Adhyaya 28

Verse 1

लोमश उवाच । कुमारं स्वांकमारोप्य उवाच जगदीश्वरः । देवान्प्रति तदा रुद्रः सेंद्रान्भर्गः प्रतापवान्

ലോമശൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ ജഗദീശ്വരൻ കുമാരനെ തന്റെ മടിയിൽ ഇരുത്തി, ഇന്ദ്രസഹിത ദേവന്മാരോടു ആ പ്രതാപവാൻ രുദ്രൻ, ദീപ്തിമാൻ ഭർഗൻ, അരുളിച്ചെയ്തു।

Verse 2

किं कार्यं कथ्यतां देवाः कुमारेणाधुना मम । तदोचुः सहिताः सर्वे देवं पशुपतिं प्रति

“ഹേ ദേവന്മാരേ, എന്റെ കുമാരനാൽ ഇപ്പോൾ ഏതു കാര്യം നിർവഹിക്കേണ്ടതാണ്? പറയുവിൻ।” അപ്പോൾ എല്ലാവരും ചേർന്ന് ദേവൻ പശുപതിയോടു പറഞ്ഞു।

Verse 3

तारकाद्भयमुत्पन्नं सर्वेषां जगतां विभो । त्राता त्वं जगतां स्वामी तस्मात्त्राणं विधीयताम्

“ഹേ വിഭോ, താരകന്റെ കാരണത്താൽ സർവ്വ ലോകങ്ങൾക്കും ഭയം ഉദിച്ചിരിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ ജഗത്തിന്റെ ത്രാതാവും സ്വാമിയും ആകുന്നു; അതുകൊണ്ട് രക്ഷ വിധിക്കണമേ।”

Verse 4

कुमारेण हतोऽद्यैव तारको भविता प्रभो । तस्मादद्यैव यास्यामस्तारकं हंतुमुद्यताः

“പ്രഭോ, ഇന്നുതന്നെ കുമാരനാൽ താരകൻ വധിക്കപ്പെടും. അതുകൊണ്ട് ഇന്നുതന്നെ ഞങ്ങൾ താരകനെ സംഹരിക്കാൻ ഒരുക്കമായി പുറപ്പെടാം।”

Verse 5

तथेति मत्वा सहसा निर्जग्मुस्ते तदा सुराः । कार्त्तिकेयं पुरस्कृत्य शंकरातमजमेव हि

“തഥാസ്തു” എന്നു കരുതി ദേവന്മാർ അതിവേഗം പുറപ്പെട്ടു; ശങ്കരാത്മജനായ കാർത്തികേയനെ മുൻപിൽ നിർത്തി।

Verse 6

सर्वे मिलित्वा सहसा ब्रह्मविष्णुपुरोगमाः । देवानामुद्यमं श्रुत्वा तारकोऽपि महाबलः

ബ്രഹ്മാവിനെയും വിഷ്ണുവിനെയും മുൻനിർത്തി ദേവന്മാർ എല്ലാവരും പെട്ടെന്നു ഒന്നിച്ചു ചേർന്നു. ദേവരുടെ യുദ്ധോദ്യമം കേട്ട് മഹാബലൻ താരകനും ഉണർന്നു.

Verse 7

सैन्येन महता चैव ययौ योद्धुं सुरान्प्रति । देवैर्दृष्टं समायातं तारकस्य महद्बलम्

അവൻ മഹാസൈന്യവുമായി ദേവന്മാരെതിരെ യുദ്ധത്തിനായി പുറപ്പെട്ടു. താരകന്റെ മഹാബലം തങ്ങളിലേക്കു വരുന്നതായി ദേവന്മാർ കണ്ടു.

Verse 8

तदा नभोगता वाणी ह्युवाच परिसांत्व्य तान् । शांकरिं च पुरस्कृत्य सर्वे यूय प्रतिष्ठिताः

അപ്പോൾ ആകാശവാണി അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു— “ശാങ്കരിയെ (പാർവതിയെ) മുൻനിർത്തിയാൽ നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ദൃഢമായി സ്ഥാപിതരും സംരക്ഷിതരുമാണ്.”

Verse 9

दैत्यान्विजित्य संग्रामे जयिनो हि भविष्यथ

“യുദ്ധത്തിൽ ദൈത്യരെ ജയിച്ച് നിങ്ങൾ തീർച്ചയായും വിജയികളാകും.”

Verse 10

वाचं तु खेचरीं श्रुत्वा देवाः सर्वे समुत्सुकाः । कुमारं च पुरस्कृत्य सर्वे ते गतसाध्वसाः

ആകാശവാണി കേട്ടപ്പോൾ ദേവന്മാർ എല്ലാവരും ഉത്സുകരായി. കുമാരനെ മുൻനിർത്തി അവർ എല്ലാവരും ഭയമൊഴിഞ്ഞവരായി.

Verse 11

युद्धकामाः सुरा यावत्तावत्सर्वे समागताः । वरणार्थं कुमारस्य सुता मृत्योर्दुरत्यया

യുദ്ധകാംക്ഷയോടെ ദേവന്മാർ എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചുകൂടിയ ഉടനെ, കുമാരനെ വരിക്കുവാൻ മരണത്തിന്റെ ദുർജയ പുത്രി അവിടെ എത്തി।

Verse 12

ब्रह्मणा नोदिता पूर्वं तपः परममाश्रिता । तपसा तेन महता कुमारं प्रति वै तदा । आगता दुहिता मृत्योः सेना नामैकसुंदरी

മുമ്പ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ പ്രേരണയാൽ അവൾ പരമ തപസ്സിനെ ആശ്രയിച്ചു. ആ മഹത്തായ തപസ്സിന്റെ ഫലമായി അവൾ അപ്പോൾ കുമാരന്റെ അടുക്കൽ എത്തി—മരണത്തിന്റെ പുത്രി, ‘സേന’ എന്ന അപൂർവസുന്ദരി।

Verse 13

तां दृष्ट्वा तेऽब्रुवन्सर्वे देवं पशुपतिं प्रति । एनं कुमारमुद्दिश्य आगता ह्यतिसुंदरी

അവളെ കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാവരും ദേവൻ പശുപതിയോട് പറഞ്ഞു—“ഈ അതിസുന്ദരി ഈ കുമാരനെയേ ലക്ഷ്യമാക്കി വന്നിരിക്കുന്നു।”

Verse 14

ब्रह्मणो वचनाच्चैव कुमारेण तदा वृता । अथ सेनापतिर्जातः कुमारः शांकरिस्तदा

ബ്രഹ്മാവിന്റെ വചനപ്രകാരം അപ്പോൾ കുമാരൻ അവളെ വരിച്ചു; അതേ സമയത്ത് ശങ്കരപുത്രനായ കുമാരൻ ദേവസേനയുടെ സേനാപതിയായി.

Verse 15

तदा शंखाश्च भेर्यश्च पटहानकगोमुखाः । तथा दुंदुभयो नेदुर्मृदंगाश्च महास्वनाः

അപ്പോൾ ശംഖുകളും ഭേരികളും പടഹങ്ങളും ആനകങ്ങളും ഗോമുഖങ്ങളും മുഴങ്ങി; കൂടാതെ ദുന്ദുഭികൾ ഗർജിച്ചു, മൃദംഗങ്ങൾ മഹാനാദം ഉയർത്തി।

Verse 16

तेन नादेन महता पूरितं च नभस्तलम् । तदा गौरी च गंगा च कृत्तिका मातरस्तथा । परस्परमथोचुस्ताः सुतो मम ममेति च

ആ മഹാനാദം കൊണ്ട് ആകാശമണ്ഡലം നിറഞ്ഞു. അപ്പോൾ ഗൗരി, ഗംഗ, കൃത്തികാമാതാക്കൾ പരസ്പരം പറഞ്ഞു—“ഇവൻ എന്റെ പുത്രൻ, തീർച്ചയായും എന്റെതുതന്നെ।”

Verse 17

एवं विवादमापन्नाः सर्वास्ता मातृकादयः । निवारिता नारदेन मौढ्यं मा कुरुतेति च

ഇങ്ങനെ ആ മാതൃകകളും മാതാക്കളും എല്ലാം തർക്കത്തിലായി. നാരദൻ അവരെ തടഞ്ഞ്, “മൗഢ്യം ചെയ്യരുത്” എന്നു പറഞ്ഞു.

Verse 18

पार्वत्यां शंकराज्जातो देवकार्यार्थसिद्धये । तूष्णींभूतास्तदा सर्वाः कृत्तिका मातृभिः सह

ദേവകാര്യസിദ്ധിക്കായി പാർവതിയിലും ശങ്കരനിലും നിന്ന് അദ്ദേഹം ജനിച്ചു. അപ്പോൾ കൃത്തികകൾ മാതൃഗണത്തോടുകൂടെ എല്ലാവരും മൗനമായി.

Verse 19

गुहेनोक्तास्तदा सर्वा ऋषिपत्न्यश्च कृत्तिकाः । नक्षत्राणि समाश्रित्य भवद्भिः स्थीयतां चिरम्

അപ്പോൾ ഗുഹൻ (കാർത്തികേയൻ) ഋഷിപത്നിമാരോടും കൃത്തികകളോടും പറഞ്ഞു—“നക്ഷത്രങ്ങളെ ആശ്രയിച്ച് നിങ്ങൾ അവിടെ ദീർഘകാലം നിലകൊള്ളുക।”

Verse 20

तथा मातृगणस्तेन स्वामिना स्थापितो दिवि । मृत्योः कन्यां च संगृह्य कार्त्तिकेयस्त्वरान्वितः

അതുപോലെ ആ സ്വാമി മാതൃഗണത്തെ സ്വർഗത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചു. മരണത്തിന്റെ പുത്രിയെ കൂടെ എടുത്ത്, അതിവേഗത്തോടെ കാർത്തികേയൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

Verse 21

इंद्रं प्रोवाच भगवान्कुमारः शंकरात्मजः । दिवं याहि सुरैः सार्द्धं राज्यं कुरु निरन्तरम्

ശങ്കരാത്മജനായ ഭഗവാൻ കുമാരൻ ഇന്ദ്രനോട് അരുളിച്ചെയ്തു—“ദേവന്മാരോടുകൂടെ സ്വർഗത്തിലേക്കു പോവുക; നിന്റെ രാജ്യം നിരന്തരമായി ഭരിക്ക.”

Verse 22

इंद्रेणोक्तः कुमारो हि तारकेण प्रपीडिताः । स्वर्गाद्विद्राविताः सर्वे वयं याता दिशो दश

ഇന്ദ്രൻ കുമാരനോട് പറഞ്ഞു—“താരകൻ ഞങ്ങളെ ഭീകരമായി പീഡിപ്പിച്ചു; സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന് ഓടിക്കളയപ്പെട്ട് ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും പത്തു ദിക്കുകളിലേക്കു പാഞ്ഞുപോയി।”

Verse 23

किं पृच्छसि महाभाग अस्मान्पदपरिच्युतान् । एवमुक्तस्तदा तेन वज्रिणाशंकरात्मजः । प्रहस्येंद्रं प्रति तदा मा भैषीत्यभयं ददौ

“മഹാഭാഗാ! ഞങ്ങൾ പദച്യുതരായിരിക്കുന്നു; പിന്നെ ഞങ്ങളെ എന്തിന് ചോദിക്കുന്നു?” എന്നു വജ്രധാരി ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ശങ്കരപുത്രൻ പുഞ്ചിരിച്ച് ഇന്ദ്രനോട് “ഭയപ്പെടേണ്ട” എന്നു പറഞ്ഞു അഭയം നൽകി।

Verse 24

यावत्कथयतस्तस्य शांकरेश्च महात्नः । कैलासं तु गते रुद्रे पार्वत्या प्रमथैः सह

ആ മഹാത്മാവായ ശങ്കരപുത്രൻ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, രുദ്രൻ പാർവതിയോടും പ്രമഥന്മാരോടും കൂടി കൈലാസത്തിലേക്കു പോയിരുന്നു।

Verse 25

आजगाम महादैत्यो दैत्यसेनाभिरावृतः । रणदुंदुभयो नेदुस्तता प्रलयभीषणाः

ദാനവസേനകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട മഹാദൈത്യൻ എത്തി; യുദ്ധദുന്ദുഭികൾ മുഴങ്ങി, പ്രളയഭീതിപോലെ ഭയങ്കരമായി।

Verse 26

रणकर्कशतूर्याणि डिंडिमान्यद्भुतानि च । गोमुखाः खरश्रृंगाणि काहलान्येव भूरिशः

യുദ്ധത്തിന്റെ കർക്കശ തൂര്യനാദങ്ങൾ മുഴങ്ങി—അത്ഭുതമായ ഡിണ്ഡിമങ്ങൾ, ഗോമുഖശൃംഗങ്ങൾ, ഗർദഭശൃംഗങ്ങൾ, കൂടാതെ അനേകം കാഹലങ്ങളും മുഴങ്ങിത്തുടങ്ങി।

Verse 27

वाद्यभेदा आवाद्यंत तस्मिन्दैत्यसमागमे । गर्जमानास्तदा वीरस्तारकेण सहैव तु

ആ ദൈത്യസമാഗമത്തിൽ നാനാവിധ വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങി; പിന്നെ താരകന്റെ കൂടെ ആ വീരൻ ഗർജിച്ചു।

Verse 28

उवाच नारदो वाक्यं तारकं देवकण्टकम्

ദേവന്മാർക്ക് കണ്ഠകമായ താരകനെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് നാരദൻ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു।

Verse 29

नारद उवाच । पुरा देवैः कृतो यत्नो वधार्थं नात्र संशयः । तवैव चासुरश्रेष्ठ मयोक्तं नान्यथा भवेत्

നാരദൻ പറഞ്ഞു—മുമ്പ് ദേവന്മാർ നിന്റെ വധത്തിനായി ശ്രമം ചെയ്തിരുന്നു; ഇതിൽ സംശയമില്ല। അസുരശ്രേഷ്ഠാ, ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞത് നിന്റെ കാര്യത്തിൽ തന്നെയുള്ള സത്യം; അത് മറ്റെങ്ങനെ സംഭവിക്കുകയില്ല।

Verse 30

कुमारोऽयं च शर्वस्य तवार्थं चोपपादितः । एवं ज्ञात्वा महाबाहो कुरु यत्नं समाहितः

ഈ കുമാരൻ ശർവൻ (ശിവൻ) എന്ന ദേവന്റെ പുത്രൻ; നിന്റെ കാര്യമെന്നോണം പ്രത്യേകമായി അവതരിച്ചവൻ। ഇത് അറിഞ്ഞ്, മഹാബാഹോ, ഏകാഗ്രചിത്തത്തോടെ പരിശ്രമിക്കൂ।

Verse 31

नारदोक्तं निशम्याथ तारकः प्रहसन्निव । उवाच वाक्यं मेधावी गच्छ त्वं च पुरंदरम्

നാരദന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ബുദ്ധിമാനായ താരകൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: 'നീ പോയി ആ പുരന്ദരനോട് (ഇന്ദ്രനോട്) പറയുക.'

Verse 32

मम वाक्यं महर्षे त्वं वद शीघ्रं यथातथम् । कुमारं च पुरस्कृत्य मया योद्धुं त्वमिच्छसि

'ഹേ മഹർഷേ! എന്റെ ഈ വാക്കുകൾ വേഗത്തിൽ ഉള്ളതുപോലെ പറയുക. കുമാരനെ (കാർത്തികേയനെ) മുന്നിൽ നിർത്തി എന്നോട് യുദ്ധം ചെയ്യാൻ നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.'

Verse 33

मूढभावं समाश्रित्य कर्तुमिच्छसि नान्यथा । मनुष्यमेकमाश्रित्य मुचुकुन्दाख्यमेव च

'വിഡ്ഢിത്തത്തെ ആശ്രയിച്ച് നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെ ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, അല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല. മുചുകുന്ദൻ എന്ന ഒരു മനുഷ്യനെ ആശ്രയിച്ച്.'

Verse 34

तत्प्रभावेऽमरावत्यां स्थितोऽसि त्वं न चान्यथा । कौमारं बलमाश्रित्य तिष्ठसे त्वं ममाग्रतः

'അവന്റെ പ്രഭാവത്താലാണ് നീ അമരാവതിയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്, അല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല. ഇപ്പോൾ കുമാരന്റെ ബലത്തെ ആശ്രയിച്ച് നീ എന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു.'

Verse 35

त्वां हनिष्याम्यहं मन्दलोकपालैः सहैव हि । एवं कथय देवेन्द्रं देवर्षे नान्यथा वद

'ആ നിസ്സാരരായ ലോകപാലകരോടൊപ്പം നിന്നെ ഞാൻ വധിക്കും. ഹേ ദേവർഷേ! ദേവേന്ദ്രനോട് ഇപ്രകാരം തന്നെ പറയുക, മറിച്ചല്ല.'

Verse 36

तथेति मत्वा भगवान्स नारदो ययौ सुराञ्छक्रपुरोगमांश्च । आचष्ट सर्वं ह्यसुरेन्द्रभाषितं सहोपहासं मतिमांस्तथैव

“തഥാസ്തു” എന്നു കരുതി ഭഗവാൻ നാരദൻ ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) മുൻപന്തിയിലുള്ള ദേവന്മാരുടെ അടുക്കൽ ചെന്നു. അസുരേന്ദ്രൻ പരിഹാസസഹിതം പറഞ്ഞതെല്ലാം ജ്ഞാനിയായ നാരദൻ യഥാതഥമായി അറിയിച്ചു.

Verse 37

नारद उवाच । भवद्भिः श्रूयतां देवा वचनं मम नान्यथा । तारकेण यदुक्तं च सानुगे नावधार्यताम्

നാരദൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവന്മാരേ, എന്റെ വാക്കുകൾ യഥാതഥമായി കേൾക്കുവിൻ. താരകൻ അനുചരന്മാരോടുകൂടെ പറഞ്ഞതിനെ യഥാവിധി ഹൃദയത്തിൽ ധരിക്കുവിൻ.

Verse 38

तारक उवाच । त्वां हनिष्यामि रे मूढ नान्यथा मम भाषितम्

താരകൻ പറഞ്ഞു—എ മൂഢാ, ഞാൻ നിന്നെ വധിക്കും; എന്റെ പ്രഖ്യാപനം മറ്റെങ്ങനെ ആകുകയില്ല.

Verse 39

मुचुकुन्दं समासाद्य लोकपालैश्च पूजितः । न त्वया भीरुणा योत्स्ये देवो भूत्वा नराश्रितः

ലോകപാലന്മാരാലും പൂജിക്കപ്പെടുന്ന മുചുകുന്ദ രാജാവിനെ സമീപിച്ച്—ഞാൻ ദേവനായിട്ടും മനുഷ്യാവസ്ഥയിൽ ആശ്രയം എടുത്തവൻ—നിന്നുപോലുള്ള ഭീരുവിനോട് യുദ്ധം ചെയ്യുകയില്ല.

Verse 40

तस्य वाक्यं निशम्योचुः सर्वे देवाः सवासवाः । कुमारं च पुरस्कृत्य नारदं चर्षिसत्तमम्

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഇന്ദ്രനോടുകൂടിയ എല്ലാ ദേവന്മാരും മറുപടി പറഞ്ഞു—കുമാരനെ മുൻപിൽ നിർത്തി, ഋഷിശ്രേഷ്ഠനായ നാരദനെയും കൂടെ ചേർത്തുകൊണ്ട്.

Verse 41

जानासि त्वं हि देवर्षे कुमारस्य बलाबलम् । अज्ञो भूत्वा कथं वाक्यमुक्तं तस्य ममाग्रतः

ഹേ ദേവർഷേ! കുമാരന്റെ ബലവും അതിന്റെ പരിധിയും നീ നന്നായി അറിയുന്നു. എങ്കിൽ അജ്ഞനെന്നപോലെ നടിച്ച് എന്റെ സന്നിധിയിൽ അവനെക്കുറിച്ച് ഇങ്ങനെ എങ്ങനെ പറഞ്ഞു?

Verse 42

प्रहस्य नारदो वाक्यमुवाच तस्य सन्निधौ । अहमप्युपहासं च वाक्यं तारकमुक्तवान्

അവന്റെ സന്നിധിയിൽ നാരദൻ പുഞ്ചിരിച്ച് പറഞ്ഞു—“ഞാനും താരകനെ പരിഹസിക്കുന്ന വാക്കുകൾ പറഞ്ഞിരുന്നു.”

Verse 43

जानीध्वममराः सर्वे कुमारं जयिनं सुराः । भविष्यत्यत्र मे वाक्यं नात्र कार्याविचारणा

ഹേ അമരദേവന്മാരേ! നിങ്ങളെല്ലാവരും അറിയുക—കുമാരൻ തന്നെയാണ് ജയശീലൻ. ഇവിടെ എന്റെ വാക്ക് നിശ്ചയം ഫലിക്കും; ഇതിൽ സംശയമോ അതിവിചാരമോ വേണ്ട.

Verse 44

नारदस्य वचः श्रुत्वा सर्वे देवा मुदान्विताः । ऐकपद्येन चोत्तस्थुर्योद्धुकामाश्च तारकम्

നാരദന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് എല്ലാ ദേവന്മാരും ആനന്ദത്തോടെ നിറഞ്ഞു. അവർ ഒരുമിച്ച് എഴുന്നേറ്റ് താരകനെതിരെ യുദ്ധം ചെയ്യാൻ ഉത്സുകരായി.

Verse 45

कुमारं गजमारोप्य देवेन्द्रो ह्यग्रगोऽभवत् । सुरसैन्येन महता लोकपालैः समावृतः

കുമാരനെ ഗജത്തിന്മേൽ ആരൂഢനാക്കി ദേവേന്ദ്രൻ ഇന്ദ്രൻ അഗ്രഭാഗത്ത് മുന്നേറി. അവൻ ദേവന്മാരുടെ മഹാസൈന്യവും ലോകപാലകരും ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരുന്നു.

Verse 46

तदा दुन्दुभयो नेदुर्भेरीतूर्याण्यनेकशः । वीणावेणुमृदंगानि तथा गन्धर्वनि स्वनाः

അപ്പോൾ ദുന്ദുഭികൾ മുഴങ്ങി; അനേകം ഭേരികളും തൂര്യങ്ങളും ഘോഷിച്ചു. വീണ, വേണു, മൃദംഗ നാദങ്ങളോടൊപ്പം ഗന്ധർവരുടെ മധുരഗാനധ്വനിയും പരന്നു।

Verse 47

गजं दत्त्वा महेंद्राय कुमारो यानमारुहत् । अनेकरत्नसंवीतं नानाश्चर्यसमन्वितम् । विचित्रचित्रं सुमहत्तथाश्चर्यसमन्वितम्

മഹേന്ദ്രനായ ഇന്ദ്രനു ഗജം ദാനം നൽകി കുമാരൻ ഒരു ദിവ്യയാനത്തിൽ ആരൂഢനായി—അനേകം രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കൃതവും, നാനാവിധ അത്ഭുതങ്ങളാൽ സമ്പന്നവും, വിശാലവും, വിചിത്ര ചിത്രവിന്യാസങ്ങളാൽ ശോഭിതവുമായിരുന്നു അത്।

Verse 48

विमानमारुह्य तदा महायशाः स शांकरिः सर्वगणैरुपेतः । श्रिया समेतः परया बभौ महान्स वीज्यमानश्चमरैर्महाप्रभैः

അപ്പോൾ മഹായശസ്സുള്ള ശാങ്കരി (കുമാരൻ) വിമാനം ആരൂഢനായി, എല്ലാ ഗണങ്ങളോടും കൂടെ, പരമശ്രീയാൽ സമന്വിതനായി മഹത്തായ തേജസ്സോടെ പ്രകാശിച്ചു; മഹാപ്രഭ ചാമരങ്ങളാൽ അവനെ വീശിക്കൊണ്ടിരുന്നു।

Verse 49

प्राचे तसं छत्र महामणिप्रभं रत्नैरुपेतं बहुभिर्विराजितम् । धृतं तदा तेन कुमारमूर्द्धनि चन्द्रैः किरणैः सुशोभितम्

അപ്പോൾ കിഴക്കുദിക്കിൽ മഹാമണികളുടെ പ്രഭയിൽ ദീപ്തമായ, അനേകം രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കൃതമായ രാജഛത്രം കുമാരന്റെ ശിരസ്സിന് മീതെ ധരിക്കപ്പെട്ടു—ചന്ദ്രകിരണങ്ങളാൽ ശോഭിച്ചതുപോലെ।

Verse 50

संमीलितास्तदा सव देवा इन्द्रपुरोगमाः । बलैः स्वैः स्वैः परिक्रांता योद्धुकामा महाबलाः

അപ്പോൾ ഇന്ദ്രൻ മുൻപിൽ നിൽക്കേ എല്ലാ ദേവന്മാരും ഒന്നിച്ചു ചേർന്നു. അവർ തത്തത്തം സൈന്യങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവരായി, മഹാബലികളായി, യുദ്ധാഭിലാഷത്തോടെ ഉത്സുകരായിരുന്നു।

Verse 51

यमेऽपि स्वगणैः सार्द्धं मरुद्भिश्च सदागतिः । पाथोभिर्वरुणस्तत्र कुबेरो गुह्यकैः सह । ईशोऽपि प्रमथैः सार्द्धं नैरृतो व्याधिभिः सह

യമനും തന്റെ ഗണങ്ങളോടുകൂടെ എത്തി; സദാ ചലിക്കുന്ന മരുതന്മാരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. വരുണൻ ജലസമൂഹങ്ങളോടെ, കുബേരൻ ഗുഹ്യകരോടുകൂടെ, ഈശൻ (ശിവൻ) പ്രമഥന്മാരോടുകൂടെ വന്നു; നൈഋതനും വ്യാധികളുടെ സംഘങ്ങളോടുകൂടെ എത്തി।

Verse 52

एवं तेऽष्टौ लोकपा योद्धुकामाः सर्वे मिलित्वा तारकं हंतुमेव । पुरस्कृत्वा शांकरिं विश्ववंद्यं सेनापतिं चात्मविदां वरिष्ठम्

ഇങ്ങനെ എട്ട് ലോകപാലന്മാരും യുദ്ധാഭിലാഷത്തോടെ ഒന്നിച്ചു ചേർന്ന്, ഒരേ ലക്ഷ്യത്തോടെ—താരകനെ വധിക്കാനായി—മുന്നേറി. ലോകം വന്ദിക്കുന്ന ശാങ്കരീ ശക്തിയെയും, ആത്മവിദ്യയിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ സേനാപതിയെയും മുൻപിൽ നിർത്തി അവർ പ്രസ്ഥാനം ചെയ്തു।

Verse 53

एवं ते योद्धुकामा हि अवतेरुश्च भूतलम् । अंतर्वेद्यां स्थिताः सर्वे गंगा यमुनमध्यगाः

ഇങ്ങനെ യുദ്ധാഭിലാഷത്തോടെ അവർ ഭൂതലത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി; ഗംഗയും യമുനയും തമ്മിലുള്ള പുണ്യമായ അന്തർവേദിയിൽ എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ നിലകൊണ്ടു।

Verse 54

पातालाच्च समायातास्तारकस्योपजीविनः । चेरुरंगबलोपेता हन्तुकामाः सुरान्रणे

പാതാളത്തിൽ നിന്നുമെത്തി താരകന്റെ ആശ്രിതർ. ദേഹബലസമ്പന്നരായി അവർ ചുറ്റി നടന്നു; യുദ്ധത്തിൽ ദേവന്മാരെ വധിക്കാനായിരുന്നു അവരുടെ ആഗ്രഹം।

Verse 55

तारको हि समायातो विमानेन विराजितः । छत्रेण च महातेजा ध्रियमाणेन मूर्द्धनि

താരകനും വിമാനം അലങ്കരിച്ച് വിരാജിച്ചുകൊണ്ട് എത്തി. ആ മഹാതേജസ്സുള്ളവന്റെ ശിരസ്സിന് മുകളിൽ രാജച്ഛത്രം ധരിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു।

Verse 56

चामरैर्विज्यमानो हि शुशुभे दैत्यराट् स्वयम्

ചാമരങ്ങളാൽ വീശപ്പെടുമ്പോൾ ദൈത്യരാജാവ് സ്വയം അത്യന്തം ശോഭിച്ചു പ്രകാശിച്ചു.

Verse 57

एवं देवाश्च दैत्याश्च अंतर्वेद्यां स्थितास्तदा । सैन्येन महता तत्र व्यूहान्कृत्वा पृथक्पृथक्

ഇങ്ങനെ അന്നേരം അന്തർവേദിയിൽ നിലകൊണ്ട ദേവന്മാരും ദൈത്യന്മാരും അവിടെ മഹാസൈന്യത്തെ വേർവേർ വ്യൂഹങ്ങളായി ക്രമപ്പെടുത്തി.

Verse 58

गजान्कृत्वा ह्येकतश्च हयांश्च विविधांस्तथा । स्यंदनानिविचित्राणि नानारत्नयुतानि च

ഒരു വശത്ത് ഗജങ്ങളെ, അതുപോലെ വിവിധ അശ്വങ്ങളെ നിർത്തി, നാനാരത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച വിചിത്ര രഥങ്ങളെയും ഒരുക്കി.

Verse 59

पदाता बहवस्तत्र शक्तिशूलपरश्वधैः । खड्गतोमरनाराचैः पाशमुद्गरशोभिताः

അവിടെ അനവധി പദാതികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവർ ശക്തി, ശൂലം, പരശു ധരിച്ചു, ഖഡ്ഗം, തോമരം, നാരാചം, പാശം, മുദ്ഗരം എന്നിവകൊണ്ട് ശോഭിച്ചു.

Verse 60

ते सेने सुरदैत्यानां शुशुभाते परस्परम् । हंतुकामास्तदा ते वै स्तूयमानाश्च बन्धुभिः

ദേവന്മാരുടെയും ദൈത്യന്മാരുടെയും ആ രണ്ടു സേനകളും പരസ്പരം നേരെ ശോഭിച്ചു; അപ്പോൾ അവർ തമ്മിൽ തമ്മിൽ വധിക്കുവാൻ ഉത്സുകരായി, ബന്ധുക്കളുടെ സ്തുതിയാൽ പ്രോത്സാഹിതരായി നിന്നു.