Adhyaya 38

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सूत कद्रुः कथं मुक्ता क्षीरकुंडनिमज्जनात् । छलं कथं कृतवती सपत्न्यां पापनिश्चया

ഋഷികൾ പറഞ്ഞു—ഹേ സൂത, ക്ഷീരകുണ്ഡത്തിൽ മുങ്ങിയതിലൂടെ കദ്രൂ എങ്ങനെ മോചിതയായി? പാപനിശ്ചയമുള്ള അവൾ സഹപത്നിയോടു എങ്ങനെ വഞ്ചന നടത്തി?

Verse 2

कस्य पुत्री च सा कद्रूः सपत्नीसा च कस्य वै । किमर्थमजयत्कद्रूः स्वसपत्नीं छलेन तु । एतन्नः श्रद्दधानानां ब्रूहि सूत कृपानिधे

ആ കദ്രൂ ആരുടെ പുത്രിയായിരുന്നു, ആരുടെ സഹപത്നിയായിരുന്നു? എന്തുകൊണ്ടാണ് കദ്രൂ വഞ്ചനയാൽ തന്റെ സഹപത്നിയെ ജയിച്ചത്? ഹേ കരുണാനിധി സൂത, ഞങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുന്നു—അത് പറയുക।

Verse 3

श्रीसूत उवाच । शृणुध्वं मुनयः सर्वे इतिहासं महाफलम् । पुरा कृतयुगे विप्राः प्रजापतिसुते उभे

ശ്രീസൂതൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മുനിമാരേ, മഹാഫലപ്രദമായ ഈ ഇതിഹാസം നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ശ്രവിക്കൂ। പുരാതന കൃതയുഗത്തിൽ, ഹേ വിപ്രന്മാരേ, പ്രജാപതിയുടെ രണ്ടു പുത്രിമാർ ഉണ്ടായിരുന്നു।

Verse 4

कद्रूश्च विनता चेति भगिन्यौ संबभूवतुः । भार्ये ते कश्यपस्यास्तां कद्रूश्च विनता तथा

അവർ ഇരുവരും സഹോദരിമാർ—കദ്രൂയും വിനതയും. കദ്രൂയും വിനതയും—ഇരുവരും കശ്യപന്റെ ഭാര്യമാരായി।

Verse 5

विनता सुषुवे पुत्रावरुणं गरुडं तथा । भर्त्तुः सकाशात्कद्रूश्च लेभे सर्पान्बहून्सुतान्

വിനത അരു‍ണനെയും ഗരുഡനെയും പ്രസവിച്ചു; അതേ ഭർത്താവിൽ നിന്നു കദ്രൂ സർപ്പരൂപത്തിൽ അനേകം പുത്രന്മാരെ പ്രാപിച്ചു।

Verse 6

अनंतवासुकिमुखान्विषदर्पसमन्वितान् । एकदा तु भगिन्यौ ते कद्रूश्च विनता तथा

അവരിൽ അനന്തൻ, വാസുകി മുതലായ സർപ്പങ്ങൾ വിഷവും ദർപ്പവും നിറഞ്ഞവരായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ആ രണ്ടു സഹോദരിമാർ—കദ്രൂയും വിനതയും—ഒരുമിച്ചു വന്നു।

Verse 7

अपश्यतां समायांतमुच्चैःश्रवसमं तिकात् । विलोक्य कद्रूस्तुरगं विनतामिदमब्रवीत्

അവർ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കെ ഉച്ചൈഃശ്രവാ സമീപത്തേക്ക് വന്നു. ആ കുതിരയെ കണ്ട കദ്രൂ വിനതയോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു।

Verse 8

कुशेषु न्यस्यते सर्पास्सुधैवमधुना मया । स्नात्वा तद्भुङ्ध्वममृतं शुचयः सुसमाहिताः

ഞാൻ ഇപ്പോൾ കുശപ്പുല്ലിന്മേൽ അമൃതം വെച്ചിരിക്കുന്നു. സ്നാനം ചെയ്ത് അത് ഭുജിക്കുവിൻ; ശുദ്ധരായി ഏകാഗ്രരാകുവിൻ।

Verse 9

श्वेतोऽश्ववालो नीलो वा विनते ब्रूहि तत्त्वतः । इत्युक्त्वा विनता विप्राः कद्रूं तामिदमब्र वीत् । तुरंगः श्वेतवालो मे प्रतिभाति सुमध्यमे । किं वा त्वं मन्यसे कद्रूरिति तां विनताऽब्रवीत्

കദ്രൂ പറഞ്ഞു—“വിനതേ, സത്യമായി പറയുക; കുതിരയുടെ വാൽ വെളുപ്പോ കറുപ്പോ?” അപ്പോൾ വിനത പറഞ്ഞു—“സുമധ്യമേ, എനിക്ക് ആ തുരംഗത്തിന്റെ വാൽ വെളുപ്പായിട്ടേ തോന്നുന്നു; കദ്രൂ, നീ എന്ത് കരുതുന്നു?”

Verse 10

पृष्ट्वैवं विनतां कद्रूर्बभाषे स्वमतं च सा । कृष्णवालमहं मन्ये हयमेनमनिंदिते

ഇങ്ങനെ ചോദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ കദ്രൂ വിനതയോട് തന്റെ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു— “ഹേ നിർദോഷിനീ, ഈ കുതിരയുടെ വാൽ കറുപ്പാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു।”

Verse 11

ततः पराजये कृत्वा दासीभावं पणं मिथः । व्यतिष्ठेतां महाभागे सपत्न्यौ ते द्विजोत्तमाः

പിന്നീട് തോൽവിയുണ്ടായാൽ ദാസീഭാവം പണമായി നിശ്ചയിച്ച്, ഹേ മഹാഭാഗ ദ്വിജോത്തമന്മാരേ, ആ രണ്ടു സപത്നിമാർ പരസ്പരം പന്തയത്തിൽ ഉറച്ചു നിന്നു।

Verse 12

ततः कद्रूर्निजसुतान्वासुकिप्रमुखानहीन् । तस्या नाहं यथा दासी तथा कुरुत पुत्रकाः

അപ്പോൾ കദ്രൂ വാസുകി-പ്രമുഖമായ തന്റെ നാഗപുത്രന്മാരോട് പറഞ്ഞു— “മക്കളേ, ഞാൻ അവളുടെ ദാസിയാകാതിരിക്കുവാൻ അങ്ങനെ ക്രമീകരിക്കൂ।”

Verse 13

तस्याभीप्सितसिद्ध्यर्थमित्यवोचद्भृशा तुरा । युष्माभिरुच्चैःश्रवसो बालः प्रच्छाद्यतामिति

തന്റെ ആഗ്രഹം സഫലമാകാൻ അവൾ അത്യന്തം ആകുലയായി പറഞ്ഞു— “നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഉച്ചൈശ്രവസിന്റെ വാൽ മൂടുക; അത് കറുപ്പായി തോന്നട്ടെ।”

Verse 14

नांगीचक्रुर्मतं तस्या नागाः कद्रू रुषा तदा । अशपत्कुपिता पुत्राञ्ज्वलंती रोषमूर्च्छि ता

നാഗങ്ങൾ അവളുടെ പദ്ധതി അംഗീകരിച്ചില്ല. അപ്പോൾ കോപാഗ്നിയിൽ ജ്വലിച്ച്, രോഷാവേശത്തിൽ വിഹ്വളയായ കദ്രൂ തന്റെ പുത്രന്മാരെ ശപിച്ചു।

Verse 15

पारीक्षितस्य सर्वेऽद्धा यूयं सत्रे मरिष्यथ । इति शापे कृते मात्रा त्रस्तः कर्कोटकस्तदा

“പരീക്ഷിതന്റെ യാഗത്തിൽ നിങ്ങളൊക്കെയും തീർച്ചയായും മരിക്കും”—എന്ന് മാതാവ് ശാപം ഉച്ചരിച്ചതോടെ കർക്കോടകൻ അപ്പോൾ ഭീതിയിലായി।

Verse 16

प्रणम्य पादयोः कद्रूं दीनो वचनम ब्रवीत् । अहमुच्चैःश्रवोवालं विधास्याम्यंजनप्रभम्

കദ്രുവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിച്ചു അവൻ ദീനമായി പറഞ്ഞു—“ഉച്ചൈഃശ്രവസിന്റെ വാൽരോമങ്ങളെ അഞ്ജനത്തെപ്പോലെ കറുപ്പാക്കാം.”

Verse 17

मा भीरंब त्वया कार्येत्यवादीच्छापविक्लवः । श्वेतमुच्चैःश्रवोवालं ततः कर्कोटको रगः

ശാപം മൂലം വിറച്ച കർക്കോടകൻ പറഞ്ഞു—“അമ്മേ, ഭയപ്പെടേണ്ട; ഇത് ഞാൻ ചെയ്യും.” പിന്നെ ആ നാഗം ഉച്ചൈഃശ്രവസിന്റെ വാൽരോമങ്ങളെ വെളുപ്പാക്കി।

Verse 18

छादयित्वा स्वभोगेन व्यतनोदंजनद्युतिम् । अथ ते विनताकद्र्वौ दास्ये कृतपणे उभे

സ്വന്തം ചുരുളുകളാൽ മൂടി അവൻ അഞ്ജനത്തെപ്പോലെ കറുത്ത ദീപ്തി സൃഷ്ടിച്ചു. പിന്നെ പണം വെച്ച വിനതയും കദ്രുവും—ഇരുവരും ദാസ്യാവസ്ഥയിൽപ്പെട്ടു।

Verse 19

देवराजहयं द्रष्टुं संरंभादभ्यगच्छ ताम् । शशांकशंखमाणिक्यमुक्तैरावतकारणम्

ദേവരാജന്റെ അശ്വത്തെ കാണാനുള്ള ആവേശത്തോടെ അവൾ പുറപ്പെട്ടു—ചന്ദ്രസമമായ പ്രഭ, ശംഖംപോലെ ശുഭ്രമായ തേജസ്, മാണിക്യവും മുത്തും അലങ്കരിച്ച, ഐരാവതസഹിത ദിവ്യപരികരത്തോടെ അനുഗമിതം.

Verse 20

युगांतकालशयनं योगनिद्राकृतो हरेः । अतीत्य कद्रूविनते समुद्रं सरितां पतिम्

യുഗാന്തകാലത്ത് ഹരി യോഗനിദ്രയിൽ ശയിക്കുന്ന സ്ഥലത്തെ അതിക്രമിച്ച്, നദികളുടെ അധിപനായ സമുദ്രത്തെ കടന്ന് കദ്രൂയും വിനതയും മുന്നോട്ട് പോയി।

Verse 21

ददृशतुर्हयं गत्वा देवराजस्य वाहनम् । कृष्णवालं हयं दृष्ट्वा विनता दुःखिताऽभवत्

അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ അവർ ദേവരാജന്റെ വാഹനമായ അശ്വത്തെ കണ്ടു. കറുത്ത വാൽരോമമുള്ള കുതിരയെ കണ്ടതോടെ വിനത ദുഃഖിതയായി।

Verse 22

दुःखितां विनतां कद्रूर्दासीकृत्ये न्ययुंक्त सा । एतस्मिन्नंतरे तार्क्ष्योऽप्यंडमुद्भिद्य वह्निवत्

ദുഃഖിതയായ വിനതയെ കദ്രൂ ദാസിയാക്കി സേവനത്തിൽ നിയോഗിച്ചു. അതിനിടയിൽ താർക്ഷ്യൻ (ഗരുഡൻ) മുട്ട പൊട്ടിച്ച് അഗ്നിപോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു।

Verse 23

प्रादुर्बभूव विप्रेंद्रा गिरिमात्रशरीरवान् । दृष्ट्वा तद्देहमाहात्म्यमभूत्त्रस्तं जगत्त्रयम्

ഹേ വിപ്രേന്ദ്രന്മാരേ, അവൻ പർവ്വതസമമായ ശരീരത്തോടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആ ദേഹത്തിന്റെ മഹിമ കണ്ടപ്പോൾ ത്രിലോകവും ഭീതിയായി।

Verse 24

ततस्तं तुष्टुवुर्देवा गरुडं पक्षिणां वरम् । दृष्ट्वा तद्देहमाहात्म्यं त्रस्तं स्याद्भुवनत्रयम्

അപ്പോൾ ദേവന്മാർ പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഗരുഡനെ സ്തുതിച്ചു. അവന്റെ ദേഹമഹിമ കണ്ടാൽ ത്രിഭുവനവും ഭയവും അത്ഭുതവും നിറഞ്ഞു വിറയ്ക്കുമായിരുന്നു।

Verse 25

इत्यालोच्योपसंहृत्य देहमत्यंतभीषणम् । अरुणं पृष्ठमारोप्य मातुरंतिकमभ्यगात्

ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച് അവൻ തന്റെ അത്യന്തം ഭീകരമായ രൂപം സംഹരിച്ചു; പിന്നെ അരുണനെ പുറത്ത് കയറ്റി മാതാവിന്റെ അടുക്കലേക്ക് ചെന്നു।

Verse 26

अथाह विनतां कद्रूः प्रणतामतिविह्वलाम् । चेटि नागालयं गंतुमुद्योगो मम वर्तते

അപ്പോൾ കദ്രൂ, നമസ്കരിച്ച് അത്യന്തം വിഹ്വലമായ വിനതയോട് പറഞ്ഞു— “ഹേ ദാസീ, എനിക്ക് നാഗാലയത്തിലേക്ക് പോകുവാൻ തീരുമാനം ഉണ്ട്।”

Verse 27

त्वत्पुत्रो गरुडोतो मां मत्पुत्रांश्च वहत्विति । ततश्च विनता पुत्रं गरुडं प्रत्यभाषत

കദ്രൂ പറഞ്ഞു— “നിന്റെ പുത്രൻ ഗരുഡൻ എന്നെയും എന്റെ പുത്രന്മാരെയും വഹിക്കട്ടെ.” തുടർന്ന് വിനത തന്റെ പുത്രൻ ഗരുഡനോട് പറഞ്ഞു।

Verse 28

अहं कद्रूमिमां वक्ष्ये त्वं सर्पान्वह तत्सुतान् । तथेति गरुडो मातुः प्रत्यगृह्णद्वचो द्विजाः

വിനത പറഞ്ഞു— “ഈ കദ്രൂയെ ഞാൻ വഹിക്കും; നീ അവളുടെ പുത്രന്മാരായ സർപ്പങ്ങളെ വഹിക്ക.” ഗരുഡൻ “തഥാസ്തു” എന്നു പറഞ്ഞു, ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, മാതാവിന്റെ വാക്ക് സ്വീകരിച്ചു।

Verse 29

अवहद्विनता कद्रूं सर्वांस्तान्गरुडोऽवहत् । रविसामीप्यगाः सर्पास्तत्करैराहतास्तदा

വിനത കദ്രൂയെ വഹിച്ചു; ഗരുഡൻ ആ സർപ്പങ്ങളെയെല്ലാം വഹിച്ചു. സൂര്യസാമീപ്യത്തിലെത്തിയപ്പോൾ സർപ്പങ്ങൾ അവന്റെ കിരണങ്ങളാൽ പ്രഹരിക്കപ്പെട്ടു ദഗ്ധമായി।

Verse 30

अस्तौषीद्वज्रिणं कद्रूः सुतानां तापशांतये । सर्वतापं जलासारैर्देवराजोऽप्यशामयत

മക്കളുടെ ദാഹം ശമിപ്പാൻ കദ്രൂ വജ്രധാരിയായ ദേവരാജൻ ഇന്ദ്രനെ സ്തുതിച്ചു. ദേവരാജനും ജലധാരാവൃഷ്ടിയാൽ അവരുടെ സർവ്വതാപവും ശമിപ്പിച്ചു.

Verse 31

नीयमानास्तदा सर्पा गरुडेन बलीयसा । गत्वा तं देशमचिरादवदन्विनतासुतम्

അപ്പോൾ ബലവാനായ ഗരുഡൻ കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്ന സർപ്പങ്ങൾ ഉടൻ തന്നെ ആ ദേശത്തെത്തി വിനതാപുത്രനോടു സംസാരിച്ചു.

Verse 32

वयं द्वीपांतरं गंतुं सर्वे द्रष्टुं कृतत्वराः । वह त्वमस्मान्गरुड चेटीसुत ततः क्षणात्

ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും മറ്റൊരു ദ്വീപഖണ്ഡത്തിലേക്ക് പോയി അത് ദർശിക്കാൻ അത്യന്തം ആകാംക്ഷയോടെ ഇരിക്കുന്നു. ഹേ ഗരുഡാ, ചേടീസുതാ, ഞങ്ങളെ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ കൊണ്ടുപോകുക.

Verse 33

ततो मातर मप्राक्षीद्विनतां गरुडो द्विजाः । अहं कस्माद्वहामीमांस्त्वं चेमां वहसे सदा

അപ്പോൾ, ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, ഗരുഡൻ തന്റെ മാതാവായ വിനതയോടു ചോദിച്ചു—“ഞാൻ ഇവരെ എന്തിന് വഹിക്കണം? നീയോ അവളെ എപ്പോഴും എന്തിന് വഹിക്കപ്പെടുന്നു?”

Verse 34

चेटीपुत्रेति मामेते कि भणंति सरीसृपाः । सर्वमेतद्वद त्वं मे मातस्तत्त्वेन पृच्छतः

ഈ സർപ്പാദികൾ എന്നെ ‘ചേടീപുത്രൻ’ എന്നു എന്തിന് വിളിക്കുന്നു? അമ്മേ, ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു—സത്യമായി ഇതെല്ലാം എനിക്കു പറയുക.

Verse 35

पृष्टैवं जननी तेन गरुडं प्राब्रवीत्सुतम् । भगिन्या क्रूरया पुत्र च्छलेनाहं पराजिता

അവൻ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ മാതാവ് പുത്രനായ ഗരുഡനോട് പറഞ്ഞു— “വത്സാ, എന്റെ ക്രൂര സഹോദരി വഞ്ചനയാൽ എന്നെ പരാജയപ്പെടുത്തി।”

Verse 36

तस्या दासी भवाम्यद्य चेटीपुत्रस्ततो भवान् । अतस्त्वं वहसे सर्पान्वहाम्येनामहं सदा

“ഇന്ന് ഞാൻ അവളുടെ ദാസിയായി; അതിനാൽ നീ ദാസീപുത്രൻ. അതുകൊണ്ട് നീ സർപ്പങ്ങളെ വഹിക്കണം; ഞാൻ എപ്പോഴും അവളെയേ വഹിക്കണം।”

Verse 37

इत्यादि सर्ववृत्तांतमादितोऽस्मै न्यवेदयत् । अथ तां गरुडोऽवा दीन्मातरं विनतासुतः

ഇങ്ങനെ അവൾ ആദിമുതൽ മുഴുവൻ വൃത്താന്തവും അവനോട് അറിയിച്ചു. തുടർന്ന് വിനതാപുത്രനായ ഗരുഡൻ ദുഃഖിതയായ മാതാവിനോട് പറഞ്ഞു.

Verse 38

अस्माद्दास्याद्विमोक्षार्थं किं कार्यं ते मयाधुना । इति पृष्टा सुतेनाथ विनता तमभाषत

“ഈ ദാസ്യത്തിൽ നിന്ന് നിന്റെ വിമോചനത്തിനായി ഇപ്പോൾ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?”—എന്ന് പുത്രൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ വിനത അവനോട് പറഞ്ഞു.

Verse 39

सर्पान्पृच्छस्व गरुड मम मातृविमोक्षणे । युष्माकं मातुः किं कार्यं मयेति वदताधुना

“ഹേ ഗരുഡാ, എന്റെ വിമോചനത്തെക്കുറിച്ച് സർപ്പങ്ങളോട് ചോദിക്കൂ—‘നിങ്ങളുടെ മാതാവിനായി ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?’ അവർ ഇപ്പോൾ തന്നെ പറയട്ടെ।”

Verse 40

इति मात्रा समुदितो गरुडः पन्नगान्प्रति । गत्वाऽपृच्छद्विज श्रेष्ठास्तेऽप्येनमवदंस्तदा

മാതാവിന്റെ വചനത്താൽ പ്രേരിതനായ ഗരുഡൻ സർപ്പന്മാരുടെ അടുക്കൽ ചെന്നു അവരെ ചോദ്യം ചെയ്തു; അപ്പോൾ ആ ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാരും ഉടൻ അവനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു।

Verse 41

यदा हरिष्यसे शीघ्रं सुधां त्वममरालयात् । दास्यान्मुक्ता भवेन्माता वैनतेय तवाद्य हि

നീ ദേവാലയത്തിൽ നിന്നു വേഗത്തിൽ സുധാ (അമൃതം) കൊണ്ടുവന്നാൽ, അപ്പോൾ—ഹേ വൈനതേയ—നിന്റെ മാതാവ് ഇന്നുതന്നെ ദാസ്യബന്ധത്തിൽ നിന്ന് മോചിതയാകും।

Verse 42

ततो मातरमागम्य गरुडः प्रणतोऽब्रवीत् । सुधामंब ममानेतुं गच्छतो भक्ष्यमर्पय

പിന്നെ ഗരുഡൻ മാതാവിന്റെ അടുക്കൽ വന്ന് നമസ്കരിച്ചു പറഞ്ഞു—“അമ്മേ, ഞാൻ സുധ (അമൃതം) കൊണ്ടുവരാൻ പോകുന്നു; യാത്രയ്ക്കായി എനിക്ക് ആഹാരം ദയവായി നൽകുക.”

Verse 43

इतीरिता सुतं प्राह माता तं विनता सुतम् । समुद्रमध्ये वर्तंते शबराः कतिचित्सुत

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ മാതാവ് വിനത മകനോട് പറഞ്ഞു—“മകനേ, സമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിൽ ചില ശബരന്മാർ വസിക്കുന്നു.”

Verse 44

तान्भक्षयित्वा शबरानमृतं त्वमिहानय । तत्र कश्चिद्द्विजः कामी शवरीसंगकौतुकी

“ആ ശബരന്മാരെ ഭക്ഷിച്ച് അമൃതം ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക. അവിടെ ശബരിയോടുള്ള സംഗമത്തിൽ കൗതുകമുള്ള ഒരു കാമാസക്ത ദ്വിജനും ഉണ്ട്.”

Verse 45

त्यज तं ब्राह्मणं कंठं दहंतं ब्रह्मतेजसा । पक्षादीनि तवांगानि पांतु देवा मरुन्मुखाः

ബ്രഹ്മതേജസ്സിന്റെ അഗ്നിബലത്തോടെ നിന്നെ ദഹിപ്പിക്കുന്ന നിന്റെ കണ്ഠസ്ഥനായ ആ ബ്രാഹ്മണനെ വിട്ടുകളക. മരുത്മുഖ ദേവന്മാർ നിന്റെ പക്ഷാദി അവയവങ്ങളെ കാക്കട്ടെ.

Verse 46

इति स्वमातुराशीर्भिर्गरुडो वर्धितो ययौ । शबरालयमभ्येत्य तस्य भक्षय तो मुखम्

ഇങ്ങനെ മാതാവിന്റെ ആശീർവാദങ്ങളാൽ ബലവാനായ ഗരുഡൻ പുറപ്പെട്ടു. ശബരരുടെ വാസസ്ഥലത്തെത്തി, ആ സ്ഥലത്തിന്റെ മുഖം (പ്രവേശം) ഭക്ഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.

Verse 47

आवृतं प्राविशन्व्याधा वयांसीव दरीं गिरेः । अथ स ब्राह्मणोऽप्यागात्तत्कंठं मुनिपुंगवाः

മൂടിവെച്ച് വേട്ടക്കാർ പർവതഗുഹയിൽ പക്ഷികൾ കടക്കുന്നതുപോലെ അകത്തു പ്രവേശിച്ചു. പിന്നെ ആ ബ്രാഹ്മണനും അവിടെ എത്തി—ആ കണ്ഠത്തിലേക്ക്, ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠാ.

Verse 48

कण्ठं दहन्तं विप्रं तमुवाच विनतासुतः । विप्र पापोऽप्यवध्यो हि निर्याहि त्वमतो बहिः

കണ്ഠം ദഹിപ്പിക്കുന്ന ആ ബ്രാഹ്മണനോട് വിനതാസുതൻ പറഞ്ഞു—“ഹേ വിപ്രാ, പാപിയായാലും നീ അവധ്യനാണ്; അതിനാൽ ഇവിടെ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വരിക.”

Verse 49

एवमुक्तस्तदा विप्रो गरुडं प्रत्यभाषत । किराती मम भार्यापि निर्गंतव्या मया सह

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണൻ ഗരുഡനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു—“എന്റെ കിരാതീ ഭാര്യയും എനിക്കൊപ്പം പുറപ്പെടണം.”

Verse 50

एवमस्त्विति तं विप्रमुवाच पतगेश्वरः । ततः स गरुडो विप्रमुज्जगार सभार्यकम्

“ഏവമസ്തു” എന്നു പക്ഷികളുടെ അധിപൻ ആ ബ്രാഹ്മണനോടു പറഞ്ഞു. തുടർന്ന് ഗരുഡൻ ആ ബ്രാഹ്മണനെ ഭാര്യയോടുകൂടി പുറത്തേക്കെടുത്തു കൊണ്ടുപോയി.

Verse 51

विप्रोऽप्यभीप्सितान्देशान्निषाद्या सह निर्ययौ । शबरान्भक्षयित्वाऽथ गरुडः पक्षिणां वरः

ബ്രാഹ്മണനും നിഷാദീ സ്ത്രീയോടുകൂടെ തനിക്കിഷ്ടമായ ദേശങ്ങളിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഗരുഡൻ ശബരന്മാരെ ഭക്ഷിച്ചു.

Verse 52

आत्मनः पितरं वेगात्कश्यपं समुपेयिवान् । कुत्र यासीति तत्पृष्टो गरुडस्तम भाषत

അവൻ വേഗത്തിൽ തന്റെ പിതാവായ കശ്യപന്റെ അടുക്കൽ എത്തി. “എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?” എന്നു ചോദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ഗരുഡൻ അദ്ദേഹത്തോടു പറഞ്ഞു.

Verse 53

मातुर्दास्यविमोक्षाय सुधामाहर्तुमागमम् । बहून्किराताञ्जग्ध्वापि तृप्तिर्मम न जायते

“എന്റെ മാതാവിനെ ദാസ്യത്തിൽ നിന്ന് വിമോചിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ സുദ്ധ (അമൃതം) കൊണ്ടുവരാൻ പുറപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അനേകം കിരാതന്മാരെ ഭക്ഷിച്ചിട്ടും എനിക്കു തൃപ്തി ഉണ്ടാകുന്നില്ല.”

Verse 54

अपर्यंतक्षुधा ब्रह्मन्बाधते मामह र्निशम् । तन्निवृत्तिप्रदं भक्ष्यं ममार्पय तपोधन

“ഹേ ബ്രാഹ്മണാ, അറ്റമില്ലാത്ത വിശപ്പ് പകലും രാത്രിയും എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു. ഹേ തപോധനാ, ആ വിശപ്പ് ശമിപ്പിക്കുന്ന ഭക്ഷ്യം എനിക്കു അർപ്പിക്കണമേ.”

Verse 55

येनाहं शक्नुयां तात सुधामाहर्तुमोजसा । इतीरितः सुतं प्राह कश्यपो विनतोद्भवम्

ഇങ്ങനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തപ്പോൾ കശ്യപൻ വിനതയുടെ പുത്രനോട് പറഞ്ഞു— “വത്സ, ഏത് ഉപായത്താൽ ഞാൻ ബലവും ദൃഢനിശ്ചയവുംകൊണ്ട് സുദ്ധാ (അമൃതം) കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയും?”

Verse 56

कश्यप उवाच । मुनिर्विभावसुर्नाम्ना पुरासीत्तस्य सानुजः । सुप्रतीक इति भ्राता तावुभौ वंशवैरिणौ

കശ്യപൻ പറഞ്ഞു— “പണ്ടുകാലത്ത് വിഭാവസു എന്നൊരു മുനി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ ഇളയ സഹോദരൻ സുപ്രതീകൻ എന്നായിരുന്നു. ആ ഇരുവരും വംശപരമ്പരാഗത വൈരികളായി.”

Verse 57

अन्योन्यं शेपतुर्विप्रा महाक्रोधसमाकुलौ । गजोऽभवत्सुप्रतीकः कूर्मोऽभूच्च विभावसुः

മഹാക്രോധത്തിൽ ആകുലരായ ആ ബ്രാഹ്മണമുനിമാർ പരസ്പരം ശപിച്ചു. സുപ്രതീകൻ ഗജമായി; വിഭാവസു കൂർമമായി.

Verse 58

एवं वित्तविवादात्तौ शेपतुर्भ्रातरौ मिथः । गजः षड्यो जनोच्छ्रायो द्विगुणायामसंयुतः

ഇങ്ങനെ ധനവിവാദം മൂലം ആ സഹോദരന്മാർ പരസ്പരം ശപിച്ചു. ആ ഗജം ആറു യോജന ഉയരവും, ദേഹദൈർഘ്യം അതിന്റെ ഇരട്ടിയുമായിരുന്നു.

Verse 59

कूर्मस्त्रियोजनोच्छ्रयो दशयोजनविस्तृतः । बद्धवैरावुभावेतौ सरस्यस्मिन्विहंगम

കൂർമം മൂന്ന് യോജന ഉയരവും പത്ത് യോജന വ്യാപ്തിയും ഉള്ളതായിരുന്നു. ഹേ വിഹംഗമ, വൈരബന്ധത്തിൽ കുടുങ്ങിയ ആ ഇരുവരും ഈ സരസ്സിൽ തന്നെയായിരുന്നു വസിച്ചത്.

Verse 60

पूर्ववैरमनुस्मृत्य युध्येते जेतुमिच्छया । उभौ तौ भक्षयित्वा त्वं सुधामाहर तृप्तिमान्

പൂർവ്വവൈരം സ്മരിച്ച് അവർ ഇരുവരും ജയിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ പരസ്പരം യുദ്ധം ചെയ്യുന്നു. നീ അവരെ ഇരുവരെയും ഭക്ഷിച്ച് തൃപ്തനായി സുദാ (അമൃതം) കൊണ്ടുവരിക.

Verse 61

एवं पित्रेरितः पक्षी गत्वा तद्गजकच्छपौ । समुद्धत्य महाकायौ महाबलपराक्रमौ

ഇങ്ങനെ പിതാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ആ പക്ഷി ആ ഗജത്തിന്റെയും കച്ചപത്തിന്റെയും അടുക്കൽ ചെന്നു; മഹാബലപരാക്രമമുള്ള ആ മഹാകായന്മാരെ ഉയർത്തി,

Verse 62

वहन्नखाभ्यां संतीर्थं विऌअंबाभिधमभ्यगात् । तत्रागतं समालोक्य पक्षिराजं द्विजोसमाः

നഖങ്ങളാൽ അവരെ വഹിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ ‘വിളംബാ’ എന്ന പുണ്യതീർത്ഥത്തിലെത്തി. അവിടെ പക്ഷിരാജൻ വന്നതായി കണ്ട ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാർ,

Verse 63

तत्तीरजो महावृक्षो रोहिणाख्यो महोच्छ्रयः । वैनतेयमिदं प्राह महाबलपराक्रमम्

ആ തീരത്ത് ‘രോഹിണാ’ എന്ന അത്യുച്ചമായ മഹാവൃക്ഷം ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് മഹാബലപരാക്രമനായ വൈനതേയനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:

Verse 64

एनामारुह मच्छाखां शतयोजनमायताम् । स्थित्वात्र गजकूर्मौ त्वं भक्षयस्व खगोत्तम

“ശതയോജന നീളമുള്ള എന്റെ ഈ കൊമ്പിൽ കയറുക. ഇവിടെ നിന്നുകൊണ്ട്, ഹേ ഖഗോത്തമാ, ഗജത്തെയും കച്ചപത്തെയും ഭക്ഷിക്ക.”

Verse 65

इत्युक्तस्तरुणा पक्षी स तत्रास्ते मनोजवः । तद्भारात्सा तरोः शाखा भग्नाऽभूद्द्विजसत्तमाः

യുവാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മനോവേഗസമനായ പക്ഷി അവിടെ ഇരുന്നു. അവന്റെ ഭാരത്തിൽ വൃക്ഷശാഖ ഒടിഞ്ഞുപോയി, ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.

Verse 66

वालखिल्यमुनींस्तस्मिल्लंबमानानधोमुखान् । दृष्ट्वा तत्पातशंकावांस्तां शाखां गरुडोऽग्रहीत्

ആ ശാഖയിൽ തലകീഴായി തൂങ്ങിക്കിടന്ന വാലഖില്യ മുനിമാരെ കണ്ടു, അവർ വീഴുമെന്ന ഭയത്തിൽ ഗരുഡൻ ആ ശാഖ പിടിച്ചു.

Verse 67

गजकूर्मो च तां शाखां गृहीत्वा यांतमं बरे । पिता तस्याब्रवीत्तत्र गरुडं विनतासुतम्

ആ ശാഖ പിടിച്ചിരുന്ന ഗജനും കൂർമനും ആകാശത്തിൽ കൊണ്ടുപോകപ്പെടുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ അവന്റെ പിതാവ് വിനതാസുതനായ ഗരുഡനോട് പറഞ്ഞു.

Verse 68

त्यजेमां निर्जने शैले शाखां तं विनतोद्भव । इत्युक्तः स तथा गत्वा शाखां निष्पुरुषे नगे

“ഹേ വിനതോദ്ഭവാ, ഈ ശാഖയെ നിർജനമായ പർവതത്തിൽ ഉപേക്ഷിക്ക.” എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ അതുപോലെ ചെന്നു മനുഷ്യരില്ലാത്ത മലയിൽ ശാഖ വെച്ചു.

Verse 69

विन्यस्याभक्षयत्पक्षी तौ तदा गजकच्छपौ । अथोत्पातः समभवत्तस्मिन्नवसरे दिवि

ശാഖ വെച്ച ശേഷം ആ പക്ഷി അപ്പോൾ ആ രണ്ടുപേരെ—ഗജത്തെയും കച്ചപത്തെയും—ഭക്ഷിച്ചു. അതേ സമയത്ത് ആകാശത്തിൽ ഒരു അശുഭോത്പാതം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

Verse 70

दृष्ट्वोत्पातं बलारातिः पप्रच्छ स्वपुरोहितम् । उत्पातकारणं जीव किमत्रेति पुनःपुनः । बृहस्पतिस्तदा शक्रं प्रोवाच द्विजसत्तमाः

ഉത്പാതം കണ്ട ബലാരാതിയായ ഇന്ദ്രൻ തന്റെ പുരോഹിതനോടു വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദിച്ചു— “ഹേ ജീവ (ബൃഹസ്പതേ), ഈ അപശകുനത്തിന്റെ കാരണം എന്ത്?” അപ്പോൾ ബൃഹസ്പതി ശക്രനോടു പറഞ്ഞു, ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ।

Verse 71

बृहस्पतिरुवाच । काश्यपो हि मुनिः पूर्वमयजत्क्रतुना हरे

ബൃഹസ്പതി പറഞ്ഞു— ഹേ ഹരി (ഇന്ദ്രാ), പുരാതനകാലത്ത് കശ്യപമുനി ക്രതുയാഗം അനുഷ്ഠിച്ചിരുന്നു।

Verse 72

सर्वान्नृषीन्सुरान्सिद्धान्यक्षान्गंधर्वकिन्नरान् । यज्ञसंभारसिद्ध्यर्थं प्रेषयामास स द्विजाः

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, യജ്ഞസാമഗ്രികൾ സമ്പാദിക്കപ്പെടുന്നതിനായി അദ്ദേഹം ഋഷികൾ, ദേവന്മാർ, സിദ്ധർ, യക്ഷർ, ഗന്ധർവർ, കിന്നരർ—എല്ലാവരെയും അയച്ചു।

Verse 73

वालखिल्यान्ससंभारान्ह्रस्वानंगुष्ठमात्रकान् । मज्जतो गोष्पदजले दृष्ट्वा हसितवान्भवान्

യജ്ഞസാമഗ്രികളുമായി അങ്കുഷ്ഠമാത്രമായ ചെറു വാലഖില്യർ ഗോഖുരജലത്തിൽ മുങ്ങുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ നിങ്ങൾ (ഇന്ദ്രൻ) ചിരിച്ചു।

Verse 74

भवतावमताः क्रुद्धा वालखिल्यास्तदा हरे । जुहुवुर्यज्ञवह्नौ ते क्रोधेन ज्वलिताननाः

ഹേ ഹരി, നിങ്ങളുടെ അവമാനത്താൽ വാലഖില്യർ ക്രുദ്ധരായി; ക്രോധത്തിൽ ജ്വലിക്കുന്ന മുഖങ്ങളോടെ അവർ യജ്ഞാഗ്നിയിൽ ആഹുതികൾ അർപ്പിച്ചു।

Verse 75

देवेंद्रभयदः शत्रुः कश्यपस्य सुतोऽस्त्विति । तस्य पुत्रोऽद्य गरुडः सुधाहरणकौतुकी

“ദേവേന്ദ്രനു ഭയം വരുത്തുന്ന ശത്രു കശ്യപന്റെ പുത്രനായി ജനിക്കട്ടെ”—ഇതു വിധിവാക്യം. ഇന്ന് ആ പുത്രന്റെ പുത്രനായ ഗരുഡൻ അമൃതം അപഹരിക്കാൻ കൗതുകത്തോടെ ഉദിച്ചിരിക്കുന്നു.

Verse 76

समागच्छति तद्धेतुरयमुत्पात आगतः । इत्युक्तः सोऽब्रवीदिंद्रो देवानग्निपुरोगमान्

“അതിന്റെ കാരണം അടുത്തെത്തുന്നു—ഈ അപശകുനമായ ഉത്പാതം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.” എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ, അഗ്നിയെ മുൻപാക്കി ഇന്ദ്രൻ ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു.

Verse 77

सुधामाहर्तुमायाति पक्षी सा रक्ष्यतामिति । इतींद्रप्रेरिता देवा ररक्षुः सायुधाः सुधाम्

“ആ പക്ഷി അമൃതം അപഹരിക്കാൻ വരുന്നു—അതിനെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കട്ടെ.” ഇന്ദ്രന്റെ പ്രേരണയാൽ ദേവന്മാർ ആയുധധാരികളായി അമൃതത്തെ കാവലാക്കി.

Verse 78

पक्षिराजस्तदाभ्यागाद्देवानायुधधारिणः । महाबलं ते गरुडं दृष्ट्वाऽकम्पंत वै सुराः

അപ്പോൾ പക്ഷിരാജനായ ഗരുഡൻ ആയുധധാരികളായ ദേവന്മാരുടെ അടുക്കൽ എത്തി. ഗരുഡന്റെ മഹാബലം കണ്ടു സുരന്മാർ സത്യമായും വിറച്ചു.

Verse 79

गरुडस्य सुराणां च ततो युद्धमभून्महत् । अखंडि पक्षितुण्डेन भौवनोऽमृतपालकः

പിന്നീട് ഗരുഡനും ദേവന്മാരും തമ്മിൽ മഹായുദ്ധം ഉണ്ടായി. പക്ഷിയുടെ കൊക്കുകൊണ്ട് ഗരുഡൻ അമൃതപാലകനായ ഭൗവനനെ തകർത്തുകളഞ്ഞു.

Verse 80

तदा निजघ्नुगर्रुडं देवाः शस्त्रैरनेकशः । अतीव गरुडो देवैर्बाधितः शस्त्रपाणिभिः

അപ്പോൾ ദേവന്മാർ പലവിധ ആയുധങ്ങളാൽ ഗരുഡനെ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രഹരിച്ചു. ആയുധധാരികളായ ദേവന്മാർ ഗരുഡനെ അത്യന്തമായി പീഡിപ്പിച്ചു.

Verse 81

पक्षाभ्यामाक्षिपद्दूरे देवानग्निपुरोगमान् । तत्पक्षविक्षिता देवास्तदा परमकोपनाः

തന്റെ ചിറകുകളാൽ അഗ്നി-പുരോഗാമികളായ ദേവന്മാരെ ദൂരത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു. ആ ചിറകുകളുടെ പ്രഹാരത്തിൽ ചിതറിപ്പോയ ദേവന്മാർ അപ്പോൾ അത്യന്തം ക്രോധിച്ചു.

Verse 82

नाराचान्भिंदि पालांश्च नानाशस्त्राणि चाक्षिपन् । ततस्तु गरुडो वेगाद्देवदृष्टिविलोपिनीम्

അവർ ഇരുമ്പ് നാരാചങ്ങളും ഭിന്ദിപാലങ്ങളും മറ്റു പല ആയുധങ്ങളും എറിഞ്ഞു. പിന്നെ ഗരുഡൻ മഹാവേഗത്തിൽ ദേവന്മാരുടെ ദൃഷ്ടി കവർന്നെടുക്കുന്ന അന്ധകാരസദൃശമായ പ്രഭാവം സൃഷ്ടിച്ചു.

Verse 83

धूलिमुत्थापयामास पक्षाभ्यां विनतासुतः वायुना । शमयामासुस्तान्पांसूंस्त्रिदशोत्तमाः

വിനതാസുതനായ ഗരുഡൻ ചിറകുകളാൽ കാറ്റിന്റെ വേഗത്തോടുകൂടി ധൂളി ഉയർത്തി. അപ്പോൾ ത്രിദശങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠരായ ദേവന്മാർ ആ പൊടിയെ ശമിപ്പിച്ചു.

Verse 84

रुद्रान्वसूंस्तथादित्यान्मरुतोऽन्यान्सुरांस्तथा । गरुडः पक्षतुंडाभ्यां व्यथितानकरोद्द्विजाः

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ! ഗരുഡൻ രുദ്രന്മാരെയും വസുക്കളെയും ആദിത്യന്മാരെയും മരുതന്മാരെയും മറ്റു ദേവന്മാരെയും ചിറകുകളും ചുണ്ടുംകൊണ്ട് പ്രഹരിച്ചു വ്യഥിപ്പിച്ചു.

Verse 85

पलायितेषु देवेषु सोऽद्राक्षीज्ज्वलनं पुरः । ज्वलंतं परितस्त्वग्निं शमापयितुमुद्ययौ

ദേവന്മാർ പലയിടത്തേക്ക് ഓടിപ്പോയപ്പോൾ അവൻ മുൻപിൽ ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിയെ കണ്ടു. എല്ലാടവും ജ്വാലകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ആ ദാവാഗ്നിയെ ശമിപ്പാൻ അവൻ ഉദ്യതനായി.

Verse 86

स सहस्रमुखो भूत्वा तैः पिबञ्छतशो नदीः । तमग्निं नाशयामास तैः पयोभिस्त्वरान्वितः

അവൻ സഹസ്രമുഖനായിട്ട് നൂറുകണക്കിന് നദികളുടെ ജലം കുടിച്ചു. ആ ജലങ്ങളാൽ വേഗത്തിൽ ആ അഗ്നിയെ ശമിപ്പിച്ച് നശിപ്പിച്ചു.

Verse 87

सितधारं भ्रमच्चक्रं सुधारक्षकमंतिके । दृष्ट्वा तदरिरंध्रेण संक्षिप्तांगोतराविशत्

വെളുത്ത ധാരയോടെ ചുറ്റുന്ന ചക്രം—അമൃതത്തിന്റെ രക്ഷകൻ—അടുത്ത് കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ ശരീരം ചുരുക്കി അതിന്റെ അരകളുടെ ഇടയിലെ ഇടുങ്ങിയ വിടവിലൂടെ അകത്തു പ്രവേശിച്ചു.

Verse 88

ततो ददर्श द्वौ सर्पो व्यक्तास्यौ भीषणाकृती । याभ्यां दृष्टोपि भस्म स्यात्तौ सर्पौ गरुडस्तदा

അതിനുശേഷം അവൻ രണ്ടു സർപ്പങ്ങളെ കണ്ടു—വായ തുറന്ന, ഭീകരാകൃതിയുള്ളവർ—അവരുടെ ദൃഷ്ടിമാത്രത്തിൽ പോലും ഒരാൾ ഭസ്മമാകും. ആ രണ്ടു സർപ്പങ്ങൾ അപ്പോൾ ഗരുഡനെ നേരിട്ടു.

Verse 89

आच्छिद्य पक्षतुंडाभ्यां गृहीत्वाऽमृतमुद्ययौ । यंत्रमुत्पाट्य चोद्यंतं गरुडं प्राह माधवः

ചിറകുകളും കൊക്കുംകൊണ്ട് അവരെ കീറിമുറിച്ച് അവൻ അമൃതം പിടിച്ചു പറന്നു. യന്ത്രം പിഴുതെടുത്ത് ഉയർന്നു പറക്കുന്ന ഗരുഡനോട് അപ്പോൾ മാധവൻ പറഞ്ഞു.

Verse 90

तव तुष्टोऽस्मि पक्षीश वरं वरय सुव्रत । अथ पक्षी तमाह स्म कमलानायकं हरिम्

ഹേ പക്ഷീശ്വരാ! ഞാൻ നിന്നിൽ പ്രസന്നനാകുന്നു; ഹേ സുവ്രത, ഒരു വരം വരിക്ക. അപ്പോൾ ആ പക്ഷി കമലാനായകനായ ഹരിയോട് പറഞ്ഞു.

Verse 91

तवोपरि स्थितिर्मे स्यान्मा भूतां च जरामृती । तथास्त्विति हरिः प्राह वरं मद्व्रियतामिति

അവൻ പറഞ്ഞു, “ഞാൻ നിന്റെ മീതെ നിലകൊള്ളട്ടെ; എനിക്കു ജരയും മരണവും വരരുത്.” ഹരി പറഞ്ഞു, “തഥാസ്തു; എന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നും ഒരു വരവും സ്വീകരിക്ക.”

Verse 92

इत्युक्तस्तं हरिः प्राह मम त्वं वाहनं भव । स्यंदनोपरि केतुश्च मम त्वं विनतासुत

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഹരി അവനോട്, “നീ എന്റെ വാഹനം ആകുക; ഹേ വിനതാസുത, എന്റെ രഥത്തിന്മേൽ എന്റെ കേതുവായും ഇരിക്ക” എന്നു പറഞ്ഞു.

Verse 93

तथास्त्विति खगोप्याह कमलापतिमच्युतम् । हृतामृतं खगं श्रुत्वा तत आखंडलो जवात्

ഖഗവും കമലാപതി അച്യുതനോട് “തഥാസ്തു” എന്നു പറഞ്ഞു. പക്ഷി അമൃതം കവർന്നെടുത്തു എന്നു കേട്ടപ്പോൾ ആഖണ്ഡലൻ (ഇന്ദ്രൻ) വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു.

Verse 94

अभिद्रुत्याशु कुलिशं पक्षे चिक्षेप पक्षिणः । ततो विहस्य गरुडः पाकशासनमब्रवीत्

പാഞ്ഞെത്തി അവൻ പക്ഷിയുടെ ചിറകിലേക്കു വജ്രം വേഗത്തിൽ എറിഞ്ഞു. അപ്പോൾ ഗരുഡൻ ചിരിച്ച് പാകശാസനനായ (ഇന്ദ്രനോട്) പറഞ്ഞു.

Verse 95

कुलिशस्य निपातान्मे न हरे कापि वेदना । सफलो वज्रपातस्ते भूयाच्च सुरनायक

നിന്റെ വജ്രപാതം വീണാലും എന്റെ വേദന ഒട്ടും അകലുന്നില്ല. ഹേ സുരനായകാ, നിന്റെ ഈ വജ്രപ്രഹാരം ലക്ഷ്യത്തിൽ സത്യമായി ഫലപ്രദമാകട്ടെ.

Verse 96

इतीरयन्पत्रमेकं व्यसृजत्पक्षतस्तदा । शोभनं पर्णमस्येति सुपर्ण इति सोभ वत्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവൻ അപ്പോൾ തന്റെ ചിറകിൽ നിന്ന് ഒരു തൂവൽ താഴെ വിട്ടു. അതു അത്യന്തം ശോഭനമായതിനാൽ അവൻ ‘സുപർണൻ’—സുന്ദരചിറകുള്ളവൻ—എന്ന് പ്രസിദ്ധനായി.

Verse 97

तस्मिन्सुपर्णे हेमाभे सर्वे विस्मयमाययुः । ततस्तु गरुडः शक्रमब्रवीद्द्विजपुंगवाः

ആ സുപർണൻ സ്വർണ്ണംപോലെ ദീപ്തനായപ്പോൾ എല്ലാവരും വിസ്മയത്തിലായി. തുടർന്ന് ഗരുഡൻ ശക്രനോട് (ഇന്ദ്രനോട്) പറഞ്ഞു, ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ.

Verse 98

भवता साकमखिलं जगदेतच्चराचरम् । देवेंद्र सततं वोढुममोघा शक्तिरस्ति मे

ഹേ ദേവേന്ദ്രാ, നിനക്കൊപ്പം ഈ സമസ്ത ചരാചര ലോകത്തെ നിരന്തരം വഹിക്കാനുള്ള അമോഘശക്തി എനിക്കുണ്ട്.

Verse 99

नाखण्डलसहस्रं मे रणे लभ्यं हरे भवेत् । इति ब्रुवाणं गरुडमब्रवीत्पाकशासनः

ഹേ ഹരി, യുദ്ധത്തിൽ എന്നെ നേരിടാൻ ആയിരം ഇന്ദ്രന്മാരും മതിയാകില്ല. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ഗരുഡനോട് പാകശാസനൻ (ഇന്ദ്രൻ) മറുപടി പറഞ്ഞു.

Verse 100

किं तेऽमृतेन कार्यं स्याद्दीयताममृतं मम । इमां सुधां भवान्दद्याद्येभ्यो हि विनतोद्भव

നിനക്കമൃതം എന്തിന്? ആ അമൃതം എനിക്കു തരിക. ഹേ വിനതാപുത്രാ! നീ ആര്ക്കുവേണ്ടി ഈ സുദ കൊണ്ടുവന്നുവോ, അവർക്കുതന്നെ നീ ഇതു നല്കുക.

Verse 110

मुक्ता तदैव विनता दासीभावाद्द्विजोत्तमाः । सर्पास्तेऽमृतभक्षार्थं स्नातुं सर्वे ययुस्तदा

ഹേ ദ്വിജോത്തമാ! അതേ നിമിഷം വിനത ദാസീഭാവത്തിൽ നിന്ന് മോചിതയായി. പിന്നെ ആ സർപ്പന്മാർ എല്ലാവരും അമൃതഭക്ഷണാർത്ഥം സ്നാനത്തിനായി പോയി.

Verse 120

स्तेयी सुरापी विज्ञेयो गुरुदाररतश्च सः । संसर्गदोषदुष्टश्च मुनिभिः परिकीर्त्यते

അവൻ കള്ളനും മദ്യപാനിയും എന്നു അറിയപ്പെടണം; ഗുരുപത്നിയോടു ആസക്തനായവനെയും മുനിമാർ ദുഷ്സംഗദോഷം കൊണ്ടു മലിനനായവൻ എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

Verse 130

अज्ञानान्मुग्धया पापं कद्र्वा यदधुना कृतम् । क्षंतुमर्हसि तत्सर्वं दयाशीला हि साधवः

അജ്ഞാനത്താൽ മോഹിതയായ കദ്രു ഇപ്പോൾ ചെയ്ത പാപം എല്ലാം നിങ്ങൾ ക്ഷമിക്കണം; കാരണം സാദുക്കൾ സ്വഭാവതഃ കരുണാശീലരാണ്.

Verse 140

उपोष्य त्रिदिनं सस्नौ तस्मिन्क्षीरसरोजले । चतुर्थे दिवसे तस्यां कुर्वत्यां स्नानमादरात् । अदेहा व्योमगावाणी समुत्तस्थौ द्विजोत्तमाः

മൂന്നു ദിവസം ഉപവസിച്ച് അവൾ ആ ക്ഷീര-സരോജജലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്തു. നാലാം ദിവസം ഭക്തിയോടെ സ്നാനം ചെയ്യുമ്പോൾ, ഹേ ദ്വിജോത്തമാ, ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ദേഹരഹിതമായ ഒരു വാണി ഉദിച്ചു.

Verse 150

यः पठेदिममध्यायं क्षीरकुंडप्रशंसनम् । गोसहस्रप्रदातॄणां प्राप्नोत्यविकलं फलम्

ക്ഷീരകുണ്ഡത്തിന്റെ മഹിമയെ പുകഴ്ത്തുന്ന ഈ അധ്യായം ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്താൽ, ആയിരം പശുക്കൾ ദാനം ചെയ്തവർക്കുള്ള പൂർണ്ണ പുണ്യഫലം കുറവില്ലാതെ അവൻ പ്രാപിക്കും।