इंद्र in the Samaveda

हे सत्पते! आता तू कोणाचा पूर्णतः परिग्रह करतोस? कोणाच्या भक्तिपूर्ण ‘धी’ (अंतःप्रज्ञा/विचार) तू चेतवितोस? ज्याच्या स्तुती तुझ्याकडे अर्पित होतात, त्याचा तू प्रसन्न स्वीकारकर्ता आहेस।

देव—तुमचा द्रविणोदा (धनदाता)—पूर्ण आहुती प्रवाहित करतो. ती ओता, किंवा पात्रे पुन्हा भरता; तेव्हा तो देव तुमच्यासाठी लाभ/कल्याण वहातो.

इथूनच ते (अंगिरस) दिव्य उंचीवर आरोहण करून गेले; विजयी होऊन ते पुढे गेले—त्याच पथाने आम्हीही आरोहण करू, जसे अंगिरस गेले.

सोम-सवनाच्या वेळी, संगतीने गा—पुरुहूत, पराक्रमी इंद्रासाठी; आणि त्या समर्थ ‘शाकिन्’ (समर्थ) देवासाठी, गायींसाठी वरदानासारखे कल्याण देणारे ते मंगल-गीत गा.

हे शतक्रतु इंद्रा, जो आनंद/मद आत्ता तुझा आहे—सर्वात तेजस्वी—त्याच्याच बळावर तू आत्ता, प्रत्येक प्रत्येक मदात, मदित हो.

अश्वासाठी विधिपूर्वक गा; गायीसाठी प्रसिद्ध ‘कक्षार’ (स्तुती) गा; इंद्राच्या धाम/आसनासाठीही विधिपूर्वक गा.

त्या इंद्राला आम्ही बलवान करतो, जेणेकरून तो महान् वृत्राचा वध करो; तो वृषभ—परम शक्तिमान—होवो.

हे इंद्रा! तू बळात श्रेष्ठ आहेस; पराक्रमातून जन्मलेला, ओजाने परिपूर्ण. तू सदैव वृषभ-स्वरूप असून निश्चयाने परम-शक्तिमान आहेस.

यज्ञाने इंद्राला वाढविले—जेव्हा त्याने पृथ्वीचा विस्तार केला, आणि द्युलोकात आधार (ओपश) रचला.

हे इंद्रा! मीही तुझ्यासारखेच राज्य करू शकलो—संपत्तीचा एकमेव स्वामी होऊन—तर माझा स्तोता माझ्यासाठी गो-सखा (गौ-संपत्तीचा साथी) होवो.

हे सोम-पेषक वीरांनो, धावा—अतिप्रिय, अतिप्रिय सोम घेऊन या; मद्य-उल्लासासाठी, वीरासाठी, शूर (इंद्रा)साठी।

हे वसू, हा पिळलेला सोम-रस प्या; तुझे सु-पूर्ण उदर भर; निर्भय रहा—आणि मनुष्य-नाशक शत्रू तुझ्यापासून दूर राहो।

हे वृत्रहन्! आज तू जे काही उर्ध्वारोहण केलेस—सूर्यापर्यंतही—ते सर्व, हे इंद्रा, तुझ्या वशात आहे.

ज्याने सुनीती (शुभ मार्गदर्शन) करून दूर देशातून तुर्वश व यदू यांना आणले—तोच इंद्र आमचा युवा सखा होवो.

हे इंद्रा! कोणताही वीर कोणत्याही दिशेकडून आम्हांस इजा करू नये; त्याला आवर. तुझ्याशी युक्त होऊन आम्ही तो वर प्राप्त करू.

हे इंद्रा! आमच्या सहाय्यासाठी ते धन आण—जे संपत्ती-प्राप्ती घडविणारे, सदैव विजयी, सदैव प्रबळ, आणि सर्वश्रेष्ठ आहे.

महाधनस्वामी इंद्राला आम्ही हाक देतो; संकटात इंद्राला आम्ही आवाहन करतो—वज्रधारी, अडथळ्यांत आमचा युज (सहचर) इंद्र.

इंद्राने पिळलेला सोमरस प्राशन केला; तेथे सहस्रबाहु-बलात त्याने आपले पौरुष (पुंस्यम्) प्रकट केले.

हे इंद्रा, आम्ही तुझी आकांक्षा धरून तुला उच्च स्वराने स्तवतो; हे वृषन्, हे वसु (समृद्ध स्वामी), आमची ही स्तुती जाणून स्वीकार.

जे खरोखर अग्नी प्रज्वलित करतात आणि क्रमाने बर्हि (यज्ञ-तृण) पसरतात—त्यांचा इंद्र युवा सखा आहे.