Adhyaya 18

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । निर्दग्धेऽस्मिंस्ततो लोके सूर्यैरीश्वरसम्भवैः । सप्तभिश्चार्णवैः शुष्कैर्द्वीपैः सप्तभिरेव च

ശ്രീ മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ഈ ലോകം ഈശ്വരസംബവമായ സൂര്യന്മാർകൊണ്ട് ദഗ്ധമായി, ഏഴ് സമുദ്രങ്ങളും ഏഴ് ദ്വീപുകളും വറ്റിപ്പോയപ്പോൾ।

Verse 2

ततो मुखात्तस्य घना महोल्बणा निश्चेरुरिन्द्रायुधतुल्यरूपाः । घोराः पयोदा जगदन्धकारं कुर्वन्त ईशानवरप्रयुक्ताः

അപ്പോൾ അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് അത്യന്തം പ്രചണ്ഡമായ, ഇന്ദ്രധനുസ്സിനോട് തുല്യരൂപമുള്ള ഘനമേഘങ്ങൾ പുറപ്പെട്ടു; ആ ഭയങ്കര പയോദങ്ങൾ ഈശാനന്റെ വരപ്രേരണയാൽ ലോകമാകെ അന്ധകാരം പരത്തിത്തുടങ്ങി।

Verse 3

नीलोत्पलाभाः क्वचिदंजनाभा गोक्षीरकुन्देन्दुनिभाश्च केचित् । मयूरचन्द्राकृतयस्तथाऽन्ये केचिद्विधूमानलसप्रभाश्च

ചിലർ നീലോത്പലത്തെപ്പോലെ, ചിലർ അഞ്ജനത്തെപ്പോലെ ശ്യാമവർണ്ണം; ചിലർ ഗോക്ഷീരം, കുന്ദം, ചന്ദ്രൻ എന്നിവയെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു. മറ്റുചിലർ മയൂരം, അർദ്ധചന്ദ്രാകൃതികൾ; ചിലർ ധൂമരഹിത അഗ്നിപ്രഭപോലെ ദീപ്തിമാന്മാരായി.

Verse 4

केचिन्महापर्वतकल्परूपाः केचिन्महामीनकुलोपमाश्च । केचिद्गजेन्द्राकृतयः सुरूपाः केचिन्महाकूटनिभाः पयोदाः

ചില മേഘങ്ങൾ മഹാപർവ്വതങ്ങളെപ്പോലെ വിസ്തൃതരൂപം, ചിലത് മഹാമീനകുലങ്ങളുടെ കൂട്ടംപോലെ. ചിലത് സുന്ദരമായ ഗജേന്ദ്രാകൃതികൾ, മറ്റുചിലത് ഉയർന്ന ശിഖര-കൂടങ്ങൾപോലെ തോന്നി.

Verse 5

चलत्तरङ्गोर्मिसमानरूपा महापुरोधाननिभाश्च केचित् । सगोपुराट्टालकसंनिकाशाः सविद्युदुल्काशनिमण्डितान्ताः

ചിലത് ചലിക്കുന്ന തരംഗങ്ങളും ഉയരുന്ന ഊർമികളും പോലെയുള്ള രൂപം; ചിലത് മഹാപുരോഹിതരുടെ മുഖംപോലെ. ചിലത് ഗോപുരദ്വാരങ്ങളും അട്ടാലികകളും പോലെ, അറ്റങ്ങൾ മിന്നൽ, ഉല്ക, വജ്രം എന്നിവകൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവയായി.

Verse 6

समावृताङ्गः स बभूव देवः संवर्तकोनाम गणः स रौद्रः । प्रवर्षमाणो जगदप्रमाणमेकार्णवं सर्वमिदं चकार

ആ ദേവൻ സർവ്വാംഗവും മൂടപ്പെട്ടവനായി—‘സംവർത്തകൻ’ എന്ന പേരുള്ള രൗദ്രഗണമായ അവൻ. അളവറ്റ മഴ പെയ്ത് ഈ സമസ്ത ജഗത്തിനെ ഒരൊറ്റ മഹാസമുദ്രമാക്കി.

Verse 7

ततो महामेघविवर्धमानमीशानमिन्द्राशनिभिर्वृताङ्गम् । ददर्श नाहं भयविह्वलाङ्गो गङ्गाजलौघैश्च समावृताङ्गः

അപ്പോൾ ഞാൻ ഈശാനനെ കണ്ടു—മഹാമേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ വളർന്നു നില്ക്കുന്നവനെ, ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രങ്ങൾ അവന്റെ ദേഹം ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരുന്നു. ഭയത്തിൽ വിറച്ച ഞാൻ, അവനെ ഗംഗാജലത്തിന്റെ മഹാപ്രവാഹങ്ങളാലും മൂടപ്പെട്ടവനായി കണ്ടു.

Verse 8

गजाः पुनश्चैव पुनः पिबन्तो जगत्समन्तात्परिदह्यमानम् । आपूरितं चैव जगत्समन्तात्सर्वैश्च तैर्जग्मुरदर्शनं च ते

ആനകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും വെള്ളം കുടിച്ചുകൊണ്ട് സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, ചുറ്റുമെങ്ങും ലോകം ദഹിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പിന്നെ എല്ലാദിക്കിലും ജലം നിറഞ്ഞപ്പോൾ, ആ ആനകളെല്ലാം കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി.

Verse 9

महार्णवाः सप्त सरांसि द्वीपा नद्योऽथ सर्वा अथ भूर्भुवश्च । आपूर्यमाणाः सलिलौघजालैरेकार्णवं सर्वमिदं बभूव

ഏഴ് മഹാസമുദ്രങ്ങൾ, തടാകങ്ങൾ, ദ്വീപുകൾ, എല്ലാ നദികളും, ഭൂർ-ഭുവഃ ലോകങ്ങളും വരെ—പ്രവഹിക്കുന്ന ജലപ്രവാഹങ്ങളുടെ ജാലം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞുനിറഞ്ഞ്—ഇതെല്ലാം ഒരൊറ്റ മഹാസമുദ്രമായി മാറി.

Verse 10

न दृश्यते किंचिदहो चराचरं निरग्निचन्द्रार्कमयेऽपि लोके । प्रणष्टनक्षत्रतमोऽन्धकारे प्रशान्तवातास्तमितैकनीडेः

അയ്യോ! ഒരുകാലത്ത് അഗ്നി, ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ ലോകത്തിൽ ഇപ്പോൾ ചരാചരം ഒന്നും കാണാനായില്ല. നക്ഷത്രങ്ങളും അപ്രത്യക്ഷമായ ആ ഘോരാന്ധകാരത്തിൽ കാറ്റ് ശമിച്ചു; എല്ലാ ആശ്രയങ്ങളും ഒരൊറ്റ നിശ്ശബ്ദ കൂടുപോലെ നിശ്ചലമായി.

Verse 11

महाजलौघेऽस्य विशुद्धसत्त्वा स्तुतिर्मया भूप कृता तदानीम् । ततोऽहमित्येव विचिन्तयानः शरण्यमेकं क्व नु यामि शान्तम्

ഹേ രാജാവേ! ആ മഹാജലപ്രവാഹത്തിനിടയിൽ എന്റെ മനസ്സ് വിശുദ്ധമായി, അപ്പോൾ ഞാൻ സ്തുതി അർപ്പിച്ചു. എന്നാൽ ‘ഞാൻ—എനിക്ക് എന്താകും?’ എന്ന ചിന്തയിൽ മാത്രം, ശാന്തമായ ഏക ശരണ്യാശ്രയത്തിലേക്ക് ഞാൻ എവിടെ പോകണം എന്നു തേടി.

Verse 12

स्मरामि देवं हृदि चिन्तयित्वा प्रभुं शरण्यं जलसंनिविष्टः । नमामि देवं शरणं प्रपद्ये ध्यानं च तस्येति कृतं मया च

ജലത്തിൽ മുങ്ങിയ ഞാൻ ഹൃദയത്തിൽ ധ്യാനിച്ച് ആ ദേവനെ സ്മരിച്ചു—അവൻ പ്രഭുവും ശരണ്യനുമാണ്. ഞാൻ ആ ദേവനെ നമസ്കരിച്ചു, ശരണം പ്രാപിച്ചു, അവന്റെ ധ്യാനത്തിൽ തന്നെ മനസ്സ് സ്ഥാപിച്ചു.

Verse 13

ध्यात्वा ततोऽहं सलिलं ततार तस्य प्रसादादविमूढचेताः । ग्लानिः श्रमश्चैव मम प्रणष्टौ देव्याः प्रसादेन नरेन्द्रपुत्र

ഇങ്ങനെ ധ്യാനിച്ച് ഞാൻ പിന്നെ ആ ജലത്തെ കടന്നു; അവന്റെ കൃപയാൽ എന്റെ ചിത്തം ഇനി മോഹിതമായിരുന്നില്ല. ഹേ രാജപുത്രാ, ദേവിയുടെ പ്രസാദത്താൽ എന്റെ ക്ഷീണവും പരിശ്രമവും അകന്നു.

Verse 18

। अध्याय

അധ്യായം—ഇത് അധ്യായ സൂചകമാണ്.