Adhyaya 35

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । अहो क्षेत्रस्य माहात्म्यं समंताद्दशयोजनम् । दिविष्ठा यत्र पश्यंति सर्वानेव चतुर्भुजान्

പ്രഹ്ലാദൻ പറഞ്ഞു—അഹോ! ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മഹാത്മ്യം അത്ഭുതകരം; എല്ലാദിക്കിലും പത്ത് യോജന വരെ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. അവിടെ സ്വർഗവാസികൾ എല്ലാവരെയും ചതുര്ഭുജ ദിവ്യരൂപത്തിൽ കാണുന്നു.

Verse 2

अहो क्षेत्रस्य माहात्म्यं दृष्ट्वा नित्यं चतुर्भुजान् । द्वारकावासिनः सर्वान्नमस्यंति दिवौकसः

അഹോ! ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മഹാത്മ്യം ഇങ്ങനെ—ദ്വാരകാവാസികളെ നിത്യവും ചതുര്ഭുജരൂപത്തിൽ കണ്ടു സ്വർഗവാസികൾ അവരെയെല്ലാം നമസ്കരിക്കുന്നു.

Verse 3

अहो क्षेत्रस्य माहात्म्यं सर्वशास्त्रेषु विश्रुतम् । अहो क्षेत्रस्य माहात्म्यं शृण्वंतु ऋषयोऽमलाः

അഹോ! ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മഹാത്മ്യം സർവ്വശാസ്ത്രങ്ങളിലും പ്രസിദ്ധമാണ്. അഹോ! നിർമ്മല ഋഷിമാർ ഈ ക്ഷേത്രമഹിമ വീണ്ടും ശ്രവിക്കട്ടെ.

Verse 4

मुक्तिं नेच्छंति यत्रस्थाः कृष्णसेवोत्सुकाः सदा । यत्रत्याश्चैव पाषाणा यत्र क्वापि विमुक्तिदाः

ആ പുണ്യസ്ഥാനത്തിൽ വസിക്കുന്ന, സദാ കൃഷ്ണസേവയിൽ ആകാംക്ഷയുള്ളവർ മുക്തിയെയും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. അവിടെയുള്ള കല്ലുകൾ പോലും എവിടെയായാലും മോക്ഷദായകരാകുന്നു.

Verse 5

अपि कीट पतंगाद्याः पशवोऽथ सरीसृपाः । विमुक्ताः पापिनः सर्वे द्वारकायाः प्रसादतः । किं पुनर्मानवा नित्यं द्वारकायां वसंति ये

കീടപതംഗാദികൾ, മൃഗങ്ങൾ, സരീസൃപങ്ങൾ—പാപികളായാലും—ദ്വാരകയുടെ പ്രസാദത്താൽ എല്ലാവരും വിമുക്തരാകുന്നു. എന്നാൽ നിത്യമായി ദ്വാരകയിൽ വസിക്കുന്ന മനുഷ്യരെപ്പറ്റി പിന്നെ എന്തു പറയണം!

Verse 6

या गतिः सर्वजंतूनां द्वारकापुरवासिनाम् । सा गतिर्दुर्लभा नूनं मुनीनामूर्द्ध्वरेतसाम्

ദ്വാരകാപുരത്തിൽ വസിക്കുന്ന സർവജീവികൾക്കും ലഭിക്കുന്ന ഗതി ഏതോ, അതേ ഗതി ഊർദ്ധ്വരേതസ്സായ തപസ്വി മുനിമാർക്കും നിശ്ചയമായി ദുർലഭമാണ്.

Verse 7

सर्वेषु क्षेत्रतीर्थेषु वसतां वर्षकोटिभिः । तत्फलं निमिषाद्धेंन द्वारकायां दिनेदिने

സകല ക്ഷേത്രതീർത്ഥങ്ങളിലും കോടി വർഷങ്ങൾ വസിച്ചതാൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലം ഏതോ, അതേ ഫലം ദ്വാരകയിൽ ദിനംപ്രതി ഒരു നിമിഷത്തിൽ തന്നെ ലഭിക്കുന്നു.

Verse 8

द्वारकायां स्थिताः सर्वे नरा नार्य्यश्चतुर्भुजाः । द्वारकावासिनः सर्वान्यः पश्येत्कलुषापहान् । सत्यंसत्यं द्विजश्रेष्ठाः कृष्णस्यातिप्रियो भवेत्

ദ്വാരകയിൽ നിലകൊള്ളുന്ന എല്ലാ പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും ചതുര്ഭുജരെന്നപോലെ (ദിവ്യരായി) ദൃശ്യമാകുന്നു. ദ്വാരകാവാസികളെയെല്ലാം മലിനതനാശകരെന്നായി കാണുന്നവൻ—സത്യം സത്യം, ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠരേ—കൃഷ്ണനു അതിപ്രിയനാകുന്നു.

Verse 9

द्वारकावासिनो ये वै निंदंति पुरुषाधमाः । कृष्णस्नेहविहीनास्ते पतंति दुःखसागरे

ദ്വാരകാവാസികളെ നിന്ദിക്കുന്ന അധമർ കൃഷ്ണസ്നേഹരഹിതരായി ദുഃഖസാഗരത്തിൽ പതിക്കുന്നു.

Verse 10

जयंतेन भृशं त्रस्ताः शूलाग्रारोपिताश्चिरम् । कर्षितास्ताडितास्ते वै मूर्च्छिताः पुनरुत्थिताः

ജയന്തനാൽ അത്യന്തം ഭീതരായി അവർ ദീർഘകാലം ശൂലത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ കയറ്റപ്പെട്ടു; വലിച്ചിഴച്ച് അടിക്കപ്പെട്ടു മൂർഛിച്ചു വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു.

Verse 11

त्राहित्राहि जयंत त्वं वदंतो हि भयातुराः । स्मरंतः पूर्वपापं ते जयंतेन प्रताडिताः

ഭയാകുലരായി അവർ “ത്രാഹി ത്രാഹി, ഹേ ജയന്താ!” എന്നു നിലവിളിച്ചു; മുൻപാപങ്ങൾ ഓർത്തുകൊണ്ട് ജയന്തനാൽ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രഹരിക്കപ്പെട്ടു.

Verse 12

जयंत उवाच । किं कृतं मंदभाग्यैर्वो यत्पापं च सुदारुणम् । सर्वं पुण्यफलं लब्ध्वा द्वारकावासमुत्तमम्

ജയന്തൻ പറഞ്ഞു—“ഹേ മന്ദഭാഗ്യരേ! സമസ്ത പുണ്യഫലം ലഭിച്ച് ദ്വാരകയിൽ ഉത്തമവാസം നേടിയിട്ടും നിങ്ങൾ ഏതു അതിഭീകര പാപം ചെയ്തു?”

Verse 13

द्वारकावासिनां निंदा महापापाधिका ध्रुवम् । न निवर्तेत तत्पापं सा ज्ञेया परमेश्वरी

ദ്വാരകാവാസികളുടെ നിന്ദ നിശ്ചയമായും മഹാപാപങ്ങളെക്കാൾ അധികം; ആ പാപം എളുപ്പത്തിൽ മാറുകയില്ല—അതിന്റെ ഫലശക്തി പരമേശ്വരിയോളം പ്രബലമെന്ന് അറിയുക.

Verse 14

अतः कृष्णाज्ञया सर्वान्पापिनो दंडयाम्यहम् । वैष्णवानां च निंदायाः फलं भुक्त्वा सुदारुणम्

അതുകൊണ്ട് ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ഞാൻ ഈ പാപികളെയെല്ലാം ശിക്ഷിക്കുന്നു; വൈഷ്ണവനിന്ദയുടെ അത്യന്തം ദാരുണഫലം അവർ അനുഭവിക്കട്ടെ.

Verse 15

ततस्तु द्वारकायां च पुण्यं जन्म भविष्यति । कृष्णं प्रतोष्य संसिद्धिर्भविष्यति सुदुर्ल्लभा

അതിനുശേഷം ദ്വാരകയിൽ പുണ്യജന്മം ഉണ്ടാകും; ശ്രീകൃഷ്ണനെ പൂർണ്ണമായി പ്രസാദിപ്പിച്ചാൽ അത്യന്തം ദുർലഭമായ സിദ്ധി ലഭിക്കും.

Verse 16

तस्मात्तद्भुज्यतां पापं जातं वैष्णवनिंदनात् । तत्रत्यानां प्रभुर्नैव यम ईष्टे महेश्वरः

അതുകൊണ്ട് വൈഷ്ണവനിന്ദയിൽ നിന്നുണ്ടായ ആ പാപം അനുഭവിച്ച് ക്ഷയിപ്പിക്കണം; അവിടെ വസിക്കുന്നവർക്ക് യമൻ പ്രഭുവല്ല, മഹേശ്വരനാണ് പരമാധിപതി ആരാധ്യൻ.

Verse 17

श्रीप्रह्लाद उवाच । तस्माद्द्वारवतीं गत्वा संसेव्यो देवनायकः

ശ്രീപ്രഹ്ലാദൻ പറഞ്ഞു—അതുകൊണ്ട് ദ്വാരവതിയിൽ ചെന്നു ദേവനായകനായ പ്രഭുവിനെ ഭക്തിയോടെ സേവിക്കണം.

Verse 18

गोमतीतीरमाश्रित्य द्वारकायां प्रयच्छति । यत्तु किंचिद्धनं विप्राः श्रूयतां तत्फलोदयम्

ദ്വാരകയിൽ ഗോമതീതീരം ആശ്രയിച്ച് ഏതൊരു ധനം ദാനം ചെയ്താലും—ഹേ വിപ്രന്മാരേ, അതിന്റെ ഫലോദയം കേൾക്കുവിൻ.

Verse 19

हेमभारसहस्रैस्तु रविवारे रविग्रहे । कुरुक्षेत्रे यदाप्नोति गजाश्वरथदानतः

ഞായറാഴ്ച സൂര്യഗ്രഹണസമയത്ത് കുരുക്ഷേത്രത്തിൽ ആന, കുതിര, രഥം എന്നിവ ദാനം ചെയ്‌താൽ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യം സഹസ്ര സ്വർണ്ണഭാരത്തോട് തുല്യമെന്നു പറയുന്നു।

Verse 20

सहस्रगुणितं तस्मात्सत्यंसत्यं मयोदितम् । हेममाषार्द्धमानेन द्वारकादानयोगतः

അതുകൊണ്ട് ആ പുണ്യം സഹസ്രഗുണിതമാകുന്നു—ഇത് സത്യം, സത്യം, ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു. ദ്വാരകയിലെ ദാനയോഗത്തിൽ അർദ്ധമാഷ അളവിലെ സ്വർണ്ണദാനം ചെയ്താലും ആ വർദ്ധിത ഫലം ലഭിക്കും।

Verse 21

पत्राणां चैव पुष्पाणां नैवेद्यसिक्थसंख्यया । कृष्णदेवस्य पूजायामनंतं भवति द्विजाः

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, ശ്രീകൃഷ്ണദേവന്റെ പൂജയിൽ ഇലയും പുഷ്പവും എത്രയാണെന്നതുകൊണ്ടോ, നൈവേദ്യവും ദീപവും (സിക്ഥം) അർപ്പിക്കുന്ന എണ്ണത്താലോ—ഫലം അനന്തമാകുന്നു।

Verse 22

अन्नदानं तु यः कुर्य्याद्द्वारकायां तु तत्फलम् । नैव शक्नोम्यहं वक्तुं ब्रह्मा शेषमहेश्वरौ

ദ്വാരകയിൽ ആരെങ്കിലും അന്നദാനം ചെയ്‌താൽ അതിന്റെ ഫലം ഞാൻ പറയാൻ കഴിയില്ല; ബ്രഹ്മാവും ശേശനും മഹേശ്വരനും പോലും അതിനെ പൂർണ്ണമായി വിവരണം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല।

Verse 23

ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रो वाऽप्यथ वांऽत्यजः । नारी वा द्वारकायां वै भक्त्या वासं करोति वै

ബ്രാഹ്മണൻ, ക്ഷത്രിയൻ, വൈശ്യൻ, ശൂദ്രൻ അല്ലെങ്കിൽ അന്ത്യജൻ—അഥവാ സ്ത്രീ—ആരായാലും ദ്വാരകയിൽ ഭക്തിയോടെ വസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവൻ/അവൾ തീർച്ചയായും ആ പവിത്ര പുണ്യത്തിന്റെ ഭാഗഭാക്കാകുന്നു।

Verse 24

कुलकोटिं समुद्धृत्य विष्णुलोके महीयते । सत्यंसत्यं द्विजश्रेष्ठा नानृतं मम भाषितम्

സ്വകുലകോടിയെ ഉയർത്തി അവൻ വിഷ്ണുലോകത്തിൽ മഹിമിക്കപ്പെടുന്നു. ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠരേ, സത്യം സത്യം—ഞാൻ പറഞ്ഞത് അസത്യമല്ല.

Verse 25

द्वारकावासिनं दृष्ट्वा स्पृष्ट्वा चैव विशेषतः । महापापविनिर्मुक्ताः स्वर्गलोके वसंति ते

ദ്വാരകാവാസിയെ വെറും ദർശിച്ചാലും, പ്രത്യേകിച്ച് സ്പർശിച്ചാലും, അവർ മഹാപാപങ്ങളിൽ നിന്ന് വിമുക്തരായി സ്വർഗ്ഗലോകത്തിൽ വസിക്കുന്നു.

Verse 26

पांसुवो द्वारकाया वै वायुना समुदीरिताः । पापिनां मुक्तिदाः प्रोक्ताः किं पुनर्द्वारका भुवि

ദ്വാരകയുടെ പൊടിക്കണങ്ങളും കാറ്റിൽ ഉയർന്ന് പറന്നാലും പാപികൾക്ക് മോക്ഷദായിനിയെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു—അപ്പോൾ ഭൂമിയിലെ സ്വയം ദ്വാരകയുടെ മഹിമ എത്രയോ അധികം!

Verse 27

श्रीप्रह्लाद उवाच । श्रूयतां द्विजशार्दूला महामोहविनाशनम् । द्वारकायाश्च माहात्म्यं गोमतीकृष्णसन्निधौ

ശ്രീപ്രഹ്ലാദൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദ്വിജശാർദൂലരേ, ശ്രവിക്കുവിൻ: മഹാമോഹനാശകമായ ദ്വാരകയുടെ മഹാത്മ്യം, ഗോമതിയും ശ്രീകൃഷ്ണനും സന്നിധിയിലേത്.

Verse 28

कुशावर्त्तात्समारभ्य यावद्वै सागरावधि । यस्यां तिथौ समायाति सिंहे देवपुरोहितः

കുശാവർത്തത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച് സമുദ്രപരിധിവരെ—ഏത് തിഥിയിൽ ദേവപുരോഹിതൻ ബൃഹസ്പതി സിംഹരാശിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നുവോ ആ തിഥിയിൽ.

Verse 29

तस्यां हि गोमतीस्नानं द्विषङ्गोदावरीफलम् । अवगाहिता प्रयत्नेन सिंहांते गौतमी सकृत्

ആ അവസരത്തിൽ ഗോമതിയിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ ഗോദാവരിയിലെ പുണ്യത്തിന്റെ ഇരട്ടഫലം ലഭിക്കുന്നു. സിംഹത്തിന്റെ അവസാനം പരിശ്രമത്തോടെ ഗൗതമിയിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം മുങ്ങി സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ അതേ ഫലം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 30

गोदावर्य्यां भवेत्पुण्यं वसतो वर्षसंख्यया । तत्फलं समवाप्नोति गोमतीसेवनाद्द्विजाः

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ! ഗോദാവരീതീരത്ത് വർഷങ്ങളോളം വസിക്കുന്നതിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യം, അതേ ഫലം പവിത്ര ഗോമതിയെ ഭക്തിയോടെ സേവിക്കുന്നതുമാത്രം കൊണ്ടു ലഭിക്കുന്നു.

Verse 31

गोमत्यां श्रद्धया स्नानं पूर्णे सिंहस्थिते गुरौ । सहस्रगुणितं तत्स्याद्द्वारवत्यां दिनेदिने

ഗുരു (ബൃഹസ്പതി) പൂർണ്ണമായി സിംഹരാശിയിൽ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, ഗോമതിയിൽ ശ്രദ്ധയോടെ ചെയ്യുന്ന സ്നാനം ദ്വാരവതി (ദ്വാരക)യിൽ ദിനംപ്രതി ആയിരമടങ്ങ് പുണ്യമായി വർധിക്കുന്നു.

Verse 32

गच्छगच्छ महाभाग द्वारकामिति यो वदेत् । तस्यावलोकनादेव मुच्यते सर्वपातकैः

ആർ ‘പോ, പോ, ഹേ മഹാഭാഗാ, ദ്വാരകയിലേക്കു’ എന്നു പറയുന്നു, അവനെ വെറും ദർശിച്ചതിനാൽ മാത്രമേ മനുഷ്യൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമുക്തനാകൂ.

Verse 33

द्वारकेति च यो ब्रूयाद्द्वारकाभिमुखो नरः । कृपया कृष्णदेवस्य मुक्तिभागी भवेद्ध्रुवम्

ദ്വാരകയിലേക്കു മുഖം തിരിച്ച് ‘ദ്വാരകാ’ എന്നു ഉച്ചരിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ, ശ്രീകൃഷ്ണദേവന്റെ കൃപയാൽ നിശ്ചയമായും മോക്ഷത്തിന്റെ ഭാഗ്യവാൻ ആകുന്നു.

Verse 34

द्वारकां गोमतीं पुण्यां रुक्मिणीं कृष्णमेव च । स्मरंति येऽन्वहं भक्त्या द्वारकाफलभागिनः

ഭക്തിയോടെ ദിനംപ്രതി ദ്വാരകയെയും പുണ്യമായ ഗോമതിയെയും രുക്മിണീദേവിയെയും ശ്രീകൃഷ്ണനെയും സ്മരിക്കുന്നവർ ദ്വാരകാഫലത്തിന്റെ ഭാഗഭാക്കാകുന്നു।

Verse 35

सहस्रयोजनस्थानां येषां स्यादिति मानसम् । द्वारवत्यां गमिष्यामो द्रक्ष्यामो द्वारकेश्वरम्

സഹസ്ര യോജന ദൂരെയായിരുന്നാലും ‘ഞങ്ങൾ ദ്വാരവതിയിലേക്കു പോകും, ദ്വാരകേശ്വരനെ ദർശിക്കും’ എന്ന നിശ്ചയം മനസ്സിൽ ഉദിച്ചാൽ, ആ ഭാവന തന്നെ പുണ്യവർധകമാകുന്നു।

Verse 36

सर्वपापैः प्रमुच्यंते धन्यास्ते लोकपावनाः । किं वाच्यं द्वारकायात्रां ये प्रकुर्वंति मानवाः । किं पुनर्द्वारकानाथं कृष्णं पश्यंति ये नराः

അവർ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമുക്തരാകുന്നു; അവർ ധന്യർ, ലോകത്തെ പാവനമാക്കുന്നവർ. ദ്വാരകായാത്ര ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യരുടെ മഹിമയെന്തു പറയണം? ദ്വാരകാനാഥനായ ശ്രീകൃഷ്ണനെ ദർശിക്കുന്നവർ എത്രയോ അധികം ധന്യർ!

Verse 37

मित्रध्रुग्ब्रह्महा गोघ्नः परदारापहारकः । मातृहा पितृहा चैव ब्रह्मस्वापहरस्तथा

മിത്രദ്രോഹി, ബ്രാഹ്മണഹന്താവ്, ഗോഹന്താവ്, പരസ്ത്രീയെ അപഹരിക്കുന്നവൻ; മാതൃഹന്താവ്, പിതൃഹന്താവ്, ബ്രാഹ്മണസ്വം അപഹരിക്കുന്നവൻ—

Verse 38

एते चान्ये च पापिष्ठा महापापयुताश्च ये । सर्वपापैः प्रमुच्यंते कृष्णदेवस्य दर्शनात्

ഇവരും മറ്റും അത്യന്തം പാപികളായവർ, മഹാപാപഭാരമുള്ളവരായാലും, ശ്രീകൃഷ്ണദേവന്റെ ദർശനത്താൽ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമുക്തരാകുന്നു।

Verse 39

किं वेदैः श्रद्धया हीनैर्व्याख्यानैरपि कृत्स्नशः । हेमभारसहस्रैः किं कुरुक्षेत्रे रविग्रहे

ശ്രദ്ധയില്ലാത്ത വേദങ്ങൾക്കു എന്തു പ്രയോജനം, സമഗ്രമായി വ്യാഖ്യാനിച്ചാലും? കൂടാതെ കുരുക്ഷേത്രത്തിൽ സൂര്യഗ്രഹണസമയത്ത് ആയിരം പൊൻഭാരങ്ങൾ ഉണ്ടായാലും എന്തു ഫലം?

Verse 40

गजाश्वरथदानैः किं किं मंदिरप्रतिष्ठया । तेषां पूजादिना सम्यगिष्टा पूर्तादिभिश्च किम्

ആന-കുതിര-രഥ ദാനങ്ങൾകൊണ്ട് എന്തു, അല്ലെങ്കിൽ ക്ഷേത്രപ്രതിഷ്ഠകൊണ്ടും എന്തു? അവയുടെ വിധിപൂർവമായ പൂജ, യജ്ഞ, കിണർ-കുളം മുതലായ പൂർത്തകർമ്മങ്ങളാലും എന്തു പ്രയോജനം?

Verse 41

राजसूयाश्वमेधाद्यैः सर्वयज्ञैश्च किं भवेत् । सेवनैः क्षेत्रतीर्थानां तपोभिर्विविधैस्तु किम्

രാജസൂയ, അശ്വമേധാദി എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളാലും എന്തു നേട്ടം? അനേകം ക്ഷേത്ര-തീർത്ഥ സേവനങ്ങളാലും, വിവിധ തപസ്സുകളാലും എന്തു ഫലം?

Verse 42

किं मोक्षसाधनैः क्लेशैर्ध्यानयोगसमाधिभिः । द्वारकेश्वरकृष्णस्य दर्शनं यस्य जायते

മോക്ഷസാധനമെന്നു പറയുന്ന ക്ലേശകരമായ ശീലങ്ങൾ—ധ്യാനം, യോഗം, സമാധി—ഇവയെന്തിന്, ദ്വാരകേശ്വരൻ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ദർശനം ലഭിക്കുന്നവന്?

Verse 43

माहात्म्यं द्वारकायास्तु अथवा यः शृणोति च । विशेषेण तु वैशाख्यां जयंत्याश्चैव जागरे

ഭക്തിയോടെ ദ്വാരകയുടെ മഹാത്മ്യം ശ്രവിക്കുന്നവൻ—വിശേഷിച്ച് വൈശാഖമാസത്തിൽ, ജയന്തിയുടെ രാത്രിജാഗരണത്തിൽ—വിശിഷ്ട പുണ്യം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 44

माघ्यां च फाल्गुने चैत्रे ज्येष्ठे चैव विशेषतः । अद्यापि द्वारका पुण्या कलावपि विशेषतः

മാഘം, ഫാൽഗുണം, ചൈത്രം, ജ്യേഷ്ഠം—പ്രത്യേകിച്ച് ഈ മാസങ്ങളിൽ—ദ്വാരക അതിപുണ്യമാണ്. ഇന്നും, കലിയുഗത്തിലും, അത് വിശേഷമായി പരിശുദ്ധമാണ്.

Verse 45

यस्यां सत्रं प्रपां कृत्वा प्रासादं मंचमेव च । यतीनां शरणं कृत्वा तीरे मंडपमेव च

ആ (ദ്വാരകയിൽ) ആരെങ്കിലും സത്രം (അന്നദാനക്രമം), പ്രപാ (ജലഛത്രം), പ്രാസാദം/ധർമ്മശാല, വിശ്രമമഞ്ചം എന്നിവ സ്ഥാപിച്ച്; യതികൾക്ക് ശരണം നൽകി, തീരത്ത് മണ്ഡപവും പണിതാൽ—

Verse 46

वापीकूपतडागानां जीर्णोद्धारमथापि वा । मूर्तिं विष्णोः प्रतिष्ठाप्य दत्त्वा वा भोगसाधनम्

വാപി, കിണർ, തടാകം എന്നിവയുടെ ജീർണ്ണോദ്ധാരം ചെയ്യുകയോ; അല്ലെങ്കിൽ വിഷ്ണുമൂർത്തി പ്രതിഷ്ഠിക്കുകയോ; അല്ലെങ്കിൽ ഭോഗ-പൂജാസാധനങ്ങൾ ദാനം ചെയ്യുകയോ ചെയ്താൽ—

Verse 47

श्रूयतां तत्फलं विप्राः सर्वोत्कृष्टं वदाम्यहम् । संप्राप्य वांछितान्कामान्कृष्णानुग्रहभाजनम्

ഹേ വിപ്രന്മാരേ, അതിന്റെ ഫലം കേൾക്കുക; ഞാൻ അത്യുത്തമ ഫലം പറയുന്നു—മനുഷ്യൻ ആഗ്രഹിച്ച ഫലങ്ങൾ നേടി കൃഷ്ണാനുഗ്രഹത്തിന് പാത്രമാകുന്നു.

Verse 48

तेजोमयेषु लोकेषु भुक्त्वा भोगाननुक्रमात् । प्राप्नोति विष्णुलोकं वै नरो देवनमस्कृतम्

തേജോമയ ലോകങ്ങളിൽ ക്രമമായി ഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിച്ച്, ആ മനുഷ്യൻ തീർച്ചയായും ദേവന്മാരാലും നമസ്കരിക്കപ്പെടുന്ന വിഷ്ണുലോകം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 49

स्थापयेद्द्वारकायां वै मूर्तिं दारुशिलामयीम् । त्रैलोक्यं स्थापितं तेन विष्णोः सायुज्यतामियात्

ദ്വാരകയിൽ മരം അല്ലെങ്കിൽ കല്ലുകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ഭഗവാന്റെ മൂർത്തി പ്രതിഷ്ഠിക്കണം. ആ പുണ്യകർമ്മം മൂലം ത്രിലോകവും സ്ഥാപിതമായതുപോലെ ആകുകയും, ഭക്തൻ വിഷ്ണുവിന്റെ സായുജ്യം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യും.

Verse 50

प्ररोहो नास्ति पापस्य पुण्यस्य वृद्धिरुत्तमा । द्वारकायां कथं जातं वैलक्षण्यमिदं प्रभो । क्षेत्रेभ्यः सर्वतीर्थेभ्य आश्चर्य्यं कथयंति ते

പ്രഭോ! ദ്വാരകയിൽ പാപത്തിന് ഇനി മുളപ്പില്ല; പുണ്യത്തിന് അത്യുത്തമമായ വർദ്ധനവുണ്ട്. ഈ അപൂർവ വൈശിഷ്ട്യം ദ്വാരകയിൽ എങ്ങനെ ജനിച്ചു? എല്ലാക്ഷേത്ര-തീർത്ഥങ്ങളെയും മറികടക്കുന്ന അത്ഭുതമെന്ന് ജനങ്ങൾ പറയുന്നു.