Adhyaya 70

Verse 1

। सूत उवाच । तथान्यापि च तत्रास्ति शक्तिः पापप्रणाशिनी । कार्तिकेयेन निर्मुक्ता हत्वा वै तारकं रणे

सूत म्हणाले—तेथे आणखी एक पापनाशिनी शक्ती (भाला) आहे; कार्तिकेयाने रणात तारकाचा वध करून ती सोडली होती।

Verse 2

तथास्ति सुमहत्कुण्डं स्वच्छोदकसमावृतम् । तेनैव निर्मितं तत्र यः स्नात्वा तां प्रपूजयेत् । स पापान्मुच्यते सद्य आजन्ममरणांति कात्

तसेच तेथे स्वच्छ जलाने भरलेले एक अतिशय विशाल कुंड आहे, ते त्यानेच निर्माण केले. जो त्यात स्नान करून त्या शक्तीची पूजा करतो, तो जन्मापासून मृत्यूच्या सन्निकटापर्यंतच्या पापांतून त्वरित मुक्त होतो।

Verse 3

ऋषय ऊचुः । कस्मिन्काले विनिर्मुक्ता सा शक्तिस्तेन नो वद । किमर्थं स्वामिना तत्र किंप्रभावा वद स्वयम्

ऋषी म्हणाले—त्याने ती शक्ती (भाला) कोणत्या काळी सोडली? आम्हांस सांगा. तिच्या स्वाम्याने ती तेथे कोणत्या हेतूने ठेवली, आणि तिचा काय प्रभाव आहे—आपणच सांगा.

Verse 4

सूत उवाच । पुरासीत्तारकोनाम दानवोऽतिबलान्वितः । हिरण्याक्षस्य दायादस्त्रैलोक्यस्य भयावहः

सूत म्हणाले—पूर्वी तारक नावाचा एक दानव होता, अतिबलवान. तो हिरण्याक्षाचा वंशज असून त्रैलोक्यास भयावह झाला होता.

Verse 5

स ज्ञात्वा जनकं ध्वस्तं विष्णुना प्रभविष्णुना । तपस्तेपे ततस्तीव्रं गोकर्णं प्राप्य पर्वतम्

प्रभविष्णु विष्णूंनी आपल्या पित्याचा नाश केला हे कळताच, तो गोकर्ण पर्वतास जाऊन तीव्र तप करू लागला.

Verse 6

यावद्वर्षसहस्रांतं शीर्णपर्णा शनः स्थितः । ध्यायमानो महादेवं कायेन मनसा गिरा

हजार वर्षे पूर्ण होईपर्यंत तो तेथेच राहिला; हळूहळू क्षीण होत, देह-मन-वाणीने महादेवाचे ध्यान करीत राहिला.

Verse 7

वरुपूजोपहारैश्च नैवेद्यैर्विविधैस्ततः । ततो वर्षसहस्रांते स दैत्यो दुःखसंयुतः

तेथे तो वर-पूजेचे उपहार आणि नानाविध नैवेद्य अर्पून आराधना करीत राहिला; तरी हजार वर्षांती तो दैत्य दुःखयुक्तच राहिला.

Verse 8

ज्ञात्वा रुद्रमसंतुष्टं ततो रौद्रं तपोऽकरोत् । विनिष्कृत्त्यात्ममांसानि जुहोतिस्म हुताशने

रुद्र अजून संतुष्ट नाहीत हे जाणून त्याने मग घोर रौद्र तप केले। स्वतःच्या देहातील मांसाचे तुकडे कापून तो हुताशन अग्नीत आहुती देऊ लागला।

Verse 9

ततस्तुष्टो महादेवो वृषारूढ उमापतिः । सर्वैरेव गणैः सार्धं तस्य संदर्शनं ययौ

तेव्हा वृषारूढ, उमापती महादेव प्रसन्न झाले आणि सर्व गणांसह त्याला दर्शन देण्यासाठी आले।

Verse 10

तत्र प्रोवाच संहृष्टस्तारनादेन नादयन् । दिशः सर्वा महादेवो हर्ष गद्गदया गिरा

तेथे महादेव आनंदित होऊन तार नादाने गजरत बोलले; हर्षाने गद्गद झालेली त्यांची वाणी सर्व दिशांना भरून राहिली।

Verse 11

भोभोस्तारक तुष्टोऽस्मि साहसं मेदृशं कुरु । प्रार्थयस्व मनोऽभीष्टं येन ते प्रददाम्यहम्

“अरे अरे तारक! मी संतुष्ट आहे. तुझे धैर्यवान मागणे सांग. तुझ्या मनास जे अभिष्ट आहे ते माग—मी तुला ते देईन.”

Verse 12

तारक उवाच । अजेयः सर्वदेवानां त्वत्प्रसादादहं विभो । यथा भवामि संग्रामे त्वां विहाय तथा कुरु

तारक म्हणाला—“हे विभो! आपल्या प्रसादाने मी सर्व देवांना अजेय व्हावे. संग्रामात फक्त तुम्हांला वगळून माझे अजेयत्व राहो—असा वर द्या.”

Verse 13

भगवानुवाच । मत्प्रसादादसंदिग्धं सर्वमेतद्भविष्यति । त्वया यत्प्रार्थितं दैत्य त्वमेको बलवानिह

भगवान म्हणाले—माझ्या प्रसादाने हे सर्व निःसंशय घडेल। हे दैत्य, तू जे मागितले आहेस ते नक्की मिळेल; येथे तू एकटाच अतिशय बलवान होशील।

Verse 14

एवमुक्त्वा महादेवः स्वमेव भवनं गतः । तारकश्चापि संहृष्टस्तथैवनिज मन्दिरम्

असे बोलून महादेव आपल्या धामास गेले। तारकही आनंदित होऊन तसाच आपल्या निज-मंदिर-प्रासादात परतला।

Verse 15

ततो दानवसैन्येन महता परिवारितः । गतः शक्रपुरीं योद्धुं विख्याताममरावतीम्

मग तो महान दानवसेनेने वेढलेला तो, युद्ध करण्यासाठी शक्रपुरी—जगप्रसिद्ध अमरावती—कडे निघाला।

Verse 16

अथाभवन्महायुद्धं देवानां दानवैः सह । यावद्वर्षसहस्रांते मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्

तेव्हा देव आणि दानव यांच्यात महायुद्ध झाले. ते हजार वर्षांच्या अखेरपर्यंत चालले—मृत्यूचा संहार करून—आणि मग ते परत फिरले.

Verse 17

तत्राभवत्क्षयो नित्यं देवानां रणमूर्धनि । विजयो दानवानां च प्रसादाच्छूलपा णिनः

तेथे रणाच्या अग्रभागी देवांचा नित्य क्षय होत राहिला; आणि शूलपाणी प्रभूच्या प्रसादाने दानवांनाच विजय मिळत राहिला।

Verse 18

ततश्चक्रुरुपायांस्ते विजयाय दिवौकसः । वर्माणि सुविचित्राणि यन्त्राणि परिखास्तथा

तेव्हा स्वर्गवासी देवांनी विजयासाठी उपाय योजिले—अतिशय विचित्र कवच, युद्धयंत्रे आणि संरक्षणार्थ परिखाही तयार केल्या।

Verse 19

अन्यान्यपि शरीरस्य रक्षणार्थं प्रयत्नतः । तथैव योधमुख्यानां विशेषाद्द्विजसत्तमाः

शरीररक्षणासाठी त्यांनी आणखीही अनेक उपाय मोठ्या प्रयत्नाने केले—विशेषतः अग्रगण्य योद्ध्यांसाठी, हे द्विजश्रेष्ठा।

Verse 20

ससृजुस्ते सुराधीशा दानवेभ्यो दिवानिशम्

ते देवाधीश दानवांवर दिवसरात्र आपले बळ व शस्त्रे सोडू लागले।

Verse 21

मुद्गरा भिंडिपालाश्च शतघ्न्योऽथ वरेषवः । प्रासाः कुन्ताश्च भल्लाश्च तस्मिन्काले विनिर्मिताः । विशेषाहवसंबन्धव्यूहानां प्रक्रियाश्च याः

त्या काळी मुद्गर, भिंडिपाल, शतघ्नी व श्रेष्ठ बाण; तसेच प्रास, कुंत आणि भल्ल तयार झाले—आणि विशिष्ट संग्रामप्रकारानुसार व्यूह-रचनेच्या पद्धतीही ठरल्या।

Verse 22

तथान्यानि विचित्राणि कूटयुद्धान्यनेकशः । भीषिकाः कुहकाश्चैव शक्रजालानि कृत्स्नशः

तसेच अनेक प्रकारची विचित्र कूटयुद्धेही रचली गेली—भयकारी साधने, कपटयुक्त यंत्रे आणि संपूर्ण शक्रजालासारखी मायाजाळेही।

Verse 23

न च ते विजयं प्रापुस्तथापि द्विजसत्तमाः । दानवेभ्यो महायुद्धे प्रहारैर्जर्जरीकृताः

तथापि, हे द्विजश्रेष्ठांनो, त्यांना विजय मिळाला नाही; त्या महायुद्धात दानवांच्या प्रहारांनी ते चिरडून-फोडून टाकले गेले।

Verse 24

अथ प्राह सहस्राक्षो भयत्रस्तो बृहस्पतिम् । दिनेदिने वयं दैत्यैर्विजयामो द्विजोत्तम

मग भयाने व्याकुळ झालेला सहस्राक्ष (इंद्र) बृहस्पतीला म्हणाला— “हे द्विजोत्तम, दिवसेंदिवस आम्ही दैत्यांकडून पराभूत होत आहोत।”

Verse 25

यथायथा रणार्थाय सदुपायान्करोम्यहम् । तथातथा पराभूतिर्जायते मे महाहवे

युद्धासाठी मी जसे-जसे उत्तम उपाय करतो, तसे-तसे त्या महायुद्धात माझ्या वाट्याला पुन्हा पुन्हा पराभवच येतो।

Verse 26

तदुपायं सुराचार्य स्वबुद्ध्या त्वं प्रचिन्तय । येन मे स्याज्जयो युद्धे तव कीर्तिरनिन्दिता ०

म्हणून, हे देवगुरु, आपल्या बुद्धीने असा उपाय विचार करा की ज्याने युद्धात मला विजय मिळेल आणि तुमची कीर्तीही निष्कलंक राहील।

Verse 27

सूत उवाच । ततो बृहस्पतिः प्राह चिरं ध्यात्वा शचीपतिम् । प्रहृष्टवदनो ज्ञात्वा जयोपायं महाहवे

सूत म्हणाले— मग बृहस्पतीने शचीपति (इंद्र) याचे दीर्घ काळ चिंतन करून सांगितले; महायुद्धातील विजयाचा उपाय कळताच त्यांचे मुख आनंदाने उजळले।

Verse 28

मया शक्र परिज्ञातः स उपायो महाहवे । जीयन्ते शत्रवो येन लीलयैवापि भूरिशः

हे शक्रा! महायुद्धात तो उपाय मी जाणला आहे, ज्याने, हे महाबलवान् प्रभो, शत्रू लीलया जिंकले जातात।

Verse 29

यदाभीष्टं वरं तेन प्रार्थितस्त्रिपुरांतकः । तदैवं वचनं प्राह प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः

त्याने अभिष्ट वर मागून त्रिपुरांतक (शिव) यांची प्रार्थना केली; तेव्हा तो वारंवार प्रणाम करून असे वचन बोलला।

Verse 30

अजेयः सर्वदेवानां त्वत्प्रसादादहं विभो । यथा भवामि संग्रामे त्वां विहाय तथा कुरु

हे विभो! तुमच्या प्रसादाने मी सर्व देवांसाठी अजेय आहे; संग्रामात तुमच्या सान्निध्याविना देखील मी तसाच राहीन, तसे करा।

Verse 31

न तं स्वयं महादेवः स्वशिष्यं सूदयिष्यति । विषवृक्षमपि स्थाप्य कश्छिनत्ति पुनः स्वयम्

महादेव स्वतः आपल्या शिष्याचा वध करणार नाहीत; विषवृक्ष लावून कोण पुन्हा स्वतःच्या हाताने तो तोडतो?

Verse 32

यो वै पिता स पुत्रः स्याच्छ्रुतिवाक्यमिदं स्मृतम् । तस्माज्जनयतु क्षिप्रं हरस्तन्नाशकृत्सुतम्

‘जो पिता तोच पुत्र होतो’ असे श्रुतिवचन स्मरणात आहे; म्हणून हराने शीघ्र असा पुत्र उत्पन्न करावा जो त्याचा नाश करील।

Verse 33

येन सेनाधिपत्ये तं विनियोज्य महाहवम् । कुर्मो दैत्यैः समं शस्त्रैः प्राप्नुयाम ततो जयम्

त्याला सेनापतीपदी नेमून आपण महायुद्ध करूं; दैत्यांशी समशस्त्रांनी सामना करून मग विजय मिळवू।

Verse 34

एष एव उपायोऽत्र मया ते परिकीर्तितः । विजयाय सहस्राक्ष नान्योऽस्ति भुवनत्रये

हे सहस्राक्षा! विजयासाठी हाच उपाय मी येथे तुला सांगितला आहे; त्रिभुवनात यावाचून दुसरा मार्ग नाही।

Verse 35

ततो देवगणैः सर्वैः समेतः पाकशासनः । तमर्थं प्रोक्तवाञ्छंभुं विनयावनतः स्थितः

त्यानंतर सर्व देवगणांसह पाकशासन इंद्र शंभूकडे गेला; विनयाने नतमस्तक होऊन उभा राहून त्याने आपला हेतू सांगितला।

Verse 36

सुतस्य जननार्थाय कुरु यत्नं वृषध्वज । येन सेनाधिपत्ये तं योजयामि दिवौकसाम्

हे वृषध्वजा! पुत्रजन्मासाठी प्रयत्न करा, ज्यायोगे मी त्याला देवांच्या सैन्याचा सेनापती नेमू शकेन।

Verse 37

प्राप्नोम्यहं च संग्रामे विजयं त्वत्प्रसादतः । निहत्य दानवान्सर्वांस्तारकेण समन्वितान्

आणि तुमच्या प्रसादाने मी संग्रामात विजय मिळवीन, तारकासह एकत्र झालेल्या सर्व दानवांचा वध करून।

Verse 38

नान्यथा विजयो मे स्यात्संग्रामे दानवैः सह । इति मां प्राह देवेज्यो ज्ञात्वा सम्यङ्महामतिः

“अन्यथा दानवांसह संग्रामात माझा विजय होणार नाही।” अशी स्थिती सम्यक जाणून महाबुद्धिमान देवेज्य (बृहस्पती) मला म्हणाला।

Verse 39

अथोवाच विहस्योच्चैः शंकरस्त्रिदशेश्वरम् । करिष्यामि वचः क्षिप्रं तव शक्र न संशयः

तेव्हा शंकर मोठ्याने हसून त्रिदशेश्वरास म्हणाले— “हे शक्र, निःसंशय तुझे वचन मी शीघ्र पूर्ण करीन।”

Verse 40

पुत्रमुत्पादयिष्यामि सर्वदैत्यविनाशकम् । यं त्वं सेनापतिं कृत्वा जयं प्राप्स्यसि सर्वदा

“मी सर्व दैत्यांचा नाश करणारा पुत्र उत्पन्न करीन. त्याला सेनापती करून तू सदैव विजय प्राप्त करशील.”

Verse 41

एवमुक्त्वा महादेवो गत्वा कैलास पर्वतम् । गौर्या समं ततश्चक्रे कामधर्मं यथोचितम्

असे बोलून महादेव कैलास पर्वतावर गेले आणि नंतर गौरीसमवेत यथोचित रीतीने कामधर्माचे आचरण केले।

Verse 42

हावैर्भावैः समोपेतं हास्यैरन्यैस्तदात्मिकैः । यावद्वर्षसहस्रांतं दिव्यं चैव निमेषवत्

हावभाव, कोमल भाव आणि हास्य इत्यादींनी युक्त असा तो दिव्य काळ—जो सहस्र वर्षांच्या अंतापर्यंत होता—क्षणासारखा निघून गेला।

Verse 43

अथ देवगणाः सर्वे भयसंत्रस्तमानसाः । चक्रुर्मंत्रं तदर्थं हि तारकेण प्रपीडिताः

तेव्हा सर्व देवगण भयाने व्याकुळ मनाचे होऊन, तारकाने पीडित असल्यामुळे, त्या कार्यासाठीच एक मंत्र रचू लागले।

Verse 44

सहस्रं वत्सराणां तु रतासक्तस्य शूलिनः । अतिक्रांतं न देवानां तेन कृत्यं विनिर्मितम्

शूलिन (शिव) रतिसंयोगात आसक्त होऊन हजार वर्षे तसेच राहिले; त्या काळात देवांना त्यांच्यावर अवलंबून असलेले अभिप्रेत कार्य साधता आले नाही।

Verse 45

तस्माद्गच्छामहे तत्र यत्र देवो महेश्वरः । संतिष्ठते समं गौर्या कैलासे विजने स्थितः

म्हणून चला, जिथे देव महेश्वर गौरीसह कैलासाच्या एकांतस्थानी समभावाने निवास करीत आहेत, तिथे जाऊया।

Verse 46

ततस्तत्रैव संजग्मुः सर्वे देवाः सवासवाः । उद्वहन्तः परामार्तिं तारकारिसमुद्भवाम्

तेव्हा तेथेच सर्व देव वासव (इंद्र) सहित एकत्र जमले—तारकारि (स्कंद) संबंधाने उद्भवलेली महान व्यथा मनात बाळगून।

Verse 47

अथ कैलासमासाद्य यावद्यांति भवांतिकम् । निषिद्धा नंदिना तावन्न गंतव्यमतः परम्

नंतर कैलासास पोहोचून जेव्हा ते भव (शिव) यांच्या सान्निध्यापर्यंत जाऊ लागले, तेव्हा नंदीने त्यांना थांबविले—“यापुढे जाऊ नका।”

Verse 48

रहस्ये भगवान्सार्धं पार्वत्या समवस्थितः । अस्माकमपि नो गम्यं तस्मात्तावन्न गम्यताम्

भगवान् पार्वतीसह गुप्तस्थानी विराजमान आहेत; तेथे प्रवेश आम्हालाही अगम्य आहे. म्हणून आत्तासाठी पुढे जाऊ नका.

Verse 49

ततस्तैर्विबुधैः सर्वैः प्रेषितस्तत्र चानिलः । किं करोति महादेवः शीघ्रं विज्ञायतामिति

मग सर्व देवांनी अनिल (वायू) याला तेथे पाठविले आणि म्हणाले—“महादेव काय करीत आहेत ते लवकर जाणून ये.”

Verse 50

अथ वायुर्गतस्तत्र यत्रास्ते भगवाञ्छिवः । गौर्या सह रतासक्त आनन्दं परमं गतः

नंतर वायू तेथे गेला जिथे भगवान् शिव विराजमान होते; गौरीसह रतिसक्त होऊन ते परम आनंदात स्थित होते.

Verse 51

अथ प्रचलिते शुक्रे स्थानादप्राप्तयोनिके । देवेन वीक्षितो वायुर्नातिदूरे व्यवस्थितः

आणि जेव्हा शुक्र प्रचलित झाले—अजून ते स्थानास वा योनीस प्राप्त झाले नव्हते—तेव्हा देवाने जवळच उभ्या वायूला पाहिले.

Verse 52

ततो व्रीडा समोपेतस्तत्क्षणादेव चोत्थितः । भावासक्तां प्रियां त्यक्त्वा मा मोत्तिष्ठेतिवादिनीम्

मग लज्जेने व्याप्त होऊन ते तत्क्षणी उठले; ‘उठू नका’ असे म्हणणाऱ्या, भावासक्त प्रियेला सोडून दिले.

Verse 53

अब्रवीदथ तं वायुं विनयावनतं स्थितम् । किमर्थं त्वमिहायातः कच्चित्क्षेमं दिवौकसाम्

तेव्हा विनयाने नतमस्तक होऊन उभ्या असलेल्या वायूस ते म्हणाले— “तू येथे कोणत्या कारणाने आला आहेस? देवलोकातील देव सर्व कुशल आहेत ना?”

Verse 54

वायुरुवाच । एते शक्रादयो देवा नंदिना विनिवारिताः । तारकेण हतोत्साहास्तिष्ठंति गिरिरोधसि

वायु म्हणाला— “हे इंद्रादि देव नंदीने परतविले आहेत. तारकामुळे त्यांचा उत्साह खचला असून ते पर्वताच्या उतारावर थांबले आहेत.”

Verse 55

तस्मादेतान्समाभाष्य समाश्वास्य च सादरम् । प्रेषयस्व द्रुतं तत्र यत्र ते दानवाः स्थिताः

“म्हणून त्यांच्याशी बोलून, आदराने त्यांना धीर देऊन, जिथे ते दानव उभे आहेत तिथे त्यांना त्वरेने पाठवा.”

Verse 56

अथ तानाह्वयामाम तत्क्षणात्त्रिपुरांतकः । संप्राह चविषण्णास्यः कृतांजलिपुटान्स्थितान्

तेव्हा त्रिपुरांतकाने तत्क्षणी त्यांना बोलाविले आणि विषण्ण मुखाने, हात जोडून उभ्या असलेल्या त्यांना संबोधून म्हणाला.

Verse 57

श्रीभगवानुवाच । युष्मत्कृते समारंभः पुत्रार्थं यो मया कृतः । स्वस्थानाच्चलिते शुक्रे कृतो मोघोद्य वायुना

श्रीभगवान म्हणाले— “तुमच्यासाठी पुत्रप्राप्तीच्या हेतूने मी जो उपक्रम आरंभिला होता, तो आज वायूने शुक्र स्वस्थानातून हलविल्यामुळे निष्फळ झाला आहे.”

Verse 58

एतद्वीर्यं मया धैर्यात्स्तंभितं लिंगमध्यगम् । अमोघं तिष्ठते सर्वं क्व दधामि निवेद्यताम्

धैर्याच्या बळावर मी हे प्रचंड वीर्य आवरून लिंगामध्ये स्थिर केले आहे। हे सर्वथा अमोघ आहे—सांगा, मी ते कुठे स्थापित करू?

Verse 59

येन संजायते पुत्रो दानवांतकरः परः । सेनानाथश्च युष्माकं दुर्द्धरः समरे परैः

याच्यापासून एक पुत्र उत्पन्न होईल—परम, दानवांचा संहारक। तोच तुमचा सेनानायक होईल; रणांगणी शत्रूंना तो दुर्धर ठरेल.

Verse 60

एतत्कल्पाग्निसंकाशं धर्तुं शक्नोति नापरः । विना वैश्वानरं तस्माद्दधात्वेष सनातनम्

हे कल्पांताग्नीसारखे आहे; याला दुसरा कोणी धारण करू शकत नाही. म्हणून वैश्वानर (अग्नी) हाच ही सनातन शक्ती स्वीकारून धारण करो.

Verse 61

येन तत्र प्रमुञ्चामि सुताय विजयाय च । एतद्वीर्यं महातीव्रं द्वादशार्कसमप्रभम्

ज्यायोगे मी तेथे पुत्रजन्म व विजयासाठी ते मुक्त करू शकेन. हे वीर्य अत्यंत तीव्र आहे, बारा सूर्यांसारखे तेजस्वी आहे.

Verse 62

अथ प्राहुः सुराः सर्वे वह्निं संश्लाघ्य सादराः । त्वं धारयाग्ने वक्त्रांते वीर्यमेतद्भवोद्भवम्

मग सर्व देवांनी आदराने वह्नीची स्तुती करून म्हटले—“हे अग्ने, भव (शिव) उत्पन्न हे वीर्य तू आपल्या मुखांत धारण कर.”

Verse 63

ततः प्रसारयामास स्ववक्त्रं पावको द्रुतम् । कुर्वञ्छक्रसमादेशमविकल्पेन चेतसा

तेव्हा पावक (अग्नी) ने त्वरेने आपले मुख प्रसारित केले आणि अविचल मनाने इंद्राची आज्ञा पार पाडली।

Verse 64

शंकरोऽप्यक्षिपत्तत्र कामबाणप्रपीडितः । गौरीं भगवतीं ध्यायन्नानन्दं परमं गतः

तेथे कामबाणांनी पीडित शंकरांनीही ते टाकून दिले; आणि भगवती गौरीचे ध्यान करीत परम आनंदास प्राप्त झाले।

Verse 65

पावकोऽपि भृशं तेन कल्पाग्निसदृशेन च । दह्यमानोऽक्षिपद्भूमौ शरस्तंबे सुविस्तरे

अग्नीही त्या कल्पाग्निसदृश तेजाने अत्यंत दग्ध होऊन, भूमीवर विस्तीर्ण सरकंड्यांच्या दाटीत ते टाकून दिले।

Verse 66

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता भ्रममाणा इतस्ततः । भार्यास्तत्र मुनीनां ताः षण्णां षट्कृत्तिकाः शुभाः

याच वेळी इकडे-तिकडे भ्रमण करीत, तेथे सहा मुनींच्या भार्या—शुभ षट्कृत्तिका—येऊन पोहोचल्या।

Verse 67

तासां निदेशयामास स्वयमेव शतक्रतुः । एतद्बीजं त्रिनेत्रस्य परिपाल्यं प्रयत्नतः

मग स्वयं शतक्रतु (इंद्र) यांनी त्यांना आज्ञा दिली—“त्रिनेत्र प्रभूचे हे बीज अत्यंत प्रयत्नाने जपा व रक्षण करा।”

Verse 68

अत्र संपत्स्यते पुत्रो द्वादशार्कसमप्रभः । भवतीनामपि प्रायः पुत्रत्वं संप्रयास्यति

येथे तुम्हाला बारा सूर्यांसारखा तेजस्वी पुत्र प्राप्त होईल; आणि तुमच्याही बाबतीत विशेष रीतीने मातृत्व प्रकट होईल।