Adhyaya 36

Verse 1

ऋषय ऊचुः । चित्रेश्वरमिदं पीठमगस्त्यमुनिनिर्मितम् । यत्प्रमाणं यत्प्रभावं तदस्माकं प्रकीर्तय

ഋഷികൾ പറഞ്ഞു—അഗസ്ത്യമുനി സ്ഥാപിച്ച ഈ ചിത്രേശ്വരനാമ പീഠം. ഇതിന്റെ പ്രമാണം (വിസ്തൃതി/രൂപം)യും മഹാപ്രഭാവവും ഞങ്ങൾക്ക് വിശദമായി പ്രസ്താവിക്കൂ.

Verse 2

सूत उवाच । तस्य पीठस्य माहात्म्यं वक्तुं नो शक्यते द्विजाः । सहस्रेणापि वर्षाणां मुखानामयुतैरपि

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, ആ പീഠത്തിന്റെ മഹാത്മ്യം പൂർണ്ണമായി പറയാൻ കഴിയില്ല; ആയിരം വർഷം പറഞ്ഞാലും, അയുതം വായുകളുണ്ടായാലും പോലും കഴിയുകയില്ല.

Verse 3

तत्र सिद्धिमनुप्राप्ताः शतशोऽथ सहस्रशः । अनुध्यानसमायुक्ता योगिनः शंसितव्रताः

അവിടെ നൂറുകളായും ആയിരങ്ങളായും യോഗികൾ സിദ്ധി പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു—നിരന്തര ധ്യാനത്തിൽ ഏകാഗ്രരായി, പ്രശംസിതവും സംയമിതവുമായ വ്രതങ്ങളിൽ സ്ഥാപിതരായി.

Verse 4

अन्यपीठेषु या सिद्धिर्वर्षानुष्ठानतो भवेत् । दिनेनैकेन तां सिद्धिं लभंते योगिनो ध्रुवम्

മറ്റു പീഠങ്ങളിൽ വർഷങ്ങളോളം അനുഷ്ഠാനത്തിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന സിദ്ധി, അതേ സിദ്ധി ഇവിടെ യോഗികൾ ഉറപ്പായി ഒരേ ദിവസത്തിൽ നേടുന്നു.

Verse 5

यस्तत्राथ र्वणान्मंत्राञ्जपेच्छ्रद्धासमन्वितः । तेषामर्थोद्भवं कृत्स्नं फलं प्राप्नोति स ध्रुवम्

അവിടെ ശ്രദ്ധയോടെ അഥർവണ മന്ത്രങ്ങൾ ജപിക്കുന്നവൻ, അവയുടെ അർത്ഥത്തിൽ നിന്നുയരുന്ന സമ്പൂർണ്ണ ഫലം ഉറപ്പായി പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 6

पुत्रकामो नरस्तत्र पुंलिंगान्यो जपेन्नरः । स लभेतेप्सितान्पुत्रान्यद्यपि स्याज्जरान्वितः

പുത്രകാമനയുള്ള പുരുഷൻ അവിടെ പുംലിംഗ മന്ത്രങ്ങൾ ജപിക്കണം. വാർദ്ധക്യം ഉണ്ടായാലും അവൻ ആഗ്രഹിച്ച പുത്രന്മാരെ പ്രാപിക്കും.

Verse 7

गर्भोपनिषदं तत्र पुत्रकामो जपेन्नरः । अपि वन्ध्याप्रसंगेन स्यात्स पुत्रसमन्वितः

പുത്രകാമനയുള്ള പുരുഷൻ അവിടെ ഗർഭോപനിഷത്ത് ജപിക്കണം. വന്ധ്യതയുടെ ദുരിതം ഉണ്ടായാലും അവൻ സന്താനസമന്വിതനാകും.

Verse 8

शत्रुलोकविनाशाय यो जपेच्छतरुद्रियम् । तस्मिन्पीठेऽरयस्तस्य सद्यो गच्छंति संक्षयम् ०

ശത്രുസമൂഹനാശത്തിനായി അവിടെ ശതരുദ്രീയം ജപിക്കുന്നവന്റെ ശത്രുക്കൾ ആ പീഠത്തിൽ വേഗത്തിൽ നശിച്ചുപോകും.

Verse 9

भूतप्रेतपिशाचादिरक्षार्थं तत्र मानवः । यो जपेद्वामदेव्यं च स स्याद्धि निरुपद्रवः

ഭൂത-പ്രേത-പിശാചാദികളിൽ നിന്ന് രക്ഷയ്ക്കായി അവിടെ വാമദേവ്യം ജപിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ നിശ്ചയമായും ഉപദ്രവരഹിതനാകും.

Verse 10

कोऽदादिति नरस्तत्र कन्यार्थं यो जपेदृचम् । यां कन्यां ध्यायमानस्तु स तां प्राप्नोत्यसंशयम्

വധുവിനെ ലഭിക്കാനായി അവിടെ ‘കോഽദാദിതി’ എന്ന് ആരംഭിക്കുന്ന ഋക്ക് ജപിക്കുന്ന പുരുഷൻ, ധ്യാനിക്കുന്ന ആ കന്യയെ സംശയമില്ലാതെ പ്രാപിക്കും.

Verse 11

यो भूपालप्रसादार्थमिमं देवा निशं जपेत् । निरर्गलः प्रसादः स्यात्तस्य पार्थिवसंभवः

ഹേ ദേവന്മാരേ! രാജപ്രസാദം ലഭിക്കുവാൻ രാത്രിയിൽ ഈ മന്ത്രം ജപിക്കുന്നവന്‍, ഭരണാധിപന്റെ സദ്ഭാവത്തിൽ നിന്നുജനിക്കുന്ന തടസ്സമില്ലാത്ത രാജാനുഗ്രഹം ലഭിക്കും।

Verse 12

स्वस्त्रीस्नेहकृतेयस्तु तं पत्नीभिरिति द्विजाः । जपेद्भार्या भवेत्साध्वी तस्य सा स्नेहवत्सला

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ! ഭാര്യയുടെ സ്നേഹം നേടുവാൻ ‘തം പത്നീഭിർ…’ എന്നു ആരംഭിക്കുന്ന മന്ത്രം ജപിക്കുന്നവന്റെ ഭാര്യ സാധ്വിയുമായി പതിവ്രതയായി മാറി സ്ഥിരസ്നേഹത്തോടെ ഭർത്താവിനെ സ്നേഹിക്കും।

Verse 13

यो लोकानुग्रहार्थाय जपेददितिरित्यपि । तस्य लोकानुरागः स्यात्सलाभश्च विशेषतः

ലോകാനുഗ്രഹം ആഗ്രഹിച്ചു ‘അദിതിർ…’ മന്ത്രവും ജപിക്കുന്നവന്‍ ജനങ്ങളുടെ അനുരാഗം ലഭിക്കും; പ്രത്യേകമായി ലാഭവും സിദ്ധിയും ഉണ്ടാകും।

Verse 14

वित्तार्थी यो जपेत्तत्र श्रीसूक्तं मनुजो द्विजाः । सर्वतस्तस्य वित्तानि समागच्छंत्यनेकशः

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ! ധനം ആഗ്രഹിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ അവിടെ ശ്രീസൂക്തം ജപിച്ചാൽ, അവനിലേക്കു എല്ലാ ദിക്കുകളിൽ നിന്നുമുള്ള പലവിധ ധനം സമാഗമിക്കും।

Verse 16

जपेद्रथंतरं साम यानार्थं तत्र यो नरः । स प्राप्नोति हि यानानि शीघ्रगानि शुभानि च

യാനലാഭം ആഗ്രഹിച്ചു അവിടെ രഥന്തര സാമം ജപിക്കുന്ന പുരുഷന്‍, നിശ്ചയമായും ശുഭവും വേഗഗാമിയും ആയ വാഹനങ്ങളും യാത്രാസാധനങ്ങളും ലഭിക്കും।

Verse 17

गजार्थी यो जपेत्तत्र गणानां द्विजसत्तमाः । स प्राप्नोति गजान्मर्त्यो मदप्लावितभूतलान्

ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ! ആനകളെ ആഗ്രഹിച്ചു അവിടെ ‘ഗണാനാം…’ മന്ത്രം ജപിക്കുന്ന മർത്ത്യൻ, മദത്താൽ ഭൂതലം നിറയുന്ന മഹാബല ആനകളെ പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 18

न तद्रक्षेति यो मन्त्रं जपेद्र क्षाकृते नरः । तस्य स्यात्सर्वतो रक्षा समेषु विषमेषु च

രക്ഷയ്ക്കായി അവിടെ ‘ന തദ്രക്ഷേ…’ മന്ത്രം ജപിക്കുന്ന മനുഷ്യന് എല്ലാ ദിക്കുകളിലും സംരക്ഷണം ലഭിക്കുന്നു—സുഖാവസ്ഥയിലും വിഷമാവസ്ഥയിലും।

Verse 19

सप्तर्षय इति श्रेष्ठां यो जपेत्तु समाहितः । ऋचं रोगविनाशाय स रोगैः परि मुच्यते

ഏകാഗ്രചിത്തനായി രോഗനാശത്തിനായി ‘സപ്തർഷയഃ…’ എന്ന് ആരംഭിക്കുന്ന ശ്രേഷ്ഠ ഋക് ജപിക്കുന്നവൻ എല്ലാ രോഗങ്ങളിൽ നിന്നും പൂർണ്ണമായി വിമുക്തനാകുന്നു।

Verse 20

यदुभी यो जपेत्तत्र ग्रहपीडार्दितो जनः । सानुकूला ग्रहास्तस्य प्रभवंति न संशयः

ഗ്രഹപീഡയാൽ പീഡിതനായ ഒരാൾ അവിടെ ‘യദുഭീ…’ എന്ന് ആരംഭിക്കുന്ന പദ്യം ജപിച്ചാൽ, അവന്റെ ഗ്രഹങ്ങൾ അനുകൂലമാകും—സംശയമില്ല।

Verse 21

भूतपीडार्दितो यश्च बृहत्साम जपेन्नरः । पितृवज्जायते तस्य स भूतोऽप्यंतकोऽपि चेत्

ഭൂതപീഡയാൽ പീഡിതനായ മനുഷ്യൻ ബൃഹത്സാമം ജപിച്ചാൽ, ആ ഭൂതം അവനോട് പിതാവുപോലെ പെരുമാറും—അത് അന്തകമായിരുന്നാലും പോലും।

Verse 22

यात्रासिद्धिकृते यश्च जपेत्सूक्तं च शाकुनम् । तस्य संसिध्यते यात्रा यद्यपि स्यादकिंचनः

യാത്രാസിദ്ധിക്കായി ആരെങ്കിലും ശാകുനസൂക്തം ജപിച്ചാൽ, അവന്റെ യാത്ര നിശ്ചയമായി സഫലമാകും; അവൻ നിർധനനായാലും പോലും।

Verse 23

सर्पनाशाय यस्तत्र सार्पसूक्तं जपेन्नरः । न तस्य मंदिरे सर्पाः प्रविशंति कथंचन

സർപ്പനാശത്തിനായി അവിടെ ആരെങ്കിലും സാർപസൂക്തം ജപിച്ചാൽ, അവന്റെ വീട്ടിൽ സർപ്പങ്ങൾ ഒരുവിധത്തിലും പ്രവേശിക്കുകയില്ല।

Verse 24

विषनाशाय यस्तत्र जपेच्छ्र द्धासमन्वितः । उत्तिष्ठेति विषं सद्यस्तस्य नाशं प्रयास्यति

വിഷനാശത്തിനായി അവിടെ വിശ്വാസത്തോടെ ‘ഉത്തിഷ്ഠ’ എന്നു ആരംഭിക്കുന്ന മന്ത്രം ജപിക്കുന്നവന്റെ വിഷം ഉടൻ തന്നെ നശിക്കുന്നു।

Verse 25

स्थावरजगमं वापि कृत्रिमं यदि वा विषम् । तस्य नाम्ना विनिर्याति तमः सूर्योदये यथा

വിഷം സ്ഥാവരമൂലമാകട്ടെ ജംഗമമൂലമാകട്ടെ, അല്ലെങ്കിൽ കൃത്രിമമാകട്ടെ—ആ (മന്ത്രത്തിന്റെ) നാമോച്ചാരണമാത്രത്തിൽ അത് സൂര്യോദയത്തിൽ ഇരുട്ട് മാറുന്നതുപോലെ മാറിപ്പോകുന്നു।

Verse 26

व्याघ्रसाम जपेद्यस्तु तत्र श्रद्धासमन्वितः । तस्य व्याघ्रादयो व्याला जायंते सौम्यचेतसः

അവിടെ വിശ്വാസത്തോടെ വ്യാഘ്രസാമം ജപിക്കുന്നവന്, കടുവ മുതലായ ക്രൂരമൃഗങ്ങളും സൗമ്യചിത്തരായി മാറുന്നു।

Verse 27

कृषिकर्मप्रसि द्ध्यर्थं यो जपेल्लांगलानि च । वृष्टिहीनेऽपि लोकेऽस्मिन्कृषिस्तस्य प्रसिध्यति

കൃഷികർമ്മസിദ്ധിക്കായി അവിടെ ‘ലാങ്ഗലാനി’ മന്ത്രങ്ങൾ ജപിക്കുന്നവന്‍, ഈ ലോകത്ത് മഴക്കുറവുണ്ടായാലും അവന്റെ കൃഷി വിജയവും പ്രസിദ്ധിയും പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 28

ईतिनाशाय तत्रैव जपेद्देवव्रतं नरः । ततः संकीर्त्तना देव ईतयो यांति संक्षयम्

ഉപദ്രവങ്ങളും മഹാമാരികളും നശിപ്പാൻ മനുഷ്യൻ അവിടെ തന്നേ ‘ദേവവ്രതം’ ജപിക്കണം; ആ സംകീർത്തന/ജപഫലമായി ദേവാനുഗ്രഹത്തോടെ എല്ലാ ഈതികളും ക്ഷയിക്കുന്നു।

Verse 29

अनावृष्टिहते लोके पंचेंद्रं तत्र यो जपेत् । तस्य हस्तकृते होमे तन्मंत्रैः स्याज्जलागमः

ലോകം അനാവൃഷ്ടിയാൽ പീഡിതമായിരിക്കുമ്പോൾ അവിടെ ‘പഞ്ചേന്ദ്രം’ ജപിക്കുന്നവന്‍, തന്റെ കൈകളാൽ ചെയ്ത ഹോമത്തിൽ ആ മന്ത്രബലത്താൽ ജലാഗമനം—മഴയുടെ വരവ്—ഉണ്ടാകുന്നു।

Verse 30

दंष्ट्राभ्या मिति यस्तत्र नरश्चौरार्दितः पठेत् । नोपद्रवो भवेत्तस्य कदाचिच्चौरसंभवः

കള്ളന്മാരാൽ പീഡിതനായ മനുഷ്യൻ അവിടെ ‘ദംഷ്ട്രാഭ്യാം’ എന്ന് പാരായണം ചെയ്താൽ, കള്ളന്മാരിൽ നിന്നുള്ള ഉപദ്രവം അവനു ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകില്ല।

Verse 31

विवादार्थं जपेद्यस्तु संसृष्टमिति तत्र च । विवादे विजय स्तस्य पापस्यापि प्रजायते

വിവാദാർത്ഥമായി അവിടെ ‘സംസൃഷ്ടം’ ജപിക്കുന്നവന്‍, വിവാദത്തിൽ വിജയം ലഭിക്കുന്നു—പാപിയ്ക്കും പോലും।

Verse 32

यो रिपूच्चाटनार्थाय नरो रुद्रशिरो जपेत् । तस्य ते रिपवो यांति देशं त्यक्त्वा कुबुद्धितः

ശത്രുക്കളെ അകറ്റുവാൻ വേണ്ടി യാതൊരു പുരുഷൻ രുദ്രശിരസ് ജപിക്കുമോ, അവന്റെ ശത്രുക്കൾ സ്വന്തം കുബുദ്ധിയാൽ സ്ഥലം വിട്ട് ദൂരേയ്ക്ക് പോകുന്നു।

Verse 33

मोहनाय रिपूणां च यो जपेद्विष्णुसंहिताम् । तस्य मोहाभिभूतास्ते जायंते रिपवो ध्रुवम्

ശത്രുക്കളെ മോഹിപ്പാൻ വേണ്ടി യാതൊരു വ്യക്തി വിഷ്ണുസംഹിത ജപിക്കുമോ, അവന്റെ ശത്രുക്കൾ നിശ്ചയമായി മോഹത്തിൽ ആകൃഷ്ടരാകുന്നു।

Verse 34

वशीकरणहेतोर्यः कूष्मांडीः प्रजपेन्नरः । शत्रवोऽपि वशे तस्य किं पुनः प्रमदादयः

വശീകരണഹേതുവായി യാതൊരു പുരുഷൻ കൂഷ്മാണ്ഡീ മന്ത്രം ജപിക്കുമോ, അവന്റെ വശത്തിൽ ശത്രുക്കളും വരും; പിന്നെ സ്ത്രീമുതലായവർ എത്രയോ അധികം!

Verse 35

यः स्तंभाय रिपूणां वै प्राजापत्यं च वारुणम् । मंत्रं जपेद्द्विजश्रेष्ठाः सम्यक्छ्रद्धापरायणः । मंत्रसंस्तंभितास्तस्य जायंते सर्वशत्रवः

ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ! യാതൊരു വ്യക്തി യഥാർത്ഥ ശ്രദ്ധയോടെ ശത്രുസ്തംഭനാർത്ഥം പ്രാജാപത്യവും വാരുണവും ആയ മന്ത്രങ്ങൾ ജപിക്കുമോ, അവന്റെ എല്ലാ ശത്രുക്കളും ആ മന്ത്രത്താൽ നിശ്ചയമായി സ്തംഭിതരാകുന്നു।

Verse 36

जपेत्काली करालीति यः शोषाय नरो द्विजाः । स शोषयति तत्कृत्स्नं यच्चित्ते धारयेन्नरः

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ! ശോഷണാർത്ഥം ‘കാളീ, കരാളീ’ എന്നു ജപിക്കുന്നവൻ, ചിത്തത്തിൽ ഏതു ലക്ഷ്യം ധരിക്കുമോ അതിനെ പൂർണ്ണമായി ഉണക്കിത്തീർക്കുന്നു।

Verse 37

एष मंत्रस्तदा जप्तो ह्यगस्त्येन महात्मना । यत्प्रभावान्नदीनाथस्तेन संशोषितो ध्रुवम्

ഇതേ മന്ത്രം അന്ന് മഹാത്മാവായ അഗസ്ത്യൻ ജപിച്ചു; അതിന്റെ പ്രഭാവത്താൽ നദീനാഥൻ (സമുദ്രൻ) അവനാൽ നിശ്ചയമായും ഉണങ്ങിയതായി വന്നു।

Verse 38

एतत्प्रभावं यत्पीठं मंत्राणां सिद्धिकारकम् । ऐहिकानां फलानां च तन्मया वः प्रकीर्तितम्

മന്ത്രങ്ങൾക്ക് സിദ്ധി നൽകുകയും ഐഹിക ഫലങ്ങളും പ്രസാദിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആ പുണ്യപീഠത്തിന്റെ പ്രഭാവം ഞാൻ നിങ്ങളോട് പ്രസ്താവിച്ചു।

Verse 39

यो वांछति पुनः स्वर्गं स तत्र द्विजसत्तमाः । स्नानं करोतु दानं च श्राद्धं चापि विशेषतः

ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ! സ്വർഗ്ഗം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ അവിടെ സ്നാനം ചെയ്ക, ദാനം ചെയ്ക, പ്രത്യേകിച്ച് ശ്രാദ്ധകർമ്മവും അനുഷ്ഠിക്കട്ടെ।

Verse 40

अथ वांछति यो मोक्षं विरक्तो भवसागरात् । निष्कामस्तत्र संतुष्टस्तपस्तप्येत्सुबुद्धिमान्

മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ—ഭവസാഗരത്തിൽ നിന്ന് വിരക്തനായി—നിഷ്കാമനായി അവിടെ സന്തുഷ്ടനായി, സുസ്പഷ്ടബുദ്ധിയോടെ തപസ്സ് അനുഷ്ഠിക്കട്ടെ।

Verse 41

ऋषय ऊचुः । मंत्रजाप्यस्य माहात्म्यं यत्त्वया नः प्रकीर्तितम् । तत्कथं सिद्धिमायाति मंत्रजाप्यं हि सूतज

ഋഷികൾ പറഞ്ഞു—ഹേ സൂതപുത്രാ! നിങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് മന്ത്രജപത്തിന്റെ മഹാത്മ്യം പ്രസ്താവിച്ചു; എന്നാൽ മന്ത്രജപം എങ്ങനെ സിദ്ധി പ്രാപിക്കുന്നു?

Verse 42

सूत उवाच । अत्र तत्कथयिष्यामि यन्मया पितृतः श्रुतम् । वदतो ब्राह्मणेंद्रस्य पुरा दुर्वाससो मुनेः

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇവിടെ ഞാൻ പിതാവിൽ നിന്നു ശ്രവിച്ചതിനെ വിവരിക്കുന്നു; പുരാതനകാലത്ത് ബ്രാഹ്മണേന്ദ്രനായ ദുർവാസ മുനിയുടെ വചനങ്ങളിൽ നിന്നു.

Verse 43

तेन पूर्वं पिताऽस्माकं पृष्टो दुर्वाससा द्विजाः । मंत्रवादकृते यच्च शृणुध्वं सुसमाहिताः

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, മുമ്പ് ദുർവാസൻ നമ്മുടെ പിതാവിനോട് മന്ത്രവിദ്യയുടെ ആചാരത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു; അദ്ദേഹം പറഞ്ഞതു നിങ്ങൾ ഏകാഗ്രചിത്തത്തോടെ കേൾക്കുക.

Verse 44

दुर्वासा उवाच । साधयिष्याम्यहं मन्त्रमभीष्टं कमपि व्रती । तस्य सिद्धिकृते ब्रूहि विधानं शास्त्रसंभवम्

ദുർവാസൻ പറഞ്ഞു—ഞാൻ വ്രതധാരിയായി അഭീഷ്ടമായ ഏതെങ്കിലും മന്ത്രം സിദ്ധിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അതിന്റെ സിദ്ധിക്കായി ശാസ്ത്രസംബന്ധമായ വിധാനം പറയുക.

Verse 45

लोमहर्षण उवाच । मंत्राणां साधनं कष्टं सर्वेषामपि सन्मुने । प्रत्यवायसमोपेतं बहुच्छिद्रसमाकुलम्

ലോമഹർഷണൻ പറഞ്ഞു—ഹേ സന്മുനേ, മന്ത്രസാധന എല്ലാവർക്കും ദുഷ്കരം; അതിൽ പ്രത്യവായഭയം കൂടിയിരിക്കുന്നു, അനേകം വിഘ്നരന്ധ്രങ്ങളാൽ അത് കലുഷിതമാണ്.

Verse 46

तस्मान्मंत्रकृते सिद्धिं यदि त्वं वांछसि द्विज । चमत्कारपुरे क्षेत्रे तत्र त्वं गंतुमर्हसि

അതുകൊണ്ട്, ഹേ ദ്വിജാ, മന്ത്രസാധനയിൽ സിദ്ധി ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ചമത്കാരപുരം എന്ന പുണ്യക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് നീ പോകേണ്ടതാണ്.

Verse 47

तत्र चित्रेश्वरीपीठमगस्त्येन विनिर्मितम् । सद्यः सिद्धिकरं प्रोक्तं मन्त्राणां हृदि वर्तिनाम्

അവിടെ അഗസ്ത്യമുനി സ്ഥാപിച്ച ചിത്രേശ്വരീ പീഠം വിരാജിക്കുന്നു. ഹൃദയത്തിൽ മന്ത്രം അധിഷ്ഠിതമായവർക്കു അത് തത്സമയം സിദ്ധി നൽകുന്നതായി പ്രസിദ്ധം।

Verse 48

न तत्र जायते छिद्रं प्रत्यवायो न च द्विज । नासिद्धिर्वरदानेन सर्वेषां त्रिदिवौकसाम्

ഹേ ദ്വിജാ! അവിടെ യാതൊരു ദോഷവും ജനിക്കുകയില്ല; പ്രത്യവായവും ഇല്ല. ആ പീഠത്തിന്റെ വരദാനത്താൽ അസിദ്ധി ഉണ്ടാകില്ല—ഇത് സ്വർഗ്ഗവാസികൾക്കും സമ്മതം।

Verse 49

चातुर्युंग्यं हि तत्पीठं स्थितानां सिद्धिमाह रेत् । युगानुरूपतः सद्यस्ततो वक्ष्याम्यहं द्विज

ആ പീഠം നാലു യുഗങ്ങളിലും ഫലപ്രദമാണ്; അവിടെ നിലകൊള്ളുന്നവർക്ക് യുഗാനുസൃതമായി വേഗത്തിൽ സിദ്ധി നൽകുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഹേ ദ്വിജാ, ഇനി ഞാൻ മാർഗം പറയുന്നു।

Verse 50

यो यं साधयितुं मन्त्रमिच्छति द्विजसत्तम । स तस्य पूर्वमेवाथ लक्षमेकं जपेन्नरः

ഹേ ദ്വിജസത്തമാ! ഏത് മന്ത്രം സിദ്ധിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ആദ്യം അതേ മന്ത്രം ഒരു ലക്ഷം പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം।

Verse 51

ततो भवति संसिद्धो मंत्रार्हः स नरः शुचिः । जपेद्ब्राह्मणशार्दूल ततो लक्षचतुष्टयम् । दशांशेन तु होमः स्यात्सुसमिद्धे हुताशने

അപ്പോൾ ആ সাধകൻ പൂർണ്ണമായി സംസിദ്ധനായി, ശുചിയായി, മന്ത്രധാരണയ്ക്ക് അർഹനാകുന്നു. ഹേ ബ്രാഹ്മണശാർദൂലാ! തുടർന്ന് നാലു ലക്ഷം കൂടി ജപിക്കണം; ജപത്തിന്റെ ദശാംശം സുസമിദ്ധമായ ഹുതാശനത്തിൽ ഹോമമായി അർപ്പിക്കണം।

Verse 52

ततस्तु जायते सिद्धिर्नूनं तन्मंत्रसंभवा । तत्र सौम्येषु कृत्येषु होमः सिद्धार्थकैः सितैः

അതിനുശേഷം മന്ത്രജന്യമായ സിദ്ധി നിശ്ചയമായി ഉദിക്കുന്നു. അവിടെ സൗമ്യവും ശുഭവുമായ കൃത്യങ്ങളിൽ വെളുത്ത കടുക് (സിദ്ധാർത്ഥക) കൊണ്ടു ഹോമം ചെയ്യണം.

Verse 53

तर्पणैः कन्यकानां च होमः स्यात्स फलप्रदः

കന്യകളുടെ ഹിതാർത്ഥം തർപ്പണവും ഹോമവും ചെയ്താൽ അത് ഫലപ്രദമായി അഭീഷ്ട പുണ്യഫലം നൽകുന്നു.

Verse 54

एतत्कृतयुगे प्रोक्तं मंत्रसाधनमुत्त मम् । सर्वेषां साधकानां च मया प्रोक्तं द्विजोत्तम

ഇത് കൃതയുഗത്തിൽ പ്രസ്താവിച്ച പരമോന്നത മന്ത്രസാധനമാണ്. ഹേ ദ്വിജോത്തമാ, എല്ലാ സാധകർക്കുമായി ഞാൻ ഇതു ഉപദേശിച്ചു.

Verse 55

एतत्त्रेतायुगे प्रोक्तं पादोनं मन्त्रसाधनम् । युग्मार्धं द्वापरे कार्यं चतुर्थांशं कलौ युगे

ത്രേതായുഗത്തിൽ ഈ മന്ത്രസാധനം പാദോനമായി (ഒരു പാദം കുറച്ച്) പ്രസ്താവിച്ചു. ദ്വാപരത്തിൽ അർധമായി ചെയ്യണം; കലിയുഗത്തിൽ ചതുർത്ഥാംശമായി ചെയ്യണം.

Verse 56

एवं तत्र समासाद्य सिद्धिं मंत्रसमुद्भवाम् । तत्र पीठे ततः कृत्यं साधयेत्स्वेच्छया नरः

ഇങ്ങനെ അവിടെ മന്ത്രജന്യ സിദ്ധി പ്രാപിച്ച ശേഷം, ആ പവിത്ര പീഠത്തിൽ മനുഷ്യൻ തന്റെ ഇച്ഛാനുസാരം കൃത്യം സാധിപ്പിക്കാം.

Verse 57

शापानुग्रहसामर्थ्यसंयुतस्तेज साऽन्वितः । अजेयः सर्वभूतानां साधूनां संमतस्तथा

ശാപം നൽകാനും അനുഗ്രഹിക്കാനും ഉള്ള സാമർത്ഥ്യത്തോടെ, ദിവ്യ തേജസ്സോടെ സമന്വിതനായ അവൻ സർവ്വഭൂതങ്ങൾക്കും അജേയനാകുന്നു; സാദുക്കളാലും അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 58

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा स मुनिस्तस्य पितुर्मम वचोऽखिलम् । ततश्चित्रेश्वरं पीठं समायातोऽथ सन्मुनिः

സൂതൻ പറഞ്ഞു—അവന്റെ പിതാവിന്റെ ഹിതാർത്ഥമായി ഞാൻ പറഞ്ഞ ഈ എല്ലാ വചനങ്ങളും പൂർണ്ണമായി കേട്ട ശേഷം ആ സന്മുനി ചിത്രേശ്വരന്റെ പുണ്യപീഠത്തിലേക്ക് എത്തി.

Verse 59

तत्र संसाधयामास सर्वान्मंत्रान्यथाक्रमम् । विधिना शास्त्रदृष्टेन श्रद्धया परया युतः

അവിടെ അദ്ദേഹം യഥാക്രമം എല്ലാ മന്ത്രങ്ങളും സാധിച്ചു—ശാസ്ത്രം നിർദ്ദേശിച്ച വിധിപ്രകാരം, പരമശ്രദ്ധയോടെ സമന്വിതനായി.

Verse 60

इति संसिद्धमंत्रः स चमत्कारपुरं गतः । विप्राणां प्रार्थनार्थाय भूमिखंडकृते द्विजाः

ഇങ്ങനെ മന്ത്രസിദ്ധനായ അദ്ദേഹം ചമത്കാരപുരത്തിലേക്ക് പോയി—ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, വിപ്രന്മാരുടെ പ്രാർത്ഥനാർത്ഥം, ഭൂമിഖണ്ഡവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യത്തിൽ.