Adhyaya 4

Verse 1

सूत उवाच । भूयोपि शिवमाहात्म्यं वक्ष्यामि परमाद्भुतम् । शृण्वतां सर्वपापघ्नं भवपाशविमोचनम्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഞാൻ വീണ്ടും ശിവന്റെ പരമാദ്ഭുതമായ മഹാത്മ്യം പ്രസ്താവിക്കുന്നു; അത് ശ്രവിക്കുന്നവർക്കു സർവ്വപാപനാശവും ഭവപാശവിമോചനവും ലഭിക്കും.

Verse 2

दुस्तरे दुरितांभोधौ मज्जतां विषयात्मनाम् । शिवपूजां विना कश्चित्प्लवो नास्ति निरूपितः

ദുരിതത്തിന്റെ ദുഷ്കരസമുദ്രത്തിൽ വിഷയാസക്തർ മുങ്ങുന്നു; ശിവപൂജയെ ഒഴികെ മറ്റൊരു പ്ലവം (ഉദ്ധാരമാർഗം) നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

Verse 3

शिवपूजां सदा कुर्याद्बुद्धिमानिह मानवः । अशक्तश्चेत्कृता पूजां पश्येद्भक्तिविनम्रधीः

ഈ ലോകത്തിൽ ബുദ്ധിമാൻ മനുഷ്യൻ സദാ ശിവപൂജ ചെയ്യണം. കഴിയാത്തപക്ഷം ഭക്തിയാൽ വിനയമുള്ള മനസ്സോടെ നടക്കുന്ന പൂജയെ കുറഞ്ഞത് ദർശനം ചെയ്താലും മതിയാകും.

Verse 4

अश्रद्धयापि यः कुर्याच्छिवपूजां विमुक्तिदाम् । पश्येद्वा सोपि कालेन प्रयाति परमं पदम्

ശ്രദ്ധയില്ലാതെയും ആരെങ്കിലും മോക്ഷദായിനിയായ ശിവപൂജ ചെയ്യുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ അതിനെ മാത്രം ദർശിക്കുകയോ ചെയ്താൽ—അവനും കാലക്രമേണ പരമപദം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 5

आसीत्किरातदेशेषु नाम्ना राजा विमर्दनः । शूरः परमदुर्द्धर्षो जितशत्रुः प्रतापवान्

കിരാതദേശങ്ങളിൽ ‘വിമർദനൻ’ എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു—വീരൻ, അത്യന്തം ദുര്ധർഷൻ, ശത്രുജയി, പ്രതാപശാലി.

Verse 6

सर्वदा मृगयासक्तः कृपणो निर्घृणो बली । सर्वमांसाशनः क्रूरः सर्ववर्णांगनावृतः

അവൻ എപ്പോഴും വേട്ടയിൽ ആസക്തൻ—കൃപണൻ, നിർഘൃണൻ, ബലവാൻ; എല്ലാത്തരം മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്ന ക്രൂരൻ, എല്ലാ വർണ്ണങ്ങളിലെ സ്ത്രീകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവൻ.

Verse 7

तथापि कुरुते शंभोः पूजां नित्यमतंद्रितः । चतुर्दश्यां विशेषेण पक्षयोः शुक्लकृष्णयोः

എങ്കിലും അവൻ ശംഭുവിന്റെ പൂജ നിത്യം അലസതയില്ലാതെ ചെയ്തു—വിശേഷിച്ച് ശുക്ലപക്ഷവും കൃഷ്ണപക്ഷവും ഇരുവരുടെയും ചതുര്ദശിയിൽ.

Verse 8

महाविभवसंपन्नां पूजां कृत्वा स मोदते । हर्षेण महताविष्टो नृत्यति स्तौति गायति

മഹാ വൈഭവവും സമർപ്പണങ്ങളും നിറഞ്ഞ പൂജ നടത്തി അവൻ ആനന്ദിച്ചു; മഹത്തായ ഹർഷത്തിൽ ആവേശിതനായി നൃത്തം ചെയ്തു, സ്തുതി ചെയ്തു, പാടുകയും ചെയ്തു.

Verse 9

तस्यैवं वर्तमानस्य नृपतेः सर्वभक्षिणः । दुराचारस्य महिषी चेष्टितेनान्वतप्यत

ഇങ്ങനെ എല്ലാം ഭക്ഷിക്കുന്ന ദുഷ്ചാരിയായ രാജാവ് ജീവിച്ചിരിക്കെ, അവന്റെ പ്രവൃത്തികളാൽ പ്രധാന മഹിഷി അത്യന്തം ദുഃഖത്തിൽ പീഡിതയായി।

Verse 10

सा वै कुमुद्वतीनाम राज्ञी शीलगुणान्विता । एकदा पतिमासाद्य रहस्ये तदपृच्छत

ശീലഗുണസമ്പന്നയായ കുമുദ്വതി എന്ന രാജ്ഞി ഒരിക്കൽ രഹസ്യത്തിൽ ഭർത്താവിനെ സമീപിച്ച് ആ കാര്യം ചോദിച്ചു।

Verse 11

एतत्ते चरितं राजन्महदाश्चर्यकारणम् । क्व ते महादुराचारः क्व भक्तिः परमेश्वरे

“ഹേ രാജാവേ! നിന്റെ ഈ പെരുമാറ്റം മഹാ അത്ഭുതകാരണം. എവിടെ നിന്റെ ഘോര ദുഷ്ചാരം, എവിടെ പരമേശ്വരനോടുള്ള ഭക്തി?”

Verse 12

सर्वदा सर्वभक्षस्त्वं सर्वस्त्रीजनलालसः । सर्वहिंसापरः क्रूरः कथं भक्तिस्तवेश्वरे

“നീ എപ്പോഴും എല്ലാം ഭക്ഷിക്കുന്നവൻ, എല്ലാ സ്ത്രീകളോടും ലാലസയുള്ളവൻ, എല്ലാ തരത്തിലുള്ള ഹിംസയിൽ നിരതനും ക്രൂരനും—അപ്പോൾ കർത്താവിനോടുള്ള നിന്റെ ഭക്തി എങ്ങനെ?”

Verse 13

इति पृष्टः स भूपालो विमृश्य सुचिरं ततः । त्रिकालज्ञः प्रहस्यैनां प्रोवाच सुकुतूहलः

ഇങ്ങനെ ചോദിക്കപ്പെട്ട ഭൂപാലൻ ദീർഘനേരം ആലോചിച്ചു. ത്രികാലജ്ഞനായ അവൻ അവളോടു പുഞ്ചിരിച്ച് കൗതുകത്തോടെ മറുപടി പറയാൻ തുടങ്ങി।

Verse 14

राजोवाच । अहं पूर्वभवे कश्चित्सारमेयो वरानने । पंपानगरमाश्रित्य पर्यटामि समंततः

രാജാവ് പറഞ്ഞു—ഹേ വരാനനേ! മുൻജന്മത്തിൽ ഞാൻ ഒരു ശുനകൻ ആയിരുന്നു. പമ്പാ നഗരത്തെ ആശ്രയിച്ച് ഞാൻ എല്ലാദിക്കുകളിലും അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു.

Verse 15

एवं कालेषु गच्छत्सु तत्रैव नगरोत्तमे । कदाचिदागतः सोहं मनोज्ञं शिवमंदिरम्

ഇങ്ങനെ കാലം കടന്നുപോകുമ്പോൾ, അതേ ശ്രേഷ്ഠ നഗരത്തിൽ ഒരിക്കൽ ഞാൻ മനോഹരമായ ശിവമന്ദിരത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നു.

Verse 16

पूजायां वर्तमानायां चतुर्दश्यां महातिथौ । अपश्यमुत्सवं दूराद्बहिर्द्वारं समाश्रितः

ചതുര്ദശിയുടെ മഹാതിഥിയിൽ പൂജ നടക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ പുറംവാതിലിനരികെ നിന്നുകൊണ്ട് ദൂരത്തിൽ നിന്ന് ഉത്സവം കണ്ടു.

Verse 17

अथाहं परमक्रुद्धैर्दंडहस्तैः प्रधावितः । तस्माद्देशादपक्रांतः प्राणरक्षापरायणः

അപ്പോൾ ദണ്ഡം കൈയിൽ പിടിച്ച അത്യന്തം ക്രുദ്ധരായവർ എന്നെ പിന്തുടർന്ന് ഓടിച്ചു. ജീവൻ രക്ഷിക്കണമെന്ന ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യത്തോടെ ഞാൻ ആ സ്ഥലത്തിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോയി.

Verse 18

ततः प्रदक्षिणीकृत्य मनोज्ञं शिवमंदिरम् । द्वारदेशं पुनः प्राप्य पुनश्चैव निवारितः

പിന്നീട് ആ മനോഹര ശിവമന്ദിരത്തെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത് ഞാൻ വീണ്ടും വാതിൽപ്രദേശത്ത് എത്തി; എന്നാൽ വീണ്ടും എന്നെ തടഞ്ഞ് പിന്തിരിപ്പിച്ചു.

Verse 19

पुनः प्रदक्षिणीकृत्य तदेव शिवमन्दिरम् । बलिपिंडादिलोभेन पुनर्द्वारमुपागतः

അവൻ വീണ്ടും അതേ ശിവമന്ദിരം പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു; ബലിപിണ്ഡം മുതലായവയുടെ ലാഭലോഭം കൊണ്ടു പ്രേരിതനായി വീണ്ടും വാതിലിനരികെ എത്തി।

Verse 20

एवं पुनःपुनस्तत्र कृत्वा कृत्वा प्रदक्षिणाम् । द्वारदेशे समासीनं निजघ्नुर्निशितैः शरैः

ഇങ്ങനെ അവിടെ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത്, അവൻ വാതിൽപ്രദേശത്ത് ഇരുന്നപ്പോൾ അവർ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകളാൽ അവനെ അടിച്ചു വീഴ്ത്തി।

Verse 21

स विद्धगात्रः सहसा शिवद्वारि गतासुकः । जातोऽस्म्यहं कुले राज्ञां प्रभावाच्छिवसन्निधेः

അവൻ ശരീരത്തിൽ വേദനകരമായി വേദ്ധനേറ്റ് പെട്ടെന്ന് ശിവദ്വാരത്തിൽ തന്നേ പ്രാണം വിട്ടു. ശിവസന്നിധിയുടെ പ്രഭാവത്താൽ അപ്പോൾ ഞാൻ രാജവംശത്തിൽ ജനിച്ചു।

Verse 22

दृष्ट्वा चतुर्दशीपूजां दीपमाला विलोकिताः । तेन पुण्येन महता त्रिकालज्ञोऽस्मि भामिनि

ചതുര്ദശി പൂജ ദർശിക്കുകയും ദീപമാലകൾ കാണുകയും ചെയ്ത ആ മഹാപുണ്യത്താൽ, പ്രിയേ, ഞാൻ ത്രികാലജ്ഞനായിരിക്കുന്നു।

Verse 23

प्राग्जन्मवासनाभिश्च सर्वभक्षोऽस्मि निर्घृणः । विदुषामपि दुर्लंघ्या प्रकृतिर्वासनामयी

മുൻജന്മവാസനകളാൽ ഞാൻ നിർദയനായി എല്ലാം ഭക്ഷിക്കുന്നവനായി. വാസനാമയമായ പ്രകൃതി പണ്ഡിതർക്കുപോലും അതിക്രമിക്കാൻ ദുഷ്കരം।

Verse 24

अतोऽहमर्चयामीशं चतुर्दश्यां जगद्गुरुम् । त्वमपि श्रद्धया भद्रे भज देवं पिनाकिनम्

അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ചതുര്ദശിദിനത്തിൽ ജഗദ്ഗുരുവായ ഈശ്വരനെ ആരാധിക്കുന്നു. ഭദ്രേ, നീയും ശ്രദ്ധയോടെ പിനാകി ദേവൻ (ശിവൻ)നെ ഭജിച്ച് പൂജിക്കൂ.

Verse 25

राज्ञ्युवाच । त्रिकालज्ञोऽसि राजेन्द्र प्रसादाद्गिरिजापतेः । मत्पूर्वजन्मचरितं वक्तुमर्हसि तत्त्वतः

റാണി പറഞ്ഞു—ഹേ രാജേന്ദ്രാ! ഗിരിജാപതി (ശിവൻ)ന്റെ പ്രസാദത്താൽ നിങ്ങൾ ത്രികാലജ്ഞനാണ്. അതിനാൽ എന്റെ മുൻജന്മചരിതം തത്ത്വമായി സത്യമായി പറഞ്ഞുതരുക.

Verse 26

राजोवाच । त्वं तु पूर्वभवे काचित्कपोती व्योमचारिणी । क्वापि लब्धवती किंचिन्मां सपिंडं यदृच्छया

രാജാവ് പറഞ്ഞു—നീ മുൻജന്മത്തിൽ ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു കപോതി (പെൺപ്രാവ്) ആയിരുന്നു. എവിടെയോ യാദൃച്ഛികമായി നീ എന്നെ—മാംസപിണ്ഡരൂപത്തിൽ—ലഭിച്ചു.

Verse 27

त्वद्गृहीतमथालोक्य गृध्रः कोप्यामिषं बली । निरामिषः स्वयं वेगाभिदुद्राव भीषणः

നീ എടുത്ത മാംസം കണ്ടപ്പോൾ ഒരു ബലവാൻ കഴുകൻ കോപത്തോടെ ജ്വലിച്ചു. തനിക്കുതന്നെ ആഹാരമില്ലായിരുന്നിട്ടും അത് ഭീകരവേഗത്തിൽ പാഞ്ഞുവന്നു.

Verse 28

ततस्तं वीक्ष्य वित्रस्ता विद्रुतासि वरानने । तेनानुयाता घोरेण मांसपिंडजिघृक्षया

പിന്നീട് അതിനെ കണ്ടപ്പോൾ, ഹേ സുന്ദരമുഖീ, നീ ഭയന്ന് ഓടിപ്പോയി. ആ ഘോര പക്ഷി മാംസപിണ്ഡം പിടിച്ചെടുക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ നിന്നെ പിന്തുടർന്നു.

Verse 29

दिष्ट्या श्रीगिरिमासाद्य श्रांता तत्र शिवालयम् । प्रदक्षिणं परिक्रम्य ध्वजाग्रे समुपस्थिता

സൗഭാഗ്യവശാൽ അവൾ ശ്രീഗിരിയിലെത്തി; ക്ഷീണിച്ചിട്ടും അവിടെ ശിവാലയത്തിലെത്തി. ഭക്തിയോടെ ദക്ഷിണാവർത്തമായി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത് ധ്വജസ്തംഭത്തിന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നു.

Verse 30

अथानुसृत्य सहसा तीक्ष्णतुंडो विहंगमः । त्वां निहत्य निपात्याधो मांसमादाय जग्मिवान्

പിന്നീട് പെട്ടെന്നു മൂർച്ചയുള്ള കൊക്കുള്ള പക്ഷി പിന്തുടർന്ന് വന്ന് നിന്നെ കൊന്ന് നിലത്തേക്ക് വീഴ്ത്തി; മാംസം എടുത്തുകൊണ്ട് പറന്നുപോയി.

Verse 31

प्रदक्षिणप्रक्रमणाद्देवदेवस्य शूलिनः । तस्याग्रे मरणाच्चैव जातासीह नृपांगना

ദേവദേവനായ ശൂലധാരി ശിവനെ ദക്ഷിണാവർത്തമായി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തതുകൊണ്ടും, അവന്റെ സന്നിധിയിൽ തന്നേ മരിച്ചതുകൊണ്ടും, ഹേ രാജസ്ത്രീ, നീ രാജകുമാരിയായി ജനിച്ചു.

Verse 32

राज्ञ्युवाच । श्रुतं सर्वमशेषेण प्राग्जन्मचरेितं मया । जातं च महदाश्चर्यं भक्तिश्च मम चेतसि । अथान्यच्छ्रोतुमिच्छामि त्रिकालज्ञ महामते । इदं शरीरमुत्सृज्य यास्यावः कां गतिं पुनः

രാണി പറഞ്ഞു—മുൻജന്മത്തിലെ ചര്യയുടെ മുഴുവൻ വിവരണവും ഞാൻ സമ്പൂർണ്ണമായി കേട്ടു. എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ മഹത്തായ അത്ഭുതവും ഭക്തിയും ഉദിച്ചു വളർന്നു. ഇനി, ഹേ ത്രികാലജ്ഞ മഹാമതേ, മറ്റൊന്നും കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു—ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച ശേഷം ഞങ്ങൾ വീണ്ടും ഏതു ഗതിയിലേക്കാണ് പോകുന്നത്?

Verse 33

राजोवाच । अतो भवे जनिष्येऽहं द्वितीये सैंधवो नृपः

രാജാവ് പറഞ്ഞു—അടുത്ത ജന്മത്തിൽ, അഥവാ രണ്ടാം ഭവത്തിൽ, ഞാൻ സിന്ധുദേശത്തിന്റെ രാജാവായി ജനിക്കും.

Verse 34

सृंजयेशसुता त्वं हि मामेव प्रतिपत्स्यसे । तृतीये तु भवे राजा सौराष्ट्रे भविताऽस्म्यहम्

ഹേ സൃഞ്ജയാധിപന്റെ പുത്രി! നീ നിശ്ചയമായും വീണ്ടും എന്നെയേ ഭർത്താവായി പ്രാപിക്കും. മൂന്നാം ജന്മത്തിൽ ഞാൻ സൗരാഷ്ട്രത്തിൽ രാജാവാകും.

Verse 35

कलिंगराजतनया त्वं मे पत्नी भविष्यसि । चतुर्थे तु भविष्यामि भवे गांधारभूमिपः

നീ കലിംഗരാജന്റെ പുത്രിയായി എന്റെ ഭാര്യയായിരിക്കും. നാലാം ജന്മത്തിൽ ഞാൻ ഗാന്ധാരഭൂമിയുടെ അധിപതിയാകും.

Verse 36

मागधी राजतनया तत्र त्वं मम गेहिनी । पंचमेऽवंतिनाथोऽहं भविष्यामि भवांतरे

അവിടെ നീ മഗധരാജന്റെ പുത്രിയായി എന്റെ ഗൃഹിണിയാകും. അഞ്ചാം ജന്മത്തിൽ ഞാൻ അവന്തിയുടെ നാഥനാകും.

Verse 37

दाशार्हराजतनया त्वमेव मम वल्लभा । अस्माज् जन्मनि षष्ठेऽहमानर्ते भविता नृपः

നീ ദാശാർഹരാജന്റെ പുത്രിയായി എന്റെ ഏക വല്ലഭയായിരിക്കും. ഈ ജന്മപരമ്പരയിലെ ആറാം ജന്മത്തിൽ ഞാൻ ആനർത്തദേശത്ത് രാജാവാകും.

Verse 38

ययातिवंशजा कन्या भूत्वा मामेव यास्यसि । पांड्यराजकुमारोऽहं सप्तमे भविता भवे

യയാതിവംശത്തിൽ ജനിച്ച കന്യയായി നീ വീണ്ടും എന്നെയേ പ്രാപിക്കും. ഏഴാം ജന്മത്തിൽ ഞാൻ പാണ്ഡ്യരാജന്റെ കുമാരനായി ജനിക്കും.

Verse 39

तत्र मत्सदृशो नान्यो रूपौदार्यगुणादिभिः । सर्वशास्त्रार्थतत्त्वज्ञो बलवान्दृढविक्रमः

അവിടെ രൂപം, ഔദാര്യവും ഗുണാദികളിലും എനിക്കു തുല്യൻ മറ്റാരുമില്ല. അവൻ സർവ്വശാസ്ത്രാർത്ഥതത്ത്വജ്ഞൻ, ബലവാൻ, ദൃഢവിക്രമൻ ആകുന്നു.

Verse 40

सर्वलक्षणसंपन्नः सर्वलोकमनोरमः । पद्मवर्ण इति ख्यातः पद्ममित्रसमद्युतिः

അവൻ സർവ്വശുഭലക്ഷണസമ്പന്നൻ, സർവ്വലോകമനോഹരൻ. ‘പദ്മവർണ്ണൻ’ എന്നു ഖ്യാതൻ; പദ്മസദൃശ മിത്രനോടു തുല്യമായ ദ്യുതിയോടെ പ്രകാശിക്കുന്നവൻ.

Verse 41

भविता त्वं च वैदर्भी रूपेणाप्रतिमा भुवि । नाम्ना वसुमती ख्याता रूपावयवशोभिनी

നീയും, ഹേ വൈദർഭീ, ഭൂമിയിൽ രൂപത്തിൽ അപ്രതിമയായിരിക്കും. ‘വസുമതി’ എന്ന നാമത്തിൽ ഖ്യാതയായി, ഓരോ അവയവത്തിന്റെ ശോഭയാൽ ദീപ്തിമതിയായി തിളങ്ങും.

Verse 42

सर्व राजकुमाराणां मनोनयननंदिनी । सा त्वं स्वयंवरे सर्वान्विहाय नृपनंदनान्

നീ സർവ്വ രാജകുമാരന്മാരുടെയും മനസ്സിനും കണ്ണുകൾക്കും ആനന്ദം നൽകുന്നവളാണ്. എന്നാൽ സ്വയംവരത്തിൽ നീ ആ നൃപനന്ദനന്മാരെയെല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കും.

Verse 43

वरं प्राप्स्यसि मामेव दमयंतीव नैषधम् । सोऽहं जित्वा नृपान्सर्वान्प्राप्य त्वां वरवर्णिनीम्

ദമയന്തി നൈഷധരാജനെ തിരഞ്ഞെടുത്തതുപോലെ നീ എന്നെയേ വരനായി സ്വീകരിക്കും. ഞാൻ സർവ്വ രാജാക്കളെയും ജയിച്ച്, ഹേ വരവർണ്ണിനി, നിന്നെ പ്രാപിക്കും.

Verse 44

स्वराष्ट्रस्थोऽखिलान्भोगान्भोक्ष्ये वर्षगणान्बहून् । इष्ट्वा च विविधैर्यज्ञैर्वाजिमेधादिभिः शुभैः

എന്റെ സ്വന്തം രാജ്യത്തിൽ സ്ഥാപിതനായി ഞാൻ അനേകം വർഷങ്ങൾ എല്ലാ രാജഭോഗങ്ങളും അനുഭവിക്കും; അശ്വമേധാദി മംഗളകരമായ വിവിധ യജ്ഞങ്ങളാൽ യജനവും ചെയ്യും।

Verse 45

संतर्प्य पितृदेवर्षीन्दानैश्च द्विजसत्तमान् । संपूज्य देवदेवेशं शंकरं लोकशंकरम्

പിതൃകൾ, ദേവന്മാർ, ഋഷിമാർ എന്നിവരെ സന്തർപ്പിച്ച്, ദാനങ്ങളാൽ ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തി; ദേവദേവേശനും ലോകമംഗളകാരിയും ആയ ശങ്കരനെ വിധിപൂർവ്വം സമ്പൂജിച്ച്।

Verse 46

पुत्रे राज्यधुरं न्यस्य गंतास्मि तपसे वनम् । तत्रागस्त्यान्मुनिवराद्ब्रह्मज्ञानमवाप्य च

രാജ്യഭാരം പുത്രനിൽ ഏൽപ്പിച്ച് ഞാൻ തപസ്സിനായി വനത്തിലേക്ക് പോകും; അവിടെ മുനിവരനായ അഗസ്ത്യനിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മജ്ഞാനം പ്രാപിക്കും।

Verse 47

त्वया सह गमिष्यामि शिवस्य परमं पदम् । चतुर्दश्यां चतुर्दश्यामेवं संपूज्य शंकरम्

നിനക്കൊപ്പം ഞാൻ ശിവന്റെ പരമപദത്തിലേക്ക് പോകും; ഇങ്ങനെ ഓരോ ചതുര്ദശിയിലും ശങ്കരനെ സമ്പൂജിച്ച്।

Verse 48

सप्तजन्मसु राजस्त्वं भविष्यति वरानने । इत्येतत्सुकृतं लब्धं पूज़ादर्शनमात्रतः । क्व सारमेयो दुष्टात्मा क्वेदृशी बत सङ्गतिः

ഹേ വരാനനേ! ഏഴ് ജന്മങ്ങൾ വരെ നീ രാജാവായിരിക്കും. പൂജയുടെ ദർശനം മാത്രത്താൽ ഇത്തരമൊരു പുണ്യം ലഭിച്ചു. എവിടെ ദുഷ്ടാത്മനായ നായ, എവിടെ ഇത്തരമൊരു പവിത്ര സംഗതി!

Verse 49

सूत उवाच । इत्युक्तो निजनाथेन सा राज्ञी शुभलक्षणा

സൂതൻ പറഞ്ഞു—സ്വന്തം നാഥൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ ശുഭലക്ഷണയുള്ള രാജ്ഞി ഭക്തിയോടെ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം വചനം ശ്രവിച്ചു।

Verse 50

परं विस्मयमापन्ना पूजयामास तं मुदा । सोऽपि राजा तया सार्द्धं भुक्त्वा भोगान्यथेप्सितान्

അവൾ മഹാവിസ്മയത്തിൽ ആകുലയായി സന്തോഷത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ പൂജിച്ചു; ആ രാജാവും അവളോടൊപ്പം ഇഷ്ടമായ ഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു।

Verse 51

जगाम सप्तजन्मांते शंभोस्तत्परमं पदम् । य एतच्छिवपूजाया माहात्म्यं परमाद्भुतम् । शृणुयात्कीर्तयेद्वापि स गच्छेत्परमं पदम्

ഏഴ് ജന്മങ്ങളുടെ അവസാനം അവൾ ശംഭുവിന്റെ പരമപദം പ്രാപിച്ചു. ഈ ശിവപൂജയുടെ പരമാദ്ഭുതമായ മഹാത്മ്യം ആരെങ്കിലും ശ്രവിക്കുകയോ കീർത്തിക്കുകയോ ചെയ്താൽ, അവനും പരമപദം പ്രാപിക്കും।