ ကာမ၊ မောက္ခ—အောင်မြင်ရန် ဖြစ်သည်။

Verse 9

ऋषिं शिरसि वक्त्रे तु छंदश्च हृदि देवताम् । गुह्ये बीजं पदोः शक्तिं न्यसेत्साधकसत्तमः ॥ ९ ॥

အကောင်းဆုံးသော साधक သည် နျာသ (nyāsa) ကို ပြုလုပ်ရာတွင် ṛṣi ကို ခေါင်းပေါ်၌၊ chandas ကို ပါးစပ်၌၊ ဒေဝတကို နှလုံး၌၊ bīja ကို လျှို့ဝှက်အင်္ဂါ၌၊ śakti ကို ခြေထောက်တို့ပေါ်၌ တင်၍ နေရာချရမည်။

Verse 10

युगेवदाब्धि निगमैर्द्वाभ्यां वर्णैर्मनूद्भवैः । पंचांगानि प्रविन्यस्य तत्त्वन्यासं समाचरेत् ॥ १० ॥

ဝေဒမန်ထရများကို—မနုမှ မွေးဖွားသော အက္ခရာနှစ်လုံးနှင့်အတူ—အသုံးပြု၍ ပဉ္စာင်္ဂ (အင်္ဂါငါးပါး) ကို သင့်တော်စွာ နေရာချပြီးနောက် တတ္တဝနျာသ (tattva-nyāsa) ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 11

हृदंतिमादिकांतार्णमपराद्यानि चात्मने । मत्यंतानि च तत्वानि जीवाद्यानि न्यसेत्क्रमात् ॥ ११ ॥

နှလုံးမှစ၍ အတွင်းဆုံးအဆုံး (ခေါင်းထိပ်) ထိ တက်သွားကာ အတ္တမအကျိုးအတွက် အထက်တတ္တဝများကို နျာသ (nyāsa) ဖြင့် တင်ထားရမည်။ ထို့အတူ အစဉ်လိုက် ဂျီဝ (jīva) မှစ၍ ကိုယ်ခန္ဓာမော်တယ်အဆင့်အထိ တတ္တဝများကို တင်ထားရမည်။

Verse 12

जीवं प्राणं मतिमहंकारं मनस्तथैव च । शब्दं स्पर्शं रूपरसौ गंधं श्रोत्रं त्वचं तथा ॥ १२ ॥

ဂျီဝ (jīva)၊ ပရာဏ (prāṇa)၊ မတိ (mati) ဉာဏ်၊ အဟင်္ကာရ (ahaṅkāra) အတ္တသဘော၊ မနတ် (manas) စိတ်; သဗ္ဒ (śabda) အသံ၊ စပရှ (sparśa) ထိတွေ့မှု၊ ရူပ (rūpa) ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် ရသ (rasa) အရသာ၊ ဂန္ဓ (gandha) အနံ့; ထို့အတူ နားနှင့် အသားအရေ—ဤတို့ကို ရေတွက်ထားသည်။

Verse 13

नेत्रं च रसनांघ्राणं वाचं पाणिं पदेंद्रियम् । पायुं शिश्नमथाकाशं वायुं वह्निं जलं महीम् ॥ १३ ॥

မျက်စိ၊ လျှာနှင့် နှာခေါင်း၊ ဝါချာ (vāc) စကားပြောခြင်း၊ လက်၊ ခြေ (ကర్మအင်္ဂါ)၊ ပာယု (pāyu) အနောက်ပေါက်၊ ရှိရှ္န (śiśna) မျိုးပွားအင်္ဂါ၊ ထို့နောက် အာကာသ (ākāśa) အာကာသ၊ ဝါယု (vāyu) လေ၊ ဝဟ္နိ (vahni) မီး၊ ဇလ (jala) ရေ၊ မဟီ (mahī) မြေ—ဤတို့ကို ရေတွက်ထားသည်။

Verse 14

जीवं प्राणं च सर्वागे मत्यादित्रितयं हृदि । मूर्द्धास्यहृद्गुह्य पादेष्वथ शब्दादिकान्न्यसेत् ॥ १४ ॥

ဂျီဝနှင့် ပရာဏကို ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံးပေါ်တွင် နျာသဖြင့် တင်ထားရမည်။ မတိမှစသော သုံးပါးကို နှလုံး၌ တင်ထားရမည်။ ထို့နောက် သဗ္ဒနှင့် ကျန်သမျှကို ခေါင်း၊ ပါးစပ်၊ နှလုံး၊ လျှို့ဝှက်အင်္ဂါနှင့် ခြေတို့ပေါ်တွင် တင်ထားရမည်။

Verse 15

कर्णादिस्वस्वस्थानेषु श्रोत्रादीनींद्रियाणि च । तथा वागादींद्रियाणि स्वस्वस्थानषु विन्यसेत् ॥ १५ ॥

နားမှစ၍ ကြားသိခြင်းအစရှိသော အာရုံအင်္ဂါများကို မိမိတို့၏ သင့်လျော်ရာနေရာများတွင် တင်ထားရမည်။ ထို့အတူ ဝါချာမှစသော ကర్మအင်္ဂါများကိုလည်း မိမိတို့၏ သင့်လျော်ရာနေရာများတွင် တင်ထားရမည်။

Verse 16

मूद्धस्यहृद्गुह्यपादेष्वाकाशादीन्न्यसेत्ततः । हृत्पुंडरीकमर्केन्दुह्निबिंबान्यनुक्रमात् ॥ १६ ॥

ထို့နောက် နျာသ (nyāsa) ကို ပြုလုပ်၍ အာကာသမှစသော ဓာတ်များကို ခေါင်း၊ နှလုံး၊ လျှို့ဝှက်အင်္ဂါနှင့် ခြေထောက်တို့၌ စိတ်ဖြင့် တင်ထားရမည်။ ထို့နောက် နှလုံးပဒ္မအတွင်း၌ နေ၊ လ၊ မီး၏ တောက်ပသော ဝိုင်းပုံများကို အစဉ်လိုက် သာသနာတော်သဘောဖြင့် မြင်ယောင်ရမည်။

Verse 17

द्विषट्ह्यष्टदशकलाव्याप्तानि च तथा मतः । भूताष्टां गाक्षिपदगैर्वर्णैः प्रग्विन्न्यसेद्धृदि ॥ १७ ॥

ဤအရာတို့သည်လည်း ကလာ (kalā) ဆယ့်ရှစ်ပါးအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေသည်ဟု ဆိုကြ၏။ ထို့ပြင် ‘ga’ မှစသော အက္ခရာများနှင့် ‘akṣi’ နှင့် ‘pada’ အုပ်စုတို့ဖြင့် သတ်မှတ်သော အက္ခရာများကို အစဉ်လိုက် စီစဉ်ကာ ဗူတ (bhūta) ရှစ်ပါးကို နှလုံး၌ နျာသဖြင့် တင်ထားရမည်။

Verse 18

अथाकाशादिस्थलेषु वासुदेवादिकांस्ततः । वासुदेवः संकर्षणः प्रद्युम्नश्चानिरुद्धकः ॥ १८ ॥

ထို့နောက် အာကာသမှစသော ဓာတ်နယ်ပယ်များ၌ ဝါစုဒေဝ (Vāsudeva) မှအစပြုသော ဘုရားရုပ်သဏ္ဍာန်များကို စိတ်ဖြင့် သမาธိပြုရမည်။ အဆိုပါ ရုပ်သဏ္ဍာန်များမှာ ဝါစုဒေဝ၊ သင်္ကර්ရှဏ (Saṅkarṣaṇa)၊ ပရဒျုမ္န (Pradyumna) နှင့် အနိရုဒ္ဓ (Aniruddha) တို့ဖြစ်သည်။

Verse 19

नारायणश्च क्रमशः परमेष्ठ्यादिभिर्युताः । परमेष्ठिपुमांच्छौ चविश्वनिवृत्तिसर्वकाः ॥ १९ ॥

နာရာယဏ (Nārāyaṇa) ကိုလည်း အစဉ်လိုက် ပရမေဋ္ဌီ (Parameṣṭhī) မှစသော အခြေအနေများနှင့် တွဲဖက်၍ ဖော်ပြကြသည်။ ထို့အတူ ‘ပရမေဋ္ဌီ’ နှင့် ‘ပုမာန်’ ဟူသော အမည်များလည်း ဆိုထားပြီး၊ ဤအရာအားလုံးသည် စကြဝဠာ၏ နိဝෘတ္တိ (nivṛtti) —ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းခြင်း—နှင့် အလုံးစုံကို ဖုံးလွှမ်းသော အမြင့်ဆုံး တတ္တဝ (tattva) ကို ညွှန်ပြသော စကားလုံးများဖြစ်သည်။

Verse 20

श्वेतानिलाग्न्यंबुभूमिवर्णैः प्राग्वत्प्रविन्यसेत् । स्वबीजाद्यं कोपतत्वं नृसिंहं व्यापकेन च ॥ २० ॥

အရင်ကကဲ့သို့ပင် အဖြူ၊ လေ၊ မီး၊ ရေ၊ မြေ ဟူသော အရောင်နှင့် ဆက်နွယ်သည့် အက္ခရာများဖြင့် နျာသကို အစဉ်လိုက် ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် မိမိ၏ ဘီဇ (bīja) မန္တရမှ စ၍ ကောပ-တတ္တဝ (kopa-tattva) —အမျက်တရား၏ သဘောတတ္တဝ—အဖြစ်ရှိသော နೃစിംဟ (Nṛsiṃha) ကို အလုံးစုံပျံ့နှံ့သော ဝျာပက (vyāpaka) အင်္ဂါနှင့်အတူ တင်ထားရမည်။

Verse 21

प्राग्वद्विन्यस्य सर्वाङ्गे तत्त्वन्यासोऽयमीरितः । मकाराद्या आद्यवर्णाः सर्वे स्युश्चंद्रभूषिताः ॥ २१ ॥

ယခင်ကဲ့သို့ ကိုယ်ခန္ဓာအနှံ့အပြား၌ ထားသွင်းပြီးနောက် ဤသည်ကို «တတ္တဝ-ညာသ» (တတ္တဝများကို တင်သွင်းခြင်း) ဟု ကြေညာသည်။ «မ» မှစသော အစအက္ခရာများအားလုံးကို «စန္ဒြ» (လ) ဖြင့် အလှဆင်ရမည်။

Verse 22

वासुदेवादिका ज्ञेया ङेंताः साधकसत्तमैः । प्राणायामं ततः कृत्वा पूरकुम्भकरेचकैः ॥ २२ ॥

အကျင့်ထူးမြတ်သော साधक များသည် «ဝာစုဒေဝ» မှစသော မန္တရသီလဘယ်များကို ဦးဆောင်သတ်မှတ်ချက်အဖြစ် သိမြင်ရမည်။ ထို့နောက် ပရာဏာယာမကို ပြုလုပ်၍ ပူရက (ရှူသွင်း), ကုမ္ဘက (ထိန်း), ရေचक (ရှူထုတ်) ဖြင့် ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 23

चतुर्भिः षड्भर्द्वाभ्यां च मूलमंत्रेण मंत्रवित् । केचिदाहुरिहाचार्याः प्राणायामोत्तरं पुनः ॥ २३ ॥

မန္တရကို သိကျွမ်းသူသည် မူလမန္တရဖြင့် လေးကြိမ်၊ သို့မဟုတ် ခြောက်ကြိမ်၊ သို့မဟုတ် နှစ်ကြိမ် ရေတွက်၍ ဆောင်ရွက်ရမည်။ ဤနေရာ၌ အချို့သော အာචာရျများက ပရာဏာယာမပြီးနောက် ထပ်မံပြုလုပ်ရမည်ဟုလည်း ဆိုကြသည်။

Verse 24

पीठन्यासं विधायाथ न्यासानन्यान्समाचरेत् । दशतत्त्वादि विन्यस्य वक्ष्यमाणविधानतः ॥ २४ ॥

အရင်ဆုံး «ပီဋ္ဌ-ညာသ» ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် အခြားသော ညာသများကို ဆက်လက်ကျင့်သုံးရမည်။ တတ္တဝ ဆယ်ပါးနှင့် အခြားတို့ကို ထားသွင်း၍ နောက်တွင် ဖော်ပြမည့် နည်းလမ်းအတိုင်း တိတိကျကျ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 25

मूर्तिपंजरनामानं पूर्वोक्तं विन्यसेद्बुधः । सर्वांगे व्यापकं कृत्वा किरीटमनुना सुधीः ॥ २५ ॥

ပညာရှိသော साधक သည် ယခင်က သင်ကြားထားသော «မူရ္တိ-ပဉ္ဇရ» ဟုခေါ်သော အမည်စု၏ ညာသကို ထားသွင်းရမည်။ ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံး၌ ပျံ့နှံ့စေပြီးနောက် ဉာဏ်ရှိသူသည် «ကိရီဋ» မန္တရဖြင့် တံဆိပ်ခတ် (seal) ရမည်။

Verse 26

ततस्तारपुटं मंत्रं व्यापय्य करयोस्त्रिशः । पंचांगुलीषु करयोः पंचांगं विन्यसेत्ततः ॥ २६ ॥

ထို့နောက် «တာရာ-ပုဋ္ဌ» မန္တရကို ထား၍ လက်နှစ်ဖက်လုံးပေါ်သို့ သုံးကြိမ် ပြန့်နှံ့စေကာ၊ ထို့နောက် လက်၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းပေါ်တွင် ပဉ္စာင်္ဂ ငါးပါးကို အစဉ်လိုက် နျာသ (တင်သွင်း) ပြုရမည်။

Verse 27

त्रिशो मूलेन मूर्द्धादिपादांतं व्यापकं न्यसेत् । सकृद्व्यापय्य तारेण मंत्रन्यासं ततश्चरेत् ॥ २७ ॥

မူလမန္တရဖြင့် ခေါင်းထိပ်မှ ခြေဖျားအဆုံးတိုင်အောင် အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော နျာသကို သုံးကြိမ် ပြုရမည်။ ထို့နောက် «တာရာ» မန္တရဖြင့် တစ်ကြိမ် ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြန့်နှံ့စေပြီး၊ ထိုနောက် မန္တရ-နျာသကို အစဉ်လိုက် ဆက်လက်ပြုရမည်။

Verse 28

शिरोललाटे भ्रूमध्ये कर्णयोश्चक्षुषोस्तथा । घ्राणयोर्वदने कंठे हृदि नाभौ तथा पुनः ॥ २८ ॥

ခေါင်းပေါ်နှင့် နဖူးပေါ်၊ မျက်ခုံးကြားအလယ်၊ နားနှစ်ဖက်နှင့် မျက်စိနှစ်ဖက်၌လည်းကောင်း၊ နှာခေါင်းပေါက်များ၊ ပါးစပ်၊ လည်ချောင်း၊ နှလုံး၊ ထို့ပြင် နာဘီ၌လည်း—ထိုနေရာများတွင် နျာသဖြင့် တင်သွင်းရမည်။

Verse 29

कट्यां लिंगे जानुनोश्च पादयोर्विन्यसेत्क्रमात् । हृदंतान्मंत्रवर्णांश्च ततो मूर्ध्नि ध्रुवं न्यसेत् ॥ २९ ॥

အစဉ်လိုက် ခါး၌၊ လိင်အင်္ဂါ၌၊ ဒူးနှစ်ဖက်၌၊ ခြေထောက်၌ မန္တရကို တင်သွင်းရမည်။ ထို့နောက် နှလုံးထိ မန္တရအက္ခရာများကို တင်သွင်းပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်သော «ဓြုဝ» နျာသကို ခေါင်းပေါ်၌ ခိုင်မြဲစွာ တင်ရမည်။

Verse 30

पुनर्नयनयोरास्ये हृदि गुह्ये च पादयोः । विन्यसेद्धृदयांतानि मनोः पंचपदानि च ॥ ३० ॥

ထပ်မံ၍ «ဟృဒယ» ဖြင့် အဆုံးသတ်သော မန္တရ၏ စကားငါးလုံးကို မျက်စိနှစ်ဖက်၊ ပါးစပ်၊ နှလုံး၊ လျှို့ဝှက်အင်္ဂါပိုင်းနှင့် ခြေထောက်တို့ပေါ်တွင် နျာသဖြင့် တင်သွင်းရမည်။

Verse 31

भूयो मुन्यादिकं न्यस्य पंचांगं पूर्ववन्न्यसेत् । अथ वक्ष्ये महागुह्यं सर्वन्यासोत्तमोत्तमम् ॥ ३१ ॥

ထပ်မံ၍ မုနိ(ရိရှီ) စသည့် နျာသကို အရင်ကကဲ့သို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ အင်္ဂါငါးပါးကိုလည်း ယခင်နည်းအတိုင်း နျာသတင်ရမည်။ ယခုမှစ၍ မဟာလျှို့ဝှက်တရား—နျာသအားလုံးထဲမှ အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ အထူးကောင်းမြတ်ဆုံးကို ငါဟောပြမည်။

Verse 32

यस्य विज्ञानमात्रेण जीवन्मुक्तो भवेन्नरः । अणिमाद्यष्टसिद्धीनामीश्वरः स्यान्न संशयः ॥ ३२ ॥

ထိုအရာ၏ ဗိဇ္ဉာန (အမှန်တကယ်သိမြင်မှု) ကိုသာ ရရှိခြင်းဖြင့် လူသည် အသက်ရှင်လျက်ပင် မုက္ခ (jīvanmukta) ဖြစ်လာမည်။ ထို့ပြင် အဏိမာ စသည့် စစ်ဒ္ဓိရှစ်ပါး၏ အရှင်ဖြစ်မည်—သံသယမရှိ။

Verse 33

यस्याराधनतो मंत्री कृष्णसंनिध्यतां व्रजेत् । ताराद्याभिर्व्याहृतिभिः संपुटं विन्यसेन्मनुम् ॥ ३३ ॥

ကృష్ణ၏ နီးကပ်သော သန္နိဓိ (saṃnidhya) သို့ ပို့ဆောင်ပေးသော ပူဇော်အာရాధနာရှိသည့် မန္တရသဒ္ဓကသည်၊ တာရာ (Oṃ) နှင့် ဗျာဟရတိ (vyāhṛti) များကို ပတ်လည်ပိတ်ကာ «သမ္ပုဋ» (saṃpuṭa) အဖြစ် မန္တရကို စီမံတင်ရမည်။

Verse 34

मंत्रेण पुटितांश्चापि प्रणवाद्यांस्ततो न्यसेत् । गायत्र्या पुटुतं मंत्रं विन्यसेन्मातृकास्थले ॥ ३४ ॥

ထို့နောက် မန္တရဖြင့် «ပုတိတ» (အာနုဘော်တင်/တံဆိပ်ခတ်) လုပ်ထားသော ပ္ရဏဝ (Oṃ) စသည့် အက္ခရာများကို နျာသတင်ရမည်။ ထို့ပြင် ဂါယတ္ရီဖြင့် ပုတိတဖြစ်သော မန္တရကို မာတೃကာ (အက္ခရာမက်ထရစ်) ၏ အာသနနေရာ၌ တင်ထားရမည်။

Verse 35

मंत्रेण पुटितां तां च गायत्रीं विन्यसेत्क्रमात् । मातृकापुटितं मूलं विन्यसेत्साधकोत्तमः ॥ ३५ ॥

ထို့နောက် အထူးကောင်းမြတ်သော သဒ္ဓကသည် မန္တရဖြင့် ပုတိတဖြစ်သော ဂါယတ္ရီကို အစဉ်လိုက် နျာသတင်ရမည်။ ထို့ပြင် မာတೃကာ (အက္ခရာများ) ဖြင့် ပုတိတဖြစ်သော မူလမန္တရ (mūla-mantra) ကိုလည်း နျာသတင်ရမည်။

Verse 36

मूलेन पुटितां चैव मातृकां विन्यसेत्क्रमात् । तृचं न मातृकावर्णान्पूर्वं तत्तत्स्थले सुधीः ॥ ३६ ॥

ပညာရှိသော साधक သည် မူလမန္တရဖြင့် ကာကွယ်ပိတ်ပင်ထားသော မာတೃကာ အက္ခရာများကို အစဉ်လိုက် န്യാസအဖြစ် တင်ထားရမည်။ တြိ-ဋ္ရစ်(ṛc) သုံးပုဒ်ကို အရင်မတင်ဘဲ မာတೃကာ သရအက္ခရာများကို သက်ဆိုင်ရာနေရာများတွင် အရင်တင်ရမည်။

Verse 37

विन्यसेन्न्यासषट्कं च षोढा न्यासोऽयमीरितः । अनेन न्यासवर्येण साक्षात्कृष्णसमो भवेत् ॥ ३७ ॥

န്യാസ ခြောက်မျိုးကို ပြုလုပ်ရမည်။ ဤနည်းကို န്യാസ ဆယ့်ခြောက်ပိုင်းဟု ကြေညာထားသည်။ ဤအထူးမြတ်သော န്യാസကြောင့် သူသည် တိုက်ရိုက် ကృష్ణနှင့်တူညီသကဲ့သို့ (နီးကပ်သော သာကာလနှင့် သာသနာအင်အားဖြင့်) ဖြစ်လာသည်။

Verse 38

न्यासेन पुटितं दृष्ट्वा सिद्धगंधर्वकिन्नराः । देवा अपि नमंत्येनं किंपुनर्मानवा भुवि ॥ ३८ ॥

န്യാസဖြင့် သန့်စင်ခိုင်မာလာသူကို မြင်သောအခါ စိဒ္ဓ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ကိန္နရတို့သည် ဦးညွှတ်ကန်တော့ကြသည်။ ဒေဝတားများတောင် လေးစားနမස්ကာရပြုကြသဖြင့် မြေပြင်ပေါ် လူသားတို့ကတော့ မည်မျှပို၍ လေးစားမည်နည်း။

Verse 39

सुदर्शनस्य मंत्रेण कुर्याद्दिग्बंधनं ततः । देवं ध्यायन्स्वहृदये सर्वाभीष्टप्रदायकम् ॥ ३९ ॥

ထို့နောက် စုဒർശန မန္တရဖြင့် ဒိဂ္ဗန္ဓန (ဦးတည်ရာများကို ကာကွယ်ပိတ်တံဆိပ်) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ မိမိနှလုံးအတွင်း၌ ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးသနားတော်မူသော ဘုရားသခင်ကို ဓ్యာနပြု၍ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရမည်။

Verse 40

उत्फुल्लकुसुमव्रातनम्रशाखैर्वरद्रुमैः । सस्मेयमंजरीवृंदवल्लरीवेष्टितैः शुभैः ॥ ४० ॥

အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းသော ပန်းအစုအဝေးကြောင့် ကိုင်းခက်များ ငုံ့ကျနေသော ဆုတောင်းပြည့်စုံစေသည့် သစ်ပင်များနှင့်၊ ထိုသစ်ပင်များကို ကောင်းမြတ်သော လျှောပင်များက ပတ်လည်ချည်နှောင်ထားပြီး၊ ပြုံးရွှင်သကဲ့သို့ လှပသော ပန်းခက်အစုများဖြင့် အလှဆင်ထားသဖြင့် ထိုနေရာသည် တောက်ပလှပနေ၏။

Verse 41

गलत्परागधूलिभिः सुरभीकृतदिङ्मुखः । स्मरेच्छिशिरितं वृंदावनं मंत्रीसमाहितः ॥ ४१ ॥

ပန်းဝတ်မှုန်ဖုန်များ လွင့်ပျံကာ အရပ်မျက်နှာတို့ကို မွှေးကြိုင်စေသကဲ့သို့၊ မန္တရသမားသည် စိတ်ကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း စမాధိဖြင့် စုစည်းကာ၊ သတိရခြင်းကြောင့် အေးမြသကဲ့သို့သော ဗೃန္ဒာဝနကို စိတ်တွင် တရားသဘောဖြင့် ဆင်ခြင်ရမည်။

Verse 42

उन्मीलन्नवकंजालिविगलन्मधुसंचयैः । लुब्धांतः करणैर्गुंजद्द्विरेफपटलैः शुभम् ॥ ४२ ॥

ထိုမြင်ကွင်းသည် မင်္ဂလာရှိ၏—အသစ်ဖွင့်လာသော ကြာပန်းအစုများမှ ပျားရည်သိုလှောင်မှုများ ယိုကျလာပြီး၊ အတွင်းအာရုံများ ပျားရည်သို့ လောဘကြီးစွာ ဆွဲငင်ခံရသော ပျားအုပ်များက ဟုန်းဟုန်းမြည်သံဖြင့် ပတ်လည်လှုပ်ရှားနေသည်။

Verse 43

मरालपरभृत्कीरकपोतनिकरैर्मुहुः । मुखरीकृतमानृत्यन्मायूरकुलमंजुलम् ॥ ४३ ॥

ထပ်ခါထပ်ခါ ထိုနေရာသည် ဟင်္သာ၊ ကုကူ၊ ကြက်တူရွေး၊ ခိုအုပ်များကြောင့် အသံလှိုင်းထန်လာပြီး၊ ကပြနေသော မယုရအုပ်စုများ၏ ချိုမြိန်သောအော်သံကလည်း ထိုအရပ်ကို အသက်ဝင်စေသည်။

Verse 44

कालिंद्या लोलकल्लोलविप्रुषैर्मंदवाहिभिः । उन्निद्रांबुरुहव्रातरजोभिर्धूसरैः शिवैः ॥ ४४ ॥

ကာလိန္ဒီ (ယမုနာ) မြစ်မှ လှိုင်းလေးများ လှုပ်ယိမ်းရာမှ ပက်ဖျန်းသည့် ရေမှုန်များကို နူးညံ့သော လေညင်းက သယ်ဆောင်လာပြီး၊ ပွင့်လန်းပြည့်ဝသော ကြာပန်းအစုများ၏ ဝတ်မှုန်ဖုန်ကြောင့် မင်္ဂလာလေထုသည် အဝါရောင်သွေးသွေးဖြစ်ကာ၊ ထိုအရပ်တစ်ဝိုက်ကို သာယာအေးချမ်းစေသည်။

Verse 45

प्रदीपित स्मरैर्गोष्ठसुंदरीमृदुवाससाम् । विलोलनपरैः संसेवितं वा तैर्निरंतरम् ॥ ४५ ॥

သို့မဟုတ် ကာမမီး တောက်လောင်လာသဖြင့်၊ သူတို့သည် နူးညံ့သောအဝတ်အစားဝတ်ဆင်သော ဂိုဋ္ဌ (နွားထိန်းရွာ) မှ လှပသည့် မိန်းကလေးများနှင့် ကစားပျော်ပါးသည့် လှုပ်ရှားမှုကို ချစ်မြတ်နိုးကာ အစဉ်မပြတ် ပေါင်းသင်းနေကြသည်။

Verse 46

स्मरेत्तदंते गीर्वाणभूरुहं सुमनोहरम् । तदधः स्वर्णवेद्यां च रत्नपीठमनुत्तमम् ॥ ४६ ॥

ထိုသို့ သမาธိမြင်ကွင်းကို အဆုံးသတ်ရာတွင် စိတ်ကို ချမ်းမြေ့စေသော နတ်ဘုရားတို့၏ ဆန္ဒပြည့်ပင်ကို သတိရပါစေ။ ထိုပင်အောက်တွင် ရွှေဗေဒိကာနှင့် အထူးမြတ်သော ရတနာပလ္လင်ကိုလည်း သတိရပါစေ။

Verse 47

रत्नकुट्टिमपीठेऽस्मिन्नरुणं कमलं स्मरेत् । अष्टपत्रं च तन्मध्ये मुकुंदं संस्मरेत्स्थितम् ॥ ४७ ॥

ရတနာခင်းထားသော ပလ္လင်ပေါ်တွင် နီရောင် ကမလပန်းကို မြင်ကွင်းထဲတွင် သတိရပါစေ။ ထိုအရှစ်ပွင့်ကမလ၏ အလယ်၌ မုကွန်ဒ (Mukunda) သည် တည်ရှိနေသည်ဟုလည်း အမြဲသတိရပါစေ။

Verse 48

फुल्लेंदीवरकांतं च केकिबर्हावतंसकम् । पीतांशुकं चंद्रमुखं सरसीरुहनेत्रकम् ॥ ४८ ॥

အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းသော အပြာရောင် ကမလပန်းကဲ့သို့ တောက်ပ၍၊ မျက်နှာပေါ်တွင် မိုးခေါင်တောင်ပံ (peacock feather) ကို အလှဆင်ထားသည်။ အဝါရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ၊ လမင်းကဲ့သို့ မျက်နှာနှင့် ကမလပန်းရွက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးများရှိတော်မူသည်။

Verse 49

कौस्तुभोद्भासितांगं च श्रीवत्सांकं सुभूषितम् । व्रजस्त्रीनेत्रकमलाभ्यर्चितं गोगणावृतम् ॥ ४९ ॥

ကောစ্তুဘ (Kaustubha) ရတနာကြောင့် ကိုယ်တော်သည် တောက်ပလင်းလက်၍၊ မင်္ဂလာသင်္ကေတ သြရီဝတ္စ (Śrīvatsa) အမှတ်တံဆိပ်ဖြင့် အလှတန်ဆာဆင်ထားသည်။ ဗြဇ (Vraja) အမျိုးသမီးတို့၏ ကမလကဲ့သို့ မျက်လုံးများဖြင့် ပူဇော်ခံရကာ၊ နွားအုပ်များက ဝန်းရံလျက်ရှိတော်မူသည်။

Verse 50

गोपवृंदयुतं वंशीं वादयंतं स्मरेत्सुधीः । एवं ध्यात्वा जपेदादावयुतद्वितयं बुधः ॥ ५० ॥

ပညာရှိသည် နွားထိန်းသူအုပ်စုများနှင့်အတူ ဝံရှီ (ပုလွေ) ကို တီးခတ်နေသော ဘုရားကို သတိရပါစေ။ ထိုသို့ ဓ്യာနပြုပြီးနောက်၊ ပညာရှိသည် အစမှာ မန္တရကို နှစ်သောင်းကြိမ် စတင်ရွတ်ဆိုပါစေ။

Verse 51

जुहुयादरुणांभोजैस्तद्दशांशं समाहितः । जपेत्पश्चान्मंत्रसिद्ध्यै भूतलक्षं समाहितः ॥ ५१ ॥

စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စွာထား၍ အနီရောင်ကြာပန်းဖြင့် မီးထဲသို့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ဟောမပြုရမည်။ ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ မန္တရစိဒ္ဓိရရန် ဂျပ်ပ မိန့်တစ်သိန်း ပြုရမည်။

Verse 52

अरुणैः कमलैहुत्वा सर्वसिद्धीश्वरो भवेत् । पूर्वोक्ते वैष्णवे पीठे मूर्तिं संकल्प्य मूलतः ॥ ५२ ॥

အနီရောင်ကြာပန်းဖြင့် ဟောမပြုပြီးလျှင် စိဒ္ဓိအပေါင်း၏ အရှင်ဖြစ်လာမည်။ ယခင်ဖော်ပြခဲ့သော ဝိုင်ရှ္ဏဝ ပီဋ္ဌာ၌ အခြေခံမှစ၍ ဒေဝတားရုပ်ကို စိတ်ဖြင့် သင်္ကల్పတည်ထောင်ရမည်။

Verse 53

तस्यामावाह्य चाभ्यर्चेद्गोपीजनमनोहरम् । मुखे वेणुं समभ्यर्च्य वनमालां च कौस्तुभम् ॥ ५३ ॥

ထိုနေရာ၌ အဝါဟနပြု၍ ဂိုပီတို့၏ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်သော သခင်ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် မျက်နှာ၌ရှိသော ဝေဏု (ပုလွေ) ကိုလည်း ပူဇော်ကာ၊ ဝနမာလာ (တောပန်းကွင်း) နှင့် ကೌஸ္တုဘ မဏိကိုပါ ပူဇော်ရမည်။

Verse 54

श्रीवत्सं च हृदि प्रार्च्य ततः पुष्पांजलिं क्षिपेत् । ततः श्वेतां च तुलसीं शुक्लचंदनपंकिलाम् ॥ ५४ ॥

ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ သ္ရီဝတ္ဆ အမှတ်ကို သေချာပူဇော်ပြီးနောက် ပန်းအညှာတစ်အုပ်ကို ဆက်ကပ်ချရမည်။ ထို့နောက် အဖြူရောင် စန္ဒနလိမ်းထားသော အဖြူတူလစီရွက်များကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 55

रक्तां च तुलसीं रक्तंचदनाक्तां क्रसात्सुधीः । अर्पयेद्दक्षिणे जद्वयमश्वारियुग्मकम् ॥ ५५ ॥

ပညာရှိသည် ဒက္ခိဏာအဖြစ် အနီတူလစီနှင့် အနီစန္ဒနလိမ်းထားသော ပူဇော်ပစ္စည်းတစ်စုံကို ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့အပြင် မြင်းထီးတစ်ကောင်နှင့် မြင်းမတစ်ကောင် ပါသော မြင်းစုံကိုလည်း ပေးလှူရမည်။

Verse 56

हयमारद्वयेनैव हृदि मूर्ध्नि तथा पुनः । पद्मद्वयं च विधिवत्ततः शीर्षे समर्पयेत् ॥ ५६ ॥

“ဟယမာရ” မန္တရသံလုံးနှစ်လုံးကိုသာ အသုံးပြု၍ နှလုံး၌ ထားပြီး ထို့နောက် ထပ်မံ၍ ခေါင်းထိပ်၌ တင်ရမည်။ ထို့နောက် စည်းကမ်းတကျ “ပဒ္မ” (ကြာပန်းမန္တရ) နှစ်လုံးကို ခေါင်းပေါ်၌ သဒ္ဓါဖြင့် ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 57

तुलसीद्वयमंभोजद्वयमश्वारियुग्मकम् । ततः सर्वाणि पुष्पाणि सर्वाङ्गेषु समर्पयेत् ॥ ५७ ॥

တုလစီနှစ်ခက်၊ ကြာပန်းနှစ်ပွင့်နှင့် အရှ္ဝါရီပန်းတစ်စုံကို ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့နောက် အခြားပန်းများအားလုံးကို (ဒေဝတား၏) ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းအားလုံးပေါ်၌ ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 58

दक्षिणे वासुदेवाख्यं स्वच्छं चैतन्यमव्ययम् । वामे च रुक्मिणीं तदून्नित्यां रक्तां रजोगुणाम् ॥ ५८ ॥

ညာဘက်၌ ဝါစုဒေဝရှိ၏—သန့်ရှင်း၍ တောက်ပသော ချိတ်တန်ယ (သတိဉာဏ်) ဖြစ်ကာ မပျက်မယွင်း။ ဘယ်ဘက်၌ ရုက္မိဏီရှိ၏—အရှင်၏ အနန္တတည်မြဲသော အဖော်တော်—အနီရောင်သဏ္ဌာန်နှင့် ရဇောဂုဏ် (လှုပ်ရှားသန်စွမ်းမှု) ဖြင့် လက္ခဏာပြု၏။

Verse 59

एवं संपूज्य गोपालं कुर्यादावरणार्चनम् । यजेद्दामसुदामौ च वसुदामं च किंकिणीम् ॥ ५९ ॥

ဤသို့ ဂိုပါလကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ပြီးနောက် အဝရဏာရ္စန (ပတ်ဝန်းကျင်ဒေဝတားများကို ပူဇော်ခြင်း) ကို ပြုရမည်။ ထို့ပြင် ဒာမာနှင့် စုဒာမာ၊ ဝါစုဒာမာနှင့် ကိင်္ကိဏီတို့ကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 60

पूर्वाद्याशासु दामाद्या ङेंनमोन्तध्रुवादिकाः । अग्निनैर्ऋतिवाय्वीशकोणेषु हृदयादिकान् ॥ ६० ॥

အရှေ့မှစ၍ ဦးတည်ရာအရပ်များတွင် “ဒာမာ” မှစသော မန္တရများနှင့် “ṅeṃ, namaḥ, anta, dhruva” မှစသော အစုကို ထားရမည်။ ထောင့်အရပ်များဖြစ်သော အဂ္နိ (အရှေ့တောင်), နೈऋတိ (အနောက်တောင်), ဝါယု (အနောက်မြောက်), နှင့် ဣဿ (အရှေ့မြောက်) တွင် “ဟృဒယ” (နှလုံး) မှစသော အင်္ဂ-ညားသ (anga-nyāsa) နှင့် ကျန်သမျှကို ထားရမည်။

Verse 61

दिक्ष्वस्त्राणि समभ्यर्च्य पत्रेषु महिषीर्यजेत् । रुक्मिणी सत्यभामा च नाग्नजित्यभिधा पुनः ॥ ६१ ॥

အရပ်ရှစ်မျက်နှာ၌ ဒေဝအာယုဓများကို ဂုဏ်ပြု၍ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ရွက်ပန်းကန်များပေါ်တွင် မဟိသီများကို ပူဇော်ရမည်—ရုက္မိဏီ၊ သတ္တျဘားမာ၊ ထို့ပြင် နာဂ္နဇိတီဟု ခေါ်သော မဟိသီ။

Verse 62

सुविंदा मित्रविंदा च लक्ष्मणा चर्क्षजा ततः । सुशीला च लसद्रम्यचित्रितांबरभूषणा ॥ ६२ ॥

ဆုဝိန္ဒာနှင့် မိတ္တရဝိန္ဒာ၊ ထို့နောက် လက္ခ္မဏာ၊ အာရက္ရှဇာလည်း ထို့နောက်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် ဆုရှီလာ—တောက်ပလှပ၍ အလှပုံစံပါ အဝတ်အစားနှင့် အလင်္ကာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 63

ततो यजेद्दलाग्रेषु वसुदेवञ्च देवकीम् । नंदगोपं यशोदां च बलभद्रं सुभद्रिकाम् ॥ ६३ ॥

ထို့နောက် ရွက်ဖျားများပေါ်တွင် ပူဇော်အနုမောဒနာကို ဆက်ကပ်ရမည်—ပထမ ဗသုဒေဝနှင့် ဒေဝကီ၊ ထို့ပြင် နန္ဒဂోပနှင့် ယရှိုးဒါ၊ ထို့နောက် ဘလဘဒြာနှင့် သုဘဒြာ။

Verse 64

गोपानूगोपीश्च गोविंदविलीनमतिलोचनान् । ज्ञानमुद्राभयकरौ पितरौ पीतपांडुरौ ॥ ६४ ॥

နွားကျောင်းသားများနှင့် ဂိုပီများကို ဂోవိန္ဒ၌ စိတ်နှလုံးနှင့် မျက်စိတို့ အပြည့်အဝ လုံးဝ စိမ့်ဝင်နေသကဲ့သို့ သဘောတရားဖြင့် မြင်ယောင်ရမည်။ ထို့ပြင် အဝါဖျော့ရောင်ရှိ၍ လက်များဖြင့် ဉာဏမုဒြာနှင့် အဘယမုဒြာကို ပြသသော အလေးအမြတ်ခံ အဘိုးအဘွားနှစ်ပါးကိုလည်း မြင်ယောင်ရမည်။

Verse 65

दिव्यमाल्यांबरालेपभूषणे मातरौ पुनः । धारयंत्यौ चरुं चैव पायसीं पूर्णपात्रिकाम् ॥ ६५ ॥

ထို့နောက် မိခင်နှစ်ပါးသည် ဒေဝမယ်လီ၊ အဝတ်အစား၊ အလိမ်းအနံ့နှင့် အလင်္ကာတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက်၊ ချာရု (ချက်ထားသော ဆန်ပူဇော်) ကိုလည်းကောင်း၊ ပာယသီ (နို့ဆန်ချို) အပြည့်ပါသော ပန်းကန်ကိုလည်းကောင်း ကိုင်ဆောင်လာကြသည်။

Verse 66

अरुणश्यामले हारमणिकुं डलमंडिते । बलः शंखेंदुधवलो मुशलं लांगलं दधत् ॥ ६६ ॥

အနီရောင်ရိပ်ပါသော အမဲရောင်ဖြင့် တင့်တယ်၍ လည်ဆွဲနှင့် ရတနာကပ်နားကပ်ဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။ ဗလာရာမသည် ခွံနှင့် လကဲ့သို့ ဖြူစင်၍ တုတ်နှင့် လယ်ထွန်ကို ကိုင်ဆောင်သည်။

Verse 67

हालालोलो नीलवासा हलवानेककुंडलः । कला या श्यामला भद्रा सुभद्रा भद्रभूषणा ॥ ६७ ॥

သူမသည် ကစားပျော်ရွှင်၍ လှုပ်ယိမ်းသွားလာသူ၊ အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ်ကာ နားကပ်များစွာဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။ သူမသည် ကလာ (Kalā) ဟူသော သာသနာတော်အင်္ဂါ—အမဲရောင်၊ မင်္ဂလာရှိ၊ အလွန်မင်္ဂလာရှိ၍ မင်္ဂလာအလှဆင်များဖြင့် တင့်တယ်သည်။

Verse 68

वराभययुता पीतवसना रूढयौवना । वेणुवीणाहेमयष्टिशंखश्रृंगादिपाणयः ॥ ६८ ॥

သူတို့သည် ဆုတောင်းပေးသော မုဒ္ရာနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုဖယ်ရှားသော မုဒ္ရာတို့ဖြင့် ပြည့်စုံ၍ အဝါရောင်ဝတ်စုံဝတ်ကာ ယောဝနအားတည်ကြည်သည်။ လက်များတွင် ပုလွေ၊ ဝီဏာ၊ ရွှေတံ၊ ခွံ၊ ချိုနှင့် အခြားသင်္ကေတများကို ကိုင်ဆောင်သည်။

Verse 69

गोपा गोप्यश्च विविधप्राभृतान्नकरांबुजाः । मंदारदींश्च तद्बाह्ये पूजयेत्कल्पपादपान् ॥ ६९ ॥

နွားထိန်းယောကျာ်းများနှင့် နွားထိန်းမိန်းမများသည် အမျိုးမျိုးသော လက်ဆောင်နှင့် အစားအစာများကို ကြာပန်းလက်များဖြင့် ကိုင်ဆောင်ကာ ထိုနေရာအပြင်ဘက်ရှိ ဆန္ဒပြည့်ပင်များ—မန္ဒာရနှင့် အခြားပင်များကို—ပူဇော်သင့်သည်။

Verse 70

मंदारश्च तथा संतानको वै पारिजातकः । कल्पद्रुमस्ततः पश्चाद्ध्वरिचन्दनसंज्ञकः ॥ ७० ॥

မန္ဒာရပင်၊ ထို့အပြင် စန္တာနကနှင့် ပါရိဇာတပင်တို့ရှိသည်။ ထို့နောက် ကလ္ပဒြုမပင်၊ ထို့အပြီးတွင် ဓွရီ-စန္ဒန ဟု ခေါ်သောပင် ရှိသည်။

Verse 71

मध्ये दिक्षु समभ्यर्च्य बहिः शक्रादिकान्यजेत् । तदस्त्राणि च संपूज्य यजेत्कृष्णाष्टकेन च ॥ ७१ ॥

အလယ်၌လည်းကောင်း၊ အရပ်မျက်နှာတို့၌လည်းကောင်း အဓိကဒေဝတাকে သေချာစွာ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ အပြင်ဘက်တွင် အိန္ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့အား ပူဇော်လှူဒါန်းရမည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ ဒိဗ္ဗအာယုဓများကိုလည်း ပြည့်စုံစွာ ဂုဏ်ပြုပူဇော်ကာ «ကృష్ణာဋ္ဌက» (ကృష్ణကို ချီးမွမ်းသည့် အရှစ်ပုဒ်) ဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 72

कृष्णं च वासुदेवं च देवकीनन्दनं तथा । नारायणं यदुश्रेष्ठं वार्ष्णेयं धर्मपालकम् ॥ ७२ ॥

ကျွန်ုပ်သည် ကൃഷ്ണ—ဝါစုဒေဝ၊ ဒေဝကီ၏ သားတော်ကို ဦးညွှတ်ပါ၏။ ယဒုမျိုးရိုးအထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသော နာရာယဏကိုလည်း ဦးညွှတ်ပါ၏။ ဝါရ္ဏ္ဏေယ ဗီရသူရဲ၊ ဓမ္မကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းသူအားလည်း ဦးညွှတ်ပါ၏။

Verse 73

असुराक्रांतभूभारहारिणं पूजयेत्ततः । एभिरावरणैः पूजा कर्तव्यासुखैरिणः ॥ ७३ ॥

ထို့နောက် အဆုရတို့က ဖိနှိပ်သည့်အခါ မြေကြီး၏ အလေးပင်ကို ဖယ်ရှားပေးသော သခင်ကို ပူဇော်ရမည်။ ဤသတ်မှတ်ထားသော အာဝရဏ-ဝိုင်းများ (အနီးကပ်ဒေဝတားအလွှာများ) ဖြင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးသနားသော အရှင်အား ပူဇော်ခြင်းကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 74

संसारसागरोत्थीर्त्यै सर्वकामाप्तये बुधः । एवं पूजादिभिः सिद्धा भवद्वैश्रवणो यमः ॥ ७४ ॥

လောကီသံသရာပင်လယ်ကို ကူးမြောက်ရန်နှင့် လိုအင်ဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံရန်အတွက် ပညာရှိသည် ဤသို့ ဆောင်ရွက်ရမည်။ ဤပူဇော်မှုနှင့် ဆက်စပ်သော အကျင့်အကြံများကြောင့် သင်အတွက် ဝိုင်ශ්ရဝဏ (ကူဗေရ) နှင့် ယမ၏ အကျိုးကျေးဇူးလည်း ပြည့်စုံအောင်မြင်လာသည်။

Verse 75

त्रिकालपूजनं चास्य वक्ष्ये सर्वार्थसिद्धिदम् । श्रीमदुद्यानसंवीतिहेमभूरत्नमंडपे ॥ ७५ ॥

ယခု ငါသည် အရာအားလုံး ပြည့်စုံစေသော သူ၏ တစ်နေ့သုံးကြိမ် ပူဇော်နည်းကို ဖော်ပြမည်။ ထိုပူဇော်မှုကို ရွှေကြမ်းပြင်နှင့် ရတနာမဏ္ဍပအတွင်း၊ တင့်တယ်သော ဥယျာဉ်များဖြင့် ဝန်းရံထားရာ၌ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 76

लसत्कल्पद्रुमाधस्थरत्नाब्जपीठसंस्थितम् । सुत्रामरत्नसंकाशं गुडस्निग्धालकं शिशुम् ॥ ७६ ॥

သူသည် တောက်ပသော ကပ္ပဒြုမ သစ်ပင်အောက်ရှိ ရတနာကြာပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကလေးတစ်ပါးကို မြင်၏—အပြစ်ကင်းသော ပုလဲကြိုးကဲ့သို့ တောက်လက်၍ မိုလားဆစ်ကဲ့သို့ မည်းပြောင်သော ဆံကောက်များရှိ၏။

Verse 77

चलत्कनककुंडलोल्लसितचारुगंडस्थलं सुघोणधरमद्भुतस्मितमुखांवुतं सुन्दरम् । स्फुरद्विमलरत्नयुक्कनकसूत्रनद्धं दधत्सुवर्णपरिमंडितं सुभगपौंडरीकं नखम् ॥ ७७ ॥

ရွှေကနကနားကပ်များ လှုပ်ရှားတောက်ပသဖြင့် သူ၏ လှပသော ပါးပြင်များ တောက်လက်၏။ နှာတံကောင်းမွန်၍ မျက်နှာလှပသည် အံ့သြဖွယ် အပြုံးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ မင်္ဂလာသော ကြာပန်းကဲ့သို့သော လက်သည်းပေါ်တွင် သန့်ရှင်းသော ရတနာများစီထားသည့် ရွှေကြိုး တောက်ပကာ ရွှေဖြင့် ပတ်လည် အလှဆင်ထား၏။

Verse 78

समुद्धूसरोरस्थले धेनुधूल्या सुपुष्टांगमष्टापदाकल्पदीप्तम् । कटीलस्थले चारुजंघान्तयुग्मं पिनद्धं क्वणत्किंकिणीजालदाम्ना ॥ ७८ ॥

နွားများထူထပ်စွာ ထလာသော နွားဖုန်မှုန့်သေးသေးလေးက သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ပေါ့ပါးစွာ တင်နေ၏။ အာဟာရပြည့်ဝသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် သန့်စင်ထားသော ရွှေကဲ့သို့ တောက်ပ၏။ ခါးပတ်ဝန်းကျင်တွင် လှပသော ခြေထောက်အောက်ပိုင်းနှစ်ဖက်ကို ချည်နှောင်ထားသော ကင်ကိဏီခေါင်းလောင်းကွန်ယက်ကြိုးက ချိုမြိန်စွာ မြည်ဟည်း၏။

Verse 79

हसन्तं हसद्वंधुजीवप्रसूनप्रभापाणिपादांबुजोदारकांत्या । दधानं करो दक्षिणे पायसान्न सुहैयंगवीनं तथा वामहस्ते ॥ ७९ ॥

သူသည် ပြုံးနေ၏—ဘန္ဓုဇီဝ ပန်းရောင်တောက်ပသကဲ့သို့ ထင်ရှားသော အလင်းရောင်ဖြင့် သူ၏ ကြာပန်းကဲ့သို့ လက်နှင့် ခြေတို့ တောက်လက်၏။ ညာလက်တွင် ပာယာသ (pāyasa) ချိုမြိန်ဆန်ပြုတ်ကို ကိုင်ထားပြီး ဘယ်လက်တွင် ဟိုင်ယင်္ဂဝ (haiyaṅgava) လတ်ဆတ်သော ထောပတ်ကို ကိုင်ထား၏။

Verse 80

लसद्गोपगोपीगवां वृंदमध्ये स्थितं वासवाद्यैः सुरैरर्चितांध्रिम् । महाभारभूतामरारातियूथांस्ततः पूतनादीन्निहंतुं प्रवृत्तम् ॥ ८० ॥

တောက်ပသော ဂိုပများ၊ ဂိုပီများနှင့် နွားအုပ်ကြားအလယ်၌ သူသည် ရပ်တည်နေ၏—ဝါသဝ (အိန္ဒြ) ဦးဆောင်သော ဒေဝတားများက သူ၏ ခြေတော်ကို ပူဇော်ကြ၏။ ထို့နောက် မြေကြီးပေါ်တွင် အလွန်လေးလံသော ဘာရဖြစ်လာသော ဒေဝတားရန်သူ အာသုရအုပ်စုကြီးများထဲမှ ပူတနာနှင့် အခြားတို့ကို ဖျက်ဆီးရန် ထွက်ခွာတော်မူ၏။

Verse 81

एवं ध्यात्वार्च्चयेद्देवं पूर्ववत्स्थिरमानसः । दध्ना गुडेन नैवेद्यं दत्वा दशशतं जपेत् ॥ ८१ ॥

ဤသို့ သမాధိဖြင့် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ထာဝရဘုရားကို ယခင်ကဲ့သို့ ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ဒဟီ (နို့ချဉ်) နှင့် ဂုဍ (ကြံသကြား) ဖြင့် ပြုလုပ်သော နైవేద្យကို ဆက်ကပ်ပြီး မန္တရကို တစ်ထောင်ကြိမ် ဂျပ်ရမည်။

Verse 82

मध्यंदिने यजेदेवं विशिष्यरूपधारिणम् । नारदाद्यैर्मुनिगणैः सुरवृन्दैश्च पूजितम् ॥ ८२ ॥

နေ့လယ်အချိန်တွင် အထူးမြတ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူတော်မူသော ထာဝရဘုရားကို ပူဇော်ရမည်။ နာရဒ မုနိတို့အစရှိသော မုနိအစုအဖွဲ့များနှင့် ဒေဝတအစုအဝေးများကလည်း ပူဇော်ကြသည်။

Verse 83

लसद्गोपगोपीगवां वृन्दमध्यस्तितं सांद्रमेघप्रभंसुंन्दरांगम् । शिखंडिच्छदापीडमब्जायताक्षं लसञ्चिल्लिकं पूर्णचद्राननं च ॥ ८३ ॥

ထာဝရဘုရားသည် တောက်ပသော ဂိုပများ၊ ဂိုပီများနှင့် နွားအစုအဝေး၏ အလယ်၌ ရပ်တည်တော်မူ၏။ ကိုယ်အင်္ဂါအလှသည် ထူထဲသော မိုးတိမ်ရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပလှပ၍၊ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုရပင်အမွှေးတံဆိပ်ကို ဆောင်းကာ၊ ကြာပန်းကဲ့သို့ ရှည်လျားသော မျက်လုံး၊ တောက်ပသော ဆံကောက်များနှင့် လပြည့်ကဲ့သို့ မျက်နှာတော်ကို ပိုင်ဆိုင်တော်မူ၏။

Verse 84

चलत्कुण्डलोल्लासिगंडस्थलश्रीभरं सुन्दरं मंदहासं सुनासम् । सुकार्तस्वराभांबरं दिव्यभूषं क्वणत्किंकिणीजालमत्तानुलेपम् ॥ ८४ ॥

အလွန်လှပတော်မူ၏—လှုပ်ရှားသော နားကပ်များကြောင့် ပါးပြင်အလှတရား တောက်ပလင်းလက်၍၊ အပြုံးသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ နှာခေါင်းသည် သင့်တော်လှပ၏။ အဝတ်အစားသည် သန့်စင်သော ရွှေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍၊ ဒိဗ္ဗအလှဆင်များကို ဆင်ယင်တော်မူ၏။ ချိန်ခွင်ကွင်းကွင်း ကင်ကင်နီကွန်ယက်၏ အသံလည်း မြည်ဟည်းကာ၊ မွှေးကြိုင်၍ စိတ်မူးစေသကဲ့သို့သော လိမ်းဆေးကို လိမ်းထားတော်မူ၏။

Verse 85

वेणुं धमंतं स्वकरे दधानं सव्ये दरं यष्टिमुदारवेषम् । दक्षे तथैवेप्सितदानदक्षं ध्यात्वार्चयेन्नंदजमिंदिराप्त्यै ॥ ८५ ॥

နန္ဒ၏သားတော်ကို သမాధိဖြင့် တွေးတောပါ—လက်ထဲတွင် ဗေဏုကို ကိုင်ကာ ဖ吹တော်မူ၍၊ ဘယ်လက်တွင် တံတား (ယဋ္ဌိ) ကို ကိုင်ထားကာ၊ မြတ်နိုးဖွယ် ဝတ်စုံအလှဖြင့် ဆင်ယင်တော်မူ၏။ ညာလက်သည် လိုအင်ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော ကောင်းချီးများကို ပေးအပ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်တော်မူ၏။ ထိုသို့ တွေးတော၍ ပူဇော်လျှင် သရီ (Śrī) —စည်းစိမ်နှင့် ဒိဗ္ဗကရုဏာ—ကို ရရှိမည်။

Verse 86

एवं ध्यात्वार्चयेत्कृष्णं पूर्ववद्वैष्णवोत्तमः । अपूपपायसान्नाद्यैर्नैवैद्यं परिकल्पयेत् ॥ ८६ ॥

ဤသို့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် သမားတော်ကဲ့သို့ သတိပြု၍ ယခင်ဖော်ပြသကဲ့သို့ အမြတ်ဆုံး ဝိုင်ရှ္ဏဝသည် ကృష్ణကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် အပူပ (apūpa) မုန့်၊ ပါယသ (pāyasa) နို့ဆန်ချို၊ ချက်ဆန်နှင့် အခြားအစားအစာများဖြင့် နైవေဒျ (naivedya) ပူဇော်အနုမောဒနာကို စီစဉ်ရမည်။

Verse 87

हुत्वा चाष्टत्तरशतं पयोऽनैः सर्पिषाप्लुतैः । स्वस्वदिक्षु बलिं दद्याद्दिशेदाचमनं ततः ॥ ८७ ॥

နို့နှင့် အစားအစာတို့ကို စပ်ပိ (ghee) ဖြင့် စိမ့်ဝင်အောင်ပြု၍ ၁၀၈ ကြိမ် ဟောမ (homa) ပူဇော်ပြီးနောက်၊ သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ တစ်တစ်ဦးဦး၏ ဦးတည်ရာအရပ်တိုင်းတွင် ဘလိ (bali) ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် သန့်စင်ရန် အာစမန (ācamana) ပြုရမည်။

Verse 88

अष्ट्त्तरसहस्रं च प्रजपेन्मंत्रमुत्तमम् । अह्नो मध्ये यजेदेवं यः कृष्णं वैष्णवोत्तमः ॥ ८८ ॥

ကൃഷ്ണကို အလွန်သဒ္ဓါရှိသော အမြတ်ဆုံး ဝိုင်ရှ္ဏဝသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး မန္တရကို ၁၀၀၈ ကြိမ် ဂျပ (japa) ရွတ်ဆိုရမည်။ ထို့ပြင် နေ့လယ်အချိန်တွင် ဤနည်းအတိုင်း သခင်ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 89

देवाः सर्वे नमस्यंति लोकानां वल्लभो नरः । मेधायुःश्रीकांतियुक्तः पुत्रैः पौत्रैश्च वर्द्धते ॥ ८९ ॥

လူထု၏ ချစ်ခင်ခံရသော ထိုသူကို နတ်တော်အားလုံးက ဦးညွှတ်နမಸ್ಕာရ ပြုကြသည်။ ဉာဏ်ပညာ၊ အသက်ရှည်ခြင်း၊ စည်းစိမ်နှင့် တောက်ပမှုတို့ဖြင့် ပြည့်စုံကာ သားသမီး၊ မြေးမြစ်တို့နှင့်အတူ တိုးတက်繁栄 လာသည်။

Verse 90

तृतीयकालपूजायामस्ति कालविकल्पना । सायाह्ने निशि वेत्यत्र वदंत्येके विपश्चितः ॥ ९० ॥

နေ့၏ တတိယကာလ ပူဇော်မှုအတွက် အချိန်သတ်မှတ်ရာတွင် အမြင်ကွဲပြားမှုရှိသည်။ ပညာရှိအချို့က ညနေခင်း (ညသို့နီးကပ်သောအချိန်) တွင် ပြုရမည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ အချို့ကတော့ ညအချိန်တွင် ပြုရမည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 91

दशाक्षरेण चेद्रात्रौ सायाह्नेऽष्टादशार्णतः । उभयीमुभयेनैव कुर्यादित्यपरे जगुः ॥ ९१ ॥

ညအချိန်တွင် ကိရိယာကို ပြုလုပ်လျှင် ဒသက္ခရာ (ဆယ်အက္ခရာ) မန္တရဖြင့် ပြုရမည်။ စာယာဟ္န (ညနေဆည်းဆာ) အချိန်တွင်တော့ အဋ္ဌာဒశာက்஁ရှရ (၁၈ အက္ခရာ) မန္တရဖြင့် ပြုရမည်။ အခြားသူတို့ကတော့ အကျိုးနှစ်ပါးကို ပေးသော ကိရိယာကို မန္တရနှစ်ပါးကို ပေါင်းစည်း၍ ပြုရမည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 92

सायाह्ने द्वारवत्यां तु चित्रोद्यानोपशोभिते । अष्टसाहस्रसंख्यातैर्भवनैरुपमंडिते ॥ ९२ ॥

ညနေဆည်းဆာအချိန်တွင် ဒွာရဝတီမြို့၌—အံ့ဩဖွယ် ဥယျာဉ်လှပများဖြင့် တင့်တယ်စွာ တန်ဆာဆင်ထားပြီး၊ အိမ်အဆောင် ရှစ်ထောင်အရေအတွက်ဖြင့်လည်း အလှတင့်စေသော—ထိုနေရာ၏ မြင်ကွင်းသည် ထိုသို့ဖြစ်၏။

Verse 93

हंससारससंकीर्णकमलोत्पलशालिभिः । सरोभिर्नीलांभोभिः परीते भवनोत्तमे ॥ ९३ ॥

ထိုအထူးမြတ်သော နေရာတော်ကို အပြာရောင်ရေများဖြင့် ပြည့်နှက်သော ရေကန်များက ဝန်းရံထားပြီး၊ ဟံသာနှင့် စာရသကြာင် (sarasa-crane) များ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ရှိကာ၊ ကြာပန်းနှင့် အုတ်ပလ (အပြာရောင်ကြာ) များလည်း ပေါများလှ၏။

Verse 94

उद्यत्प्रद्योतनोद्योतद्युतौ श्रीमणिमंडले । हेमांभोजासनासीनं कृष्णं त्रैलोक्यमोहनम् ॥ ९४ ॥

တောက်ပမှု မြင့်တက်လာသကဲ့သို့ အလင်းရောင်ဖြင့် ထွန်းလင်းနေသော ရတနာမဏ္ဍလ (ရတနာစင်မြင့်) ပေါ်တွင်၊ သုံးလောကကို မောဟစေသော သခင် ကృష్ణသည် ရွှေကြာပန်းအာသနပေါ်၌ ထိုင်နေတော်မူ၏။

Verse 95

मुनिवृंदैः परिवृतमात्मतत्त्वविनिर्णये । तेभ्यो मुनिभ्यः स्वं धाम दिशंतं परमक्षरम् ॥ ९५ ॥

အတ္တတတ္တဝိနိရ္ဏယ (အတ္တ၏ အမှန်တရားကို ဆုံးဖြတ်ခြင်း) အပေါ် အာရုံစိုက်နေသော မုနိအစုအဝေးများက ဝန်းရံထားစဉ်၊ ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံး အက္ခရာ (မဖျက်မပျက်) သခင်သည် မုနိတို့အား မိမိ၏ သာမ (သန့်ရှင်းသော နေရာတော်) ကို ပြသပေးတော်မူ၏။

Verse 96

उन्निद्रेंदीवरश्यामं पद्मपत्रायतेक्षणम् । स्निग्धं कुंतलसंभिन्नकिरीटवनमालिनम् ॥ ९६ ॥

အပြာရောင်ကြာပန်း အပြည့်အဝပွင့်သကဲ့သို့ မဲညိုတောက်ပ၍၊ ကြာရွက်ကဲ့သို့ ရှည်လျားသော မျက်စိရှိတော်မူ၏။ ဆံပင်တောက်ပြောင်၍ ကွေးကောက်ဆံပင်အချို့က မကူဋ်ကို ဖုံးလွှမ်းကာ၊ တောပန်းဝနမာလာဖြင့် အလှဆင်ထားတော်မူ၏။

Verse 97

चारुप्रसन्नवदनं स्फुरन्मकरकुंडलम् । श्रीवत्सवक्षसं भ्राजत्कौस्तुभं सुमनोहरम् ॥ ९७ ॥

မျက်နှာတော်သည် ချောမော၍ ကြည်လင်ငြိမ်းချမ်းကာ၊ မကရာပုံသဏ္ဌာန် မကရကွန်ဒလ် နားကပ်တို့ တောက်ပလင်းလက်၏။ ရင်ဘတ်တော်ပေါ်တွင် သရီဝတ္စ အမှတ်တံဆိပ် ထင်ရှားတောက်ပ၍၊ ကောස්တုဘ မဏိရတနာလည်း ရောင်ခြည်ထွန်းလင်းကာ အလွန်စွဲမက်ဖွယ် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 98

काश्मीरकपिशोरस्कं पीतकौशेयवाससम् । हारकेयूरकटककटिसूत्रैरलंकृतम् ॥ ९८ ॥

ရင်ဘတ်တော်သည် ကာရှမီးရ် ကေသရ (ဇာဖရန်) ရနံ့ရောင်ဖြင့် တောက်ပ၍၊ အဝါရောင် ပီတကောရှေယ (ပိုးဝတ်စုံ) ကို ဝတ်ဆင်တော်မူ၏။ လည်ဆွဲ၊ လက်မောင်းကွင်း၊ လက်ကောက်နှင့် ခါးကြိုးတို့ဖြင့် အလှဆင်ထားတော်မူ၏။

Verse 99

हृतविश्वंभराभूरिभारं मुदितमानसम् । शंखचक्रगदापद्मराजद्भुजचतुष्टयम् ॥ ९९ ॥

စကြဝဠာကို ထမ်းဆောင်ထိန်းသိမ်းရသော အလွန်ကြီးမားသည့် ဘာရကို လျော့ပါးသွားသဖြင့် ဟൃദယတော် သက်သာ၍ စိတ်တော် ပျော်ရွှင်အာနန္ဒဖြင့် ပြည့်ဝ၏။ (ထိုသူသည်) လက်လေးဖက်တော်ဖြင့် သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ၊ ပဒ్మ ကို တောက်ပစွာ ကိုင်ဆောင်သော ဘဂဝန်ကို မြင်လေ၏။

Verse 100

एवं ध्यात्वार्चयेन्मन्त्री स्यादंगैः प्रथमावृत्तिः । द्वितीया महिषीभिस्तु तृतीयायां समर्चयेत् ॥ १०० ॥

ဤသို့ ဓ్యာနပြု၍ မန္တရသိသူသည် အာရ္ချနာကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ပထမ အဝတ်တစ်ပတ် (recitation-cycle) ကို ဒေဝတ၏ အင်္ဂ (aṅga) မန္တရများဖြင့် ပြုလုပ်၍၊ ဒုတိယကို မဟိသီများ (သီဝီမဟာဒေဝီတို့) နှင့်အတူ ပြုလုပ်ရမည်။ တတိယအဝတ်တွင်တော့ ပြည့်စုံစွာ အပြည့်အဝ ပူဇော်ရမည်။

Verse 101

नारदं पर्वतं जिष्णुं निशठोद्धवदारुकान् । विष्वक्सेनं च शैनेयं दिक्ष्वग्रे विनतासुतम् ॥ १०१ ॥

သခင်ဘုရားသည် နာရဒ၊ ပရဝတ၊ ဇိෂ္ဏု၊ နိရှဋ္ဌ၊ ဥဒ္ဓဝ၊ ဒါရုက တို့ကို တာဝန်ပေး၍ တည်စေတော်မူ၏။ ထို့ပြင် ဝိရှ္ဝက္စေန နှင့် ရှိုင်နေယ ကိုလည်း တည်စေပြီး၊ အရပ်ဒిశများတွင် အရှေ့ဆုံးအဖြစ် ဝိနတာ၏သား ဂရုဍကို ထားတော်မူ၏။

Verse 102

लोकपालैश्च वज्राद्यैः पूजयेद्वैष्णवोत्तमः । एवं संपूज्य विधिवत्पायसं विनिवेदयेत् ॥ १०२ ॥

ဝိෂ္ဏုကို အထူးသဒ္ဓါဖြင့် ကိုးကွယ်သူသည် လောကပာလများကိုလည်း အင်ဒြာနှင့် အခြား ဒေဝတန်ခိုးများနှင့်တကွ ပူဇော်ရမည်။ ထိုသို့ နည်းလမ်းတကျ ပူဇော်ပြီးနောက် ပာယသ (နို့ထမင်းချို) ကို နైవေဒျအဖြစ် တင်လှူရမည်။

Verse 103

तर्पयित्वा खंडमिश्रदुग्धबुद्ध्या जलैरिह । जपेदष्टशतं मन्त्री भावयन्पुरुषोत्तमम् ॥ १०३ ॥

ဤနေရာတွင် ရေဖြင့် တර්ပဏ ပြုလုပ်ပြီး၊ ထိုရေကို သကြားရောနို့ဟု စိတ်ထဲတွင် သဘောထားကာ မန္တရကိုင်ဆောင်သူသည် ပုရုရှောတ္တမ (ဝိෂ္ဏု) ကို စိတ်ဓာတ်ဖြင့် အာရုံပြုလျက် မန္တရကို ရှစ်ရာကြိမ် ဂျပ်ရမည်။

Verse 104

पूजासु होमं सर्वासु कुर्यान्मध्यंदिनेऽथवा । आसनादर्घ्यपर्यंतं कृत्वा स्तुत्वा नमेत्सुधीः ॥ १०४ ॥

ပူဇော်ပွဲတိုင်းတွင် ဟောမ ပြုလုပ်ရမည်၊ သို့မဟုတ် နေ့လယ်ခင်းတွင် ပြုလုပ်ရမည်။ အာသန ပူဇော်ခြင်းမှ အရ္ဃျ ပူဇော်ခြင်းအထိ အစဉ်အလာတကျ ပြီးစီးစေပြီးနောက် ပညာရှိသည် ဘုရားကို ချီးမွမ်းကာ နမസ്കာရဖြင့် ဦးညွှတ်ရမည်။

Verse 105

समर्थात्मानमुद्वास्य स्वीयहृत्सरसीरुहे । विन्यस्य तन्मयो भूत्वा पुनरात्मानमर्चयेत् ॥ १०५ ॥

ပူဇော်ရန် ဖိတ်ခေါ်ထားသော အင်အားပြည့်ဝသည့် အတွင်းနေ အတ္တကို လေးစားစွာ ပြန်လည်နုတ်ဆက်၍ ထွက်ခွာစေပြီး၊ ထိုအတ္တကို မိမိနှလုံးကန်၏ ကြာပန်းပေါ်တွင် ပြန်လည်တင်ထားကာ၊ ထိုအတ္တနှင့် တစ်သားတည်း လုံးဝလျော်ဝင်သွားပြီးနောက် အတွင်းရှိ အတ္တကို ထပ်မံ ပူဇော်ရမည်။

Verse 106

सायाह्ने वासुदेवं यो नित्यमेवं समर्चयेत् । सर्वान्कामानवाप्यांते स याति परमां गतिम् ॥ १०६ ॥

ညနေခင်း၌ ဤနည်းအတိုင်း နေ့စဉ် ဝါစုဒေဝ (ဗာစုဒေဝ) ကို ပူဇော်သူသည်—လိုအင်အားလုံး ပြည့်စုံပြီး နောက်ဆုံးတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်၏။

Verse 107

रात्रौ चेन्मदनाक्रांतचेतसं नन्दनन्दनम् । यजेद्रासपरिश्रांतं गोपीमंडलमध्यगम् ॥ १०७ ॥

ညအခါ ကာမရာဂကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားလွှမ်းမိုးလာလျှင် နန္ဒ၏သား သရီကృష్ణကို—ရာသလီလာပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ ဂိုပီဝိုင်းအလယ်၌ ရပ်နေသကဲ့သို့—ပူဇော်ရမည်။

Verse 108

विकसत्कुंदकह्लारमल्लिकाकुसुमोद्गतैः । रजोभिर्धूसरैर्मंदमारुतैः शिशिरीकृते ॥ १०८ ॥

နူးညံ့သော လေပြေများကြောင့် အေးမြ၍၊ ပွင့်လန်းနေသော မယ်လိကာ၊ ကုမုဒ် (ရေလီလီ) နှင့် မယ်လိကာပန်းတို့မှ ထွက်လာသော ဖြူဖျော့ဝါးဝါး ပန်းမှုန်များက ဖုန်သဲသဲလေး ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

Verse 109

उन्मीलन्नवकैरवालिविगलन्माध्वीकलब्धांतरं भ्राम्यन्मत्तमिलिंदगीतललिते सन्मल्लिकोज्जृम्भिते । पीयूषांशुकरैर्विशालितहरित्प्रांते स्मरोद्दीपने कालिन्दीपुलिनांगणे स्मितमुखं वेणुं रणंतं मुहुः ॥ १०९ ॥

ကာလိန္ဒီမြစ်ကမ်းပါးရှိ သဲပြင်အဝင်း၌—အသစ်ဖွင့်လာသော ဖြူစင်သည့် ကြာပန်းအစုများ၊ အတွင်းမှ ပျားရည်စိမ့်ထွက်လာခြင်း၊ မူးယစ်သည့် ပျားများ လှည့်လည်ကာ သီချင်းချိုမြိန်စွာ သီဆိုခြင်း၊ မြတ်နိုးဖွယ် မယ်လိကာပန်းများ ပွင့်အုံခြင်းတို့ရှိရာ—ချစ်ခြင်းကို လှုံ့ဆော်သော လမင်းကဲ့သို့ အမృతအေးမြ ရောင်ခြည်များကြောင့် စိမ်းလန်းပြန့်ကားသည့် နေရာတွင်၊ အပြုံးမျက်နှာဖြင့် သူသည် ပုလွေကို မကြာခဏ မှုတ်လေ၏။

Verse 110

अन्तस्तोयलसन्नवांबुदघटासंघट्टकारत्विषं चंचञ्चिल्लिकमंबुजायतदृशं बिम्बाधरं सुन्दरम् । मायूरच्छदबद्धमौलिविलसद्धम्मिल्लमालं चलं दीप्यत्कुण्डलरत्नरश्मिविलसद्गंडद्वयोद्बासितम् ॥ ११० ॥

အလှတရားပြည့်စုံသော မျက်နှာတော်သည်—ရေပြည့်မိုးတိမ်၏ တောက်ပမှုကဲ့သို့ မည်းညို၍၊ လှုပ်ရှားသည့် မျက်လုံးတော်များသည် ကြာပန်းရွက်ကဲ့သို့၊ နှုတ်ခမ်းတော်သည် ဘိမ္ဗာသီးကဲ့သို့ နီမြန်းလှ၏။ ခေါင်းပေါ်တွင် မယူးရတောင်ပံဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော မကူဋ်တော် တောက်ပကာ၊ ဆံပင်ပန်းကုံးများ လှုပ်ယမ်းလျက်၊ ရတနာစီကပ် နားကပ်တော်၏ ရောင်ခြည်များက ပါးနှစ်ဖက်ကို ထွန်းလင်းစေ၏။

Verse 111

कांचीनूपुरहारकंकणलसत्केयूरभूषान्वितं गोपीनां द्वितयां तरे सुललितं वन्यप्रसूनस्रजम् । अन्योन्यं विनिबद्धगोपदयितादोर्वल्लिवीतं लसद्रासक्रीडनलोलुपं मनसिजाक्रांतं मुकुन्दं भवेत् ॥ १११ ॥

မုကုန္ဒကို နှလုံးထဲ၌ တည်စေပါ—ခါးပတ်၊ ခြေကောက်၊ လည်ဆွဲ၊ လက်ကောက်၊ လက်မောင်းအလှဆင် (ကေယူးရ) တို့ဖြင့် တောက်ပစွာ အလှဆင်ထား၍၊ ဂိုပီနှစ်ဦးကြား၌ အလွန်နူးညံ့လှပကာ၊ တောပန်းမാലာကို ဆင်ပြီး၊ နွားကျောင်းမိန်းကလေးတို့၏ ဝလ္လိကဲ့သို့ လက်မောင်းများက အပြန်အလှန် ချိတ်ဆက်ပတ်လည်ကာ၊ တောက်ပသော ရာသလီလာကို လိုလား၍၊ ချစ်ခြင်း၏ အင်အားကြောင့် လွှမ်းမိုးခံရသူ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 112

विविधश्रुतिभिन्नमनोज्ञतरस्वरसप्तकमूर्छनतानगणैः । भ्रममाणममूभिरुदारमणिस्फुटमंडनसिंजितचारुतनुम् ॥ ११२ ॥

အသံအမြင့်အနိမ့် မျိုးစုံကွဲပြားသည့် ချိုမြိန်လှသော သံစဉ်အစုများနှင့်၊ စွဝရ ၇ မျိုး၊ မူရ္ချနာများ၊ တာနာများတို့ ပေါင်းစည်းကာ ဖျော်ဖြေသွားလာလှုပ်ရှား၏။ ထို့ပြင် အလွန်လှပသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို တန်ဖိုးကြီး ရတနာအလှဆင်များ၏ ကြည်လင်တောက်ပသော ချင်ချင်မြည်သံက အလှတင်ပေး၏။

Verse 113

इतरेतरबद्धकरप्रमदागणकल्पितरासविहारविधौ । मणिशंकुगमप्यमुना वपुषा बहुधा विहितस्वकदिव्यतनुम् ॥ ११३ ॥

လက်ချင်းချိတ်ဆက်ထားသော မိန်းကလေးအစုများက စီမံဖန်တီးသည့် ရာသနတ်ကစားပွဲ၏ ပူဇော်သဘင်ကဲ့သို့သော လီလာအတွင်း၌၊ သူသည်—ရတနာထိပ်တိုင်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေသော်လည်း—မိမိ၏ ကိုယ်တော်ဖြင့်ပင် မိမိ၏ ဒိဗ္ဗရုပ်သဏ္ဍာန်ကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် ထင်ရှားစေခဲ့သည် (ကိုယ်တော်ကို များစွာ ပွားထုတ်၍)။

Verse 114

एवं ध्यात्वार्चयेन्मन्त्री स्यादंगैः प्रथमावृतिः । श्रीकामः सस्वराद्यानि कलाब्जैर्वैष्णवोत्तमः ॥ ११४ ॥

ဤသို့ ဓ్యာနပြု၍ မန္တရသိသူသည် အర్చနာကို ပြုရမည်။ ပထမ အာဝရဏ (အဝိုင်း) ကို အင်္ဂမန္တရများဖြင့် ဆောင်ရွက်ရမည်။ သရီး (śrī) ကို လိုလားသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝိုင်ෂ္ဏဝသည်၊ ကလာ-အဗ္ဇ (kalā-abja) ဟုခေါ်သော «ကလာတို့၏ ကြာပန်းများ» ဖြင့် စွဝရ (သရ) များမှ စ၍ အက္ခရာအစိတ်အပိုင်းများကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 115

यजेत्केशवकीर्त्यादिमिथुनानि च षोडश । इन्द्राद्यानपि वज्रादीन्पूजयेत्तदनन्तरम् ॥ ११५ ॥

ကေရှဝနှင့် ကီရ္တိတို့မှ စ၍ အတွဲလိုက် ဒေဝတား ၁၆ အတွဲကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် အိန္ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတားများကိုလည်း၊ ဝဇ္ရ (Vajra) စသည့် သူတို့၏ အမှတ်တံဆိပ်/လက်နက်အင်္ဂါရပ်များနှင့်အတူ ပူဇော်ရမည်။

Verse 116

पृंथु सुवृत्तं मसृणं वितस्तिमात्रोन्नतं कौ विनिखन्य शंकुम् । आक्रम्य पद्भ्यामितरेतरैस्तु हस्तैर्भ्रमोऽयं खलु रासगोष्ठी ॥ ११६ ॥

အကျယ်ဝန်းဝိုင်း၍ ချောမွေ့ပြီး လက်တစ်တံအမြင့်ရှိသော တိုင်ကို မြေထဲသို့ ခိုင်ခိုင်မာမာ ထိုးစိုက်လေ။ ထို့နောက် ခြေထောက်ကို အလှည့်ကျ နင်းကာ လက်ဖြင့် လှည့်ပတ်စေရာ၊ ထိုလှည့်ဝိုင်းခြင်းသည် ရာသလီလာ အစုအဝေးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

Verse 117

सपूज्यैवं च पयसा ससितो पलसर्पिषा । नैवेद्यमर्चयित्वा तु चषकैर्नृपसंख्यकैः ॥ ११७ ॥

ဤသို့ပင် ဘုရားကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုပြီးနောက်၊ နို့ကို သကြားနှင့် ပလ (pala) အတိုင်းအတာရှိ ဂီ (ghee) ဖြင့် ရောစပ်သော နိုင်ဝေဒျ (naivedya) ကို ဆက်ကပ်လေ။ ထို့နောက် မင်းတော်အရေအတွက်အတိုင်း ခွက်များဖြင့် တင်ပူဇော်ရမည်။

Verse 118

सतं पापप्ते मंत्री मिथुनेष्वर्पयेत्क्रमात् । विधाय पूर्ववच्छेषं सहस्रं प्रजपेन्मनुम् ॥ ११८ ॥

မန္တရပညာရှင်သည် အပြစ်တစ်ရာဆတိုးသော အပြစ်ကို ကျရောက်လျှင်၊ အစီအစဉ်အတိုင်း အတွဲလိုက် ပူဇော်အာဟုတိများကို ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့နောက် ယခင်ကဲ့သို့ ကျန်ရှိသည့် အခမ်းအနားကို ပြုလုပ်ပြီး မန္တရကို တစ်ထောင်ကြိမ် ဂျပ်ဆိုရမည်။

Verse 119

स्तुत्वा नत्वा च संप्रार्थ्य पूजाशेषं समापयेत् । एवं यः पूजयेत्कृष्णं स सस्मृद्धेः पदं भवेत् ॥ ११९ ॥

ချီးမွမ်းကာ ဦးညွတ်ပြီး စိတ်မှန်ကန်စွာ ဆုတောင်းလျက် ပူဇော်မှု၏ ကျန်ရှိသည့် အစိတ်အပိုင်းကို ပြည့်စုံစွာ အဆုံးသတ်ရမည်။ ဤသို့ ကృష్ణကို ပူဇော်သူသည် စည်းစိမ်နှင့် ကောင်းကျိုး၏ အဆင့်သို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 120

अणिमाद्यष्टसिद्धीनामीश्वरः स्यान्न संशयः । भुक्त्वेह विविधान्भोगानंते विष्णुपदं व्रजेत् ॥ १२० ॥

အဏိမာ စသည့် စစ်ဓိရှစ်ပါး၏ အရှင်ဖြစ်လာမည်မှာ သံသယမရှိ။ ဤလောက၌ အမျိုးမျိုးသော ဘောဂများကို ခံစားပြီးနောက် အဆုံးတွင် ဗိဿဏု၏ အဘိုဒ်—ဗိဿဏုပဒကို ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 121

एवं पूजादिभिः सिद्धे मनौकाम्यानि साधयेत् । अष्टाविंशतिवारं वा त्रिकालं पूजयेत्सुधीः ॥ १२१ ॥

ဤသို့ ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော အကျင့်ဝတ်များဖြင့် ပူဇာကర్మ ပြည့်စုံလာသောအခါ မန္တရအားဖြင့် လိုရာဆန္ဒတို့ကို ပြည့်စုံစေနိုင်သည်။ သို့မဟုတ် ပညာရှိသည် ပူဇော်ခြင်းကို ၂၈ ကြိမ် ပြုလုပ်သော်လည်းကောင်း၊ နေ့စဉ် သုံးကာလ ဆုံချက်များတွင် ပူဇော်သင့်သည်။

Verse 122

स्वकालविहितान् भूयः परिवारांश्च तर्पयेत् । प्रातर्द्दध्ना गुडाक्तेन मध्याह्ने पयसा पुनः ॥ १२२ ॥

ထို့နောက် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်အလိုက် ပတ်ဝန်းကျင်ဒေဝတားတို့ကိုလည်း တర్పဏ (ရေ/အာဟာရဖြင့် စိတ်ကျေနပ်စေသော ပူဇော်) ပြုရမည်။ နံနက်တွင် သကြားညိုရောထားသော ဒဿီ (ဒိန်ချဉ်) ဖြင့်၊ မွန်းတည့်တွင် နို့ဖြင့် ထပ်မံပြုရမည်။

Verse 123

नवनीतयुतेनाथ सायाह्ने तर्पयेत्पुनः । ससितोपलमिश्रेण पयसा वैष्णवोत्तमः ॥ १२३ ॥

ထို့နောက် ညနေခင်းတွင် ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဘက္တိ၏ အထူးကောင်းမြတ်သူသည် တర్పဏကို ထပ်မံပြုရမည်။ နို့ထဲတွင် နွားနို့ထောပတ်သစ် (နဝနီတ) ထည့်၍ သကြားခဲများနှင့် ရောစပ်ကာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 124

तर्पयामिपदं योज्यं मंत्रांते स्वेषु नामसु । द्वितीयांतेषु तु पुनः पूजाशेषं समापयेत् ॥ १२४ ॥

မိမိ၏ အမည်များကို ထည့်ပြီးနောက် မန္တရအဆုံးတွင် “တర్పယာမိ” (ကျေနပ်စေပါ၏/လောင်းလှူပါ၏) ဟူသော စကားလုံးကို ပေါင်းထည့်ရမည်။ ထို့ပြင် ဒုတိယဝိဘတ်အဆုံး (ဒွိတီယာ) ဖြင့် ပြန်လည်အသုံးပြုသောအခါ ပူဇာ၏ ကျန်ရှိသမျှကို အဆုံးသတ်ရမည်။

Verse 125

अभ्युक्ष्यतत्प्रसादाद्भिरात्मानं प्रपबेदपः । तत्तृत्पस्तमथोद्वास्य तन्मयः प्रजपेन्मनुम् ॥ १२५ ॥

ထိုပူဇော်ရေ၏ ပရသာဒဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ပက်ဖျန်းပြီးနောက် ထိုရေကို သောက်ရမည်။ ရေသောက်၍ စိတ်ကျေနပ်သွားသောအခါ ထိုဒေဝတား/ပူဇာကర్మကို ဥဒ္ဝာသ (ပြန်လွှတ်ခြင်း) ပြု၍၊ ထိုအရာ၌ စိတ်တစ်လုံးတည်း စိမ့်ဝင်ကာ မန္တရကို ပြန်လည် ဂျပ်ရမည်။

Verse 126

अथ द्रव्याणि काम्येषु प्रोच्यंते तर्पणेषु च । तानि प्रोक्तविधानानामाश्रित्यान्यतमं भजेत् ॥ १२६ ॥

ယခု ကာမနာဖြင့်ပြုသော ကర్మများနှင့် တർပဏ (ရေဖြင့် စိတ်ကျေနပ်စေသော ပူဇော်) အခမ်းအနားတို့တွင် သုံးရမည့် ပစ္စည်းများကို ဖော်ပြမည်။ သင်ကြားထားသော နည်းလမ်းများကို အခြေခံ၍ မိမိရည်ရွယ်သည့် အခမ်းအနားနှင့် ကိုက်ညီသည့် အရာကို ရွေးယူကျင့်သုံးရမည်။

Verse 127

पायसं दाधिकं चाज्यं गौडान्नं कृसरं पयः । दधीनि कदली मोचा चिंचा रजस्वला तथा ॥ १२७ ॥

ပာယသ (ဆန်နို့ပူတင်း)၊ ဒဓိဖြင့်ပြုသော အစားအစာများနှင့် ဂျီ (ghee)၊ သကြားချိုဆန်၊ ကೃစရ (ဆန်နှင့် ပဲရောဟင်း)၊ နို့၊ ဒဓိ (ယိုဂတ်/နို့ချဉ်)၊ ငှက်ပျော၊ ပလန်တိန်၊ တမာရင် (ချိဉ္ଚာ) နှင့် ထို့အတူ ရာသီလာနေသော မိန်းမ—ဤတို့သည် ဤပူဇော်ပွဲအခြေအနေ၌ ရှောင်ကြဉ်/ကန့်သတ်ရမည့် အရာများဟု ဆိုထားသည်။

Verse 128

अपूपा मोदका लाजाः पृथुका नवनीतकम् । द्रव्यषोडशकं ह्येतत्कथितं पद्मजादिभिः ॥ १२८ ॥

အပူပ (မုန့်ကိတ်)၊ မိုးဒက (ချိုလုံး)၊ လာဇာ (အနှံကင်)၊ ပృထုကာ (ဆန်ပြား) နှင့် နဝနီတ (ဘတ်တာသစ်) — ဤတို့သည် ပဒ္မဇ (ဗြဟ္မာ) နှင့် အခြား ရှင်/ဒေဝတို့က ကြေညာထားသော ပူဇော်ပစ္စည်း ဆယ့်ခြောက်မျိုးအနက် တစ်စု ဖြစ်သည်။

Verse 129

लाजांते पृथुकं प्राक्च समर्प्य च सितोपलम् । चतुःसप्ततिवारं यः प्रातरेवं प्रतर्पयेत् ॥ १२९ ॥

ပထမ လာဇာ (အနှံကင်) ကို ပူဇော်ပြီးနောက် ပṛထုကာ (ဆန်ပြား) ကို ပူဇော်ကာ၊ ထို့ပြင် စိတိုးပလ (အဖြူရောင် သကြားခဲ) ကိုလည်း ဆက်ကပ်လျှင်—ဤနည်းအတိုင်း မနက်ခင်းတွင် ပရတർပဏ (မနက်တർပဏ) ကို ၇၄ ကြိမ် ပြုလုပ်သူသည် သတ်မှတ်ထားသော ကုသိုလ်အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 130

ध्यात्वा कृष्णपदं मत्री मंडलादिष्टमाप्नुयात् । धारोष्णपक्कपयसा नवनीतं दधीनि च ॥ १३० ॥

ကృష్ణ၏ ခြေတော်နှင့် ဆက်နွယ်သော သန့်ရှင်းမန်တရကို စိတ်တွင် ဓ్యာနပြုလျှင်၊ မဏ္ဍလ (အခမ်းအနားနည်း) တွင် ညွှန်ကြားထားသော အကျိုးကို အကျင့်သမား ရရှိမည်။ ထို့ပြင် ပူဇော်အဖြစ် အပူရှိန်မကျသေးဘဲ စီးဆင်းနေစဉ် ချက်ထားသော နို့မှ ပြုလုပ်သည့် နဝနီတ (ဘတ်တာသစ်) နှင့် ဒဓိ (နို့ချဉ်) ကို သုံးရမည်။

Verse 131

दौग्धाम्रमाज्यं मत्स्यंडी क्षौद्रं कीलालमेव च । पूजयेन्नवभिर्द्रव्यैः प्रत्येकं रविसंख्यया ॥ १३१ ॥

နို့၊ သရက်သီး(သို့) သရက်ရည်၊ ဂီ(ထောပတ်ကြည်)၊ သကြားခဲ၊ ပျားရည်၊ နှင့် ဖျော်ရည်အချဉ်ဖောက်သောက်ရည် (kīlāla) တို့ဖြင့်၊ ဓာတ်ပစ္စည်း ကိုးမျိုးဖြင့် ပူဇော်ကာ၊ တစ်မျိုးချင်းစီကို နေ၏ အရေအတွက်နှင့် တူညီသော အရေအတွက်ဖြင့် ဆက်ကပ်ပူဇော်ရမည်။

Verse 132

एवमष्टोतरशतंसंख्याकं तर्पणं पुनः । यः कुर्याद्वैष्णवश्रेष्टः पूर्वोक्तं फलमाप्नुयात् ॥ १३२ ॥

ဤသို့ဖြစ်၍ ဗိဿဏုကို အထူးကောင်းမွန်စွာ ဘက်တိဖြင့် ကိုးကွယ်သောသူသည် တာပဏ (tarpaṇa) ကို ၁၀၈ ကြိမ်အရေအတွက်ဖြင့် ထပ်မံပြုလုပ်လျှင်၊ အရင်က ဆိုခဲ့သော အကျိုးကို ရရှိမည်။

Verse 133

किं बहूक्तेन सर्वेष्टदायकं तर्पणं त्विदम् । ससितोपलधारोष्णदुग्धबुद्ध्या जलेन वै ॥ १३३ ॥

အများကြီး ပြောရန် ဘာလိုသေးသနည်း။ ဤတာပဏသည် လိုအင်ဆန္ဒ အားလုံးကို ပေးစွမ်းသည်။ အမှန်တကယ်အားဖြင့် ရေဖြင့် ပြုလုပ်ရမည်၊ ထိုရေကို လမင်းအလင်းရောင် စီးဆင်းမှု၊ နွေးနို့၊ နှင့် အဖြူရောင် ကြည်လင်ကျောက် (ခရစ်စတယ်) စီးဆင်းမှုဟု စိတ်တွင် ထင်မြင်ကာ ပြုလုပ်ရသည်။

Verse 134

कृष्णं प्रतपर्यन् ग्रामं व्रजन्प्राप्नोति साधकः । धनवस्त्राणि भोज्यं च परिवारगणैः सह ॥ १३४ ॥

ကృష్ణကို ရိုသေစွာ ပူဇော်ကာ ရွာသို့ သွားလာသော সাধကသည် စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ရရှိသည်—ငွေကြေး၊ အဝတ်အထည်၊ အစားအစာတို့ကို မိသားစုနှင့် မှီခိုသူများနှင့်အတူ ရရှိမည်။

Verse 135

यावत्संतर्पयेन्मंत्री तावत्संख्यं जपेन्मनुम् । तर्पणेनैव कार्याणि साधयेदखिलान्यपि ॥ १३५ ॥

မန္တရကို လေ့ကျင့်သူသည် တာပဏဖြင့် စိတ်ကျေနပ်စေသမျှ အချိန်အရေအတွက်အတိုင်း၊ ထိုအရေအတွက်နှင့်တူညီစွာ မန္တရကို ဂျပ်ရမည်။ အမှန်တကယ်အားဖြင့် တာပဏတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် အခြားသော ကိစ္စရပ်ပူဇော်မှုများကိုလည်း ပြီးမြောက်စေနိုင်သည်။

Verse 136

काम्यहोममथो वक्ष्ये साधकानां हिताय च । श्रीपुष्पैर्जुहुयान्मंत्री श्रियमिच्छन्निनिंदिताम् ॥ १३६ ॥

ယခု သာဓကတို့၏ အကျိုးအတွက် ကာမျ-ဟိုးမ (လိုလားသည့် အကျိုးရလဒ်အတွက် ပြုလုပ်သော မီးပူဇော်) ကို ငါဖော်ပြမည်။ မန္တရသိသော ပူဇော်သူသည် မင်္ဂလာပန်းများဖြင့် အာဟုတိ ပူဇော်ရမည်၊ သမ္မာနည်းဖြင့် ရသော အပြစ်မတင်ရသော သီရိစည်းစိမ်ကို လိုလားလျှင်။

Verse 137

साज्येनान्नेन जुहुयात्घृतान्नस्य समृद्धये । वन्यपुष्पैर्द्विजान् जातीपुष्पैश्च पृथिवीपतीन् ॥ १३७ ॥

ဃြတ (ဂhee) ဖြင့်ချက်ထားသော အစာ၏ စည်းစိမ်တိုးပွားစေရန် ဃြတနှင့်ရောထားသော ချက်ပြီးအစာကို အာဟုတိအဖြစ် ပူဇော်ရမည်။ တောပန်းများဖြင့် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များကို ဂုဏ်ပြု၍၊ မလ္လိကာ (ဂျက်စမင်) ပန်းများဖြင့် မြေသခင် မင်းများကို ဂုဏ်ပြုရမည်။

Verse 138

असितैः कुसुमैर्वैश्यान् शूद्रान्नीलोत्पलैस्तथा । वशयेल्लवणैः सर्वानंबुजैर्युवतीजनम् ॥ १३८ ॥

အမဲရောင်ပန်းများဖြင့် ဝိုင်ရှျ (Vaiśya) များကို အုပ်ချုပ်နိုင်စေ၍၊ အပြာရောင် ကြာပန်းများဖြင့်လည်း ရှုဒ္ဒရ (Śūdra) များကို အုပ်ချုပ်နိုင်စေသည်။ ဆားဖြင့် လူအားလုံးကို အုပ်ချုပ်နိုင်စေ၍၊ ကြာပန်းများဖြင့် လူငယ်မိန်းကလေးများကို အုပ်ချုပ်နိုင်စေသည်။

Verse 139

गोशालासु कृतो होमः पायसेन ससर्पिषा । गवां शांतिं करोत्याशु गोपालो गोकुलेश्वरः ॥ १३९ ॥

နွားတဲများအတွင်း နို့ထမင်း (ပာယသ) ကို ဃြတနှင့်ရော၍ ပြုလုပ်သော ဟိုးမသည် နွားများအတွက် ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ကောင်းကျိုးကို လျင်မြန်စွာ ဖြစ်စေသည်—အကြောင်းမှာ ဂိုပါလ (Gopāla) သည် ဂိုကူလ၏ အရှင်ဖြစ်၍ ကာကွယ်ပေးသူ ဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 140

शिक्षावेषधरं कृष्णं किंकिणीजालशोभितम् । ध्यात्वा प्रतर्पयेन्मंत्री दुग्धबुद्ध्या शुभैर्जलैः ॥ १४० ॥

«သိက္ခာ» (ဝေဒအင်္ဂ—အသံထွက်ပညာ) ၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ သေးငယ်သော ခေါင်းလောင်းကွန်ယက်ဖြင့် တင့်တယ်လှပသော ကృష్ణကို စိတ်တွင် သာဓုကာ ဓ్యာနပြု၍၊ မန္တရသိသူသည် မင်္ဂလာရေကို ပူဇော်ကာ စိတ်ထဲတွင် နို့ဟု ထင်မှတ်၍ (ဒေဝတားကို) တရပဏ (စိတ်ကျေနပ်စေခြင်း) ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 141

धनं धान्यं सुतान्कीर्तिं प्रीतस्तस्मै ददाति सः । ब्रह्मवृक्षसमिद्भिर्वा कुशैर्वा तिलतंदुलैः ॥ १४१ ॥

သူ့အပေါ် သာယာနှစ်သက်တော်မူလျှင်၊ ငွေကြေး၊ စပါးအာဟာရ၊ သားသမီးနှင့် ဂုဏ်သတင်းကို ပေးတော်မူ၏—ပူဇော်ပွဲကို ဘြဟ္မသစ်ပင်မှ သန့်ရှင်းသော မီးဖိုတုတ်များဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ကုရှမြက်ဖြင့်ဖြစ်စေ၊ နှမ်းနှင့် ဆန်စေ့ဖြင့်ဖြစ်စေ ပြုလုပ်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

Verse 142

जुहुयादयुतं मंत्री त्रिमध्वाक्तैर्हुताशने । वशयेद्ब्राह्मणांश्चाथ राजवृक्षसमुद्भवैः ॥ १४२ ॥

မန္တရကို သိသူသည် သန့်ရှင်းသော မီးအဂ္ဂိ၌ ‘သုံးမျိုးသော ပျားရည်ရောစပ်ပူဇော်ပစ္စည်း’ ဖြင့် ဟောမပူဇော်ခြင်း တစ်သောင်းကြိမ် ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် ရာဇဝೃက္ṣ သစ်ပင်မှ ရရှိသော အရာများဖြင့် ဘြာဟ္မဏများကို မိမိအာဏာအောက်သို့ ဆွဲဆောင်နိုင်၏။

Verse 143

प्रसूनैः क्षत्रियान्वैश्यान्कुरंङकुसुमैस्तथा । पाटलोत्थैश्च कुसुमैर्वशयेदंतिमान्सुधीः ॥ १४३ ॥

ပန်းများဖြင့်—ပာဋလာ (pāṭalā) သစ်ပင်၏ မျိုးဖူးနှင့် ပွင့်ပန်းတို့ကဲ့သို့—ပညာရှိသည် အမာနကြီးသူ၊ မိမိစိတ်လိုရာလိုက်သူတို့ကို ထိန်းချုပ်အောက်သို့ ဆွဲဆောင်ရမည်။

Verse 144

श्वेतपद्मै रक्तपप्दैश्चंपकैः पाटलैः क्रमात् । हुत्वायुतं त्रिमध्वाक्तैर्वशयेत्तद्वरांगनाः ॥ १४४ ॥

အဖြူရောင် ကြာပန်း၊ အနီရောင် ကြာပန်း၊ ချမ္ပက ပန်းနှင့် ပာဋလာ ပန်းတို့ကို အစဉ်လိုက် အသုံးပြုပြီး၊ သုံးမျိုးသော ပျားရည် (tri-madhu) ဖြင့် လိမ်းထားသော ဟောမပူဇော်ခြင်း တစ်သောင်းကြိမ် ပြုလုပ်လျှင်၊ မိမိလိုလားသော အထက်တန်းမြင့် နာရီများကို မိမိအာဏာအောက်သို့ ဆွဲဆောင်နိုင်သည်ဟု ဆို၏။

Verse 145

नित्यं हयारिकुसुमौर्निशीथे त्रिमधुप्लुतैः । वरस्त्रीर्वशयेत्प्राज्ञः सम्यग्धृत्वा दिनाष्टकम् ॥ १४५ ॥

သန်းခေါင်ယံအချိန်၌ ပညာရှိသည် tri-madhu (သုံးမျိုးသော ပျားရည်) ဖြင့် စိမ့်ဝင်ထားသော ဟယာရီ ပန်းများဖြင့် နေ့စဉ် ပုံမှန်အတိုင်း ပူဇော်ရမည်။ ရက်ရှစ်ရက်တိုင်တိုင် ဝရတကို မှန်ကန်စွာ ထိန်းသိမ်းပြီးလျှင် အထူးကောင်းမြတ်သော နာရီများကို မိမိအာဏာအောက်သို့ ဆွဲဆောင်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 146

अयुतत्रितयं रात्रौ सिद्धार्थैस्त्रिमधुप्लुतैः । प्रत्यहं जुह्वतो मासात्सुरेशोऽपि वशीभवेत् ॥ १४६ ॥

ညအချိန်၌ သုံးမျိုးသော ပျားရည်ဖြင့်စိမ့်ထားသော အဖြူမုန်ညင်းစေ့ (စိဒ္ဓာရ္ထ) သုံးသောင်းကို မီးထဲသို့ နေ့စဉ် ဟောမပြု၍ တစ်လပြည့်စေသော်၊ ဒေဝတို့၏အရှင်တောင် မိမိအာဏာအောက်သို့ ဝင်လာနိုင်သည်။

Verse 147

आहृत्य बल्लवीवस्त्राण्यारूढं नीपभूरुहे । स्मरेत्कृष्णं जपेद्रात्रौ सहस्रं खेंदूहात्सुधीः ॥ १४७ ॥

နွားကျောင်းမိန်းကလေးများ (ဂိုပီ) ၏ အဝတ်အစားများကို ယူဆောင်လာပြီး နီမ်ပင်ပေါ်သို့ တက်ကာ၊ ပညာရှိသည် သခင်ကృష్ణကို သတိရ၍ ညအချိန်၌ ကောင်းကင်နှင့် လကို မျက်နှာမူကာ အမည်/မန္တရကို တစ်ထောင်ကြိမ် ဂျပ်ဆိုရမည်။

Verse 148

हठादाकर्षयेच्छीघ्रमुर्वशीमपि साधकः । बहुना किमिहोक्तेन मंत्रोऽयं सर्ववश्यकृत् ॥ १४८ ॥

အင်အားပြင်းပြင်းဖြင့်ပင် စာဓကသည် ဥရဝသီ (Urvaśī) ကိုတောင် လျင်မြန်စွာ မိမိထံ ဆွဲခေါ်နိုင်သည်။ ဒီမှာ ထပ်ပြီး ဘာပြောစရာရှိသနည်း? ဤမန္တရသည် အားလုံးကို ဝသီကာရ (အုပ်ချုပ်နိုင်ခြင်း) ပြုစေသည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 149

रहस्यं परमं चाथ वक्ष्ये मोक्षप्रदं नृणाम् । ध्यायेत्स्वहृत्सरसिजे देवकीनंदनं विभुम् ॥ १४९ ॥

ယခု ငါသည် လူတို့အား မောက္ခပေးသော အမြင့်ဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပြောမည်။ မိမိနှလုံး၏ ကြာပန်းအတွင်း၌ အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော အရှင်—ဒေဝကီ၏ သားတော်ကို ဓ్యာနပြုရမည်။

Verse 150

श्रीमत्कुन्देंदुगौरं सरसिजनयनं शङ्खचक्रे गदाब्जे बिभ्राणं हस्तपद्मैर्नवनलिनलसन्मालयादीप्यमानम् । वंदे वेद्यं मुनींद्रैः कणिकमुनिलसद्दिव्यभूषाभिरामं दिव्यांगालेपभासं सकलभयहरं पीतवस्त्रं नुरारिम् ॥ १५० ॥

ကွန်ဒပန်းနှင့် လကဲ့သို့ ဖြူဝင်းတောက်ပ၍ ကြာပန်းမျက်လုံးရှိကာ၊ လက်၌ သင်္ခါနှင့် စက္ကရကို ကိုင်ဆောင်ပြီး ကြာပန်းလက်များဖြင့် ဂဒါနှင့် ကြာပန်းကို ထမ်းဆောင်တော်မူသည့် နာရာယဏကို ငါ ဦးညွှတ်ဝတ်ပြု၏။ ကြာပန်းသစ်မാലာတို့ဖြင့် တောက်ပ၍ မုနိအရှင်တို့က ဝေဒဖြင့် သိမြင်နိုင်သော အရှင်၊ ဒိဗ္ဗအလှဆင်တန်ဆာများဖြင့် လှပ၍ ကောင်းကင်ဆီလိမ်းအလင်းဖြင့် ကိုယ်အင်္ဂါတော် တောက်ပကာ၊ ကြောက်ရွံ့မှုအားလုံးကို ဖယ်ရှားတော်မူပြီး အဝါရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ အသူရတို့၏ ရန်သူဖြစ်တော်မူသည့် အရှင်ကို ငါ ဝန္ဒနာပြု၏။

Verse 151

एवं ध्यात्वा पुमांसं स्फुटहृदयसरोजासनासीनमाद्यं सांद्रांभोदाच्छबिंबाद्भुतकनकनिभं संजपेदर्कलक्षम् । मन्वोरेकं द्वितारांतरितमथः हुनेदर्कसाहस्रमिध्मैः क्षीरिद्रूत्थर्यथोक्तैः समधुघृतसितेनाथवा पायसेन ॥ १५१ ॥

ဤသို့ နှလုံးပန်းကြာအာသနပေါ်၌ ထိုင်နေသော အာဒိပုရုရှကို စိတ်တည်စေ၍ မိုးတိမ်ထူ၏ တောက်ပမှုကဲ့သို့ ရောင်လင်းပြီး အံ့ဖွယ်ရွှေရောင်တင့်တယ်သကဲ့သို့ မြင်ယောင်ကာ အရ္က (နေဘုရား) မန္တရကို တစ်သိန်းကြိမ် ဂျပ်ရမည်။ ထို့နောက် မန္တရတစ်ပုဒ်ကို ယူ၍ «တာရာ» သံ (အိုံ) နှစ်လုံးကို အတွင်းထည့်ကာ သတ်မှတ်ထားသော ထင်းဖြင့် အရ္ကသို့ ဟောမ အလှူတစ်ထောင်ကြိမ် ပြုရမည်။ နို့၊ ပျားရည်၊ ဂျီ၊ သကြားကို ပေါင်းစပ်သုံးနိုင်သကဲ့သို့ ပာယသ (နို့ဆန်ပူတင်း) ဖြင့်လည်း ပြုနိုင်သည်။

Verse 152

एवं लोकेश्वराराध्यं कृष्णं स्वहृदयांबुजे । ध्यायन्ननुदिनं मंत्री त्रिसहस्रं जपेन्मनुम् ॥ १५२ ॥

ဤသို့ လောကအရှင်ဖြစ်၍ အာရాధနာခံထိုက်သော ကృష్ణကို မိမိနှလုံးပန်းကြာပေါ်၌ ထိုင်နေသည်ဟု နေ့စဉ် စိတ်တည်ကာ မန္တရကျင့်သူသည် မန္တရကို သုံးထောင်ကြိမ် ဂျပ်ရမည်။

Verse 153

सायाह्नोक्तेन विधिना संपूज्य हवनं पुनः । कृत्वा पूर्वोक्तविधिना मन्त्री तद्गतमानसः ॥ १५३ ॥

ထို့နောက် ညနေခင်းအတွက် ဆိုထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း ပူဇော်ပွဲကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်ပြီး မီးပူဇော် (ဟောမ) ကို ထပ်မံ ပြုလုပ်ရမည်။ အရင်က ဖော်ပြထားသော စည်းကမ်းအတိုင်း ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် မန္တရကျင့်သူသည် ထိုဘုရား/ထိုမန္တရ၌ စိတ်ကို တည်မြဲစွာ စူးစိုက်ထားရမည်။

Verse 154

एवं यो भजते नित्यं विद्वान् गोपालनंदनम् । समुत्तीर्य भवांभोधिं स याति परमं पदम् ॥ १५४ ॥

ဤသို့ နေ့စဉ် ဉာဏ်ရှိသူက ဂိုပါလာ၏ ချစ်မြတ်နိုးရသော သားတော်ကို (ကృష్ణကို) ဘဂ္တိဖြင့် ပူဇော်သူသည် သံသရာပင်လယ်ကို ကျော်လွန်ကာ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပဒ (အထွတ်အထိပ် အခြေအနေ) သို့ ရောက်သည်။

Verse 155

मध्ये केणेषु बाह्येष्वनलपुरपुटस्यालिखेत्कर्णिकायां कंदर्पं साध्ययुक्तं विवरगतषडर्णद्विषः केशरेषु । शक्तिः श्रीपूर्विकाणिद्विनवलिपिमनोरक्षराणिच्छदानां मध्ये वर्णान्दशान्तो दशलिपिमनुवर्यस्य वैकैकशोऽब्जम् ॥ १५५ ॥

မီးမြို့အဝိုင်းပါသော ပန်းကြာယန္တရ၏ အလယ်နှင့် အပြင်ထောင့်များတွင်၊ ပန်းကြာအတွင်းသား (ကဏ္ဏိကာ) ထဲ၌ ကာမ-ဘီဇကို ရည်မှန်းချက် (သာဓျ) နှင့်အတူ ရေးထိုးရမည်။ ပန်းဖတ်များတွင် အာရုံတံခါးခြောက်ပါးကို ထိန်းချုပ်သော ခြောက်အက္ခရာ မန္တရကို ထားရမည်။ ထို့နောက် «ရှက္တိ» နှင့် «ရှရီ» ကို ရှေ့တွင်ထားကာ စိတ်ကိုကာကွယ်သော အက္ခရာများကို ကိုးလုံးနှစ်စဉ် (၁၈ လုံး) အဖြစ် စီ၍ ရေးရမည်။ ထို့ပြင် အလယ်အဖုံးအလွှာများတွင် ဒသမအက္ခရာဖြင့် အဆုံးသတ်သော အက္ခရာဆယ်လုံးနှင့် အနုဝရျ မန္တရမြတ်၏ အက္ခရာဆယ်လုံးကို ပန်းကြာပေါ်၌ တစ်ခုချင်းစီ ရေးထိုးရမည်။

Verse 156

भूसद्मनाभिवृतमस्रगमन्मथेन गोरोचनाविलिखितं तपनीयसूच्या । पट्टे हिरण्यरचिते गुलिकीकृतं तद्गोपालयंत्रमखिलार्थदमेतदुक्तम् ॥ १५६ ॥

«ဘူသဒ္မန်» အမှတ်နှင့် «အဆရဂမန်မထ» အမှတ်တို့ဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး၊ သန့်စင်သော ရွှေအပ်ဖြင့် ဂိုရိုချနာကို ရေးထိုးကာ၊ ထို့နောက် လုံးလေးတစ်လုံးအဖြစ် လိပ်၍ ရွှေလော့ကက်အတွင်း ထားသည်—ဤသည်ကို «ဂိုပါလာ-ယန္တရ» ဟု ကြေညာကြပြီး အလိုအလျောက် အရည်အချင်းအကျိုးအမြတ် အားလုံးကို ပေးသနားသူဟု ဆိုသည်။

Verse 157

संयातसिक्तमभिजप्तमिमं महद्भिर्धार्यं जगत्त्रयवशीकरणैकदक्षम् । रक्षायशः सुतमहीधनधान्यलक्ष्मीसौभाग्यलिप्सुभिरजस्रमनर्घ्यवीर्यम् ॥ १५७ ॥

ဤအရာကို သေချာစွာ စုဆောင်း၍ သန့်စင်ကာ မဟာရိရှီတို့က မန္တရဖြင့် အဘိဇပ္တ (ရွတ်ဆိုကာ အာနုဘော်တင်) ထားသဖြင့် ဝတ်ဆင်သင့်သည်။ ၎င်းသည် လောကသုံးပါးကို ထိန်းချုပ်စေနိုင်သော တစ်မူထူးကဲသော အစွမ်းရှိသည်။ ကာကွယ်မှု၊ ဂုဏ်သတင်း၊ သားသမီး၊ မြေယာ၊ ဥစ္စာဓန၊ စပါးသီးနှံ၊ လက္ရှ္မီ(စည်းစိမ်) နှင့် ကံကောင်းခြင်းကို အစဉ်လိုလားသူတို့သည် ၎င်းကို မပြတ် ဝတ်ဆင်ကြစေ—၎င်း၏ အာနုဘော်သည် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်။

Verse 158

स्मरस्त्रिविक्रमाक्रांतश्चाक्रीष्ट्याय हृदित्यसौ । षडक्षरोऽयं संप्रोक्तः सर्वसिद्धिकरो मनुः ॥ १५८ ॥

«စမရ», «ထြိဝိက్రమ-အာက్రာန္တ», «ချာကရိဋ္ဌျာယ», နှင့် «ဟෘတ်»—ဤသို့ပင် မန္တရဖြစ်သည်။ ဤခြောက်အက္ခရာ မန္တရကို ကြေညာထားပြီး၊ အစွမ်းအထက်သို့ ရောက်စေသော စိဒ္ဓိ အားလုံးကို ပေးသနားသည်။

Verse 159

क्रोडः शान्तींदुवह्न्याढ्यो माया बीज प्रकीर्ततम् । गोविंदवह्निचन्द्राढ्यो मनुः श्रीबीजमीरितम् ॥ १५९ ॥

«ကရိုးဍ» ကို «ရှာန္တိ», «အိန္ဒု»(လ) နှင့် «ဝဟ္နိ»(မီး) ကို ညွှန်ပြသော အက္ခရာများနှင့် ပေါင်းစည်းလျှင် နာမည်ကြီး «မာယာ-ဘီဇ» ဟု ကြေညာသည်။ ထိုနည်းတူ «ဂိုဝိန္ဒ» မန္တရကို «ဝဟ္နိ»(မီး) နှင့် «စန္ဒြ»(လ) နှင့် ပေါင်းစည်းလျှင် «သရီ-ဘီဇ» ဟု ဆိုထားသည်။

Verse 160

आभ्यामष्टादशक्लिपः स्याद्विंशत्यक्षरो मनुः । शालग्रामे मणौ यंत्रे मंडले प्रतिमासु वा ॥ १६० ॥

ဤအက္ခရာနှစ်ခုကြောင့် အစိတ်အပိုင်း ၁၈ ပါဝင်သော မန္တရပုံစံကို စီစဉ်နိုင်ပြီး၊ သန့်ရှင်းသော စာတော်သည် အက္ခရာ ၂၀ ပါသော မန္တရဖြစ်လာသည်။ ၎င်းကို ရှာလဂြာမ ကျောက်ပေါ်၊ မဏိပေါ်၊ ယန္တရပေါ်၊ ပူဇာပြုထားသော မဏ္ဍလအတွင်း သို့မဟုတ် ပရတိမာ(ရုပ်တု) များပေါ်တွင်လည်း အသုံးချနိုင်သည်။

Verse 161

नित्यं पूजा हरेः कार्या न तु केवलभूतले । एवं यो भजंते कृष्णं स याति परमां गतिम् ॥ १६१ ॥

ဟရီ (Hari) ကို နေ့စဉ်ပူဇော်ရမည်၊ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်ယံ သို့မဟုတ် မြေပြင်အဆင့်သာ မဟုတ်ရ။ ထိုသို့ ကృష్ణ (Kṛṣṇa) ကို ဘဂ္တိဖြင့် ကိုးကွယ်သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်၏။

Verse 162

विंशार्णस्य मुनिर्ब्रह्मा गायत्री छन्द ईरितम् । कृष्णश्च देवता कामो बीजं शक्तिर्द्विठो बुधैः ॥ १६२ ॥

အက္ခရာ ၂၀ ပါသော မန္တရအတွက် ရှိ (ṛṣi) ဟူ၍ ဗြဟ္မာ (Brahmā) မုနိကို ကြေညာထားပြီး၊ ချန္ဒ (chandas) သည် ဂါယတ္ရီ (Gāyatrī) ဖြစ်သည်။ ဒေဝတာ (devatā) သည် ကృష్ణ (Kṛṣṇa) ဖြစ်၍၊ ဘီဇ (bīja) သည် ကာမ (Kāma) ဟု ဆိုကြသည်။ ပညာရှိတို့က ၎င်း၏ ရှက္တိ (śakti) ကို “ဒွိဋ္ဌာ” (Dviṭhā) ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။

Verse 163

रामाग्निवेदवेदाब्धेर्नेत्रार्णैरंगकल्पनम् । मूलेन व्यापकं कृत्वा मनुना पुटितानथ ॥ १६३ ॥

ထို့နောက် “ရာမ–အဂ္နိ–ဝေဒ–ဝေဒ–အဗ္ဓိ” ဟူသော ကုဒ်ဖြင့် ညွှန်ပြသော အက္ခရာများနှင့် “မျက်စိအက္ခရာ” (netrārṇa) ကို အသုံးပြု၍ မန္တရ၏ အင်္ဂ (aṅga) အစိတ်အပိုင်းများကို စီစဉ်တပ်ဆင်하였다။ မူလမန္တရ (mūla) ဖြင့် အလုံးစုံသို့ ပျံ့နှံ့အောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက် သတ်မှတ်ထားသော မနု (manu) မန္တရဖော်မြူလာဖြင့် တံဆိပ်ခတ်၍ အာနုဘော်ကို ထူထောင်하였다။

Verse 164

मातृकार्णान्न्यसेत्तत्तत्स्थानेषु सुसमाहितः । दशतत्त्वानि विन्यस्य मूलेन व्यापकं चरेत् ॥ १६४ ॥

စိတ်ကို ကောင်းစွာ စုစည်းတည်ငြိမ်စွာထား၍ မာတೃကာ (Mātṛkā) အက္ခရာများကို သက်ဆိုင်ရာ နေရာများတွင် နျာသ (nyāsa) အဖြစ် တင်ထားရမည်။ တတ္တဝ (tattva) ဆယ်ပါးကို စီစဉ်တင်ပြီးနောက် မူလမန္တရ (mūla) ဖြင့် ဗျာပက (vyāpaka) အလုံးစုံပျံ့နှံ့ နျာသကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 165

मंत्रन्यासं ततः कुर्याद्देवताभावसिद्धये । शीर्षे ललाटे भ्रूमध्ये नेत्रयोः कर्णयोस्तथा ॥ १६५ ॥

ထို့နောက် ဒေဝတာဘဝ (devatā-bhāva) ကို အောင်မြင်စေရန် မန္တရ-နျာသ (mantra-nyāsa) ကို ဆောင်ရွက်ရမည်—ခေါင်းပေါ်၊ နဖူးပေါ်၊ မျက်ခုံးကြား၊ မျက်စိနှစ်ဖက်ပေါ်၊ ထို့အတူ နားနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။

Verse 166

नसोर्वक्रे च चिबुके कण्ठे दोर्मूलके हृदि । उदरे नाभिदेशे च लिंगे मूलसरोरुहे ॥ १६६ ॥

နှာခေါင်းပေါက်ကွေးရာ၊ မေးစေ့၊ လည်ချောင်း၊ လက်မောင်းအမြစ်၊ နှလုံး၊ ဝမ်းဗိုက်၊ ချက်အရပ်၊ လိင်အင်္ဂါနှင့် အမြစ်ကြာပန်း (မူလာဓာရာ) တွင်—ဤတို့သည် သတ်မှတ်ထားသော နေရာများ ဖြစ်သည်။

Verse 167

कट्यां जान्वोर्जंघयोश्च गुल्फयोः पादयोः क्रमात् । न्यसेद्धृदंतान्मंत्राणां सृष्टिन्यासोऽयमीरितः ॥ १६७ ॥

နှလုံးမှ စ၍ အစဉ်လိုက်—ခါး၊ ဒူး၊ ခြေထောက်အောက်ပိုင်း (shanks)၊ ခြေခေါက် (ankles) နှင့် ခြေဖျားတို့ပေါ်တွင် မန္တရားများကို နျာသ (nyāsa) ပြု၍ တင်ထားရမည်။ ဤသည်ကို ‘စೃဋ္ဌိ-နျာသ’ (sṛṣṭi-nyāsa) ဟု ကြေညာသည်။

Verse 168

हृदये चोदरे नाभौ लिंगे मूलसरोरुहे । कट्यां जान्वोर्जंघयोश्च गुल्फयोः पादयोस्तथा ॥ १६८ ॥

နှလုံးတွင်၊ ဝမ်းဗိုက်တွင်၊ ချက်တွင်၊ လိင်အင်္ဂါတွင်၊ အမြစ်ကြာပန်းတွင်၊ ထို့အပြင် ခါး၊ ဒူး၊ ခြေထောက်အောက်ပိုင်း၊ ခြေခေါက်နှင့် ခြေဖျားတို့တွင်လည်း ထားရသည်။

Verse 169

मूर्ध्नि कपोले भ्रूमध्ये नेत्रयोः कर्णयोर्नसोः । वदने चिबुके कंठे दोर्मूले विन्यसेत्क्रमात् ॥ १६९ ॥

အစဉ်လိုက်—ခေါင်းထိပ်၊ ပါး၊ မျက်ခုံးကြား၊ မျက်စိနှစ်ဖက်၊ နားနှစ်ဖက်၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်၊ မေးစေ့၊ လည်ချောင်းနှင့် လက်မောင်းအမြစ်တို့တွင် မန္တရား-နျာသကို တင်ထားရမည်။

Verse 170

नमोतान्मंत्रवर्णांश्च स्थितिन्यासोऽयमीरितः । पादयोर्गुल्फयोश्चैव जंघयोर्जानुनोस्तथा ॥ १७० ॥

‘နမော’ ဖြင့် စတင်သော မန္တရားအက္ခရာများကို ထားသည့် နျာသကို ဤသို့ ဖော်ပြပြီးပြီ—ဤသည်မှာ ‘သ္ထိတိ-နျာသ’ (sthitī-nyāsa) ဖြစ်၍ ခြေဖျား၊ ခြေခေါက်၊ ခြေထောက်အောက်ပိုင်းနှင့် ဒူးတို့ပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။

Verse 171

कट्यां मूले ध्वजे नाभौ जठरे हृदये पुनः । दोर्मूले कंठदेशे च चिबुके वदने नसोः ॥ १७१ ॥

ခါး၌၊ အမြစ်၌၊ မျိုးပွားအင်္ဂါ၌၊ ဗိုက်ခေါင်း၌၊ ဝမ်းဗိုက်၌၊ ထို့နောက် နှလုံး၌ ထပ်မံ၍; လက်မောင်းအမြစ်၌၊ လည်ချောင်းဒေသ၌၊ မေးစေ့၌၊ ပါးစပ်၌၊ နှာခေါင်း၌—ဤတို့သည် သတ်မှတ်ထားသော နေရာများ ဖြစ်သည်။

Verse 172

कर्णयोर्नेत्रयोश्चैव भ्रूमध्ये निटिले तथा । मूर्ध्नि न्यसेन्मंत्रवर्णान्संहाराख्योऽयमीरितः ॥ १७२ ॥

မန္တရ၏ အက္ခရာများကို နားနှစ်ဖက်နှင့် မျက်စိနှစ်ဖက်၌ ထားရမည်၊ ထို့အတူ မျက်ခုံးကြားနှင့် နဖူးပေါ်၌လည်း ထားရမည်; နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းထိပ်ပေါ်၌ ထားရမည်။ ဤန్యာသကို “သံဟာရ” (ပြန်လည်သိမ်းဆည်း/ပျော်လျော်ခြင်း) ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 173

पुनः सृष्टिस्थितिन्यासौ विधाय वैष्णवोत्तमः । मूर्तिपंजरनामानं विन्यसेत्पूर्ववत्ततः ॥ १७३ ॥

ထို့နောက် ထပ်မံ၍ ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ထိန်းသိမ်းခြင်း၏ န్యာသများကို ပြုလုပ်ပြီးလျှင်၊ ဗိဿနု၏ အထွတ်အမြတ်သော ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဘက္တသည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် “မူရ္တိ-ပဉ္ဇရ” ၏ အမည်များကို ထပ်မံ၍ သတ်မှတ်ထားရမည်။

Verse 174

पुनः षडंगं कृत्वाथ ध्यायेत्कृष्णं हृदंबुजे । द्वारवत्यां सहस्रार्कभास्वरैर्भवनोत्तमैः ॥ १७४ ॥

ထို့နောက် ထပ်မံ၍ ခြောက်အင်္ဂ (ṣaḍaṅga) ကို ပြုလုပ်ပြီးလျှင်၊ နှလုံးပန်းကြာအတွင်း၌ ကృష్ణကို သမาธိဖြင့် ဓ్యာနပြုရမည်—ဒ్వာရဝတီမြို့၌ အထွတ်အမြတ်သော မဟာဗိမာန်များအလယ်၊ နေတစ်ထောင်ကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်နေသကဲ့သို့ မြင်ယောင်ရမည်။

Verse 175

अनल्पैः कल्पवृक्षैश्च परीते मणिमण्डपे । ज्वलद्रत्न मयस्तंभद्वारतोरणकुड्यके ॥ १७५ ॥

ထို မဏိမဏ္ဍပအတွင်း၌ မရေတွက်နိုင်သော ကပ္ပဝೃက္ခများက ဝန်းရံထားပြီး၊ တိုင်များ၊ တံခါးဝများ၊ တိုရဏကလောင်းများနှင့် ပတ်လည်နံရံများသည် မီးလောင်သကဲ့သို့ တောက်ပသော ရတနာများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။

Verse 176

फुल्लप्रफुल्लसञ्चित्रवितानालंबिमौक्तिके । पद्मरागस्थलीराजद्रत्नसंघैश्च मध्यतः ॥ १७६ ॥

ပန်းပွင့်ပြည့်နှင့် ပန်းပွင့်တစ်ဝက်တို့ဖြင့် အလှဆင်ထားသော မျက်နှာကျက်ကာနိုပီမှ ပုလဲကြိုးများ လျှောကျဆွဲလျက်ရှိပြီး၊ အလယ်တွင် ရာဇရတနာအစုအဝေးများ တောက်ပကာ၊ မြေပြင်မှာ ရူဘီတန်ဖိုးရတနာဖြင့် ထည့်သွင်းအလှဆင်ထားသည်။

Verse 177

अनारतगलद्रत्नधाराढ्यस्वस्तस्तरोरधः । रत्नप्रदीपावलिभिः प्रदीपितदिगंतरे ॥ १७७ ॥

မင်္ဂလာကလ္ပဝೃက္ခ (ဆုတောင်းပြည့်စုံစေသော သစ်ပင်) အောက်တွင်၊ ရတနာစီးကြောင်းများ မရပ်မနား ယိုကျလျက် ကြွယ်ဝနေပြီး၊ ရတနာမီးအိမ်တန်းများကြောင့် အရပ်အနှံ့အပြား တောက်ပလင်းလက်နေသည်။

Verse 178

उद्यदादित्यसंकाशमणिसिंहासनांबुजे । समासीनोऽच्युतो ध्येयो द्रुतहाटकसन्निभः ॥ १७८ ॥

ရတနာတန်ဆာဆင်ထားသော सिंहासन (သိင်္ဟာသန) ၏ မဏိပဒ္မပေါ်၌ ထိုင်နေသော မဖျက်မယုတ် အရှင် အချျုတ (Acyuta) ကို သမాధိဖြင့် ဓ्यानပြုရမည်။ သူ၏တောက်ပမှုသည် နေထွက်ကဲ့သို့၊ ရွှေလောင်းရည်ကဲ့သို့ ရွှင်လန်းတောက်ပသည်။

Verse 179

समानोदितचंद्रार्कतडित्कोटिसमद्युतिः । सर्वांगसुंदरः सौम्यः सर्वाभरणभूषितः ॥ १७९ ॥

သူ၏တောက်ပမှုသည် လနှင့် နေ တပြိုင်နက် ထွက်ပေါ်သကဲ့သို့၊ မိုးကြိုးလျှပ်စီး ကုဋိများ၏ တောက်ပမှုကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံး လှပ၍ မျက်နှာရည်သွင်ပြင် နူးညံ့ကာ အလှဆင်အာဘရဏာ အမျိုးမျိုးဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 180

पीतवासाः शंखचक्रगदांभोजलसत्करः । अनाहतोच्छलद्रत्नधारौघकलशं स्पृशन् ॥ १८० ॥

အဝါရောင် ဝတ်ရုံတော်ကို ဝတ်ဆင်၍၊ လက်တော်များ တောက်ပစွာဖြင့် သင်္ခ (conch)၊ စက္ကရ (discus)၊ ဂဒါ (mace) နှင့် ပဒ္မ (lotus) ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ထို့နောက် မထိခိုက်ဘဲပင် အမြဲတမ်း ပေါက်ကွဲထွက်လျက်ရှိသော ရတနာစီးကြောင်းအစုကြီး ထွက်ပေါ်ရာ ကလသ (အိုး) ကို ထိတော်မူသည်။

Verse 181

वामपादांबुजाग्रेण मुष्णता पल्लवच्छविम् । रुक्मिणीसत्यभामेऽस्य मूर्ध्नि रत्नौघधारया ॥ १८१ ॥

ဘယ်ဘက် ကြာပန်းခြေဖျား၏ ထိပ်ဖြင့် အသစ်ပေါက်ပင်ပေါက်၏ နူးညံ့တောက်ပမှုကို ခိုးယူသကဲ့သို့၊ ရုက္မိဏီနှင့် သတ္ယဘာမာတို့သည် မဏိရတနာများကို ခေါင်းပေါ်သို့ မပြတ်စီးဆင်းအောင် သွန်းလောင်းကြသည်။

Verse 182

सिंचंत्यौ दक्षवामस्थे स्वदोस्थकलशोत्थया । नाग्नजिती सुनंदा च दिशंत्यौ कलशौ तयोः ॥ १८२ ॥

နာဂ္နဇိတီနှင့် စုနန္ဒာတို့သည် မိမိလက်ထဲ၌ ကလသ (အိုး) ကိုင်ကာ ညာဘက်နှင့် ဘယ်ဘက်တွင် ရေကို သွန်းလောင်းကြပြီး၊ ထို့နောက် ထိုနှစ်လုံးသော ပူဇော်ရေးကလသများကို သူတို့ထံ ပေးအပ်ကြသည်။

Verse 183

ताभ्यां च दक्षवामस्थमित्रविंदासुलक्ष्मणे । रत्ननद्याः समुद्धृत्य रत्नपूर्णौ घटौ तयोः ॥ १८३ ॥

ထို့နောက် ညာဘက်၌ ရပ်နေသော မိတ္ရဝိန္ဒာနှင့် ဘယ်ဘက်၌ ရပ်နေသော စုလက္ရှမဏာတို့အတွက်၊ မဏိမြစ်မှ ရတနာပြည့်နှက်သော အိုးနှစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ သူတို့ထံ ပေးအပ်တော်မူသည်။

Verse 184

जांबवती सुशीला च दिशंत्यौ दक्षवामके । बहिः षोडश साहस्रसंख्याकाः परितः प्रियाः ॥ १८४ ॥

ညာဘက်နှင့် ဘယ်ဘက်တွင် ဂျာမ္ဘဝတီနှင့် စုရှီလာတို့ တည်နေကြပြီး၊ သူတို့အပြင်ဘက်၌ ပတ်လည်ဝိုင်းကာ ချစ်မြတ်နိုးသော မဟာသမီးများ ဆယ့်ခြောက်ထောင် ရှိကြသည်။

Verse 185

ध्येयाः कनकरत्नौघधारायुक्कलशोज्वलाः । तद्बहिश्चाष्टनिधायः पूरयंतो धनैर्धराम् ॥ १८५ ॥

သူတို့ကို ရွှေစီးကြောင်းနှင့် ရတနာပုံများဖြင့် ပြည့်လျှံတောက်ပသော ကလသများအဖြစ် သမาธိဖြင့် မှတ်ယူရမည်; ထို့အပြင် အပြင်ဘက်၌ အဋ္ဌနိဓိ (အ宝ရှစ်ပါး) တို့ကို မြေကြီးကို ဓနဥစ္စာဖြင့် ဖြည့်ဆည်းနေသည်ဟု စိတ်ကူးပုံဖော်ရမည်။

Verse 186

तद्बहिर्वृष्णयः सर्वे पुरोवच्च स्वरादयः । एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षपंचकं तद्दशांशतः ॥ १८६ ॥

အတွင်းအစီအစဉ်မှ ပြင်ပတွင် ယခင်ကဲ့သို့ပင် ဗ္ရုရှ္ဏီတို့အားလုံးကို ထားရမည်၊ ထို့အတူ သရများနှင့် အခြားအသံများကိုလည်း ထားရမည်။ ထိုသို့ ဓ్యာနပြု၍ မန္တရကို ငါးသိန်းကြိမ် ဂျပ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဒသမပိုင်းကို အဆုံးသတ်အကျင့်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 187

अरुणैः कमलैर्हुत्वा पीठे पूर्वोदिते यजेत् । विलिप्य गंधपंकेन लिखेदष्टदलांबुजम् ॥ १८७ ॥

အနီရောင် ကြာပန်းများဖြင့် ဟုတ (ဟောမ) ပူဇော်ပြီး ယခင်က ပြင်ဆင်ထားသော ပီဋ္ဌ (pīṭha) ပေါ်တွင် ယဇ္ဈ (ပူဇော်) ရမည်။ ထို့နောက် စန္ဒနကဲ့သို့သော မွှေးကြိုင်သည့် လိမ်းပတ်ဖြင့် လိမ်းပြီး အရွက်ရှစ်ပွင့် ကြာပန်းမဏ္ဍလကို ရေးဆွဲရမည်။

Verse 188

कर्णिकायां च षट्कोणं ससाध्यं तत्र मन्मथम् । शिष्टैस्तु सप्तदशभिरक्षरैर्वेष्टयेत्स्वरम् ॥ १८८ ॥

မဏ္ဍလ၏ အလယ်ကဏ္ဏိကာ (pericarp) တွင် ခြောက်ထောင့်ပုံကို ရေးဆွဲ၍ ထိုနေရာ၌ ဆာဓျ (ရည်မှန်းချက်) နှင့်အတူ မန္မထ (ကာမ) ကို ထားရမည်။ ထို့နောက် မျိုးသံ (bīja-svara) ကို ကျန်ရှိသော အက္ခရာ ၁၇ လုံးဖြင့် ဝိုင်းပတ်စည်းရမည်။

Verse 189

प्राग्रक्षोऽनिलकोणेषु श्रियं शिष्टेषु संविदम् । षट्सु संधिषु षट्कर्णे केसरेषु त्रिशस्त्रिशः ॥ १८९ ॥

အရှေ့ဘက် အပိုင်းတွင် «ရက္ခဿ» ကို ထားရမည်၊ လေဦးတည်ရာ ထောင့်များတွင် «အနိလ» ကို ထားရမည်။ ကျန်နေရာများတွင် «သြရီ» ကို ထားပြီး «သံဝိဒ်» ကိုလည်း ထိုနည်းတူ ထားရမည်။ ခြောက်ထောင့်ပုံ၏ ဆုံချက်ခြောက်ခုတွင် ကြာပန်းအမွှေးတိုင် (filaments) ပေါ်၌ သုံးသုံးစီ ရေးထိုးရမည်။

Verse 190

विलिखेत्स्मरगायत्रीं मालामंत्रं दलाष्टके । षटूषः संलिख्य तद्बाह्ये वेष्टयेन्मातृकाक्षरैः ॥ १९० ॥

အရွက်ရှစ်ပွင့် မဏ္ဍလပေါ်တွင် စ္မရ-ဂါယတြီ (Smara-gāyatrī) နှင့် မာလာ-မန္တရ (Mālā-mantra) ကို ရေးထိုးရမည်။ ထို့နောက် «ဦෂ» ခြောက်ခု (syllabic အစိတ်အပိုင်းများ) ကို ရေးပြီး၊ အပြင်ဘက်တွင် မာတೃကာ အက္ခရာများ၊ အက္ခရာစဉ်တစ်လျှောက်ဖြင့် ဝိုင်းပတ်စည်းရမည်။

Verse 191

भूबिंबं च लिखेद्बाह्ये श्रीमायादिग्विदिक्ष्वपि । भूग्रहं चतुरस्रं स्यादष्टवज्रविभूषितम् ॥ १९१ ॥

အပြင်ဘက်တွင် မြေဝိုင်းပုံကို ရေးဆွဲရမည်။ ထို့ပြင် «သရီ» နှင့် «မာယာ» မှ စ၍ အရပ်များနှင့် အရပ်ခွဲများတွင်လည်း ထည့်ရေးရမည်။ ပတ်လည်မြေယန္တရားသည် စတုရန်းဖြစ်၍ ဝဇ္ရသင်္ကေတ ရှစ်ခုဖြင့် အလှဆင်ထားရမည်။

Verse 192

एतद्यंत्रं हाटकादिपट्टेष्वालिख्य पूर्ववत् । संस्कृतं धारयेद्यो वै सोऽर्च्यते त्रिदशैरपि ॥ १९२ ॥

ဤယန္တရားကို ရွှေပြား စသည်တို့ပေါ်တွင် ယခင်နည်းအတိုင်း ရေးဆွဲပြီး သန့်စင်ကာ သက္ကာရပြု၍ ဆောင်ထားသူသည် သုံးဆယ့်သုံးပါးသော ဒေဝတားတို့ကပင် ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 193

स्याद्गायत्री वामदेवपुष्पबाणौ तु ङेंतिमौ । विद्महेधीमहियुतौ तन्नोऽनंगः प्रचोदयात् ॥ १९३ ॥

ဤသည်မှာ ဂါယတြီမန်တရား ဖြစ်သည်။ «ဝာမဒေဝ» နှင့် «ပုဿပဗာဏ» အတွက် ဤနေရာတွင် နှစ်ပါးကို သုံးရမည်။ «ဝိဒ္မဟေ» နှင့် «ဓီမဟိ» ဟူသော အစိတ်အပိုင်းများနှင့်အတူ အနင်္ဂ (ကာမ) သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဉာဏ်ကို လှုံ့ဆော်အလင်းပေးပါစေ။

Verse 194

जप्या जपादौ गोपालमनूनां जनरंजनी । हृदयं कामदेवाय ङेंतं सर्वजनप्रियम् ॥ १९४ ॥

ဂျပ်ပ (japa) ကို စတင်ရာတွင် လူတို့ကို ပျော်ရွှင်စေသော «ဇနရဉ္ဇနီ» ဟူသော ဂိုပါလမန်တရားတို့၏ သုတ်တော်ကို ရွတ်ဆိုရမည်။ «ṅeṃ» မျိုးသံဖြင့် စတင်သော ကာမဒေဝအတွက် «ဟృဒယ» (နှလုံး) မန်တရားသည် လူအပေါင်းတို့ ချစ်ခင်နှစ်သက်ရာဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 195

उक्त्वा सर्वजनांते तु संमोहनपदं तथा । ज्वल ज्वल प्रज्वलेति प्रोच्य सर्वजनस्य च ॥ १९५ ॥

ထို့နောက် လူအပေါင်းတို့ရှေ့တွင် စိတ်လှည့်ဖျားစေသော မန်တရားကို ဆိုပြီး၊ ထို့ပြင် အားလုံးထံသို့ «လောင်လော့၊ လောင်လော့—ပို၍ တောက်လောင်စေ!» ဟု ကြွေးကြော်ကာ အစီအမံကို ပြောကြား하였다။

Verse 196

हृदयं मम च ब्रूयाद्वशंकुरुयुगं शिरः । प्रोक्तो मदनमंत्रोऽष्टचत्वारिंशद्भिरक्षरैः ॥ १९६ ॥

«ငါ့နှလုံး» ဟုဆိုပြီးနောက် «အခြားသူတို့ကို အာဏာအောက်သို့ ဆွဲယူစေသော အတွဲ» ဟုဆိုကာ ခေါင်းပေါ်၌ တင်ရမည်။ ဤသည်မှာ အက္ခရာ ၄၈ လုံးပါသော မဒနမန်တရ (Madana-mantra) ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 197

जपादौ स्मरबीजाद्यो जगत्त्रयवशीकरः । पीठ प्राग्वत्समभ्यर्च्य मूर्ति संकल्प्य मूलतः ॥ १९७ ॥

ဂျပ (japa) နှင့် ဆက်စပ်သော ကర్మများ၏ အစတွင် ကာမ-ဘီဇ (Kāma-bīja) နှင့် လောကသုံးပါးကို အာဏာအောက်သို့ ဆွဲယူစေသော အခြား ဘီဇအက္ခရာများဖြင့် စတင်ရမည်။ ယခင်ကဲ့သို့ ပီဋ္ဌ (pīṭha) ကို ပူဇော်ပြီးနောက် စင်္ကల్పဖြင့် မူရ္တိကို တည်ဆောက်ကာ၊ စာဓနာ၏ အမြစ်မှစ၍ အာရုံစူးစိုက်သည့် သဘောဖြင့် ဒေဝတားရုပ်ကို ပုံဖော်ရမည်။

Verse 198

तत्रावाह्याच्युतं भक्त्या सकलीकृत्य पूजयेत् । आसनादिविभूषांतं पुनर्न्यासक्रमाद्यजेत् ॥ १९८ ॥

ထို့နောက် ဘက္တိဖြင့် အချျုတ (Acyuta) ကို အာဝါဟန (invocation) ပြု၍၊ အာသန ပူဇာမှစ၍ အလှဆင်အဆုံးတိုင်အောင် အစိတ်အပိုင်းအားလုံး ပြည့်စုံအောင် ပြုလုပ်ကာ ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် နျာသ (nyāsa) အစဉ်အတိုင်း ထပ်မံ၍ ပူဇော်ရမည်။

Verse 199

सृष्टिं स्थितिं षडंगं च किरीटं कुंडलद्वयम् । शंखं चक्रं गदां पद्मं मालां श्रीवत्सकौस्तुभौ ॥ १९९ ॥

ထိုဘုရားသည် ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ထိန်းသိမ်းခြင်းကို အင်အားတော်အဖြစ် ဆောင်ထားပြီး၊ ဝေဒင်္ဂ ခြောက်ပါးကိုလည်း ဆောင်တော်မူသည်။ မကူဋ (သရဖူ) နှင့် နားကပ်နှစ်ဖက်ကို ဆင်မြန်းကာ၊ သင်္ခ (conch)၊ စက္ကရ (discus)၊ ဂဒါ (mace)၊ ပဒ္မ (lotus) ကို ကိုင်ဆောင်ပြီး၊ မာလာ (ပန်းကုံး) နှင့် သရီဝတ္စ (Śrīvatsa)၊ ကೌஸ္တုဘ (Kaustubha) အမှတ်တံဆိပ်တို့ကိုလည်း ထင်ရှားစွာ ဆောင်တော်မူသည်။

Verse 200

गन्धपुष्पैः समभ्यर्च्य मूलेन वैष्णवोत्तमः । षट्कोणेषु षडंगानि दिग्दलेषु क्रमाद्यजेत् ॥ २०० ॥

အနံ့သာနှင့် ပန်းများဖြင့် သင့်တော်စွာ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝိုင်ရှ္ဏဝ (Vaiṣṇava) သည် မူလမန်တရ (root-mantra) ဖြင့် ဆတ်အင်္ဂ (ṣaḍaṅga) ခြောက်ပါးကို ဆတ်ကိုဏ (ṣaṭkoṇa) ၏ ထောင့်ခြောက်ခုတွင် ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ဦးတည်ရာအလိုက် သတ်မှတ်ထားသော ပွင့်ရွက်များကို အစဉ်လိုက် ပူဇော်ရမည်။