Adhyaya 133

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल परं तीर्थचतुष्टयम् । येषां दर्शनमात्रेण सर्वपापक्षयो भवेत्

ശ്രീമാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മഹീപാലാ, തുടർന്ന് പരമമായ തീർത്ഥചതുഷ്ടയത്തിലേക്ക് പോകണം; അവയുടെ ദർശനമാത്രം കൊണ്ടുതന്നെ സർവ്വപാപക്ഷയം സംഭവിക്കും।

Verse 2

कौबेरं वारुणं याम्यं वायव्यं तु ततः परम् । यत्र सिद्धा महाप्राज्ञा लोकपाला महाबलाः

കൗബേരം, വാരുണം, യാമ്യം, പിന്നെ ശ്രേഷ്ഠമായ വായവ്യം—ഇവയാണ് നാലു തീർത്ഥങ്ങൾ; അവിടെ മഹാബലികളായ ലോകപാലന്മാർ, സിദ്ധരും മഹാപ്രാജ്ഞരുമായ ദേവന്മാർ വസിക്കുന്നു।

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । किमर्थं लोकपालैश्च तपश्चीर्णं पुरानघ । नर्मदातटमाश्रित्य ह्येतन्मे वक्तुमर्हसि

യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു—ഹേ പുരാനഘാ (നിഷ്പാപനേ), പുരാതനകാലത്ത് ലോകപാലന്മാർ നർമദാതീരം ആശ്രയിച്ച് എന്തിനാണ് തപസ്സു ചെയ്തത്? ദയവായി എനിക്ക് പറയുക।

Verse 4

श्रीमार्कण्डेय उवाच । अधिष्ठानं समिच्छन्ति ह्यचलं निर्बले सति । संसारे सर्वभूतानां तृणबिन्दुवदस्थिरे

ശ്രീമാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ബലം ക്ഷയിക്കുമ്പോൾ ജീവികൾ അചലമായ ആശ്രയം തേടുന്നു; കാരണം സംസാരത്തിൽ സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ സ്ഥിതി പുല്ലിൻമേൽ തുള്ളിപോലെ അസ്ഥിരമാണ്।

Verse 5

कदलीसारनिःसारे मृगतृष्णेव चञ्चले । स्थावरे जङ्गमे सर्वे भूतग्रामे चतुर्विधे

ഈ ഭൂതഗ്രാമം—ചതുര്വിധം—സ്ഥാവരമായാലും ജംഗമമായാലും, എല്ലാം വാഴത്തണ്ടിന്റെ സാരമില്ലാത്ത പിത്തുപോലെ നിസ്സാരവും, മൃഗതൃഷ്ണപോലെ ചഞ്ചലവും ആകുന്നു।

Verse 6

धर्मो माता पिता धर्मो धर्मो बन्धुः सुहृत्तथा । आधारः सर्वभूतानां त्रैलोक्ये सचराचरे

ധർമ്മം തന്നെയാണ് മാതാവും ധർമ്മം തന്നെയാണ് പിതാവും; ധർമ്മം ബന്ധുവും സത്യസുഹൃത്തും. ചരാചര ത്രിലോകത്തിൽ സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ ആധാരം ധർമ്മം തന്നെ.

Verse 7

एवं ज्ञात्वा तु ते सर्वे लोकपालाः कृतक्षणाः । तपस्ते चक्रुरतुलं मारुताहारतत्पराः

ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞ് ആ ലോകപാലകർ എല്ലാവരും ദൃഢനിശ്ചയരായി. വായുവേ ആഹാരമാക്കി, അവർ അതുലമായ തപസ്സു ചെയ്തു.

Verse 8

ततस्तुष्टो महादेवः कृतस्यार्द्धे गते तदा । अनुरूपेण राजेन्द्र युगस्य परमेश्वरः

അപ്പോൾ, രാജേന്ദ്രാ, കൃതയുഗത്തിന്റെ പകുതി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ യುಗത്തിന്റെ പരമേശ്വരനായ മഹാദേവൻ പ്രസന്നനായി, ആ കാലത്തിന് അനുയോജ്യമായ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

Verse 9

वरेण छन्दयामास लोकपालान्महाबलान् । यो यमिच्छति कामं वै तं तं तस्य ददाम्यहम्

അവൻ വരം നൽകി ആ മഹാബലികളായ ലോകപാലകരെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു; “നിങ്ങളിൽ ആരെന്ത് ആഗ്രഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ, അതത് ഞാൻ അവനു നൽകും” എന്നു പറഞ്ഞു.

Verse 10

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य लोकपाला जगद्धिताः । वरदं प्रार्थयामासुर्देवं वरमनुत्तमम्

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ജഗദ്ധിതത്തിൽ നിരതരായ ലോകപാലകർ, വരദനായ ആ ദേവനോട് അനുത്തമമായ വരം അപേക്ഷിച്ചു.

Verse 11

कुबेर उवाच । यदि तुष्टो महादेव यदि देयो वरो मम । यक्षाणामीश्वरश्चाहं भवामि धनदस्त्विति

കുബേരൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മഹാദേവാ! നിങ്ങൾ പ്രസന്നനായി എനിക്ക് വരം നൽകുമെങ്കിൽ, ഞാൻ യക്ഷന്മാരുടെ അധിപനായിരിക്കട്ടെ; ‘ധനദ’—ധനം നൽകുന്നവൻ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധനാകട്ടെ.

Verse 12

ततः प्रोवाच देवेशं यमः संयमने रतः । तत्र प्रधानो भगवान् भवेयं सर्वजन्तुषु

അതിനുശേഷം സംയമനത്തിലും ഭരണത്തിലും നിരതനായ യമൻ ദേവേശനോട് പറഞ്ഞു—ആ ലോകത്തിൽ സർവ്വജീവികളിലും ഞാൻ പ്രധാനാധിപനായിരിക്കട്ടെ.

Verse 13

वरुणोऽनन्तरं प्राह प्रणम्य तु महेश्वरम् । क्रीडेयं वारुणे लोके यादोगणसमन्वितः

അതിനുശേഷം വരുണൻ മഹേശ്വരനെ നമസ്കരിച്ചു പറഞ്ഞു—എന്റെ വരുണലോകത്തിൽ ജലചരഗണങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് ഞാൻ ക്രീഡിക്കട്ടെ.

Verse 14

जगादाशु ततो वायुः प्रणम्य तु महेश्वरम् । व्यापकत्वं त्रिलोकेषु प्रार्थयामास भारत

അപ്പോൾ വായു വേഗത്തിൽ മഹേശ്വരനെ നമസ്കരിച്ചു പറഞ്ഞു—ഹേ ഭാരതാ! ത്രിലോകങ്ങളിലും വ്യാപിക്കുന്ന ശക്തി ഞാൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു.

Verse 15

तेषां यदीप्सितं काममुमया सह शङ्करः । सर्वेषां लोकपालानः दत्त्वा चादर्शनं गतः

ഉമയോടുകൂടെ ശങ്കരൻ എല്ലാ ലോകപാലർക്കും അവരുടെ അഭീഷ്ട വരങ്ങൾ നൽകി; തുടർന്ന് അദ്ദേഹം ദർശനാതീതനായി അപ്രത്യക്ഷനായി.

Verse 16

गते महेश्वरे देवे यथास्थानं तु ते स्थिताः । स्थापना च कृता सर्वैः स्वनाम्नैव पृथक्पृथक्

ദേവ മഹേശ്വരൻ പ്രസ്ഥാനം ചെയ്ത ശേഷം അവർ എല്ലാവരും തത്തത്ത സ്ഥാനങ്ങളിൽ നിലകൊണ്ടു; കൂടാതെ ഓരോരുത്തനും തന്റെ തന്നെ നാമത്തിൽ വേർതിരിച്ച് സ്ഥാപനം (പീഠം/ക്ഷേത്രം) നടത്തി.

Verse 17

कुबेरश्च कुबेरेशं यमश्चैव यमेश्वरम् । वरुणो वरुणेशं तु वातो वातेश्वरं नृप

ഹേ നൃപാ! കുബേരൻ കുബേരേശനെ, യമൻ യമേശ്വരനെ, വരുണൻ വരുണേശനെ, വാതൻ (വായു) വാതേശ്വരനെ സ്ഥാപിച്ചു.

Verse 18

तर्पणं विदधुः सर्वे मन्त्रैश्च विविधैः शुभैः । सर्वे सर्वेश्वरं देव पूजयित्वा यथाविधि

അവർ എല്ലാവരും വിവിധ ശുഭമന്ത്രങ്ങളാൽ തർപ്പണം നടത്തി; പിന്നെ വിധിപൂർവ്വം ദേവൻ സർവേശ്വരനെ പൂജിച്ച് (മുന്നോട്ട് നീങ്ങി).

Verse 19

आह्वयामासुस्तान् विप्रान्सर्वे सर्वेश्वरा इव । क्षान्तदान्तजितक्रोधान्सर्वभूताभयप्रदान्

അപ്പോൾ അവർ എല്ലാവരും സർവേശ്വരന്മാരെന്നപോലെ ആ വിപ്രന്മാരെ ആഹ്വാനിച്ചു—ക്ഷമാശീലർ, ദമനശീലർ, ക്രോധജയികൾ, സർവഭൂതങ്ങൾക്കും അഭയം നൽകുന്നവർ।

Verse 20

वेदविद्याव्रतस्नातान् सर्वशास्त्रविशारदान् । ऋग्यजुःसामसंयुक्तांस्तथाथर्वविभूषितान्

അവർ വേദവിദ്യയിലും വ്രതങ്ങളിലും സ്നാതരായ, സർവശാസ്ത്രങ്ങളിലും വിശാരദരായ—ഋഗ്, യജുഃ, സാമങ്ങളാൽ സംയുക്തരും അതർവ്വവിദ്യയാൽ അലങ്കൃതരുമായ ബ്രാഹ്മണരെ ആഹ്വാനിച്ചു.

Verse 21

चातुर्विध्यं तु सर्वेषां दानं दास्याम गृह्णत । एवमुक्त्वा तु सर्वेषां विप्राणां दानमुत्तमम्

“നിങ്ങളെല്ലാവർക്കും ചതുര്വിധ ദാനം നല്കാം—സ്വീകരിക്കൂ।” എന്നു പറഞ്ഞ് അവർ എല്ലാ ബ്രാഹ്മണർക്കുമായി ഉത്തമമായ ദാനകർമ്മം ഒരുക്കി।

Verse 22

तत्र स्थाने ददुस्तेषां भूमिदानमनुत्तमम् । यावच्चन्द्रश्च सूर्यश्च यावत्तिष्ठति मेदिनी

അവിടത്തുതന്നെ അവർ അവർക്കു അതുല്യമായ ഭൂമിദാനം നൽകി—ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നിലനിൽക്കുന്നത്രയും, ഭൂമി നിലനിൽക്കുന്നത്രയും.

Verse 23

तावद्दानं तु युष्माकं परिपन्थी न कश्चन । राजा वा राजतुल्यो वा लोकपालैरनुत्तमम्

നിങ്ങളുടെ ഈ ദാനം അക്ഷുണ്ണമായി നിലനിൽക്കുന്നത്രയും നിങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിന് ആരും തടസ്സമാകില്ല—രാജാവായാലും രാജസമാനനായാലും, ലോകപാലകരിൽ അനുത്തമരായാലും.

Verse 24

दत्तं लोपयते मूढः श्रूयतां तस्य यो विधिः । शोषयेद्धनदो वित्तं तस्य पापस्य भारत

നൽകിയ ദാനം ലോപിപ്പിക്കുന്ന മൂഢന്റെ വിധി കേൾക്കുക; ഹേ ഭാരത, ആ പാപിയുടെ സമ്പത്ത് ധനദനായ കുബേരൻ വറ്റിച്ചുകളയും.

Verse 25

शरीरं वरुणो देवः संततीं श्वसनस्तथा । आयुर्नयति तस्याशु यमः संयमनो महान्

വരുണദേവൻ അവന്റെ ദേഹസുഖം കവർന്നെടുക്കുന്നു, ശ്വസനനായ വായു അവന്റെ സന്തതിയെ അപഹരിക്കുന്നു, മഹാ സംയമനനായ യമൻ അവന്റെ ആയുസ്സിനെ വേഗത്തിൽ കൊണ്ടുപോകുന്നു.

Verse 26

निःशेषं भस्मसात्कृत्वा हुतभुग्याति भारत । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन ब्राह्मणेभ्यो युधिष्ठिर । भक्तिः कार्या नृपैः सर्वैरिच्छद्भिः श्रेय आत्मनः

ഹേ ഭാരതാ! അവനെ പൂർണ്ണമായി ഭസ്മമാക്കി ഹുതഭുക്ക് ആയ അഗ്നി അവനെ ഗ്രസിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഹേ യുധിഷ്ഠിരാ, സ്വന്തം പരമശ്രേയസ് ആഗ്രഹിക്കുന്ന എല്ലാ രാജാക്കളും സർവപ്രയത്നത്തോടെ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആദരിക്കണം.

Verse 27

राजा वृक्षो ब्राह्मणास्तस्य मूलं भृत्याः पर्णा मन्त्रिणस्तस्य शाखाः । तस्मान्मूलं यत्नतो रक्षणीयं मूले गुप्ते नास्ति वृक्षस्य नाशः

രാജാവ് ഒരു വൃക്ഷം; ബ്രാഹ്മണർ അതിന്റെ മൂലം; ഭൃത്യർ ഇലകൾ; മന്ത്രിമാർ ശാഖകൾ. അതിനാൽ മൂലത്തെ പരിശ്രമത്തോടെ സംരക്ഷിക്കണം; മൂലം സുരക്ഷിതമെങ്കിൽ വൃക്ഷത്തിന് നാശമില്ല.

Verse 28

षष्टिवर्षसहस्राणि स्वर्गे तिष्ठति भूमिदः । आच्छेत्ता चावमन्ता च तान्येव नरके वसेत्

ഭൂമി ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ അറുപതിനായിരം വർഷം സ്വർഗത്തിൽ വസിക്കും; എന്നാൽ അത് കവർന്നെടുക്കുന്നവനും അതിനെ അവമാനിക്കുന്നവനും അതേ കാലം നരകത്തിൽ വസിക്കും.

Verse 29

स्वदत्ता परदत्ता वा पालनीया वसुंधरा । यस्य यस्य यदा भूमिस्तस्य तस्य तदा फलम्

സ്വയം നൽകിയതായാലും മറ്റൊരാൾ നൽകിയതായാലും—ആ വസുന്ധര (ദാനഭൂമി) സംരക്ഷിക്കണം. ഏവർക്കു ഏതു സമയത്ത് ഭൂമി ഉണ്ടോ, അവർക്കു അന്നേ അതിന്റെ ഫലം ലഭിക്കും.

Verse 30

देवताज्ञामनुस्मृत्य राजानो येऽपि तां नृप । पालयिष्यन्ति सततं तेषां वासस्त्रिविष्टपे

ഹേ നൃപാ! ദേവതകളുടെ ആജ്ഞ സ്മരിച്ച് ആ (ഭൂമിദാനം) നിരന്തരം സംരക്ഷിക്കുന്ന രാജാക്കന്മാർക്ക് ത്രിവിഷ്ടപം (സ്വർഗം) ആകും വാസസ്ഥലം.

Verse 31

स्वदत्ता परदत्ता वा यत्नाद्रक्ष्या युधिष्ठिर । मही महीक्षिता नित्यं दानाच्छ्रेयोऽनुपालनम्

സ്വയം ദത്തമായാലും പരദത്തമായാലും—ആ ഭൂമിയെ യത്നപൂർവ്വം കാക്കണം, ഹേ യുധിഷ്ഠിര. രാജാക്കന്മാർക്കു നിത്യം ദാനത്തേക്കാൾ ശ്രേയസ്കരം ദാനത്തിന്റെ പാലന-സംരക്ഷണമാണ്.

Verse 32

आयुर्यशो बलं वित्तं संततिश्चाक्षया नृप । तेषां भविष्यते नूनं ये प्रजापालने रताः

ദീർഘായുസ്സ്, യശസ്, ബലം, ധനം, അക്ഷയ സന്തതി—ഹേ നൃപാ! പ്രജാപാലനത്തിൽ രതരായവർക്ക് ഇവയൊക്കെയും നിശ്ചയമായി ലഭിക്കും.

Verse 33

एवमुक्त्वा तु तान् सर्वांल्लोकपालान् द्विजोत्तमान् । पूजयित्वा विधानेन प्रणिपत्य व्यसर्जयन्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം ആ ദ്വിജോത്തമൻ എല്ലാ ലോകപാലന്മാരെയും വിധിപൂർവ്വം പൂജിച്ചു; പിന്നെ പ്രണാമം ചെയ്ത് ആദരത്തോടെ അവരെ യാത്രയാക്കി.

Verse 34

गतेषु विप्रमुख्येषु स्नात्वा हुतहुताशनाः । लोकपालाः क्षुधाविष्टाः पर्यटन्भैक्षमात्मनः

വിപ്രമുഖ്യർ പോയശേഷം ലോകപാലന്മാർ സ്നാനം ചെയ്ത് അഗ്നിയിൽ ഹോമം നടത്തി; എങ്കിലും ക്ഷുധാബാധിതരായി തങ്ങള്ക്കായി ഭിക്ഷ തേടി അലഞ്ഞു.

Verse 35

अस्थिचर्मावशेषाङ्गाः कपालोद्धृतपाणयः । अलब्धग्रासमर्द्धार्धं निर्ययुर्नगराद्बहिः

അസ്ഥിയും ചർമ്മവും മാത്രം ശേഷിച്ച ദേഹങ്ങളോടെ, കപാലപാത്രങ്ങൾ കൈയിൽ എടുത്ത്—അർദ്ധഗ്രാസം പോലും ലഭിക്കാതെ—അവർ നഗരത്തിന് പുറത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

Verse 36

शापं दत्त्वा तदा क्रोधाद्ब्राह्मणाय युधिष्ठिर । दरिद्राः सततं मूर्खा भवेयुश्च ययुर्गृहान्

അപ്പോൾ ക്രോധത്താൽ, ഹേ യുധിഷ്ഠിരാ, അവർ ആ ബ്രാഹ്മണനോട് ശാപം ചൊല്ലി—“നീ എപ്പോഴും ദരിദ്രനും എപ്പോഴും മൂഢനും ആകുക.” ഇങ്ങനെ ശപിച്ച് അവർ തങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്കു പോയി.

Verse 37

तदाप्रभृति ते सर्वे ब्राह्मणा धनवर्जिताः । शापदोषेण कौबेर्यां संजाता दुःखभाजनाः

ആ സമയത്തുനിന്ന് അവർ എല്ലാവരും ധനരഹിതരായ ബ്രാഹ്മണരായി; ആ ശാപദോഷം മൂലം കുബേരന്റെ മേഖലയിലവർ ദുഃഖത്തിന്റെ പാത്രങ്ങളായി മാറി.

Verse 38

न धनं पैतृकं पुत्रैर्न पिता पुत्रपौत्रिकम् । भुञ्जते सकलं कालमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

“പുത്രന്മാർ പൈതൃകധനം അനുഭവിക്കുന്നില്ല; പിതാവും പുത്ര-പൗത്രധനം അനുഭവിക്കുന്നില്ല; സകലകാലവും ഇങ്ങനെ തന്നേ”—എന്ന് ശങ്കരൻ (ശിവൻ) അരുളിച്ചെയ്തു.

Verse 39

कुबेरेशे नरः स्नात्वा यस्तु पूजयते शिवम् । गन्धधूपनमस्कारैः सोऽश्वमेधफलं लभेत्

കുബേരേശത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് ഗന്ധം, ധൂപം, നമസ്കാരം എന്നിവയാൽ ശിവനെ പൂജിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ അശ്വമേധയാഗഫലത്തോടു തുല്യമായ പുണ്യം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 40

यमतीर्थे तु यः स्नात्वा सम्पश्यति यमेश्वरम् । सर्वपापैः प्रमुच्येत सप्तजन्मान्तरार्जितैः

യമതീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് യമേശ്വരനെ ദർശിക്കുന്നവൻ ഏഴ് ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകുന്നു.

Verse 41

पूर्णमास्याममावास्यां स्नात्वा तु पितृतर्पणम् । यः करोति तिलैः स्नानं तस्य पुण्यफलं शृणु

പൗർണ്ണമിയും അമാവാസിയും സ്നാനം ചെയ്ത്, എള്ളോടുകൂടി പിതൃതർപ്പണം നടത്തി സ്നാനം ചെയ്യുന്നവന്റെ പുണ്യഫലം കേൾക്കുക.

Verse 42

सुतृप्तास्तेन तोयेन पितरश्च पितामहाः । स्वर्गस्था द्वादशाब्दानि क्रीडन्ति प्रपितामहाः

ആ ജലത്താൽ പിതാക്കളും പിതാമഹന്മാരും പൂർണ്ണമായി തൃപ്തരാകുന്നു; സ്വർഗ്ഗസ്ഥ പ്രപിതാമഹന്മാർ പന്ത്രണ്ടു വർഷം ആനന്ദത്തോടെ ക്രീഡിക്കുന്നു.

Verse 43

वरुणेशे नरः स्नात्वा ह्यर्चयित्वा महेश्वरम् । वाजपेयस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति पुष्कलम्

വരുണേശ്വരത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് മഹേശ്വരനെ വിധിപൂർവ്വം ആരാധിക്കുന്നവൻ വാജപേയ യാഗത്തിന്റെ സമൃദ്ധ ഫലം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 44

मृतां कालेन महता लोके यत्र जलेश्वरः । स गच्छेत्तत्र यानेन गीयमानोऽप्सरोगणैः

ദീർഘകാലത്തിന് ശേഷം ഈ ലോകം വിട്ടുപോകുമ്പോൾ, ജലേശ്വരൻ വസിക്കുന്ന ലോകത്തിലേക്ക് ദിവ്യവിമാനത്തിൽ പോകുന്നു; അപ്സരാഗണങ്ങൾ അവനെ പാടി സ്തുതിക്കുന്നു.

Verse 45

वातेश्वरे नरः स्नात्वा सम्पूज्य च महेश्वरम् । जायते कृतकृत्योऽसौ लोकपालानवेक्षयन्

വാതേശ്വരത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് മഹേശ്വരനെ സമ്പൂർണ്ണമായി പൂജിച്ചവൻ കൃതകൃത്യനായി ലോകപാലന്മാരെ ദർശിക്കുന്നു.

Verse 46

किं तस्य बहुभिर्यज्ञैर्दानैर्वा बहुदक्षिणैः । स्नात्वा चतुष्टये लोके अवाप्तं जन्मनः फलम्

അവന് അനവധി യജ്ഞങ്ങളോ, മഹാദക്ഷിണയോടുകൂടിയ ദാനങ്ങളോ എന്തിന്? ചതുഷ്ടയ പുണ്യതീർത്ഥസമൂഹത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് ഈ ലോകത്തുതന്നെ മനുഷ്യജന്മഫലം പ്രാപിച്ചു.

Verse 47

ते धन्यास्ते महात्मानस्तेषां जन्म सुजीवितम् । नित्यं वसन्ति कौरिल्यां लोकपालान्निमन्त्र्य ये

അവർ ധന്യർ, അവർ മഹാത്മാക്കൾ; അവരുടെ ജന്മം സുസഫലം—ലോകപാലന്മാരെ ക്ഷണിച്ച് കൗരിലയിൽ നിത്യം വസിക്കുന്നവർ.

Verse 48

एतत्पुण्यं पापहरं धन्यमायुर्विवर्धनम् । पठतां शृण्वतां चैव सर्वपापक्षयो भवेत्

ഈ കഥനം പുണ്യപ്രദം, പാപഹരം, മംഗളകരം, ആയുസ്സ് വർധിപ്പിക്കുന്നത്. ഇത് പാരായണം ചെയ്യുന്നവർക്കും ശ്രവിക്കുന്നവർക്കും സർവ്വപാപക്ഷയം നിശ്ചയമായി സംഭവിക്കും.