Adhyaya 5

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । ततो गच्छेद्द्विजश्रेष्ठा गोमतीं कृष्णसंश्रयाम् । यस्या दर्शनमात्रेण मुच्यते सर्वपातकैः । सर्वपापविनिर्मुक्तः कृष्णसायुज्यमाप्नुयात्

പ്രഹ്ലാദൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, തുടർന്ന് ശ്രീകൃഷ്ണാശ്രയത്തിലുള്ള ഗോമതി നദിയിലേക്കു പോകണം. അവളെ ദർശിച്ചാൽ മാത്രമേയും സകല പാതകങ്ങളിൽ നിന്നു മോചനം ലഭിക്കും; സർവ്വപാപവിമുക്തനായി ഭക്തൻ ശ്രീകൃഷ്ണസായുജ്യം പ്രാപിക്കും.

Verse 2

दुरितौघक्षयकरममंगल्यविनाशनम् । सर्वकामप्रदं नॄणां प्रणमेद्गोमतीजलम्

ഗോമതീജലത്തെ പ്രണാമിക്കണം; അത് പാപപ്രവാഹങ്ങളെ ക്ഷയിപ്പിക്കുകയും അമംഗളത്തെ നശിപ്പിക്കുകയും മനുഷ്യർക്കു സകല ധർമ്മോചിത ആഗ്രഹങ്ങളും നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.

Verse 3

महापापक्षयकरमगतीनांगतिप्रदम् । पूर्वपुण्यवशात्प्राप्तं प्रणमेद्गोमतीजलम्

ഗോമതീജലത്തെ പ്രണാമിക്കണം; അത് മഹാപാപങ്ങളെയും ക്ഷയിപ്പിക്കുന്നു, ആശ്രയമില്ലാത്തവർക്ക് ആശ്രയം നൽകുന്നു, മുൻപുണ്യബലത്താൽ മാത്രമേ ലഭ്യമാകൂ.

Verse 4

ऋषय ऊचुः । दैत्येन्द्र संशयोऽस्माकं तं त्वं छेत्तुमिहार्हसि । इयं का गोमती तत्र केनानीता महामते

ഋഷികൾ പറഞ്ഞു—ഹേ ദൈത്യേന്ദ്രാ, ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു സംശയമുണ്ട്; അത് ഇവിടെ നിങ്ങൾ നീക്കേണ്ടതാണ്. അവിടെ ഈ ഗോമതി ആരാണ്, ആരാൽ അവൾ കൊണ്ടുവരപ്പെട്ടു, ഹേ മഹാമതേ?

Verse 5

केन कार्यवशेनेह संप्राप्ता वरुणालयम् । सर्वं भागवतश्रेष्ठ ह्येतद्विस्तरतो वद

ഏത് കാരണവശാൽ അവൾ ഇവിടെ വരുണാലയത്തിലേക്ക് എത്തി? ഹേ ഭാഗവതശ്രേഷ്ഠാ, ഇതെല്ലാം ഞങ്ങൾക്ക് വിശദമായി പറയുക.

Verse 6

प्रह्लाद उवाच । एकार्णवे पुरा भूते नष्टे स्थावर जंगमे । तदा ब्रह्मा समभवद्विष्णोर्नाभिसरोरुहात्

പ്രഹ്ലാദൻ പറഞ്ഞു—പുരാതനകാലത്ത് ഏകാർണവം മാത്രമുണ്ടായി, സ്ഥാവരജംഗമങ്ങൾ എല്ലാം ലയിച്ചപ്പോൾ, വിഷ്ണുവിന്റെ നാഭി-പദ്മത്തിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മാവ് ഉദ്ഭവിച്ചു।

Verse 7

आदिष्टः प्रभुणा ब्रह्मा सृजस्व विविधाः प्रजाः । इति धाता समादिष्टो हरिणा सृष्टि कारणे

പ്രഭു ബ്രഹ്മാവിനോട് കല്പിച്ചു—“വിവിധ പ്രജകളെ സൃഷ്ടിക്ക.” ഇങ്ങനെ സൃഷ്ടികാര്യത്തിനായി ഹരി ധാതാവിനെ നിയോഗിച്ചു।

Verse 8

उक्त्वा बाढमिति ब्रह्मा ततः सृष्टौ मनो दधे । ससर्ज मानसात्सद्यः सनकाद्यान्कुमारकान् । उवाच वचनं ब्रह्मा प्रजाः सृजत पुत्रकाः

“ബാഢം” എന്നു പറഞ്ഞു ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിയിൽ മനസ്സു നിർത്തി. അദ്ദേഹം മാനസത്തിൽ നിന്ന് ഉടൻ സനകാദി കുമാരന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു; “പുത്രകരേ, പ്രജകളെ സൃഷ്ടിക്കുവിൻ” എന്നു കല്പിച്ചു।

Verse 9

ब्रह्मणो वचनं श्रुत्वा ते कृतांजलयोऽब्रुवन् । भगवन्भगवद्रूपं द्रष्टुकामा वयं प्रभो

ബ്രഹ്മാവിന്റെ വചനം കേട്ട് അവർ കൃതാഞ്ജലികളായി പറഞ്ഞു—“ഭഗവൻ, പ്രഭോ! ഞങ്ങൾ ഭഗവാന്റെ രൂപം ദർശിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു।”

Verse 10

न बन्धमनुवर्त्तामः सृष्टिरूपं दुरासदम् । इत्युक्त्वा ते ययुः सर्वे सनकाद्या कुमारकाः

അവർ പറഞ്ഞു—“സൃഷ്ടിരൂപമായ ദുർലഘ്യബന്ധനം ഞങ്ങൾ അനുഗമിക്കുകയില്ല.” എന്നു പറഞ്ഞ് സനകാദി കുമാരന്മാർ എല്ലാവരും പുറപ്പെട്ടു പോയി।

Verse 11

पश्चिमां दिशमास्थाय तीरे नदनदीपतेः । तेजोमयस्य रूपस्य द्रष्टुकामा महात्मनः । तस्मिन्मानसमाधाय तेपिरे परमं तपः

അവർ പടിഞ്ഞാറുദിശയെ ആശ്രയിച്ച് നദീനാഥന്റെ തീരത്ത് നിലകൊണ്ടു. ആ മഹാത്മാവിന്റെ തേജോമയ രൂപം ദർശിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു മനസ്സിനെ അവനിൽ ഏകാഗ്രമാക്കി പരമതപസ് അനുഷ്ഠിച്ചു.

Verse 12

बहुवर्षसहस्रैस्तु प्रसन्ने धरणीधरे । भित्त्वा जलं समुत्तस्थौ तेजोरूपं दुरासदम्

അനേകം സഹസ്രവർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ധരണീധരൻ പ്രസന്നനായപ്പോൾ, ജലം ഭേദിച്ച് ദുരാസദമായ തേജോമയ രൂപം ഉദിച്ചുയർന്നു.

Verse 13

अनेकदैत्यदमनं बहुयंत्रविदारणम् । सूर्यकोटिप्रभाभासं सहस्रारं सुदर्शनम्

അത് സുദർശനം—അനേകം ദൈത്യങ്ങളെ ദമിപ്പിക്കുന്നതും, പല യന്ത്രങ്ങളെയും യുദ്ധോപകരണങ്ങളെയും വിച്ഛേദിക്കുന്നതും; കോടി സൂര്യപ്രഭപോലെ ദീപ്തമായ, സഹസ്രാരമുള്ളത്.

Verse 14

तं दृष्ट्वा विस्मिताः सर्वे ब्रह्मपुत्राः परस्परम् । वीक्षमाणा भगवतः परमायुधमुत्तमम्

അത് കണ്ടപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രന്മാർ എല്ലാവരും വിസ്മയിച്ചു; പരസ്പരം ഒരുമറ്റൊരാളെ നോക്കിക്കൊണ്ടു ഭഗവാന്റെ പരമോത്തമ ആയുധത്തെ ദർശിച്ചു.

Verse 15

तान्विलोक्य तथाभूतान्वागुवाचाशरीरिणी । भो ब्रह्मपुत्रा भगवाञ्छ्रीघ्रमाविर्भविष्यति

അവരെ അങ്ങനെ കണ്ടപ്പോൾ ഒരു അശരീരി വാണി പറഞ്ഞു—“ഹേ ബ്രഹ്മപുത്രന്മാരേ, ഭഗവാൻ शीഘ്രം അവിർഭവിക്കും.”

Verse 16

अर्हणार्थं भगवतः शीघ्रमर्घ्यं प्रकल्प्यताम् । आयुधं लोकनाथस्य द्विजाः शीघ्रं प्रसाद्यताम्

ഭഗവാനെ അർഹിക്കുവാൻ ശീഘ്രം അർഘ്യം ഒരുക്കുവിൻ. ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, ലോകനാഥന്റെ ആയുധത്തെയും വേഗം പ്രസന്നമാക്കുവിൻ.

Verse 18

ऋषय उचुः । ज्योतिर्मय नमस्तेऽस्तु नमस्ते हरिवल्लभ । सुदर्शन नमस्तेऽस्तु सहस्राराऽक्षराऽव्यय

ഋഷികൾ പറഞ്ഞു— ഹേ ജ്യോതിർമയാ, നിനക്കു നമസ്കാരം; ഹേ ഹരിവല്ലഭാ, നിനക്കു നമസ്കാരം. ഹേ സുദർശനാ, നിനക്കു നമസ്കാരം— സഹസ്രാര, അക്ഷര, അവ്യയ.

Verse 19

नमस्ते सूर्यरूपाय ब्रह्म रूपाय ते नमः । अमोघाय नमस्तुभ्यं रथांगाय नमोनमः

സൂര്യരൂപനായ നിനക്കു നമസ്കാരം; ബ്രഹ്മരൂപനായ നിനക്കു നമസ്കാരം. ഹേ അമോഘാ, നിനക്കു നമസ്കാരം; ഹേ രഥാംഗാ, നിനക്കു പുനഃപുനഃ നമസ്കാരം.

Verse 20

एवं ते पूजयामासुः सुमनोभिस्तथाऽक्षतैः

ഇങ്ങനെ അവർ സുഗന്ധപുഷ്പങ്ങളാലും അക്ഷതങ്ങളാലും (അഖണ്ഡ ധാന്യങ്ങളാൽ) അവനെ പൂജിച്ചു.

Verse 21

अस्मरन्मनसा देवं ब्रह्माणं पितरं स्वकम् । तेषां तु चिंतितं ज्ञात्वा ब्रह्मा गंगामथाब्रवीत्

അവർ മനസ്സിൽ തങ്ങളുടെ പിതാവായ ദേവബ്രഹ്മാവിനെ സ്മരിച്ചു. അവരുടെ ചിന്ത അറിഞ്ഞ ബ്രഹ്മാവ് അപ്പോൾ ഗംഗയോടു പറഞ്ഞു.

Verse 22

याहि शीघ्रं सरिच्छ्रेष्ठे पृथिव्यां हरिकारणात् । गां गता त्वं महाभागे ततो बहुमताऽसि मे

ഹേ നദിശ്രേഷ്ഠേ! ഹരിയുടെ കാര്യാർത്ഥം വേഗത്തിൽ ഭൂമിയിലേക്കു പോകുക. ഹേ മഹാഭാഗ്യവതീ! ഭൂമിയിൽ ചെന്ന ശേഷം നീ എനാൽ അത്യന്തം ആദരിക്കപ്പെടും.

Verse 23

उर्व्यां ते गोमती नाम सुप्रसिद्धं भविष्यति

ഭൂമിയിൽ നിനക്ക് ‘ഗോമതീ’ എന്ന നാമം അത്യന്തം പ്രസിദ്ധമാകും.

Verse 24

वसिष्ठस्यानुगा भूत्वा याहि शीघ्रं धरातलम् । तातं पुत्रीवानुयाता वसिष्ठतनया भव

വസിഷ്ഠന്റെ അനുഗയായി മാറി വേഗത്തിൽ ധരാതലത്തിലേക്കു പോകുക. മകൾ പിതാവിനെ അനുഗമിക്കുന്നതുപോലെ ആ പൂജ്യനെ അനുഗമിച്ച് ‘വസിഷ്ഠതനയ’യായി പ്രസിദ്ധയാകുക.

Verse 25

बाढमित्येव सा देवी प्रस्थिता वरुणालयम् । वसिष्ठस्त्वग्रतो याति तं गंगा पृष्ठतोऽन्वगात्

‘ബാഢം’ എന്നു പറഞ്ഞ് ആ ദേവി വരുണാലയത്തിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു. വസിഷ്ഠൻ മുന്നിൽ നടന്നു; ഗംഗ അവനെ പിന്നിൽ നിന്ന് അനുഗമിച്ചു.

Verse 26

तां दृष्ट्वा मनुजाः सर्वे वसिष्ठेन समन्विताम् । नमश्चक्रुर्महाभागां गच्छतो पश्चिमार्णवम्

വസിഷ്ഠനോടുകൂടെ പടിഞ്ഞാറൻ സമുദ്രത്തേക്കു പോകുന്ന ആ മഹാഭാഗ്യവതിയായ ദേവിയെ കണ്ടു എല്ലാവരും അവൾക്കു നമസ്കരിച്ചു.

Verse 27

आविर्बभूव तत्रैव यत्र ते मुनयः स्थिताः । द्रष्टुकामा हरे रूपं श्रिया जुष्टं चतुर्भुजम्

ആ മുനിമാർ പാർത്തിരുന്ന അതേ സ്ഥലത്തുതന്നെ അവൾ പ്രത്യക്ഷയായി. ശ്രീയാൽ ശോഭിതമായ ചതുര്ഭുജ ഹരിയുടെ രൂപം ദർശിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ।

Verse 28

दृष्ट्वा वसिष्ठमनुगामायान्तीं सुरपावनीम् । अवाकिरन्महाभागां सुमनोभिश्च सर्वशः

വസിഷ്ഠനെ അനുഗമിച്ച് അടുത്തുവരുന്ന ദേവപാവിനിയായ ആ മഹാഭാഗ്യവതിയെ കണ്ടപ്പോൾ, അവർ എല്ലാദിക്കിലും നിന്ന് പുഷ്പവർഷം ചൊരിഞ്ഞു।

Verse 29

दिव्यैर्माल्यैः सुगन्धैश्च गन्धधूपैस्तथाऽक्षतैः । संपूज्य हृष्टमनसः साधुसाध्विति चाब्रुवन्

ദിവ്യ മാലകൾ, സുഗന്ധങ്ങൾ, സുഗന്ധധൂപം, അക്ഷതം എന്നിവകൊണ്ട് അവർ സമ്പൂർണ്ണമായി പൂജിച്ചു. ഹൃഷ്ടചിത്തരായി “സാധു! സാധു!” എന്നു പറഞ്ഞു।

Verse 30

वसिष्ठं तेऽग्रगं दृष्ट्वा ह्युदतिष्ठंस्ततो द्विजाः । अर्घ्यादिसत्क्रियां कृत्वा प्रहृष्टा इदमब्रुवन्

മുന്നിൽ വസിഷ്ഠനെ കണ്ടപ്പോൾ ആ ദ്വിജന്മാർ എഴുന്നേറ്റു. അർഘ്യാദി സത്കാരങ്ങൾ നടത്തി, ഹർഷത്തോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു।

Verse 31

यस्मात्त्वया समानीता ह्यस्मिंल्लोके सरिद्वरा । तस्मात्तव सुतेत्येवं ख्यातिं लोके गमिष्यति

ഈ ലോകത്തിലേക്ക് ഈ ശ്രേഷ്ഠ നദിയെ നീ തന്നെയാണ് കൊണ്ടുവന്നത്; അതിനാൽ അവൾ ലോകത്തിൽ ‘നിന്റെ പുത്രി’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധയാകും।

Verse 32

गोः स्वर्गादागता यस्मादिदं स्थानं मती मता । तस्माद्धि गोमतीनाम ख्यातिं लोके गमिष्यति

അവൾ സ്വർഗത്തിൽ നിന്നെത്തിയ ‘ഗോ’—ദിവ്യഗോവു—എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നതിനാൽ, ഈ സ്ഥലം അതുപോലെ തന്നെ പുണ്യവും പൂജ്യവും ആയി മാന്യമാണ്. അതിനാൽ ‘ഗോമതി’ എന്ന നാമം ലോകത്തിൽ പ്രസിദ്ധമാകും.

Verse 33

अस्या दर्शनमात्रेण मुक्तिं यास्यंति मानवाः । किं पुनः स्नान दानादि कृत्वा यांति हरेः पदम्

ഈ പുണ്യക്ഷേത്രത്തിന്റെ ദർശനമാത്രം കൊണ്ടുതന്നെ മനുഷ്യർ മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു. പിന്നെ സ്നാനം, ദാനം മുതലായ വിധികർമ്മങ്ങൾ ചെയ്ത് അവർ ഹരിയുടെ പരമപദം എത്രയോ ഉറപ്പോടെ പ്രാപിക്കും!

Verse 34

तामेव चार्घ्यं दत्त्वा ते योगींद्रा ईडिरे हरिम् । परं पुरुषसूक्तेन पुरुषं शेषशायिनम्

അതേ ജലം അർഘ്യമായി അർപ്പിച്ച് ആ യോഗീന്ദ്രന്മാർ ഹരിയെ സ്തുതിച്ചു—പുരുഷസൂക്തം ചൊല്ലി, ശേഷശായിയായ പരമപുരുഷനെ വാഴ്ത്തി.

Verse 35

इति संस्तुवतां तेषां हरिराविर्बभूव ह । पीतकौशेयवसनो वनमालाविभूषितः । दिव्यमाल्यानुलिप्तांगो दिव्याभरणभूषितः

അവർ ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ ഹരി പ്രത്യക്ഷനായി—പീത കൗശേയവസ്ത്രധാരി, വനമാലയാൽ വിഭൂഷിതൻ; ദിവ്യ സുഗന്ധലേപവും ദിവ്യ പുഷ്പമാലകളും അണിഞ്ഞ അവയവങ്ങളോടെ, ദിവ്യാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കൃതൻ.

Verse 36

शेषासनगतं देवं दिव्यानेकोद्यतायुधम् । ज्वलत्किरीटमुकुटं स्फुरन्मकरकुंडलम्

അവർ ശേഷാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ദേവനെ ദർശിച്ചു—അനേകം ദിവ്യായുധങ്ങൾ ദീപ്തിയായി ഉയർത്തി ധരിച്ചവൻ; ജ്വലിക്കുന്ന കിരീട-മുകുടധാരി, സ്ഫുരിക്കുന്ന മകരകുണ്ഡലങ്ങളാൽ ശോഭിതൻ.

Verse 37

भक्ताभयप्रदं शांतं श्रीवत्सांकं महाभुजम् । सदा प्रसन्नवदनं घनश्यामं चतुर्भुजम्

അവൻ ഭക്തർക്കു അഭയം നല്കുന്നവൻ, ശാന്തസ്വരൂപൻ, ശ്രീവത്സചിഹ്നധാരി, മഹാബാഹു. സദാ പ്രസന്നമുഖൻ, ഘനശ്യാമൻ, ചതുര്ഭുജൻ.

Verse 38

पादसंवाहनासक्तलक्ष्म्या जुष्टं मनोहरम् । तं दृष्ट्वा मुनयः सर्वे हर्षोत्कर्षसमन्विताः । विष्णुं ते विष्णुसूक्तैश्च तुष्टुवुर्वेदसंभवैः

ലക്ഷ്മീദേവി പാദസംവാഹനത്തിൽ ആസക്തയായി സേവിച്ച ആ മനോഹരനെ കണ്ടപ്പോൾ, എല്ലാ മുനികളും ഹർഷോന്മാദത്തോടെ നിറഞ്ഞു; വേദസംബവമായ വിഷ്ണുസൂക്തങ്ങളാൽ അവർ വിഷ്ണുവിനെ സ്തുതിച്ചു.

Verse 39

एवं संस्तुवता तेषां विष्णुर्दीनानुकंपकः । उवाच सुप्रसन्नेन मनसा द्विजसत्तमान्

ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അവരോടു, ദീനജനങ്ങളോടു കരുണയുള്ള വിഷ്ണു അത്യന്തം പ്രസന്നമായ മനസ്സോടെ ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാരോട് അരുളിച്ചെയ്തു.

Verse 40

श्रीभगवानुवाच । भोभोः कुमारास्तुष्टोऽहं प्रदास्यामि यथेप्सितम् । भविष्यथ ज्ञानयुता अस्पृष्टा मम मायया

ശ്രീഭഗവാൻ അരുളിച്ചെയ്തു— ഓ ഓ കുമാരന്മാരേ! ഞാൻ സന്തുഷ്ടൻ; നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം നൽകാം. നിങ്ങൾ ജ്ഞാനയുക്തരായി, എന്റെ മായയാൽ അസ്പൃശ്യരായിരിക്കും.

Verse 41

यस्मान्मोक्षार्थिभिर्विप्रा जलेनाहं प्रसादितः । तस्मादिदं परं तीर्थं सर्वकामप्रदं परम्

മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്ന നിങ്ങൾ ബ്രാഹ്മണർ ഈ ജലത്താൽ എന്നെ പ്രസന്നമാക്കി; അതിനാൽ ഇതു പരമ തീർത്ഥം—ശ്രേഷ്ഠം, എല്ലാ ശുഭകാമനകളും നല്കുന്നതു.

Verse 42

अनुग्रहाय भवतां यत्र चक्रं सुदर्शनम् । निःसृतं प्रथमं विप्रा जलं भित्त्वा ममाग्रतः

ഹേ വിപ്രന്മാരേ, നിങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹാർത്ഥം ഇവിടെ തന്നെയാണ് സുദർശനചക്രം ആദ്യം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്—എന്റെ മുന്നിൽ ജലം ഭേദിച്ച് പുറപ്പെട്ടു.

Verse 43

चक्रतीर्थमिति ख्यातं तस्मादेतद्भविष्यति । ममापि नियतं वासो भविष्यति महार्णवे

അതുകൊണ്ട് ഈ സ്ഥലം ‘ചക്രതീർത്ഥം’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധമാകും; ഈ മഹാസമുദ്രത്തിൽ എന്റെ സ്ഥിരവാസവും ഇവിടെ തന്നെയായി സ്ഥാപിതമാകും.

Verse 44

येऽत्र स्नानं प्रकुर्वंति प्रसंगेनापि मानवाः । चक्रतीर्थे द्विजश्रेष्ठास्तेषां मुक्तिः करे स्थिता

ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഇവിടെ ചക്രതീർത്ഥത്തിൽ യാദൃശ്ചികമായാലും സ്നാനം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യർക്കു മോക്ഷം അവരുടെ കൈയിൽ തന്നെയെന്നപോലെ സന്നദ്ധമായി നില്ക്കുന്നു.

Verse 45

भवतोऽपि सदा ह्यत्र तिष्ठध्वं च द्विजर्षभाः । वायुभूतांतरिक्षस्थाः सर्वकामस्य दायकाः

നിങ്ങളും, ഹേ ദ്വിജർഷഭന്മാരേ, എപ്പോഴും ഇവിടെ തന്നെ നിലകൊള്ളുക; വായുരൂപികളായി അന്തരീക്ഷത്തിൽ വസിച്ച് എല്ലാ ധാർമ്മിക ആഗ്രഹങ്ങളും നൽകുന്നവരാകുക.

Verse 46

प्रह्लाद उवाच । तच्छ्रुत्वा हृष्टमनसः कृत्वार्घ्यं सुरपावनीम् । अवनिज्य हरेः पादौ मूर्ध्नाऽपश्चाप्यधारयन्

പ്രഹ്ലാദൻ പറഞ്ഞു—അത് കേട്ട് അവർ ഹർഷചിത്തരായി; ദേവപാവനമായ ജലത്തോടെ അർഘ്യം അർപ്പിച്ചു; പിന്നെ ഹരിയുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകി, ആ ജലം തലയിൽ കൂടി ധരിച്ചു.

Verse 47

प्रक्षाल्य सा हरेः पादौ प्रविष्टा वरुणालयम् । तस्मिन्महापापहरा गोमती सागरं गता

അവൾ ഹരിയുടെ പാദങ്ങൾ പ്രക്ഷാളനം ചെയ്ത് വരുണാലയമായ സമുദ്രത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ മഹാപാപഹാരിണിയായ ഗോമതി ഒഴുകി സാഗരത്തിൽ ചേർന്നു.

Verse 48

वरं दत्त्वा ततो विष्णुस्तत्रैवान्तर धीयत । सनकाद्या ब्रह्मसुतास्तस्थुस्तत्र समाहिताः

അതിനുശേഷം വിഷ്ണു വരം നൽകി അവിടെയേ അന്തർധാനം ചെയ്തു. സനകാദി ബ്രഹ്മപുത്രന്മാർ അവിടെ സമാഹിതചിത്തരായി നിലകൊണ്ടു.

Verse 49

एवं सा गोमती तत्र संजाता सागरंगमा । सर्वपापहरा प्रोक्ता पूर्वगंगेति या श्रुता

ഇങ്ങനെ ഗോമതി അവിടെ ഉദ്ഭവിച്ച് സാഗരഗാമിനിയായി. അവൾ സർവപാപഹാരിണി എന്നു പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു; ‘പൂർവഗംഗ’ എന്ന പേരിലും പ്രസിദ്ധയാണ്.