Adhyaya 9

Verse 1

शिवशर्मोवाच । का इमा रूपलावण्य सौभाग्यनिधयः स्त्रियः । दिव्यालंकारधारिण्यो दिव्यभोगसमन्विताः

ശിവശർമൻ പറഞ്ഞു—രൂപലാവണ്യസൗഭാഗ്യങ്ങളുടെ നിധിയായ ഈ സ്ത്രീകൾ ആരാണ്? ദിവ്യാഭരണധാരിണികളും ദിവ്യഭോഗസമന്വിതരുമാണ്।

Verse 2

गणावूचतुः । एता वारविलासिन्यो यज्ञभाजां प्रियंकराः । गीतज्ञा नृत्यकुशला वाद्यविद्या विचक्षणाः

ആ രണ്ടു ഗണങ്ങൾ പറഞ്ഞു—ഇവർ നഗരത്തിലെ വാരവിലാസിനികൾ; യജ്ഞപുണ്യഭാജന്മാർക്ക് പ്രിയം വരുത്തുന്നവർ. ഗീതജ്ഞർ, നൃത്തകുശലർ, വാദ്യവിദ്യയിൽ വിവേകികൾ।

Verse 3

कामकेलिकलाभिज्ञा द्यूतविद्याविशारदाः । रसज्ञा भाववेदिन्यश्चतुराश्चोचितोक्तिषु

അവർ കാമകേളികലകളിൽ അഭിജ്ഞർ, ദ്യൂതവിദ്യയിൽ വിശാരദർ, രസജ്ഞർ, ഭാവവേദിനികൾ, യുക്തമായ മധുരവചനങ്ങളിൽ ചതുരർ।

Verse 4

नानादेश विशेषज्ञा नानाभाषा सुकोविदाः । संकेतोदंतनिपुणा नैकास्वैरचरा मुदा

അവർ പല ദേശങ്ങളിലെ പ്രത്യേകാചാരങ്ങളിൽ വിദഗ്ധർ, പല ഭാഷകളിൽ അത്യന്തം പ്രാവീണ്യമുള്ളവർ, സംകേത-ഇംഗിതങ്ങളിൽ നിപുണർ, ആനന്ദത്തോടെ പലവിധം സ്വൈരമായി സഞ്ചരിക്കുന്നവർ।

Verse 5

लीलानर्मसुसाभिज्ञाः सुप्रलापेषु पंडिताः । यूनां मनांसि सततं स्वैर्हावै रमयंत्यमूः

ഈ അപ്സരസ്സുകൾ ലീലാ-നർമങ്ങളിൽ നിപുണരും മധുരസംഭാഷണത്തിൽ പണ്ഡിതരുമാകുന്നു; തങ്ങളുടെ ഹാവഭാവ-ലാസ്യങ്ങളാൽ അവർ എപ്പോഴും യുവാക്കളുടെ മനസ്സിനെ രമിപ്പിക്കുന്നു।

Verse 6

निर्मथ्यमानात्क्षीरोदात्पूर्वमप्सरसस्त्वमूः । निःसृतास्त्रिजगज्जेतुर्मोहनास्त्रमनोभुवः

ക്ഷീരസാഗരം ആദ്യം മഥിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ഈ അപ്സരസ്സുകൾ ഉദ്ഭവിച്ചു; ത്രിജഗജ്ജേതാവായ മനോഭവൻ (കാമൻ) എന്നവന്റെ മോഹനാസ്ത്രം ഇവരാണ്।

Verse 7

उर्वशी मेनका रंभा चंद्रलेखा तिलोत्तमा । वपुष्मतीकांतिमती लीलावत्युत्पलावती

ഉർവശീ, മേനകാ, രംഭാ, ചന്ദ്രലേഖാ, തിലോത്തമാ; കൂടാതെ വപുഷ്മതീ, കാന്തിമതീ, ലീലാവതീ, ഉത്പലാവതീ—ഇവരാണ് അപ്സരസ്സുകൾ।

Verse 8

अलंबुषा गुणवती स्थूलकेशी कलावती । कलानिधिर्गुणनिधिः कर्पूरतिलकोर्वरा

അലമ്പുഷാ, ഗുണവതീ, സ്ഥൂലകേശീ, കലാവതീ; കൂടാതെ കലാനിധി, ഗുണനിധി, കർപ്പൂരതിലകാ, ഉർവരാ—ഇവരും അപ്സരസ്സുകൾ।

Verse 9

अनंगलतिका चापि तथा मदनमोहिनी । चकोराक्षी चंद्रकला तथा मुनिमनोहरा

അനംഗലതികയും, അതുപോലെ മദനമോഹിനിയും; ചകോരാക്ഷീ, ചന്ദ്രകലാ, മുനിമനോഹരാ—ഇവരും അപ്സരസ്സുകൾ।

Verse 10

ग्रावद्रावा तपोद्वेष्टी चारुनासा सुकर्णिका । दारुसंजीविनी सुश्रीः क्रतुशुल्का शुभानना

ഗ്രാവദ്രാവാ, തപോദ്വേഷ്ടീ, ചാരുനാസാ, സുകർണികാ; ദാരുസഞ്ജീവിനീ, സുശ്രീ, ക്രതുശുൽക്കാ, ശുഭാനനാ—ഇവരും അപ്സരസ്സുകളുടെ ഗണത്തിൽ പ്രസിദ്ധരാണ്.

Verse 11

तपःशुल्का तीर्थशुल्का दानशुल्का हिमावती । पंचाश्वमेधिका चैव राजसूयार्थिनी तथा

തപഃശുൽക്കാ, തീർത്ഥശുൽക്കാ, ദാനശുൽക്കാ, ഹിമാവതീ; കൂടാതെ പഞ്ചാശ്വമേധികാ, രാജസൂയാർത്ഥിനീ—ഇവരും അപ്സരസ്സുകളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

Verse 12

अष्टाग्निहोमिका तद्वद्वाजपेयशतोद्भवा । इत्याद्यप्सरसां श्रेष्ठं सहस्रं षष्टिसंमितम्

അഷ്ടാഗ്നിഹോമികാ, അതുപോലെ വാജപേയശതോദ്ഭവാ—ഇത്യാദി. ഇങ്ങനെ ശ്രേഷ്ഠ അപ്സരസ്സുകളുടെ എണ്ണം ആകെ ആയിരത്തി അറുപത്.

Verse 13

एतस्मिन्नप्सरोलोके वसंत्यन्या अपिस्त्रियः । सदा स्खलितलावण्याः सदास्खलितयौवनाः

ഈ അപ്സരലോകത്തിൽ മറ്റു പല സ്ത്രീകളും വസിക്കുന്നു—അവരുടെ ലാവണ്യം സദാ ഒഴുകി നിറയും; അവരുടെ യൗവനം സദാ പൂർണ്ണമായി നിലനിൽക്കും.

Verse 14

दिव्यांबरा दिव्यमाल्या दिव्यगंधानुलेपनाः । दिव्यभोगैः सुसंपन्नाः स्वेच्छाविधृतविग्रहाः

അവർ ദിവ്യവസ്ത്രധാരിണികൾ, ദിവ്യമാലാഭൂഷിതർ, ദിവ്യസുഗന്ധാനുലേപിതർ; ദിവ്യഭോഗങ്ങളാൽ സമ്പന്നരായി സ്വേച്ഛാനുസാരം രൂപം ധരിക്കുന്നു.

Verse 15

कृत्वा मासोपवासानि स्खलंति ब्रह्मचर्यतः । सकृदेव द्विकृत्वो वा त्रिःकृत्वो दैवयोगतः

മാസോപവാസങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടും ചിലർ ബ്രഹ്മചര്യവ്രതത്തിൽ നിന്ന് സ്ഖലിക്കാം—ദൈവയോഗബലത്താൽ ഒരിക്കൽ, രണ്ടിക്കൽ അല്ലെങ്കിൽ മൂന്നിക്കൽ പോലും।

Verse 16

ता इमा दिव्यभोगिन्यो रूपलावण्यसंपदः । निवसंत्यप्सरोलोके सर्वकामसमन्विताः

അവർ ദിവ്യഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നവരും രൂപലാവണ്യസമ്പന്നരുമാണ്; അപ്സരലോകത്തിൽ വസിച്ച് സർവകാമങ്ങളാലും സമന്വിതരായിരിക്കുന്നു।

Verse 17

कृत्वा व्रतानि सांगानि कामिकानि विधानतः । भवंति स्वैरचारिण्यो देवभोग्या इहागताः

വിധിപൂർവം അങ്ങോപാംഗങ്ങളോടുകൂടിയ കാമ്യവ്രതങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ച് അവർ ഇവിടെ സ്വൈരചാരിണികളായി, ദേവഭോഗത്തിന് യോഗ്യരായി വരുന്നു।

Verse 18

पतिव्रतधृता नार्यो बलेन बलिना धृताः । भर्तबुद्ध्यारमंतेतं कदाचित्ता इमा द्विज

ഈ പതിവ്രതസ്ത്രീകൾ ഒരു പ്രബലശക്തിയാൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു; ഹേ ദ്വിജ, ചിലപ്പോൾ അവർ അവനെ ഭർത്താവെന്ന ബുദ്ധിയോടെ കരുതി അവനിൽ തന്നെ രമിക്കുന്നു।

Verse 19

भर्तरि प्रोषिते याश्च ब्रह्मचर्यव्रताः सदा । विप्लवं ते सकृद्दैवात्ता एता वामलोचनाः

ഭർത്താവ് പ്രോഷിതനായിരിക്കെ സദാ ബ്രഹ്മചര്യവ്രതത്തിൽ നിലകൊണ്ടവർ ദൈവവശാൽ ഒരിക്കൽ സ്ഖലിച്ചു; അതിനാൽ അവർ ഈ വാമലോചനമാരായി മാറി।

Verse 20

कुसुमानि सुगंधीनि सुवासं चंदनं तथा । सुगौरं चापि कर्पूरं सुसूक्ष्माण्यंबराणि च

സുഗന്ധമുള്ള പുഷ്പങ്ങൾ, ഉത്തമ സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ, ചന്ദനം; പ്രകാശമുള്ള ശ്വേത കർപ്പൂരം കൂടാതെ അതിസൂക്ഷ്മ വസ്ത്രങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം അർപ്പിക്കേണ്ടതാണ്।

Verse 21

पर्णानि ऋजुताराणि जीर्णानि कठिनानि च । साग्राणि स्वर्णवर्णानि स्थूलनीलशिराणि च

ഇലകൾ—നേരായും ദൃഢമായും; പഴയതും കഠിനവുമായ; മൂർച്ചയുള്ള അഗ്രമുള്ള; സ്വർണവർണ്ണഛായയുള്ള; കട്ടിയുള്ള നീല ശിരകളുള്ള—എന്നിങ്ങനെ നിർദ്ദേശിക്കുന്നു।

Verse 22

सुवासोपस्कराढ्यानि नागवल्ल्या द्विजोत्तम । शय्याविचित्राभरणा रतिशालोचितानि च

ഹേ ദ്വിജോത്തമാ! ഉത്തമ വസ്ത്രങ്ങളും വൈഭവോപകരണങ്ങളും നിറഞ്ഞതും, നാഗവല്ലി (പാനലത) സഹിതവും; വിചിത്ര ശയ്യകളും ആഭരണങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും, രതിശാലയ്ക്ക് യോജ്യമായ വസ്തുക്കളും കൂടിയതും।

Verse 23

बहुकौतुकवस्तूनि समर्च्यद्विजदंपती । भोगदानमिदं काम्यं प्रतिसंक्रमणं रवेः

അനവധി മനോഹര വസ്തുക്കളാൽ ബ്രാഹ്മണ ദമ്പതികളെ വിധിപൂർവ്വം ആദരിച്ചു, ഈ കാമ്യമായ ‘ഭോഗദാനം’ രവി (സൂര്യൻ) സംക്രമണ സമയത്ത് നടത്തണം।

Verse 24

किंवा प्रतिव्यतीपातमेकसंवत्सरावधि । कोदादिति च मंत्रेण या दद्याद्वरवर्णिनी

അല്ലെങ്കിൽ ഓരോ പ്രതിവ്യതിീപാത അവസരത്തിലും, ഒരു വർഷകാലം മുഴുവൻ, ‘കോദാദിതി’ എന്ന മന്ത്രം ജപിച്ച് ശ്രേഷ്ഠവർണ്ണയായ സുന്ദരി ദാനം ചെയ്താൽ (അവൾ ആ ഫലം പ്രാപിക്കും)।

Verse 25

कामरूपधरो देवः प्रीयतामिति वादिनी । सा श्रेष्ठाऽप्सरसां मध्ये वसेत्कल्पमिहांगना

“ഇഷ്ടരൂപം ധരിക്കുന്ന ദേവൻ പ്രസന്നനാകട്ടെ” എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, അപ്സരസ്സുകളിൽ ശ്രേഷ്ഠയായ ആ സ്ത്രീ അവിടെ ഒരു പൂർണ്ണ കല്പകാലം വസിച്ചു।

Verse 26

कन्यारूपधराकाचिद्याभुक्ता केनचित्क्वचित् । देवरूपेण तं कालमारभ्य ब्रह्मचारिणी

കന്ന്യാരൂപം ധരിച്ച ഒരുത്തിയെ എവിടെയോ ആരോ ഭോഗിച്ചു; ആ സമയത്തുനിന്ന്—അത് ദേവരൂപത്തിൽ സംഭവിച്ചതിനാൽ—അവൾ ബ്രഹ്മചാരിണിയായി ജീവിച്ചു।

Verse 27

तदेव वृत्तं ध्यायंती निधनं याति कालतः । दिव्यरूपधरा सेह जायते दिव्य भोगभाक्

അതേ സംഭവത്തെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ അവൾ കാലക്രമത്തിൽ മരണപ്പെട്ടു; പിന്നെ ദിവ്യരൂപം ധരിച്ചു ഇവിടെ ജനിച്ചു, ദിവ്യഭോഗങ്ങളുടെ ഭാഗിനിയായി।

Verse 28

निदानमप्सरोलोकस्येतिशृण्वन्द्विजाग्रणीः । सौरं लोकमथ प्राप्य क्षणेन स विमानगः

അപ്സരലോകപ്രാപ്തിയുടെ കാരണം ഇതാണെന്ന് കേട്ട്, ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, വിമാനം കയറി അവൻ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ സൂര്യലോകം പ്രാപിച്ചു।

Verse 29

यथा कदंबकुसुमं किंजल्कैः सर्वतोवृतम् । देदीप्यमानं हि तथा समंताद्भानुभानुभिः

കദംബപുഷ്പം പരാഗതന്തുക്കളാൽ എല്ലാടവും പൊതിഞ്ഞ് ദീപ്തമാകുന്നതുപോലെ, അതും ചുറ്റുമെങ്ങും കിരണത്തിന്മേൽ കിരണമായി ജ്വലിച്ചു।

Verse 30

दूराद्रविं स विज्ञाय धृततामरसद्वयम् । नवभिर्योजनानां च सहस्रैः संमितेन ह

ദൂരത്തുനിന്നുതന്നെ സൂര്യനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവൻ ഇരട്ട താമരകൾ ധരിച്ചു; ആ സൂര്യമണ്ഡലം ഒൻപതിനായിരം യോജന അളവാണെന്ന് പറയുന്നു।

Verse 31

विचित्रेणैकचक्रेण सप्तसप्तियुतेन च । अनूरुणाधिष्ठितेन पुरतोधृतरश्मिना

അത് വിചിത്രമായ ഏകചക്ര രഥം; ഏഴ് അശ്വങ്ങൾ യുക്തം; അനൂരുണൻ സാരഥിയായി, രശ്മികൾ മുന്നോട്ട് വിരിഞ്ഞിരുന്നു।

Verse 32

अप्सरोमुनिगंधर्व सर्पग्रामणि नैरृतैः । स्यंदनेनातिजविना प्रणनाम कृतांजलिः

അപ്സരസ്സുകൾ, മുനികൾ, ഗന്ധർവന്മാർ, നാഗനേതാക്കൾ, നൈഋതന്മാർ എന്നിവരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, അതിവേഗ രഥത്തിൽ നിന്ന് അവൻ കൃതാഞ്ജലിയോടെ പ്രണാമം ചെയ്തു।

Verse 33

तस्य प्रणामंदेवोपि भ्रूभंगेनानुमन्य च । अतिदूरं नभोवर्त्म व्यतिचक्राम सक्षणात्

അവന്റെ പ്രണാമം ദേവനും വെറും ഭ്രൂചലനത്തോടെ അംഗീകരിച്ചു; ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ അവൻ ആകാശത്തിന്റെ അതിദൂര പഥം കടന്നുപോയി।

Verse 34

प्रक्रांते द्युमणौ दूरं शिवशर्मातिशर्मवान् । प्रोवाच भगवद्भक्तौ कथं लभ्यं रवेः पदम्

ദ്യുമണി (സൂര്യൻ) ദൂരെയായി മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ, മഹാനന്ദം നിറഞ്ഞ ശിവശർമ്മൻ പറഞ്ഞു—“ഭഗവദ്ഭക്തിയാൽ രവിയുടെ പദം എങ്ങനെ ലഭിക്കും?”

Verse 35

एतदिच्छाम्यहं श्रोतुमाचक्षाथां ममाग्रतः । सतां साप्तपदी मैत्री तन्मे मैत्र्या प्रणोदितौ

ഇത് ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു—എന്റെ മുമ്പിൽ നേരെ പറഞ്ഞുതരിക. സജ്ജനന്മാരിൽ ‘സപ്തപദി’യാൽ മൈത്രി ദൃഢമാകുന്നു; അതിനാൽ മൈത്രിപ്രേരിതരായി എനിക്ക് പറയുക।

Verse 36

गणावूचतुः । शृणु द्विज महाप्राज्ञ त्वय्यकथ्यं न किंचन । सत्संगादेव साधूनां सत्कथा संप्रवर्तते

ഗണങ്ങൾ പറഞ്ഞു—ഹേ മഹാപ്രാജ്ഞ ദ്വിജാ, കേൾക്കുക; നിന്നോട് പറയരുതാത്തത് ഒന്നുമില്ല. സാദുക്കളുടെ സത്സംഗത്തിൽ നിന്നാണ് സത്കഥ പ്രവഹിക്കുന്നത്।

Verse 37

नियंता सर्वभूतानां य एकःकारणं परम् । अनामा गोत्ररहितो रूपादि परिवर्जितः

അവൻ ഒരുത്തൻ തന്നെ സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ നിയന്താവും പരമകാരണമുമാണ്—നാമരഹിതൻ, ഗോത്രരഹിതൻ, രൂപാദി ലക്ഷണങ്ങളെ അതിക്രമിച്ചവൻ।

Verse 38

आविर्भाव तिरोभावौ यद्भूनर्तनवर्तिनौ । स एव वक्ति सततं सर्वात्मा वेदपूरुषः

ഭൂതങ്ങളുടെ നൃത്തപ്രവാഹത്തിൽ ആവിർഭാവവും തിരോഭാവവും പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ—അവൻ തന്നെയാണ് സർവ്വാത്മാവ്, വേദപുരുഷൻ, നിരന്തരം വചനം പ്രസരിപ്പിക്കുന്നത്।

Verse 39

योसावादित्यपुरुषः सोसावहमिति स्फुटम् । अंधतमः प्रविशंति ये चैवान्यमुपासते

സൂര്യനിലെ ആ ആദിത്യപുരുഷൻ തന്നെയാണ് ‘ഞാൻ’—ഇത് വ്യക്തം. മറ്റെന്തിനെയെങ്കിലും ഉപാസിക്കുന്നവർ ഘോരാന്ധകാരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു।

Verse 40

निश्चितार्थां श्रुतिमिमां ब्राह्मणासो द्विजोत्तम । तमेकमुपतिष्ठंते निश्चित्येति पुनःपुनः

ഹേ ദ്വിജോത്തമാ! ഈ ശ്രുതിയുടെ നിശ്ചിതാർത്ഥം ഗ്രഹിച്ച് ബ്രാഹ്മണർ വീണ്ടും വീണ്ടും വിവേചിച്ച് ആ ഏക പരമതത്ത്വത്തെയേ ഉപാസിക്കുന്നു.

Verse 41

उपलभ्य च सावित्रीं नोपतिष्ठेत यः पराम् । काले त्रिकालं सप्ताहात्स पतेन्नात्र संशयः

പരമ സാവിത്രി (ഗായത്രി) ലഭിച്ചിട്ടും യഥാകാലത്ത്—ദിവസത്തിൽ ത്രികാലം—അവളെ ഉപാസിക്കാത്തവൻ ഏഴ് ദിവസത്തിനകം പതിതനാകും; ഇതിൽ സംശയമില്ല.

Verse 42

तावत्प्रातर्जपंस्तिष्ठेद्यावदर्धोदयो रवेः । आसनस्थो जपेन्मौनी प्रत्यगातारकोदयात्

പ്രഭാതത്തിൽ സൂര്യൻ അർദ്ധോദയം വരെയെങ്കിലും ജപത്തിൽ നിലകൊള്ളണം. യോജ്യമായ ആസനത്തിൽ ഇരുന്ന് മൗനം ധരിച്ചു പ്രാതഃതാരോദയം കടന്നുപോകുംവരെ ജപം തുടരണം.

Verse 43

सादित्यां मध्यमां संध्यां जपेदादित्यसंमुखः । काललोपो न कर्तव्यस्ततः कालं प्रतीक्षयेत्

മധ്യാഹ്നത്തിലെ സാദിത്യ സന്ധ്യയിൽ സൂര്യനെ അഭിമുഖീകരിച്ച് ജപം ചെയ്യണം. കാലലോപം ചെയ്യരുത്; അതിനാൽ യഥാകാലം കാത്ത് സന്ധ്യാകർമ്മം നിർവഹിക്കണം.

Verse 44

काले फलंत्योषधयः काले पुष्पंति पादपाः । वर्षंति तोयदाः काले तस्मात्कालं न लंघयेत्

കാലാനുസരിച്ച് ഔഷധികൾ ഫലിക്കുന്നു, കാലാനുസരിച്ച് വൃക്ഷങ്ങൾ പുഷ്പിക്കുന്നു, കാലാനുസരിച്ച് മേഘങ്ങൾ ജലം വർഷിക്കുന്നു; അതിനാൽ നിശ്ചിതകാലം ലംഘിക്കരുത്.

Verse 45

मंदेहदेहनाशार्थमुदयास्तमये रविः । समीहते द्विजोत्सृष्टं मंत्रतोयांजलित्रयम्

മന്ദേഹന്മാരുടെ ദേഹനാശത്തിനായി സൂര്യൻ ഉദയാസ്തമയ സമയങ്ങളിൽ പരിശ്രമിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് ദ്വിജൻ മന്ത്രസംസ്കൃത ജലത്തിന്റെ മൂന്ന് അഞ്ജലികൾ അർപ്പിക്കണമെന്ന് അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

Verse 46

गायत्रीमंत्रतोयाढ्यं दत्तं येनांजलित्रयम् । काले सवित्रे किं न स्यात्तेन दत्तं जगत्त्रयम्

യോഗ്യസമയത്ത് ഗായത്രീമന്ത്രസമ്പന്നമായ ജലത്തിന്റെ മൂന്ന് അഞ്ജലികൾ സവിതാവിന് അർപ്പിച്ചവന് എന്താണ് അപ്രാപ്യം? അവൻ ത്രിലോകം തന്നേ ദാനം ചെയ്തതുപോലെ.

Verse 47

किं किं न सविता सूते काले सम्यगुपासितः । आयुरारोग्यमैश्वर्यं वसूनि सपशूनि च

യോഗ്യസമയത്ത് സമ്യകായി ഉപാസിക്കപ്പെട്ട സവിതാവ് എന്താണ് നൽകാത്തത്? ആയുസ്സ്, ആരോഗ്യ്യം, ഐശ്വര്യം, ധനസമ്പത്ത്, പശുക്കളോടുകൂടിയ സമൃദ്ധി എന്നിവ നൽകുന്നു.

Verse 48

मित्रपुत्र कलत्राणि क्षेत्राणि विविधानि च । भोगानष्टविधांश्चापि स्वर्गं चाप्यपवर्गकम्

അവൻ സുഹൃത്തുക്കൾ, പുത്രന്മാർ, ഭാര്യകൾ; പലവിധ കൃഷിഭൂമികൾ; അഷ്ടവിധ ഭോഗങ്ങൾ; കൂടാതെ സ്വർഗവും അപവർഗവും (മോക്ഷവും) നൽകുന്നു.

Verse 49

अष्टादश सुविद्यासु मीमांसातिगरीयसी । ततोपि तर्कशास्त्राणि पुराणं तेभ्य एव च

അഷ്ടാദശ വിദ്യകളിൽ മീമാംസ അത്യന്തം ഗൗരവമുള്ളതാകുന്നു; അതിലും മേലായി തർക്കശാസ്ത്രങ്ങൾ, അവയെക്കാളും മേലായി പുരാണം നിലകൊള്ളുന്നു.

Verse 50

ततोपि धर्मशास्त्राणि तेभ्यो गुर्वी श्रुतिर्द्विज । ततोप्युपनिषच्छ्रेष्ठा गायत्री च ततोधिका

അവയെക്കാളും ഉന്നതം ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങൾ; അവയെക്കാളും ഗുരുതരം, ഹേ ദ്വിജ, ശ്രുതി. അതിലും ശ്രേഷ്ഠം ഉപനിഷത്തുകൾ; അവയിലും അതികം ഗായത്രി.

Verse 51

दुर्लभा सर्वमंत्रेषु गायत्री प्रणवान्विता । न गायत्र्याधिकं किंचित्त्रयीषु परिगीयते

സകല മന്ത്രങ്ങളിലുമെല്ലാം പ്രണവയുക്തമായ ഗായത്രി അത്യന്തം ദുർലഭം. ത്രിവേദങ്ങളിൽ ഗായത്രിയേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠമെന്ന് ഒന്നും പാടപ്പെടുന്നില്ല.

Verse 52

न गायत्री समो मंत्रो न काशी सदृशी पुरी । न विश्वेश समं लिंगं सत्यंसत्यं पुनःपुनः

ഗായത്രിയ്ക്ക് സമമായ മന്ത്രമില്ല; കാശിയ്ക്ക് സമാനമായ പുരിയില്ല; വിശ്വേശനോട് സമമായ ലിംഗമില്ല—സത്യം, സത്യം, വീണ്ടും വീണ്ടും സത്യം.

Verse 53

गायत्री वेदजननी गायत्री ब्राह्मणप्रसूः । गातारं त्रायते यस्माद्गायत्री तेन गीयते

ഗായത്രി വേദജനനി; ഗായത്രി ബ്രാഹ്മണപ്രസൂ. ഗാതാ (ജപകൻ/പാഠകൻ)നെ അവൾ രക്ഷിക്കുന്നതിനാൽ അവൾ ‘ഗായത്രി’ എന്നു പാടപ്പെടുന്നു.

Verse 54

वाच्यवाचकसंबंधो गायत्र्याः सवितुर्द्वयोः । वाच्योसौ सविता साक्षाद्गायत्रीवाचिकापरा

ഗായത്രിയും സവിതാവും—ഇരുവര്ക്കും വാച്യ-വാചകബന്ധമുണ്ട്. വാച്യം സാക്ഷാൽ സവിതാ തന്നേ; ഗായത്രി പരമ വാചിക (പ്രകാശക വാണി) ആകുന്നു.

Verse 55

प्रभावेणैव गायत्र्याः क्षत्रियः कौशिको वशी । राजर्षित्वं परित्यज्य ब्रह्मर्षिपदमीयिवान्

ഗായത്രിയുടെ മഹാപ്രഭാവം മാത്രത്താൽ വശനായ കൗശികൻ—ക്ഷത്രിയനായിരുന്നാലും—രാജർഷിത്വം ഉപേക്ഷിച്ച് ബ്രഹ്മർഷിപദം പ്രാപിച്ചു.

Verse 56

सामर्थ्यं प्राप चात्युच्चैरन्यद्भुवनसर्जने । किं किं न दद्याद्गायत्री सम्यगेवमुपासिता

അവൻ മറ്റുഭുവനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുവാൻ പോലും കഴിയുന്ന അത്യുച്ച സാമർത്ഥ്യം പ്രാപിച്ചു. ഇങ്ങനെ സമ്യകായി ഉപാസിക്കപ്പെട്ട ഗായത്രി എന്താണ് നൽകാതിരിക്കുന്നത്?

Verse 57

न ब्राह्मणो वेदपाठान्न शास्त्रपठनादपि । देव्यास्त्रिकालमभ्यासाद्बाह्मणः स्याद्धि नान्यथा

വേദപാരായണം കൊണ്ടോ ശാസ്ത്രപഠനം കൊണ്ടോ മാത്രം ഒരാൾ സത്യബ്രാഹ്മണനാകുന്നില്ല; ദേവിയുടെ (ഗായത്രിയുടെ) ത്രികാല അഭ്യാസം കൊണ്ടുതന്നെ ബ്രാഹ്മണനാകുന്നു—മറ്റെങ്ങനെല്ല.

Verse 58

गायत्र्येव परं विष्णुर्गायत्र्येव परःशिवः । गायत्र्येव परोब्रह्मा गायत्र्येव त्रयी ततः

ഗായത്രിയേ പരമ വിഷ്ണു, ഗായത്രിയേ പരമ ശിവൻ; ഗായത്രിയേ പരമ ബ്രഹ്മാ—അതുകൊണ്ട് ഗായത്രിയേ ത്രയീ (ത്രിദേവവും ത്രിവേദവും).

Verse 59

देवत्रयं स भगवानंशुमाली दिवाकरः । सर्वेषां महसां राशिः कालकालप्रवर्तकः

കിരണമാലാധാരിയായ ദിവാകരൻ ആ ഭഗവാൻ സൂര്യൻ തന്നെയാണ് ദേവത്രയം; അവൻ സർവ്വ തേജസ്സുകളുടെ നിധിയും കാലത്തെയും അതിന്റെ ചക്രങ്ങളെയും പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നവനും ആകുന്നു.

Verse 60

अर्कमुद्दिश्य सततमस्मल्लोकनिवासिनः । श्रुतिं ह्युदाहरंतीमां सारासारविवेकिनः

സൂര്യനെ ലക്ഷ്യമാക്കി, നമ്മുടെ ലോകത്തിലെ വാസികൾ—സാരവും അസാരവും വിവേചിക്കുന്നവർ—ഈ വൈദിക ശ്രുതിവാക്യം നിരന്തരം ഉദ്ധരിക്കുന്നു।

Verse 61

एषो ह देवः प्रदिशोनु सर्वाः पूर्वो ह जातः स उ गर्भे अंतः । स एव जातः स जनिष्यमाणः प्रत्यङ्जानास्तिष्ठति सर्वतोमुखः

ഇവൻ തന്നെയാണ് ദേവൻ; എല്ലാ ദിക്കുകളിലും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; ആദിജാതൻ, ഗർഭത്തിനുള്ളിലും അവൻ തന്നെ. അവൻ തന്നെ ജനിച്ചു, അവൻ തന്നെ ജനിക്കാനിരിക്കുന്നവൻ; അന്തർമുഖനായി സർവതോമുഖനായി നിലകൊള്ളുന്നു।

Verse 62

सदैवमुपतिष्ठेरन्सौरसूक्तैरतंद्रिताः । ये नमंत्यत्र ते विप्रा विप्रा भास्करसन्निभाः

സൗരസൂക്തങ്ങളാൽ അശ്രാന്തരായി അവർ എപ്പോഴും (സൂര്യനെ) ഉപാസിക്കട്ടെ. ഇവിടെ നമസ്കരിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണർ ഭാസ്കരനെപ്പോലെ ദീപ്തിമാന്മാരായ ബ്രാഹ്മണരാകും।

Verse 63

पुष्यार्केप्यथ हस्तार्के मूलार्केप्यथवा द्विज । उत्तरार्केऽथ यत्कार्यं तत्फलत्येव नान्यथा

ഹേ ദ്വിജാ! പുഷ്യാർക, ഹസ്താർക, മൂലാർക അല്ലെങ്കിൽ ഉത്തരാർക ദിനത്തിൽ ചെയ്യുന്ന ഏതു കർമ്മവും തീർച്ചയായും ഫലിക്കും; മറ്റഥാ അല്ല।

Verse 64

पौषे मास्यर्कदिवसे यः स्नात्वा भास्करोदये । दानहोमंजपंकुर्यादर्चामर्कस्य सुव्रत

ഹേ സുവ്രതാ! പൗഷ മാസത്തിലെ അർക്കദിനത്തിൽ ഭാസ്കരോദയത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് ദാനം, ഹോമം, ജപം നടത്തി സൂര്യാർച്ചന ചെയ്യുന്നവൻ (നിശ്ചിത പുണ്യം) പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 65

श्रद्धावानेकभक्तश्च कामक्रोधविवर्जितः । सहाप्सरोभिर्द्युतिमान्स वसेदत्र भोगवान्

ശ്രദ്ധയുള്ളവനും ഏകഭക്തനുമായും കാമക്രോധവിവർജിതനുമായവൻ—ഇവിടെ അപ്സരസ്സുകളോടുകൂടെ ദ്യുതിമാനായി വസിച്ച് ദിവ്യഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു।

Verse 66

अयने विषुवे चापि षडशीतिमुखेषु वा । विष्णुपद्यां च ये दद्युर्महादानानि सुव्रताः

അയനം, വിഷുവം, ഷഡശീതിമുഖസന്ധികൾ, വിഷ്ണുപദീ ദിനം എന്നിവയിൽ മഹാദാനങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന സുവ്രതന്മാർ മഹത്തായ വ്രതധാരികളായി പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 67

तिलाञ्जुह्वति साज्यांश्च ब्राह्मणान्भोजयंति च । पितॄनुद्दिश्य च श्राद्धं ये कुर्वंति विपश्चितः

നെയ്യോടുകൂടെ എള്ള് അഗ്നിയിൽ ഹോമം ചെയ്ത്, ബ്രാഹ്മണരെ ഭോജനിപ്പിച്ച്, പിതൃങ്ങളെ ഉദ്ദേശിച്ച് ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്ന വിജ്ഞന്മാർ മഹാപുണ്യസമ്പന്നമായ ധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കുന്നു।

Verse 68

महापूजां च ये कुर्युर्महामंत्राञ्जपंति च । तेऽत्र वैकर्तने लोके विकर्तनसमप्रभा

മഹാപൂജ നടത്തുകയും മഹാമന്ത്രങ്ങൾ ജപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ—ഇവിടെ വൈകർത്തനലോകത്തിൽ വികർത്തനൻ (സൂര്യൻ) സമപ്രഭയായി ദീപ്തിമാന്മാരാകുന്നു।

Verse 69

न दरिद्रा न च दुःखार्ता न व्याधि परिपीडिताः । संक्रमेष्वर्कभक्ता ये न विरूपा न दुर्भगाः

സംക്രാന്തി സമയങ്ങളിൽ അർക്കൻ (സൂര്യൻ) ഭക്തരായവർ ദരിദ്രരല്ല, ദുഃഖാർത്തരല്ല, രോഗപീഡിതരല്ല; അവർ വിരൂപരല്ല, ദുർഭാഗ്യവാന്മാരുമല്ല।

Verse 70

संक्रमेषु न यैर्दत्तं न स्नातं तीर्थवारिषु । विशेषहोमो न कृतः कपिलाज्याप्लुतैस्तिलैः

സംക്രാന്തിക്കാലത്ത് ദാനം ചെയ്യാതെയും, തീർത്ഥജലങ്ങളിൽ സ്നാനം ചെയ്യാതെയും, കപിലാ ഗാവിന്റെ ഘൃതത്തിൽ മുക്കിയ എള്ളുകൊണ്ട് വിശേഷ ഹോമം ചെയ്യാതെയും ഇരിക്കുന്നവർ—

Verse 71

ते दृश्यंते प्रतिद्वारं विहीन नयनाननाः । देहिदेहीति जल्पंतो देहिनः सपटच्चराः

അവർ ഓരോ വാതിലിലും കാണപ്പെടുന്നു—കണ്ണും മുഖവും ഇല്ലാത്തവരായി; ‘തരൂ, തരൂ’ എന്ന് പിറുപിറുത്ത്, ചീന്തിയ വസ്ത്രങ്ങളോടെ ദേഹധാരികൾ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു।

Verse 72

समं कृष्णलकेनापि यो दद्यात्कांचनं कृती । सूर्यग्रहे कुरुक्षेत्रे स वसेदत्र पुण्यभाक्

സമർത്ഥൻ സൂര്യഗ്രഹണസമയത്ത് കുരുക്ഷേത്രത്തിൽ കൃഷ്ണല അളവെങ്കിലും സ്വർണം ദാനം ചെയ്താൽ, അവൻ ഇവിടെ മഹാപുണ്യഭാഗിയായി വസിക്കും।

Verse 73

सर्वं गंगासमं तोयं सर्वे ब्रह्मसमा द्विजाः । सर्वं देयं स्वर्णसमं राहुग्रस्ते दिवाकरे

ദിവാകരനായ സൂര്യൻ രാഹുവാൽ ഗ്രസിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, എല്ലാ ജലവും ഗംഗാസമം, എല്ലാ ദ്വിജരും ബ്രഹ്മസമം, ഓരോ ദാനവും സ്വർണ്ണദാനസമം ആകുന്നു।

Verse 74

दत्तं जप्तं हुतं स्नातं यत्किंचित्सदनुष्ठितम् । भानूपरागे श्राद्धादि तद्धेतुर्ब्रध्न संनिधे

സൂര്യഗ്രഹണസമയത്ത് ശരിയായി അനുഷ്ഠിക്കുന്ന ദാനം, ജപം, ഹോമം, സ്നാനം, ശ്രാദ്ധാദി—ഇവയെല്ലാം ബ്രധ്നൻ (സൂര്യൻ) സന്നിധിയിൽ പരമഫലദായകമാകുന്നു।

Verse 75

रविवारे संक्रमश्चेदुपरागोऽथवाभवेत् । तदा यदर्जितं पुण्यं तदिहाक्षयमाप्यते

ഞായറാഴ്ച സംക്രാന്തിയോ ഗ്രഹണമോ വന്നാൽ, ആ സമയത്ത് സമ്പാദിക്കുന്ന പുണ്യം ഈ ജന്മത്തിൽ തന്നേ അക്ഷയമാകുന്നു।

Verse 76

भानुवारो यदा षष्ठ्यां सप्तम्यामथ जायते । तदा यत्सुकृतं कर्म कृतं तदिह भुज्यते

ഞായറാഴ്ച ഷഷ്ഠി അല്ലെങ്കിൽ സപ്തമി തിഥിയിൽ വന്നാൽ, ആ സമയത്ത് ചെയ്ത സുകൃതകർമ്മത്തിന്റെ ഫലം ഈ ലോകത്തിൽ തന്നേ അനുഭവിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 77

हंसो भानुः सहस्रांशुस्तपनस्तापनो रवि । विकर्तनो विवस्वांश्च विश्वकर्मा विभावसुः

ഹംസം, ഭാനു, സഹസ്രാംശു, തപന, താപന, രവി; വികർത്തന, വിവസ്വാൻ, വിശ്വകർമ്മാ, വിഭാവസു—ഇവ സൂര്യന്റെ നാമങ്ങളാണ്।

Verse 78

विश्वरूपो विश्वकर्ता मार्तंडो मिहिरोंऽशुमान् । आदित्यश्चोष्णगुः सूर्योऽर्यमा ब्रध्नो दिवाकरः

വിശ്വരൂപ, വിശ്വകർത്താ, മാർത്തണ്ഡ, മിഹിര, അംശുമാൻ; ആദിത്യ, ഉഷ്ണഗു, സൂര്യ, അര്യമാ, ബ്രധ്ന, ദിവാകര—ഇവ സൂര്യന്റെ നാമങ്ങളാണ്।

Verse 79

द्वादशात्मा सप्तहयो भास्करो हस्करः खगः । सुरः प्रभाकरः श्रीमांल्लोकचक्षुर्ग्रहेश्वरः

ദ്വാദശാത്മാ, സപ്തഹയ, ഭാസ്കര, ഹസ്കര, ഖഗ; സുര, പ്രഭാകര, ശ്രീമാൻ, ലോകചക്ഷു, ഗ്രഹേശ്വര—ഇവ സൂര്യന്റെ നാമങ്ങളാണ്।

Verse 80

त्रिलोकेशो लोकसाक्षीतमोरिः शाश्वतः शुचिः । गभस्तिहस्तस्तीव्रांशुस्तरणिः सुमहोरणिः

ത്രിലോകേശൻ, ലോകസാക്ഷി, തമോരി, ശാശ്വതൻ, ശുചി; ഗഭസ്തിഹസ്തൻ, തീവ്രാംശു, തരണി, സുമഹോരണി—ഇവ സൂര്യദേവന്റെ പുണ്യനാമങ്ങളാണ്.

Verse 81

द्युमणिर्हरिदश्वोर्को भानुमान्भयनाशनः । छन्दोश्वो वेदवेद्यश्च भास्वान्पूषा वृषाकपिः

ദ്യുമണി, ഹരിദശ്വ, അർക്ക, ഭാനുമാൻ, ഭയനാശന; ഛന്ദോശ്വ, വേദവേദ്യ, ഭാസ്വാൻ, പൂഷാ, വൃഷാകപി—ഇവ സൂര്യദേവന്റെ നാമങ്ങളാണ്.

Verse 82

एकचक्ररथो मित्रो मंदेहारिस्तमिस्रहा । दैत्यहा पापहर्ता च धर्मोधर्म प्रकाशकः

ഏകചക്രരഥൻ, മിത്രൻ, മന്ദേഹന്മാരുടെ സംഹാരകൻ, തമിസ്രാ-അന്ധകാരനാശകൻ; ദൈത്യഹാ, പാപഹർത്താവ്, ധർമാധർമപ്രകാശകൻ—ഇവ സൂര്യദേവന്റെ നാമങ്ങളാണ്.

Verse 83

हेलिकश्चित्रभानुश्च कलिघ्नस्तार्क्ष्यवाहनः । दिक्पतिः पद्मिनीनाथः कुशेशयकरो हरिः

ഹേലികൻ, ചിത്രഭാനു, കലിഘ്നൻ, താർക്ഷ്യവാഹനൻ; ദിക്പതി, പദ്മിനീനാഥൻ, കുശേശയകരൻ, ഹരി—ഇവ സൂര്യദേവന്റെ പുണ്യനാമങ്ങളാണ്.

Verse 84

घर्मरश्मिर्दुर्निरीक्ष्यश्चंडांशुः कश्यपात्मजः । एभिः सप्ततिसंख्याकैः पुण्यैः सूर्यस्य नामभिः

ഘർമരശ്മി, ദുർനിരീക്ഷ്യ, ചണ്ഡാംശു, കശ്യപാത്മജൻ—സൂര്യന്റെ ഈ എഴുപത് പുണ്യനാമങ്ങളാൽ സവിതാ സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 85

प्रणवादि चतुर्थ्यंतैर्नमस्कार समन्वितैः । प्रत्येकमुच्चरन्नाम दृष्ट्वादृष्ट्वा दिवाकरम्

ഓം കൊണ്ട് ആരംഭിച്ച് ചതുർത്ഥീപ്രത്യയം (—ായ) യുക്തമായ ‘നമഃ’ സഹിതം ഓരോ നാമവും ക്രമമായി ഉച്ചരിച്ച്, ദിവാകരനായ സൂര്യനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ദർശിക്കണം।

Verse 86

विगृह्य पाणियुग्मेन ताम्रपात्रं सुनिर्मलम् । जानुभ्यामवनिं गत्वा परिपूर्य जलेन च

ഇരു കൈകളാലും അത്യന്തം ശുദ്ധമായ താമ്രപാത്രം എടുത്ത്, മുട്ടുകുത്തി നിലത്തിറങ്ങി, ആ പാത്രം ജലത്തോടെ പൂർണ്ണമായി നിറയ്ക്കണം।

Verse 87

करवीरादि कुसुमै रक्तचंदनमिश्रितैः । दूर्वांकुरैरक्षतैश्च निक्षिप्तैः पात्रमध्यतः

കരവീരാദി പുഷ്പങ്ങൾ രക്തചന്ദനവുമായി കലർത്തി, ദൂർവാങ്കുരങ്ങളും അക്ഷതവും കൂടി, അവ പാത്രത്തിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ നിക്ഷേപിക്കണം।

Verse 88

दद्यादर्घ्यमनर्घ्याय सवित्रे ध्यानपूर्वकम् । उपमौलि समानीय तत्पात्रं नान्यदृङ्मनाः

ധ്യാനപൂർവം സവിതൃ ദേവനു അമൂല്യമായ അർഘ്യം അർപ്പിക്കണം; ആ പാത്രം ശിരോമൗലിയിലേക്കുയർത്തി, ദൃഷ്ടിയും മനസ്സും മറ്റൊന്നിലേക്കു തിരിയാതിരിക്കുക।

Verse 89

प्रतिमंत्रं नमस्कुर्यादुदयास्तमये रविम् । अनया नामसप्तत्या महामंत्ररहस्यया

ഓരോ മന്ത്രത്തോടും സൂര്യോദയത്തിലും സൂര്യാസ്തമയത്തിലും രവിയെ നമസ്കരിക്കണം—മഹാമന്ത്രത്തിന്റെ രഹസ്യരൂപമായ ഈ എഴുപത് നാമങ്ങളാൽ।

Verse 90

एवं कुर्वन्नरो जातु न दरिद्रो न दुःखभाक् । व्याधिभिर्मुच्यते घोरैरपिजन्मांतरार्जितैः

ഇങ്ങനെ ആചരിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ഒരിക്കലും ദരിദ്രനാകുകയില്ല; ദുഃഖഭാഗിയുമാകുകയില്ല. മുൻജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ചവയായാലും ഭയങ്കര രോഗങ്ങളിൽ നിന്നു അവൻ മോചിതനാകുന്നു.

Verse 91

विनौषधैर्विना वैद्यैर्विनापथ्यपरिग्रहैः । कालेन निधनं प्राप्तः सूर्यलोके महीयते

ഔഷധങ്ങളില്ലാതെ, വൈദ്യന്മാരില്ലാതെ, പഥ്യനിയമങ്ങൾ സ്വീകരിക്കാതെയും, നിശ്ചിതകാലത്ത് ദേഹത്യാഗം പ്രാപിച്ചാൽ അവൻ സൂര്യലോകത്തിൽ മഹത്വത്തോടെ ആദരിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 92

इत्येकदेशः कथितो भानुलोकस्य सत्तम । महातेजोनिधेरस्य कोविशेषमवैत्यहो

ഹേ സത്തമാ! ഇങ്ങനെ ഭാനുലോകത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം മാത്രമേ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ. മഹത്തായ തേജസ്സിന്റെ ഈ നിധിയുടെ പ്രത്യേക മഹിമയെ ആര് പൂർണ്ണമായി ഗ്രഹിക്കും?

Verse 93

स्वकर्णविषयीकुर्वन्नितिपुण्यकथामिमाम् । क्षणादालोकयांचक्रे महेंद्रस्य महापुरीम्

ഈ പുണ്യകഥയെ തന്റെ കർണവിഷയമാക്കി, അവൻ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ മഹേന്ദ്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) എന്ന ദേവന്റെ മഹാപുരിയെ ദർശിച്ചു.

Verse 94

अगस्तिरुवाच । श्रुत्वा सौरीं कथमेतामप्सरोलोकसंयुताम् । न दरिद्रो भवेत्क्वापि नाधर्मेषु प्रवर्तते

അഗസ്ത്യൻ അരുളിച്ചെയ്തു: അപ്സരാലോകവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഈ സൗരീകഥ ശ്രവിക്കുന്നവൻ എവിടെയും ദരിദ്രനാകുകയില്ല; അധർമ്മത്തിലേക്കും പ്രവൃത്തിക്കുകയില്ല.

Verse 95

ब्राह्मणैः सततं श्राव्यमिदमाख्यानमुत्तमम् । वेदपाठेन यत्पुण्यं तत्पुण्यफलदायकम्

ഈ ഉത്തമാഖ്യാനം ബ്രാഹ്മണർ നിത്യം പാരായണം ചെയ്‌തും ശ്രവിച്ചും ഇരിക്കേണ്ടതാണ്. വേദപാഠത്തിൽ നിന്നുള്ള പുണ്യഫലമുതന്നെ ഇത് നൽകുന്നു.

Verse 96

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शृण्वंतोऽध्यायमुत्तमम् । पातकानि विसृज्येह गतिं यास्यंत्यनुत्तमाम्

ബ്രാഹ്മണർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ ഈ ഉത്തമ അധ്യായം ശ്രവിക്കുന്നവർ, ഇവിടെ തന്നേ പാപങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് അനുത്തമ ഗതിയെ പ്രാപിക്കുന്നു.