Adhyaya 123

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति शुक्लतीर्थमनुत्तमम् । दर्भैः संसूचितं श्वेतैर्यदद्यापि द्विजोत्तमाः

സൂതൻ പറഞ്ഞു—അവിടെ മറ്റൊരു അനുത്തമ തീർത്ഥവും ഉണ്ട്; അതിന്റെ പേര് ശുക്ലതീർത്ഥം. ഹേ ദ്വിജോത്തമരേ, അത് ഇന്നും വെളുത്ത ദർഭകളാൽ സൂചിതമാണ്.

Verse 2

चमत्कारपुरे पूर्वमासीत्कश्चित्सुशल्यवित् । रजकः शुद्धकोनाम पुत्रपौत्रसमन्वितः

മുമ്പ് ചമത്കാരപുരത്തിൽ ശുദ്ധക എന്ന പേരുള്ള ഒരു അലക്കുകാരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ തന്റെ തൊഴിൽവിദ്യയിൽ നിപുണനും പുത്ര-പൗത്രസഹിതനുമായിരുന്നു.

Verse 3

स सर्वरजकानां च प्राधान्येन व्यवस्थितः । प्रधानब्राह्मणानां च करोत्यंबरशोधनम्

അവൻ എല്ലാ അലക്കുകാരിലും മുഖ്യനായി നിലകൊണ്ടിരുന്നു; പ്രധാന ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ വസ്ത്രങ്ങളും അവൻ ശുദ്ധീകരിച്ചു കൊടുക്കുമായിരുന്നു.

Verse 4

कस्यचित्त्वथ कालस्य नीलीकुण्ड्यां समाहितः । प्राक्षिपद्ब्राह्मणेंद्राणां वासो विज्ञातवांश्चिरात्

പിന്നീട് ഒരു സമയത്ത്, നീലീകുണ്ഡിയിൽ ജോലിയിൽ ഏകാഗ്രനായിരിക്കെ, ബ്രാഹ്മണേന്ദ്രന്മാരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ അതിലേക്കെറിഞ്ഞുപോയി—അത് അവൻ ഏറെ വൈകിയശേഷം മാത്രമേ തിരിച്ചറിഞ്ഞുള്ളൂ.

Verse 5

अथासौ मन्दचित्तश्च स्वामाहूयकुटुम्बिनीम् । पुत्रांश्च वचनं प्राह रहस्ये भयविह्वलः

അപ്പോൾ അവൻ മനസ്സിൽ കലങ്ങി ഭയത്തിൽ വിറച്ച് ഭാര്യയെയും പുത്രന്മാരെയും വിളിച്ചു, രഹസ്യമായി ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു।

Verse 6

निर्मूल्यानि सुवस्त्राणि ब्राह्मणानां महात्मनाम् । नीलीमध्ये विमोहेन प्रक्षिप्तानि बहूनि च

മഹാത്മാക്കളായ ബ്രാഹ്മണരുടെ അമൂല്യമായ ഉത്തമവസ്ത്രങ്ങൾ എന്റെ മോഹം മൂലം നീലിയുടെ നടുവിലേക്ക് അനേകം എറിഞ്ഞുപോയി।

Verse 7

वधबन्धादिकं कर्म ते करिष्यंत्यसंशयम् । तस्मादन्यत्र गच्छामो गृहीत्वा रजनीमिमाम्

അവർ സംശയമില്ലാതെ അടിക്കുകയും കെട്ടിയിടുകയും തുടങ്ങിയ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യും; അതിനാൽ ഈ രാത്രിയിലേ തന്നെ (ഇപ്പോൾ തന്നെ) നാം മറ്റിടത്തേക്ക് പോകാം।

Verse 8

एवं स निश्चयं कृत्वा सारमादाय मंदिरात् । प्रस्थितो भार्यया सार्द्धं कांदिशीको द्विजोत्तमाः

ഇങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച് വീട്ടിൽ നിന്നുള്ള വിലയേറിയ സമ്പത്ത് എടുത്തുകൊണ്ട്, കാംദിശിയിലെ ആ പുരുഷൻ ഭാര്യയോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ടു, ഹേ ദ്വിജോത്തമാ।

Verse 9

तावत्तस्य सुता गत्वा स्वां सखीं दाशसंभवाम् । उवाच क्षम्यतां भद्रे यन्मया कुकृतं कृतम्

അതേസമയം അവന്റെ മകൾ പോയി മത്സ്യക്കാരകുലത്തിൽ ജനിച്ച തന്റെ സഖിയോട് പറഞ്ഞു—ഭദ്രേ, ഞാൻ ചെയ്ത ദുഷ്കൃത്യം ക്ഷമിക്കണമേ।

Verse 10

अज्ञानाज्ज्ञानतो वापि प्रक्रीडंत्या त्वया सह । प्रणयाद्बाल्यभावाच्च क्रोधाद्वाथ महेर्ष्यया

അജ്ഞാനത്താലോ അറിഞ്ഞുകൊണ്ടോ—നിനക്കൊപ്പം കളിക്കുമ്പോൾ—സ്നേഹത്താൽ, ബാലഭാവത്താൽ, കോപത്താൽ അല്ലെങ്കിൽ മഹാ അസൂയയാലും…

Verse 11

अथ सा सहसा श्रुत्वा बाष्पपर्याकुलेक्षणा । उवाच किमिदं भद्रे यन्मामित्थं प्रभाषसे

അത് കേട്ട ഉടനെ അവൾ—കണ്ണുകൾ കണ്ണീരാൽ നിറഞ്ഞ് വിങ്ങി—പറഞ്ഞു: “ഹേ ഭദ്രേ, നീ എന്നോടിങ്ങനെ എന്തിന് സംസാരിക്കുന്നു?”

Verse 12

सख्युवाच । मम तातेन नीलायां प्रक्षिप्तान्यंबराणि च । ब्राह्मणानां महार्हाणि विभ्रमेण सुलोचने

സഖി പറഞ്ഞു: “ഹേ സുലോചനേ, എന്റെ പിതാവ് ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ നീലാ നദിയിൽ ബ്രാഹ്മണരുടെ അതിമൂല്യ വസ്ത്രങ്ങൾ എറിഞ്ഞുകളഞ്ഞു.”

Verse 13

तत्प्रभाते परिज्ञाय दंडं धास्यंति दारुणम् । एवं चित्ते समास्थाय तातः संप्रस्थितोऽधुना

“പ്രഭാതത്തിൽ കാര്യം അറിഞ്ഞാൽ അവർ ഭീകരമായ ശിക്ഷ വിധിക്കും. ഇതു മനസ്സിൽ ഉറപ്പാക്കി എന്റെ പിതാവ് ഇപ്പോഴേ പുറപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.”

Verse 14

अहं तवातिकं प्राप्ता दर्शनार्थमनिन्दिते । अनुज्ञाता प्रयास्यामि त्वया तस्मात्प्रमुच्यताम्

“ഹേ അനിന്ദിതേ, നിന്റെ ദർശനത്തിനായി മാത്രമാണ് ഞാൻ നിന്റെ അടുത്ത് വന്നത്. നിന്റെ അനുമതി ലഭിച്ചാൽ ഞാൻ പോകും; അതിനാൽ എന്നെ വൈകിപ്പിക്കൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കൂ.”

Verse 15

अथ सा तद्वचः श्रुत्वा प्रसन्नवदनाऽब्रवीत् । यद्येवं मा सरोजाक्षि कुत्रचित्संप्रयास्यसि

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവൾ പ്രസന്നമുഖത്തോടെ പറഞ്ഞു— “അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ, ഹേ പദ്മനയനാ, നീ എവിടെയും പോകേണ്ട।”

Verse 16

निवारय द्रुतं गत्वा तातं नो गम्यतामिति । अस्ति पूर्वोत्तरे भागे स्थानादस्माज्जलाशयः

“വേഗത്തിൽ പോയി നിന്റെ പിതാവിനെ തടയുക; അദ്ദേഹം പോകാതിരിക്കട്ടെ. കാരണം ഈ സ്ഥലത്തിൽ നിന്ന് വടക്കുകിഴക്ക് ദിശയിൽ ഒരു ജലാശയം ഉണ്ട്.”

Verse 19

ततः स विस्मयाविष्टः स्वयं सस्नौ कुतूहलात् । यावच्छुक्लत्वमापन्नस्तादृक्कृष्णवपुर्धरः

അപ്പോൾ അവൻ അത്ഭുതത്തിൽ മുങ്ങി കൗതുകത്താൽ സ്വയം അവിടെ സ്നാനം ചെയ്തു—കറുത്ത വർണ്ണം ധരിച്ചിരുന്നവൻ ശുക്ലത്വം (ശുദ്ധപ്രകാശം) പ്രാപിച്ചു।

Verse 20

तस्मात्तत्रैव वस्त्राणि प्रक्षालयतु सत्वरम् । तातः स तव यास्यंति विशुद्धिं परमां शुभे

“അതുകൊണ്ട് അവിടെ തന്നേ വേഗത്തിൽ വസ്ത്രങ്ങൾ കഴുകിക്കൊള്ളട്ടെ. അപ്പോൾ, ഹേ ശുഭേ, നിന്റെ പിതാവ് പരമ വിശുദ്ധി പ്രാപിക്കും.”

Verse 21

अथ सा सत्वरं गत्वा निजतातस्य तद्वचः । सत्वरं कथयामास प्रहृष्टवदना सती

അപ്പോൾ അവൾ വേഗത്തിൽ സ്വന്തം പിതാവിന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു, സന്തോഷത്തിൽ തെളിഞ്ഞ മുഖത്തോടെ ആ വാക്കുകൾ ഉടൻ അറിയിച്ചു।

Verse 22

मम सख्या समादिष्टं नातिदूरे जलाशयः । तत्र श्वेतत्वमायाति सर्वं क्षिप्तं सितेतरम्

എന്റെ സഖി പറഞ്ഞു—അധികദൂരമല്ലാത്തിടത്ത് ഒരു ജലാശയം ഉണ്ട്. അതിൽ എന്തെല്ലാം ഇട്ടാലും—വെളുപ്പല്ലാത്തതായാലും—അവിടെ എല്ലാം വെളുപ്പും ശുദ്ധിയും പ്രഭയും പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 23

तस्मात्प्रक्षालय प्रातस्तत्र गत्वा जलाशये । वस्त्राण्यमूनि शुक्लत्वं संप्रयास्यंत्यसंशयम्

അതുകൊണ്ട് പ്രഭാതത്തിൽ അവിടെ ആ ജലാശയത്തിലേക്ക് പോയി ഇവ കഴുകുക. ഈ വസ്ത്രങ്ങൾ സംശയമില്ലാതെ വെളുപ്പും ശുദ്ധിയും പ്രാപിക്കും.

Verse 24

रजक उवाच । नैतत्संपत्स्यते पुत्रि यन्नीलस्य परिक्षयः । वस्त्रलग्नस्य जायेत यतः प्रोक्तं पुरातनैः

അലക്കുകാരൻ പറഞ്ഞു—മകളേ, വസ്ത്രത്തിൽ പതിഞ്ഞ നീലനിറം നശിക്കും എന്നത് സംഭവ്യമല്ല. പുരാതനർ ‘വസ്ത്രലഗ്നമായ നീലത്തിന് ക്ഷയം ഇല്ല’ എന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

Verse 25

वज्रलेपस्य मूर्खस्य नारीणां कर्कटस्य च । एको ग्रहस्तु मीनानां नीलीमद्यपयोस्तथा

വജ്രലേപം, മൂഢൻ, സ്ത്രീകൾ, ഞണ്ട്—ഇവയ്ക്കെല്ലാം ഒരേയൊരു ‘ഗ്രഹം’ (ഒരേയൊരു മുറുകെപ്പിടിത്തം) എന്നു പറയുന്നു; അതുപോലെ മീനുകൾക്കും, നീലം, മദ്യം, പാൽ എന്നിവയ്ക്കും ഒരേയൊരു ഗ്രഹം തന്നെയെന്ന് പറയുന്നു.

Verse 26

कन्योवाच । तत्र ह्यागम्यतां तावद्वस्त्रणयादाय यत्नतः । तोयाच्छुद्धिं प्रयास्यंति तदाऽगंतव्यमेव हि

കന്യ പറഞ്ഞു—എങ്കിൽ ആദ്യം അവിടേക്കുതന്നെ പോകാം, വസ്ത്രങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ എടുത്തുകൊണ്ട്. ആ ജലത്തിൽ നിന്ന് ഇവ ശുദ്ധി പ്രാപിക്കും; അതിനാൽ തീർച്ചയായും പോയി കാണണം.

Verse 27

भूयोऽपि मंदिरे वाऽथ तस्मात्स्थानाद्दिगंतरम् । गंतव्यं सकलैरेव ममैतद्धृदि संस्थितम्

വീണ്ടും—ക്ഷേത്രത്തിലേക്കായാലും ആ സ്ഥാനത്തിൽ നിന്ന് ദിഗന്തര ദൂരത്തേക്കായാലും—എല്ലാവരും നിർബന്ധമായി പോകണം; ഈ നിശ്ചയം എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ദൃഢമായി സ്ഥാപിതമാണ്।

Verse 28

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा साधुसाध्विति तेऽसकृत् । प्रोच्य बांधवभृत्याश्च रात्रावेव प्रजग्मिरे

അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവർ പലവട്ടം ‘സാധു, സാധു’ എന്നു പറഞ്ഞു; പിന്നെ ബന്ധുക്കളെയും സേവകരെയും അറിയിച്ചു അതേ രാത്രിയിൽ തന്നെ പുറപ്പെട്ടു।

Verse 29

दाशकन्यां पुरः कृत्वा संशयं परमं गताः । विभवेन समायुक्ता निजेन द्विजसत्तमाः

മത്സ്യക്കാരി കന്യയെ മുന്നിൽ നിർത്തി, ആ ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജർ മഹാസംശയത്തിൽ ആകുലരായിരുന്നാലും തങ്ങളുടെ സ്വന്തം വിഭവസാധനങ്ങളോടെ മുന്നോട്ട് പോയി।

Verse 30

ततः सा दर्शयामास दाशकन्या जलाशयम् । बहुवीरुधसंछन्नं दुष्प्रवेशं च देहिनाम्

പിന്നീട് ആ മത്സ്യക്കാരി കന്യ അവർക്ക് ഒരു ജലാശയം കാണിച്ചു—അത് അനവധി വള്ളിച്ചെടികളാൽ മൂടപ്പെട്ടതും ദേഹധാരികൾക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ ദുഷ്കരവുമായിരുന്നു।

Verse 31

ततः स रजकस्तत्र वस्त्राण्यादाय सर्वशः । प्रविष्टः सलिले तस्मिन्क्षालयामास वै द्विजाः

അപ്പോൾ ആ രജകൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ വസ്ത്രങ്ങളും എടുത്ത് ആ ജലത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, അവൻ വാസ്തവത്തിൽ അവയെ കഴുകിത്തുടങ്ങി।

Verse 32

अथ तानि सुवस्त्राणि मेचकाभानि तत्क्षणात् । जातानि स्फटिकाभानि तत्क्षणादेव कृत्स्नशः

അപ്പോൾ നീലാഭ-ശ്യാമമായി തോന്നിയ ആ ഉത്തമവസ്ത്രങ്ങൾ അതേ ക്ഷണത്തിൽ സ്ഫടികംപോലെ ദീപ്തിയായി; തത്സമയം മുഴുവനായും മാറിപ്പോയി.

Verse 33

ततस्तुष्टिसमायुक्तः साधुसाध्विति चाऽब्रवीत् । समालिंग्य सुतां प्राह दाशकन्यां च सादरम्

പിന്നീട് തൃപ്തിയാൽ നിറഞ്ഞ അവൻ “സാധു! സാധു!” എന്നു പറഞ്ഞു; മകളെ ആലിംഗനം ചെയ്ത് മത്സ്യക്കാരന്റെ മകളെയും സാദരമായി അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

Verse 34

सुवस्त्राणि द्विजेंद्राणामर्पयामो यथाक्रमम्

“വരിക; യഥാക്രമം ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാർക്ക് (ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക്) ഉത്തമവസ്ത്രങ്ങൾ അർപ്പിക്കാം.”

Verse 35

ततः स स्वगृहं गत्वा तानि वस्त्राणि कृत्स्नशः । यथाक्रमेण संहृष्टः प्रददौ द्विजसत्तमाः

പിന്നീട് അവൻ സ്വന്തം വീട്ടിൽ ചെന്നു ആ വസ്ത്രങ്ങൾ എല്ലാം എടുത്ത്, ആനന്ദത്തോടെ, യഥാക്രമം ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് നൽകി.

Verse 36

अथ ते ब्राह्मणा दृष्ट्वा तां शुद्धिं वस्त्रसंभवाम् । तं च श्वेतीकृतं चेदृग्रजकं विस्मयान्विताः

അപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണർ വസ്ത്രങ്ങളിൽ നിന്നു പ്രകടമായ ആ ശുദ്ധി കണ്ടു; കൂടാതെ ആ അലക്കുകാരൻ ഇങ്ങനെ വെളുപ്പിക്കപ്പെട്ടതും കണ്ടപ്പോൾ അവർ വിസ്മയഭരിതരായി.

Verse 37

पप्रच्छुः किमिदं चित्रं वस्त्रमूर्धजसंभवम् । अनौपम्यं च संजातं वदस्व यदि मन्यसे

അവർ ചോദിച്ചു—ഇത് എന്തൊരു അത്ഭുതം, മുടിയിൽ നിന്നു ഉദ്ഭവിച്ച വസ്ത്രമോ? അപൂರ್ವ വിസ്മയം സംഭവിച്ചു; യുക്തമെന്നു തോന്നിയാൽ പറയുക।

Verse 38

रजक उवाच । एतानि विप्रा वस्त्राणि मया क्षिप्तानि मोहतः । नीलीमध्ये सुवस्त्राणि विनष्टानि च कृत्स्नशः

രജകൻ പറഞ്ഞു—ഹേ വിപ്രന്മാരേ, മോഹവശാൽ ഞാൻ ഈ വസ്ത്രങ്ങൾ നീലക്കുഴിയിൽ എറിഞ്ഞു; നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ മുഴുവനായി നശിച്ചു।

Verse 39

ततो भयं महद्भूतं कुटुम्बेन समन्वितः । चलितो रजनीवक्त्रे दिगंते ब्राह्मणोत्तमाः

അപ്പോൾ മഹാഭയം ഉദിച്ചു; കുടുംബത്തോടുകൂടി അവൻ രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ ദൂരദിക്കിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു—ഹേ ബ്രാഹ്മണോത്തമന്മാരേ।

Verse 40

अथैषा तनयाऽस्माकं गता निजसखीं प्रति । दाशात्मजां सुदुःखार्ता पुनर्दर्शनलालसा

പിന്നെ ഞങ്ങളുടെ മകൾ, അത്യന്തം ദുഃഖത്തിൽ പീഡിതയായി വീണ്ടും കാണണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ, തന്റെ സഖിയുടെ അടുക്കൽ പോയി—മത്സ്യക്കാരന്റെ മകളുടെ അടുക്കൽ।

Verse 41

तया सर्वमभिप्रायं ज्ञात्वा मे दुःखहेतुकम् । ततः संदर्शयामास स्थिताग्रे स्वजलाशयम्

അവൾ എന്റെ ദുഃഖകാരണമുള്‍പ്പെടെ മുഴുവൻ അഭിപ്രായവും അറിഞ്ഞ്, പിന്നെ മുന്നിൽ സമീപത്തായി നിലകൊണ്ടിരുന്ന തന്റെ ജലാശയം കാണിച്ചു।

Verse 42

तस्मिन्प्रक्षिप्तमात्राणि वस्त्राणीमानि तत्क्षणात् । ईदृग्वर्णानि जातानि विस्मयस्य हि कारणम्

ആ ജലത്തിൽ വെറും എറിഞ്ഞതുമാത്രത്തിൽ തന്നെ ഈ വസ്ത്രങ്ങൾ തത്സമയത്തിൽ അത്തരം ശുദ്ധവർണ്ണം കൈവരിച്ചു; അതു തന്നെയായിരുന്നു വിസ്മയകാരണം.

Verse 43

तथा मे मूर्धजाः कृष्णास्तत्र स्नातस्य तत्क्षणात् । परं शुक्लत्वमापन्ना एतत्प्रोक्तं मया स्फुटम्

അതുപോലെ എന്റെ കറുത്ത മുടിയും അവിടെ സ്നാനം ചെയ്ത ഉടനെ തന്നെ തത്സമയത്തിൽ പൂർണ്ണമായി വെളുത്തതായി മാറി; ഇതു ഞാൻ നിനക്കു വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു.

Verse 44

एवं ते ब्राह्मणाः श्रुत्वा कौतूहलसमन्विताः । तत्र जग्मुः परीक्षार्थं विक्षिप्य तदनंतरम्

ഇതു കേട്ട് ആ ബ്രാഹ്മണർ കൗതുകത്തോടെ നിറഞ്ഞു, പരീക്ഷിക്കാനായി ഉടൻ തന്നെ അവിടേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

Verse 45

कृष्णद्रव्याणि भूरीणि केशादीनि सहस्रशः । सर्वं तच्छुक्लतां याति त्यक्त्वा वर्णं मलीमसम्

ആയിരക്കണക്കിന് കറുത്ത വസ്തുക്കൾ—മുടി മുതലായവ—അവിടെ വെളുത്തതായി മാറി; മലിനമായ കറുത്ത വർണ്ണം ഉപേക്ഷിച്ച് എല്ലാം ശുദ്ധ ശ്വേതത കൈവരിച്ചു.

Verse 46

ततो वृद्धतया ये च विशेषाच्छ्वेतमूर्धजाः । ते सस्नुः श्रद्धया युक्तास्तरुणाश्चापि धर्मिणः

പിന്നീട് വാർദ്ധക്യത്താൽ പ്രത്യേകിച്ച് വെളുത്ത മുടിയുള്ളവർ ശ്രദ്ധയോടെ അവിടെ സ്നാനം ചെയ്തു; ധർമ്മനിഷ്ഠരായ യുവാക്കളും സ്നാനം ചെയ്തു.

Verse 47

ततः शुक्लत्वमापन्नास्तेजोवीर्यसमन्विताः । भवंति तत्प्रभावेन प्रयांति च परां गतिम्

അപ്പോൾ അവർ ശുക്ലത്വം പ്രാപിച്ച് തേജസ്സും വീര്യവും സമന്വിതരായി; ആ തീർത്ഥത്തിന്റെ പ്രഭാവത്താൽ അവർ പരമഗതിയിലേക്കു പോകുന്നു.

Verse 48

अथ तद्वासवो दृष्ट्वा शुक्लतीर्थं प्रमुक्तिदम् । पूरयामास रजसा मानुषोत्थभयेन च

പിന്നീട് വാസവൻ (ഇന്ദ്രൻ) മോക്ഷദായകമായ ശുക്ലതീർത്ഥം കണ്ടിട്ട്, മനുഷ്യരിൽ നിന്നുയർന്ന ഭയത്താൽ അതിനെ പൊടിയാൽ നിറച്ചു.

Verse 49

अद्यापि तत्र यत्किंचिज्जायतेऽथ तृणादिकम् । तत्सर्वं शुक्लतामेति तत्तोयस्य प्रभावतः

ഇന്നും അവിടെ എന്തു ജനിച്ചാലും—പുല്ല് മുതലായവയും—ആ ജലത്തിന്റെ പ്രഭാവത്താൽ എല്ലാം ശുക്ലമായി മാറുന്നു.

Verse 50

श्वैतैस्तैस्तारयेत्सर्वान्पितॄन्नरकगानपि

ആ ശ്വേത അർപ്പണങ്ങൾ/ഉപചാരങ്ങൾകൊണ്ട്, ശുക്ലതീർത്ഥപ്രഭാവത്താൽ നരകഗതരായ പിതൃകളെയും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാ പിതൃകളെയും തരിക്കാം.

Verse 51

तत्तीर्थोत्थां मृदं गात्रे योजयित्वा नरोत्तमः । स्नानं करोति तीर्थानां सर्वेषां लभते फलम्

ആ തീർത്ഥത്തിൽ നിന്നുയർന്ന മണ്ണ് ദേഹത്തിൽ ലേപിച്ച് സ്നാനം ചെയ്യുന്ന നരോത്തമൻ, എല്ലാ തീർത്ഥസ്നാനഫലവും പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 52

यस्तैर्दर्भैर्नरो भक्त्या तिलैश्चारण्यसंभवैः । करोति तर्पणं विप्राः स प्रीणाति पितामहान्

ഹേ ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ആ ദർഭകളും ആ വനത്തിൽ ഉദ്ഭവിച്ച എള്ളും ഭക്തിയോടെ ഉപയോഗിച്ച് തർപ്പണം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യൻ തന്റെ പിതൃപുരുഷന്മാരെയും പിതാമഹന്മാരെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു।

Verse 53

अथाश्वमेधात्संप्राप्यं गयाश्राद्धेन यत्फलम् । नीलसंज्ञगवोत्सर्गे तथात्रापि द्विजोत्तमाः

ഹേ ദ്വിജോത്തമന്മാരേ, അശ്വമേധയാഗത്തിലും ഗയാശ്രാദ്ധത്തിലും ലഭിക്കുന്ന പുണ്യഫലം, ഇവിടെ ‘നീലാ’ എന്ന പേരുള്ള ഗാവിന്റെ ഉത്സർഗ്ഗം (ദാനം/വിമോചനം) ചെയ്താലും അതുപോലെ തന്നെ ലഭിക്കുന്നു।

Verse 54

ऋषय ऊचुः । शुक्लतीर्थं कथं जातं तत्र त्वं सूतनंदन । विस्तरेण समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः

ഋഷിമാർ പറഞ്ഞു—ഹേ സൂതനന്ദന, അവിടെ ശുക്ലതീർത്ഥം എങ്ങനെ ഉദ്ഭവിച്ചു? ഞങ്ങൾക്ക് മഹത്തായ കൗതുകമുണ്ട്; വിശദമായി പറയുക।

Verse 55

सूत उवाच । श्वेतद्वीपः समानीतो विष्णुना प्रभविष्णुना । तत्क्षेत्रे कलिभीतेन यथा शौक्ल्यं न संत्यजेत्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—സർവ്വശക്തനായ വിഷ്ണു ശ്വേതദ്വീപിനെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നു; ആ പുണ്യക്ഷേത്രത്തിൽ—കലിയുടെ ഭയത്താൽ—അത് തന്റെ ശ്വേതത്വം (ശുദ്ധി) ഉപേക്ഷിക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന്।

Verse 56

कलिकालेन संस्पृष्टः श्वेतद्वीपोऽपि श्यामताम् । न प्रयाति द्विजश्रेष्ठास्ततस्तत्र निवेशितः

ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, കലികാലത്തിന്റെ സ്പർശം ഉണ്ടായാലും ശ്വേതദ്വീപം ശ്യാമത്വത്തിലേക്ക് പോകുന്നില്ല; അതുകൊണ്ടുതന്നെ അത് അവിടെ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു।