Adhyaya 305

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्याः पूर्वेण संस्थितम् । नारदादित्यनामानं जरादारिद्र्यनाशनम्

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ മഹാദേവീ! തുടർന്ന് ആ സ്ഥലത്തിന്റെ കിഴക്കുവശത്ത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ‘നാരദ-ആദിത്യ’ എന്ന തീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകണം; അത് ജരയും ദാരിദ്ര്യവും നശിപ്പിക്കുന്നു।

Verse 2

पश्चिमे मूलचंडीशाद्धनुषां च शतत्रये । आराध्य नारदो देवि भास्करं वारितस्करम् । जरा निर्मुक्तदेहस्तु तत्क्षणात्समपद्यत

ഹേ ദേവീ! മൂലചണ്ഡീശന്റെ പടിഞ്ഞാറായി മൂന്നു നൂറ് ധനുസ്സിന്റെ ദൂരത്ത് നാരദൻ കള്ളരെ തടയുന്ന ഭാസ്കരനെ ആരാധിച്ചു; അതേ ക്ഷണത്തിൽ ജരാമുക്ത ദേഹം പ്രാപിച്ചു।

Verse 3

देव्युवाच । कथं जरामनुप्राप्तो नारदो मुनिपुंगवः । कथमाराधितः सूर्य एतन्मे वद शंकर

ദേവി പറഞ്ഞു—ഹേ ശങ്കരാ! മുനിപുംഗവനായ നാരദന് ജര എങ്ങനെ ലഭിച്ചു? സൂര്യനെ എങ്ങനെ ആരാധിച്ചു? ഇതെനിക്ക് പറഞ്ഞുതരിക.

Verse 4

ईश्वर उवाच । यदा द्वारवतीं प्राप्तो नारदो मुनिपुंगवः । सर्वे दृष्टास्तदा तेन विष्णोः पुत्रा महाबलाः

ഈശ്വരൻ പറഞ്ഞു—മുനിപുംഗവനായ നാരദൻ ദ്വാരവതിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ, അവിടെ വിഷ്ണുവിന്റെ മഹാബലമുള്ള പുത്രന്മാരെയെല്ലാം അദ്ദേഹം കണ്ടു.

Verse 5

तद्राजकुलमध्ये तु क्रीडमाना परस्परम् आयांतं नारदं दृष्ट्वा सर्वे विनयसंयुताः

ആ രാജകുടുംബത്തിന്റെ മദ്ധ്യേ അവർ പരസ്പരം കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, വരികയായിരുന്ന നാരദനെ കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാവരും വിനയവും ആദരവും നിറഞ്ഞവരായി.

Verse 6

नमश्चक्रुर्यथान्यायं विना सांबं त्वरान्विताः । अविनीतं तु तं दृष्ट्वा कथयामास नारदः

എല്ലാവരും വേഗത്തിൽ യഥാന്യായം നമസ്കരിച്ചു—സാംബനെ ഒഴികെ. അവന്റെ അവിനയം കണ്ട നാരദൻ അപ്പോൾ പറഞ്ഞു.

Verse 7

शरीरमदमत्तोऽसि यस्मात्सांब हरेः सुत । अचिरेणैव कालेन शापं प्राप्स्यसि दारुणम्

ഹേ സാംബാ, ഹരിയുടെ പുത്രാ! ദേഹഗർവത്തിൽ നീ മത്തനായിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ അധികം വൈകാതെ നീ ഭയങ്കരമായ ശാപം പ്രാപിക്കും.

Verse 8

सांब उवाच । नमस्कारेण किं कार्यमृषीणां च जितात्मनाम् । आशीर्वादेन तेषां च तपोहानिः प्रजायते

സാംബൻ പറഞ്ഞു—ജിതാത്മാക്കളായ ഋഷിമാർക്ക് നമസ്കാരം ചെയ്യുന്നതിൽ എന്ത് ആവശ്യമാണ്? അവരുടെ ആശീർവാദദാനത്താൽ അവരുടെ തപശക്തി ക്ഷയിക്കുന്നു.

Verse 9

मुनीनां यः स्वभावो हि त्वयि लेशो न नारद । विद्यते ब्रह्मणः पुत्र उच्यते किमतः परम्

ഹേ നാരദാ! നിനക്കിൽ മുനികളുടെ സ്വഭാവത്തിന്റെ ലേശമെങ്കിലും ഇല്ല. നീ ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു—ഇതിൽപ്പരം എന്ത് പറയണം?

Verse 10

न कलत्रं न ते पुत्रा न च पौत्रप्रपौत्रकाः । न गृहं नैव च द्वारं न हि गावो न वत्सकाः

നിനക്ക് ഭാര്യയില്ല, പുത്രന്മാരില്ല; പൗത്രന്മാരോ പ്രപൗത്രന്മാരോ ഇല്ല. വീടില്ല, വാതിലുമില്ല; പശുക്കളില്ല, കിടാക്കളുമില്ല.

Verse 11

ब्रह्मणो मानसः पुत्रो ब्रह्मचर्ये व्यवस्थितः । अयुक्तं कुरुते नित्यं कस्मात्प्रकृतिरीदृशी

നീ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മാനസപുത്രൻ, ബ്രഹ്മചര്യത്തിൽ സ്ഥാപിതൻ; എന്നിട്ടും നീ നിത്യം അനുചിതം ചെയ്യുന്നു—നിന്റെ സ്വഭാവം ഇങ്ങനെ എന്തുകൊണ്ട്?

Verse 12

युद्धं विना न ते सौख्यं सौख्यं न कलहं विना । यादृशस्तादृशो वापि वाग्वादोऽपि सदा प्रियः

യുദ്ധമില്ലാതെ നിനക്ക് സുഖമില്ല; കലഹമില്ലാതെയും സുഖമില്ല. ഏത് അവസരമായാലും വാഗ്വാദം നിനക്ക് എപ്പോഴും പ്രിയമാണ്.

Verse 13

स्नानं संध्या जपो होमस्तर्पणं पितृदेवयोः । नारदः कुरुते चान्यदन्यत्कुर्वंति ब्राह्मणाः

സ്നാനം, സന്ധ്യാവന്ദനം, ജപം, ഹോമം, പിതൃ-ദേവതകൾക്കുള്ള തർപ്പണം—ഇവയെല്ലാം ബ്രാഹ്മണർ ആചരിക്കുന്നു; എന്നാൽ നാരദമുനി ഇതിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ മറ്റൊരു ആചാരം ചെയ്യുന്നു।

Verse 14

कौमारेण तु गर्विष्ठो यस्मान्मां शापयिष्यसि । तस्मात्त्वमपि विप्रर्षे जरायुक्तो भविष्यसि

യൗവനഗർവം കൊണ്ടു നീ എന്നെ ശപിക്കും; അതിനാൽ, ഹേ വിപ്രർഷേ, നീയും ജരയുടെ ഭാരത്തോടെ യുക്തനാകും।

Verse 15

एवं शप्तस्तदा देवि नारदो मुनिपुंगवः । एकान्ते निर्मले स्थाने कंटकास्थिविवर्जिते

ഇങ്ങനെ ശപിക്കപ്പെട്ട ശേഷം, ഹേ ദേവീ, മുനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ നാരദൻ ഏകാന്തവും നിർമ്മലവും മുള്ളും അസ്ഥിയും ഇല്ലാത്ത സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി।

Verse 16

कृष्णाजिनपरिच्छिन्ने ह्युपविष्टो वरासने । ऋषितोया तटे रम्ये प्रतिष्ठाप्य महामुनिः

കൃഷ്ണാജിനം വിരിച്ച ഉത്തമാസനത്തിൽ ഇരുന്ന്, രമ്യമായ ഋഷിതോയാ തീരത്ത് മഹാമുനി വിധിപൂർവ്വം (ആരാധ്യത്തെ) പ്രതിഷ്ഠിച്ചു।

Verse 17

सूर्यस्य प्रतिमां रम्यां सर्वदारिद्र्यनाशिनीम् । तुष्टाव विविधैः स्तोत्रैरादित्यं तिमिरापहम्

അവൻ സൂര്യന്റെ മനോഹര പ്രതിമയെ സ്തുതിച്ചു; അത് സർവ്വ ദാരിദ്ര്യം നശിപ്പിക്കുന്നതാണ്. തിമിരാപഹനായ ആദിത്യനെ വിവിധ സ്തോത്രങ്ങളാൽ പ്രസന്നനാക്കി।

Verse 18

नमस्त ऋक्स्वरूपाय साम्नां धामग ते नमः । ज्ञानैकरूपदेहाय निर्धूततमसे नमः

ഋക്-സ്വരൂപനായ നിനക്കു നമസ്കാരം; സാമഗാനങ്ങളുടെ ധാമമായ നിനക്കു നമഃ। ജ്ഞാനമേ ഏകസ്വരൂപദേഹമായവനേ, എല്ലാ തമസ്സും നീക്കിയവനേ, നിനക്കു നമഃ।

Verse 19

शुद्धज्योतिःस्वरूपाय निर्मूर्तायामलात्मने । वरिष्ठाय वरेण्याय सर्वस्मै परमात्मने

ശുദ്ധജ്യോതി-സ്വരൂപനായ, നിർമ്മൂർത്തനായ, അമലാത്മനായ പരമാത്മാവിന് നമഃ। ശ്രേഷ്ഠനായ, വരണീയനായ, സർവ്വസ്വമായ അവനേ പ്രണാമം।

Verse 20

नमोऽखिलजगद्व्यापिस्वरूपानंदमूर्तये । सर्वकारणपूताय निष्ठायै ज्ञानचेतसाम्

അഖിലജഗത്തിലും വ്യാപിക്കുന്ന സ്വരൂപനായ, ആനന്ദമൂർത്തിയായ അവനു നമോ നമഃ। സർവ്വകാരണമൂലവും പാവനനും ആയ, ജ്ഞാനചേതസ്സുകളുടെ നിഷ്ഠാസ്വരൂപ സത്യത്തിന് നമസ്കാരം।

Verse 21

नमः सर्वस्वरूपाय प्रकाशालक्ष्यरूपिणे । भास्कराय नमस्तुभ्यं तथा दिनकृते नमः

സർവ്വസ്വരൂപനായ, പ്രകാശത്തിനും അഗോചരമായ നിജസ്വരൂപനായ നിനക്കു നമഃ। ഹേ ഭാസ്കരാ, നിനക്കു നമസ്കാരം; ഹേ ദിനകർത്താവേ, നിനക്കും നമഃ।

Verse 22

ईश्वर उवाच । एवं संस्तुवतस्तस्य पुरतस्तस्य चेतसा । प्रादुर्बभूव देवेशि जगच्चक्षुः सनातनः । उवाच परमं प्रीतो नारदं मुनिपुंगवम्

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ ദേവേശി! അവൻ ഏകാഗ്രചിത്തത്തോടെ ഇങ്ങനെ സ്തുതിക്കുമ്പോൾ, ജഗത്തിന്റെ സനാതന ചക്ഷുവായ ദേവൻ അവന്റെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. പരമ പ്രീതിയോടെ അദ്ദേഹം മുനിപുങ്ഗവനായ നാരദനോട് പറഞ്ഞു.

Verse 23

सूर्य उवाच । वरं वरय विप्रर्षे यस्ते मनसि वर्तते । तुष्टोऽहं तव दास्यामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

സൂര്യൻ പറഞ്ഞു—ഹേ വിപ്രർഷേ, നിന്റെ മനസ്സിൽ നിലകൊള്ളുന്ന വരം തിരഞ്ഞെടുക്കുക. ഞാൻ പ്രസന്നനാകുന്നു; അതി ദുർലഭമായാലും ഞാൻ നിനക്കു നൽകും.

Verse 24

नारद उवाच । कुमार वयसा युक्तो जरायुक्तकलेवरः । प्रसादात्स्यां हि ते देव यदि तुष्टो दिवाकर

നാരദൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവാ ദിവാകരാ, നീ പ്രസന്നനാകുന്നുവെങ്കിൽ നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ എന്റെ വയസ് കുമാരസദൃശമായിരിക്കട്ടെ; ശരീരം മാത്രം ജരായുക്തമായിരിക്കട്ടെ.

Verse 25

सप्तम्यां रविवारेण यस्त्वां पश्यति मानवः । तस्य रोग भयं माऽस्तु प्रसादात्तिमिरापह

സപ്തമി തിഥിയിൽ, ഞായറാഴ്ച, ആരെങ്കിലും നിന്നെ ദർശിക്കുന്നുവെങ്കിൽ—ഹേ തമസ്സപഹ—നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ അവന് രോഗഭയം ഉണ്ടാകാതിരിക്കട്ടെ.

Verse 26

ईश्वर उवाच । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा ह्यन्तर्धानं गतो रविः । इत्येतत्कथितं देवि माहात्म्यं सकलं तव । नारदादित्यदेवस्य सर्वपातकनाशनम्

ഈശ്വരൻ പറഞ്ഞു—‘ഇങ്ങനെ തന്നെയാകും’ എന്നു പറഞ്ഞ് രവി അന്തർധാനം ചെയ്തു. ഹേ ദേവീ, ഇങ്ങനെ നിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ മാഹാത്മ്യം വിവരിക്കപ്പെട്ടു—നാരദനും ആദിത്യദേവനും സംബന്ധിച്ചതും സർവ്വപാപനാശകവും.

Verse 305

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये नारदादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चोत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദമഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതി-സാഹസ്രീ സംഹിതയിൽ, ഏഴാം പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ ആദ്യ ‘പ്രഭാസക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യ’ ഭാഗത്ത് ‘നാരദ-ആദിത്യ മാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന മൂന്നുനൂറ്റി അഞ്ചാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.