Adhyaya 86

Verse 1

कुंजल उवाच । तस्यास्तु चेष्टितं वत्स दिव्या देव्या वदाम्यहम् । पूर्वजन्मकृतं सर्वं तन्मे निगदतः शृणु

കുഞ്ജലൻ പറഞ്ഞു—വത്സാ, ആ ദിവ്യ ദേവിയുടെ ചര്യ ഞാൻ പറയുന്നു. അവൾ മുൻജന്മത്തിൽ ചെയ്തതെല്ലാം ഞാൻ പറയുന്നതു കേൾക്കുക.

Verse 2

अस्ति वाराणसी पुण्या नगरी पापनाशिनी । तस्यामास्ते महाप्राज्ञः सुवीरो नाम नामतः

പാപനാശിനിയായ പുണ്യനഗരി വാരാണസി ഉണ്ട്. അവിടെ സുവീരൻ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധനായ മഹാപ്രാജ്ഞൻ വസിച്ചിരുന്നു.

Verse 3

वैश्यजात्यां समुत्पन्नो धनधान्यसमाकुलः । तस्य भार्या महाप्राज्ञ चित्रा नाम सुविश्रुता

അവൻ വൈശ്യജാതിയിൽ ജനിച്ച് ധനധാന്യസമ്പന്നനായിരുന്നു. അവന്റെ ഭാര്യ മഹാപ്രാജ്ഞയും സുപ്രസിദ്ധയുമായ ‘ചിത്രാ’ എന്ന നാമധേയയായിരുന്നു.

Verse 4

कुलाचारं परित्यज्य अनाचारेण वर्तते । न मन्यते हि भर्तारं स्वैरवृत्त्या प्रवर्तते

അവൾ കുലാചാരം ഉപേക്ഷിച്ച് അനാചാരത്തിൽ പെരുമാറുന്നു. ഭർത്താവിനെ മാനിക്കുന്നില്ല; സ്വൈരവൃത്തിയാൽ തന്നെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

Verse 5

धर्मपुण्यविहीना तु पापमेव समाचरेत् । भर्तारं कुत्सते नित्यं नित्यं च कलहप्रिया

ധർമ്മപുണ്യരഹിതയായി അവൾ പാപകർമ്മങ്ങളേ ആചരിക്കുന്നു. അവൾ നിത്യം ഭർത്താവിനെ നിന്ദിക്കുകയും എപ്പോഴും കലഹം പ്രിയപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

Verse 6

नित्यं परगृहे वासो भ्रमते सा गृहे गृहे । परच्छिद्रं समापश्येत्सदा दुष्टा च प्राणिषु

അവൾ നിത്യം മറ്റുള്ളവരുടെ വീടുകളിൽ താമസിച്ച് വീടുവീടായി അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ ദോഷങ്ങൾ മാത്രം നിരന്തരം തേടി, ജീവികളോടു സദാ ദുഷ്ടഭാവം പുലർത്തുന്നു।

Verse 7

साधुनिंदापरा दुष्टा सदा हास्यकरा च सा । अनाचारां महापापां ज्ञात्वा वीरेण निंदिता

അവൾ ദുഷ്ടയായിരുന്നു; സദാ സദ്ജനങ്ങളെ നിന്ദിക്കുകയും എപ്പോഴും പരിഹാസത്തിന് കാരണമാവുകയും ചെയ്തു. അവളെ അനാചാരിണിയും മഹാപാപിനിയുമെന്നു അറിഞ്ഞ് വീരൻ അവളെ ശാസിച്ചു।

Verse 8

स तां त्यक्त्वा महाप्राज्ञ उपयेमे महामतिः । अन्य वैश्यस्य वै कन्यां तया सह प्रवर्तते

അവളെ ഉപേക്ഷിച്ച് മഹാപ്രാജ്ഞനും മഹാമതിയുമായ ആ പുരുഷൻ മറ്റൊരു വൈശ്യന്റെ പുത്രിയെ വിവാഹം ചെയ്തു; അവളോടൊപ്പം ഗൃഹസ്ഥജീവിതം നയിച്ചു।

Verse 9

धर्माचारेण पुण्यात्मा सत्यधर्ममतिः सदा । निरस्ता तेन सा चित्रा प्रचंडा भ्रमते महीम्

ധർമ്മാചരണത്തിലൂടെ, സദാ സത്യധർമ്മത്തിൽ നിലകൊണ്ട ആ പുണ്യാത്മാവ് അവളെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞു; അതിനാൽ ആ വിചിത്രയും പ്രചണ്ഡയുമായ സ്ത്രീ ഭൂമിയിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു।

Verse 10

दुष्टानां संगतिं प्राप्ता नराणां पापिनां सदा । दूतीकर्म चकाराथ सा तेषां पापनिश्चया

ദുഷ്ടരും പാപികളുമായ പുരുഷന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ വീണ അവൾ, പാപത്തിൽ ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ അവരുടെ ദൂതിയായി (സന്ദേശവാഹികയായി) പ്രവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങി।

Verse 11

गृहभंगं चकाराथ साधूनां पापकारिणी । साध्वीं नारीं समाहूय पापवाक्यैः सुलोभयेत्

അപ്പോൾ ആ പാപിനി സജ്ജനരുടെ ഗൃഹങ്ങൾ തകർക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു സാധ്വീ സ്ത്രീയെ വിളിച്ചു പാപവചനങ്ങളാൽ അവളെ വശീകരിക്കുമായിരുന്നു।

Verse 12

धर्मभंगं चकाराथ वाक्यैः प्रत्ययकारकैः । साधूनां सा स्त्रियं चित्रा अन्यस्मै प्रतिपादयेत्

പിന്നീട് വിശ്വാസം ഉണർത്തുന്ന വാക്കുകളാൽ അവൾ ധർമ്മഭംഗം വരുത്തി. ആ ചിത്രാ സജ്ജനരുടെ ഭാര്യയെ മറ്റൊരാൾക്കു കൈമാറുമായിരുന്നു।

Verse 13

एवं गृहशतं भग्नं चित्रया पापनिश्चयात् । संग्रामं सा महादुष्टाऽकारयत्पतिपुत्रकैः

ഇങ്ങനെ ചിത്രയുടെ പാപനിശ്ചയത്താൽ നൂറു വീടുകൾ തകർന്നു. ആ മഹാദുഷ്ടി ഭർത്താവിനെയും പുത്രന്മാരെയും കൊണ്ട് യുദ്ധം ഉണ്ടാക്കി।

Verse 14

मनांसि चालयेत्पापा पुरुषाणां स्त्रियः प्रति । अकारयच्च संग्रामं यमग्रामविवर्धनम्

ആ പാപിനി പുരുഷന്മാരുടെ മനസ്സിനെ പരസ്ത്രീകളിലേക്കു ചാഞ്ചല്യമാക്കും. കൂടാതെ യമലോകം വർധിപ്പിക്കുന്ന യുദ്ധവും ഉണ്ടാക്കും।

Verse 15

एवं गृहशतं भंक्त्वा पश्चात्सा निधनं गता । शासिता यमराजेन बहुदंडैः सुनंदन

ഇങ്ങനെ നൂറു വീടുകൾ തകർത്ത ശേഷം അവൾ ഒടുവിൽ മരണപ്പെട്ടു. പ്രിയപുത്രാ, പിന്നെ യമരാജൻ അവളെ അനേകം ദണ്ഡങ്ങളാൽ ശിക്ഷിച്ചു।

Verse 16

अभोजयत्सुनरकान्रौरवांस्तरणेः सुतः । पाचिता रौरवे चित्रा चित्राः पीडाः प्रदर्शिताः

തരണൻ (സൂര്യൻ)ന്റെ പുത്രൻ അവരെ ‘രൗരവ’മെന്ന ഭയങ്കര നരകങ്ങൾ അനുഭവിപ്പിച്ചു. രൗരവത്തിൽ അവർ ദഹിപ്പിക്കപ്പെട്ടു; നാനാവിധമായ ഭീകരവും വിചിത്രവുമായ പീഡകൾ കാണിക്കപ്പെട്ടു।

Verse 17

यादृशं क्रियते कर्म तादृशं परिभुज्यते । तया गृहशतं भग्नं चित्रया पापनिश्चयात्

എങ്ങനെയൊരു കർമ്മം ചെയ്യപ്പെടുന്നുവോ, അതേവിധം ഫലവും അനുഭവിക്കപ്പെടുന്നു. ചിത്രയുടെ പാപനിശ്ചയം മൂലം അവൾ കാരണം നൂറു വീടുകൾ തകർന്നു।

Verse 18

तत्तत्कर्मविपाकोऽयं तया भुक्तो द्विजोत्तम । यस्माद्गृहशतं भग्नं तस्माद्दुःखं प्रभुंजति

ഹേ ദ്വിജോത്തമാ! ഇതുതന്നെയാണ് ആ കർമ്മത്തിന്റെ വിപാകം; അവൾ അനുഭവിച്ചതും ഇതേ. നൂറു വീടുകൾ തകർന്നതിനാൽ അവൾ ഇപ്പോൾ ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നു।

Verse 19

विवाहसमये प्राप्ते दैवं च पाकतां गतम् । प्राप्ते विवाहसमये भर्ता मृत्युं प्रयाति च

വിവാഹസമയം വന്നപ്പോൾ ദൈവവും പാകതയിലേക്കെത്തുന്നു; വിവാഹകാലം എത്തിയതോടെ ഭർത്താവും മരണത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 20

यथा गृहशतं भग्नं तथा वरशतं मृतम् । स्वयंवरे तदा वत्स विवाहे चैकविंशतिः

എങ്ങനെ നൂറു വീടുകൾ തകർന്നുവോ, അതുപോലെ നൂറു വരന്മാർ മരണമടഞ്ഞു. അന്ന് സ്വയംവരത്തിൽ, ഹേ വത്സ, വിവാഹത്തിലും—ഇരുപത്തൊന്ന് (മരണങ്ങൾ) സംഭവിച്ചു।

Verse 21

दिव्या देव्या मया ख्यातं यथा मे पृच्छितं त्वया । एतत्ते सर्वमाख्यातं तस्याः पूर्वविचेष्टितम्

ഓ ദിവ്യ ദേവീ, നീ എന്നോടു ചോദിച്ചതുപോലെ തന്നേ ഞാൻ വിശദീകരിച്ചു. അവളുടെ മുൻകാല കൃത്യങ്ങളും പെരുമാറ്റവും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാം നിനക്കു പൂർണ്ണമായി പറഞ്ഞു.

Verse 22

उज्ज्वल उवाच । दिव्या देव्यास्त्वया ख्यातं यत्पूर्वं पूर्वचेष्टितम् । तथा पापं कृतं घोरं गृहभंगाख्यमेव च

ഉജ്ജ്വലൻ പറഞ്ഞു—ഓ ദിവ്യ ദേവീ, നീ മുൻപേ നിന്റെ മുൻകാല പ്രവർത്തനങ്ങൾ പറഞ്ഞു; അതുപോലെ ‘ഗൃഹഭംഗ’മെന്നറിയപ്പെടുന്ന ആ ഭീകര പാപകൃത്യവും അറിയിച്ചു.

Verse 23

प्लक्षद्वीपस्य भूपस्य दिवोदासस्य वै सुता । केन पुण्यप्रभावेण तया प्राप्तं महाकुलम्

അവൾ പ്ലക്ഷദ്വീപത്തിന്റെ രാജാവായ ദിവോദാസന്റെ പുത്രിയായിരുന്നു. ഏതു പുണ്യപ്രഭാവത്താൽ അവൾ അത്തരം മഹത്തായ ഉന്നതകുലം പ്രാപിച്ചു?

Verse 24

एतन्मे संशयं तात तदेतत्प्रब्रवीतु मे । एवं पापसमाचारा कथं जाता नृपात्मजा

താതാ, ഇതാണ് എന്റെ സംശയം—ദയവായി എനിക്കു പറയുക: രാജകുമാരിയായിട്ടും അവൾ എങ്ങനെ ഇങ്ങനെ പാപാചാരിണിയായി?

Verse 25

कुंजल उवाच । चित्रायाश्चेष्टितं पुण्यं तत्सर्वं प्रवदाम्यहम् । श्रूयतामुज्ज्वल सुत चित्रया यत्कृतं पुरा

കുഞ്ജലൻ പറഞ്ഞു—ചിത്രയുടെ പുണ്യകൃത്യങ്ങൾ എല്ലാം ഞാൻ പൂർണ്ണമായി പറയും. ഓ ഉജ്ജ്വലപുത്രാ, കേൾക്കുക—ചിത്ര മുൻകാലത്ത് ചെയ്തതെന്തെന്നു.

Verse 26

भ्रममाणो महाप्राज्ञः कश्चित्सिद्धः समागतः । कुचैलो वस्त्रहीनश्च संन्यासी स च दंडधृक्

അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കെ മഹാപ്രാജ്ഞനായ ഒരു സിദ്ധൻ അവിടെ എത്തി. അവൻ കുചൈലനും പ്രായം വസ്ത്രഹീനനും; സന്ന്യാസിയും ദണ്ഡധാരിയും ആയിരുന്നു.

Verse 27

कौपीनेन समायुक्तः पाणिपात्रो दिगंबरः । गृहद्वारं समाश्रित्य चित्रायाः परिसंश्रितः

കൗപീനം മാത്രം ധരിച്ചു, കൈകളെയേ പാത്രമാക്കി, ദിഗംബരനെന്നപോലെ ഗൃഹദ്വാരം ആശ്രയിച്ച് ചിത്രയുടെ സമീപത്ത് നിന്നു.

Verse 28

स मौनी सर्वमुंडस्तु विजितात्मा जितेंद्रियः । निराहारो जिताहारः सर्वतत्त्वार्थदर्शकः

അവൻ മൗനിയും പൂർണ്ണമുണ്ഡിതനും, ആത്മജയിയും ഇന്ദ്രിയജയിയും ആയിരുന്നു. നിരാഹാരിയും ആഹാരനിയമത്തിൽ സംയമിയും, സർവ്വതത്ത്വാർത്ഥദർശിയും ആയിരുന്നു.

Verse 29

दूराध्वानपरिश्रांत आतपाकुलमानसः । श्रमेण खिद्यमानश्च तृषाक्रांतः सुपुत्रक

ദീർഘയാത്രകൊണ്ട് അത്യന്തം ക്ഷീണിച്ച്, ചൂടാൽ മനസ്സ് വ്യാകുലമായി; പ്രയത്നവേദനയിൽ ക്ളാന്തനായി, ദാഹംകൊണ്ട് ആക്രാന്തനായിരുന്നു, ഹേ സുതപുത്രാ.

Verse 30

चित्रा द्वारं समाश्रित्य च्छायामाश्रित्य संस्थितः । तया दृष्टो महात्मा स चित्रया श्रमपीडितः

ചിത്രയുടെ വാതിൽക്കൽ ആശ്രയിച്ച് അവൻ നിഴലിൽ നിന്നു. ക്ഷീണവേദനയിൽ പീഡിതനായ ആ മഹാത്മാവിനെ ചിത്ര കണ്ടു.

Verse 31

सेवां चक्रे च चित्रा सा तस्यैव सुमहात्मनः । पादप्रक्षालनं कृत्वा दत्वा आसनमुत्तमम्

ചിത്രാ ആ മഹാത്മാവിനെ സേവിച്ചു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാദങ്ങൾ പ്രക്ഷാളനം ചെയ്ത് ഉത്തമമായ ആസനം അർപ്പിച്ചു।

Verse 32

आस्यतामासने तात सुखेनापि सुकोमले । क्षुधापनोदनार्थं हि भुज्यतामन्नमुत्तमम्

ഹേ താത, ഈ മൃദുവായ സുഖാസനത്തിൽ ഇരിക്കൂ; ക്ഷുധ നിവാരണത്തിനായി ഈ ഉത്തമ അന്നം സ്വീകരിക്കൂ।

Verse 33

स्वेच्छया परितुष्टश्च शीतलं सलिलं पिब । एवमुक्त्वा तथा कृत्वा देववत्पूज्य तं सुत

“ഇഷ്ടംപോലെ ശീതളജലം പാനം ചെയ്ത് തൃപ്തനാകൂ.” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ അങ്ങനെ ചെയ്തു; ഹേ പുത്രാ, ദേവനെപ്പോലെ അദ്ദേഹത്തെ പൂജിച്ചു।

Verse 34

अंगसंवाहनं कृत्वा नाशितश्रम एव च । तयोक्तो हि महात्मा स भुक्त्वा पीत्वा द्विजोत्तम

അംഗസംവാഹനം ചെയ്ത് ക്ഷീണം നീക്കി; അവരുടെ അപേക്ഷപ്രകാരം ആ മഹാത്മാവായ ദ്വിജോത്തമൻ ഭുജിച്ച് പാനം ചെയ്തു।

Verse 35

एवं संतोषितः सिद्धस्तया तत्त्वार्थदर्शकः । संतुष्टः सर्वधर्मात्मा किंचित्कालं स्थिरोभवत्

ഇങ്ങനെ അവളാൽ സന്തുഷ്ടനായ സിദ്ധൻ, തത്ത്വാർത്ഥദർശി, സർവ്വധർമ്മാത്മാവായ മഹാത്മാവ് തൃപ്തനായി കുറച്ചുകാലം സ്ഥിരനായി നിന്നു।

Verse 36

स्वेच्छया स गतो विप्रो महायोगी यथागतम् । गते तस्मिन्महाभागे सिद्धे चैव महात्मनि

ആ ബ്രാഹ്മണൻ—മഹായോഗി—സ്വേച്ഛയാൽ, വന്നതുപോലെ തന്നേ പുറപ്പെട്ടു. ആ മഹാഭാഗ്യവാനായ സിദ്ധ മഹാത്മാവ് പോയ ശേഷം…

Verse 37

सा चित्रा मरणं प्राप्ता स्वकर्मवशमागता । शासिता धर्मराजेन महादंडैः सुदुःखदैः

ആ ചിത്രാ സ്വന്തം കർമ്മവശത്താൽ മരണത്തെ പ്രാപിച്ചു; ധർമ്മരാജൻ അവളെ അത്യന്തം ദുഃഖകരമായ കഠിന മഹാദണ്ഡങ്ങളാൽ ശിക്ഷിച്ചു।

Verse 38

सा चित्रा नरकं प्राप्ता वेदना व्रातदायकम् । भुंक्ते दुःखं महाराज सा वै युगसहस्रकम्

ആ സ്ത്രീ ചിത്രാ നരകത്തെ പ്രാപിച്ചു—വേദനകളുടെ കൂട്ടം നൽകുന്നിടത്ത്—ഹേ മഹാരാജാ, അവൾ സഹസ്ര യുഗങ്ങൾ ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നു।

Verse 39

भोगांते तु पुनर्जन्म संप्राप्तं मानुषस्य च । पूर्वं संपूजितः सिद्धस्तया पुण्यवतां वरः

എന്നാൽ ഭോഗഫലത്തിന്റെ അവസാനം മനുഷ്യന് വീണ്ടും പുനർജന്മം ലഭിക്കുന്നു; അവൾ മുൻപ് വിധിപൂർവ്വം പൂജിച്ച ആ സിദ്ധൻ പുണ്യവാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായി।

Verse 40

तस्य कर्मविपाकोयं प्राप्ता पुण्यवतां कुले । क्षत्रियाणां महाराज्ञो दिवोदासस्य वै गृहे

ഇത് അവന്റെ കർമ്മവിപാകം—അവൻ പുണ്യവാന്മാരുടെ കുലത്തിൽ ജനിച്ചു; അതായത് ക്ഷത്രിയരുടെ മഹാരാജാവായ ദിവോദാസന്റെ ഗൃഹത്തിൽ.

Verse 41

दिव्यादेवी च तन्नाम जातं तस्या नरोत्तम । सा हि दत्तवती चान्नं पानं पुण्यं महात्मने

ഹേ നരോത്തമാ, അവളുടെ നാമം “ദിവ്യാദേവി” എന്നു പ്രസിദ്ധമായി. അവൾ മഹാത്മാവിന് പുണ്യപ്രദമായ അന്നവും പാനവും ദാനം ചെയ്തു.

Verse 42

तस्य दानस्य सा भुंक्ते महत्पुण्यफलोदयम् । पिबते शीतलं तोयं मिष्टान्नं च भुनक्ति वै

ആ ദാനത്തിന്റെ ഫലോദയത്താൽ അവൾ മഹാപുണ്യഫലം അനുഭവിക്കുന്നു; അവൾ ശീതളജലം പാനം ചെയ്ത് മധുരാന്നവും ഭുജിക്കുന്നു.

Verse 43

दिव्यान्भोगान्प्रभुंजाना वर्तते पितृमंदिरे । सिद्धस्यास्य प्रभावाच्च राजकन्या व्यजायत

ദിവ്യഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പിതൃമന്ദിരത്തിൽ വസിക്കുന്നു; ഈ സിദ്ധന്റെ പ്രഭാവത്താൽ ഒരു രാജകുമാരി ജനിച്ചു.

Verse 44

पापकर्मप्रभावाच्च गृहभंगान्महीपते । विधवात्वं भुंजते सा दिव्यादेवी सुपुत्रक

ഹേ മഹീപതേ, പാപകർമ്മത്തിന്റെ പ്രഭാവവും ഗൃഹഭംഗവും കാരണം ആ ദിവ്യാദേവിയും, ഹേ സുപുത്രാ, വൈധവ്യം അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുന്നു.

Verse 45

एतत्ते सर्वमाख्यातं दिव्यादेव्या विचेष्टितम् । अन्यत्किन्ते प्रवक्ष्यामि यत्त्वं पृच्छसि मामिह

ദിവ്യാദേവിയുടെ അത്ഭുതചരിതം എല്ലാം ഞാൻ നിനക്കു പറഞ്ഞു. ഇനി ഇവിടെ നീ എന്നോടു ചോദിക്കുന്നതു സംബന്ധിച്ച് ഞാൻ മറ്റെന്തു പറയും?

Verse 46

उज्ज्वल उवाच । कथं सा मुच्यते शोकान्महादुःखाद्वदस्व मे । सास्याच्च कीदृशी बाला महादुःखेन पीडिता

ഉജ്ജ്വലൻ പറഞ്ഞു—അവൾ ശോകത്തിലും മഹാദുഃഖത്തിലും നിന്ന് എങ്ങനെ മോചിതയാകും? അത്ര മഹാദുഃഖം കൊണ്ടു പീഡിതയായ ആ ബാലിക എങ്ങനെയുള്ളവൾ? എനിക്കു പറയുക.

Verse 47

तत्सुखं कीदृशं तस्माद्विपाकश्च भविष्यति । एतन्मे संशयं तात सांप्रतं छेत्तुमर्हसि

ആ സുഖം എങ്ങനെയുള്ളത്? അതിൽ നിന്ന് ഏതു വിപാകം (ഫലം) ഉണ്ടാകും? ഹേ പ്രിയനേ, ഇപ്പോൾ എന്റെ ഈ സംശയം നീക്കുവാൻ നിങ്ങൾ അർഹനാണ്.

Verse 48

कथं सा लभते मोक्षं तंचोपायं वदस्व मे । एकाकिनी महाभागा महारण्ये प्ररोदिति

അവൾ മോക്ഷം എങ്ങനെ പ്രാപിക്കും? അതിന്റെ ഉപായവും എനിക്കു പറയുക. ആ മഹാഭാഗ്യവതി ഏകാകിനിയായി മഹാരണ്യത്തിൽ കരഞ്ഞു വിലപിക്കുന്നു.

Verse 49

विष्णुरुवाच । पुत्रवाक्यं महच्छ्रुत्वा क्षणमेकं विचिंत्य सः । प्रत्युवाच महाप्राज्ञः कुंजलः पुत्रकं प्रति

വിഷ്ണു പറഞ്ഞു—പുത്രന്റെ ഗൗരവമുള്ള വാക്കുകൾ കേട്ട് അദ്ദേഹം ഒരു ക്ഷണം ചിന്തിച്ചു; പിന്നെ മഹാപ്രാജ്ഞനായ കുഞ്ജലൻ തന്റെ പുത്രനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു.

Verse 50

शृणु वत्स महाभाग सत्यमेतद्वदाम्यहम् । पापयोनिं तु संप्राप्य पूर्वकर्मसमुद्भवाम्

കേൾക്കു വത്സാ, ഹേ മഹാഭാഗ്യവാനേ, ഞാൻ സത്യം പറയുന്നു. മുൻകർമ്മത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച പാപയോനി പ്രാപിച്ചാൽ (ജീവൻ അതനുസരിച്ച് ദുഃഖം അനുഭവിക്കും).

Verse 51

तिर्यक्त्वेन च मे ज्ञानं नष्टं संप्रति पुत्रक । अस्य वृक्षस्य संगाच्च प्रयतस्य महात्मनः

പ്രിയപുത്രാ, തിര്യക്‌യോണിയിൽ പതിച്ചതിനാൽ എന്റെ ജ്ഞാനം ഇപ്പോൾ നശിച്ചു; ആ സംയമശീല മഹാത്മാവിനോടു ബന്ധപ്പെട്ട ഈ വൃക്ഷത്തിന്റെ സംഗത്താലും അത് ലുപ്തമായി.

Verse 52

रेवायाश्च प्रसादेन विष्णोश्चैव प्रसादतः । येन सा लभते ज्ञानं मोक्षस्थानं निवर्तते

രേവയുടെ പ്രസാദത്താലും വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രസാദത്താലും അവൾ ആ ജ്ഞാനം പ്രാപിക്കുന്നു; അതിനാൽ മോക്ഷസ്ഥാനമെന്ന ധാരണയിൽ നിന്നുപോലും അവൾ തിരിച്ചുനിവൃത്തിയാകുന്നു.

Verse 53

उपदेशं प्रवक्ष्यामि मोक्षमार्गमनुत्तमम् । यास्यते कल्मषान्मुक्ता यथा हेम हुताशनात्

മോക്ഷത്തിലേക്കുള്ള അനുത്തമമായ മാർഗം ഞാൻ ഉപദേശമായി പ്രസ്താവിക്കുന്നു; അതിനാൽ കല്മഷങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കുന്നു—അഗ്നിയിൽ സ്വർണം ശുദ്ധമാകുന്നതുപോലെ.

Verse 54

शुद्धं च जायते वत्स संगाद्वह्नेः स्वरूपवत् । हरेर्ध्यानान्महाप्राज्ञ शीघ्रं तस्य महात्मनः

വത്സാ, അഗ്നിയുടെ സംഗത്താൽ വസ്തു അഗ്നിസ്വരൂപംപോലെ ശുദ്ധമാകുന്നതുപോലെ; മഹാപ്രാജ്ഞാ, ഹരിധ്യാനത്താൽ ആ മഹാത്മാവിന് ശീഘ്രം ശുദ്ധി ലഭിക്കുന്നു.

Verse 55

जपहोमव्रतात्पापं नाशं याति हि पापिनाम् । मदं त्यजेद्यथा नागो भयात्सिंहस्य सर्वदा

ജപം, ഹോമം, വ്രതം എന്നിവയാൽ പാപികളുടെ പാപവും നിശ്ചയമായി നശിക്കുന്നു; സിംഹഭയത്താൽ ആന എപ്പോഴും തന്റെ മദം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ.

Verse 56

नामोच्चारेण कृष्णस्य तत्प्रयाति हि किल्बिषम् । तेजसा वैनतेयस्य विषहीना इवोरगाः

ശ്രീകൃഷ്ണനാമം മാത്രം ഉച്ചരിച്ചാൽ പോലും പാപം നിശ്ചയമായി അകന്നു പോകുന്നു; വൈനതേയൻ (ഗരുഡൻ)ന്റെ തേജസ്സാൽ സർപ്പങ്ങൾ വിഷമില്ലാത്തവരെന്നപോലെ ആകുന്നതുപോലെ।

Verse 57

ब्रह्महत्यादिकाः पापाः प्रलयं यांति नान्यथा । नामोच्चारेण तस्यापि चक्रपाणेः प्रयांति ते

ബ്രഹ്മഹത്യാദി പാപങ്ങൾ ലയത്തിലേക്ക് പോകുന്നു—മറ്റൊരു മാർഗമില്ല; ആ ചക്രപാണി (വിഷ്ണു)യുടെ നാമോച്ചാരണത്താൽ തന്നെ അവ നശിക്കുന്നു।

Verse 58

यदा नामशतं पुण्यमघराशिविनाशनम् । सा जपेत स्थिरा भूत्वा कामक्रोधविवर्जिता

പാപരാശി നശിപ്പിക്കുന്ന പുണ്യകരമായ ശതനാമം ജപിക്കുമ്പോൾ, അവൾ സ്ഥിരചിത്തയായി, കാമക്രോധങ്ങൾ വിട്ട് ജപിക്കണം।

Verse 59

सर्वेंद्रियाणि संयम्य आत्मज्ञानेन गोपयेत् । तस्य ध्यानप्रविष्टा सा एकभूता समाहिता

സകല ഇന്ദ്രിയങ്ങളും സംയമിച്ച് ആത്മജ്ഞാനത്താൽ അവയെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം; അപ്പോൾ ആ ബോധം ധ്യാനത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് ഏകാഗ്രവും പൂർണ്ണ സമാഹിതവുമാകുന്നു।

Verse 60

सा जपेत्परमं ज्ञानं तदा मोक्षं प्रयाति च । तन्मनास्तत्पदे लीना योगयुक्ता यदा भवेत्

അവൾ പരമജ്ഞാനം ജപിക്കുമ്പോൾ മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു; മനസ്സ് അതിലേയ്ക്ക് തന്നെ നിശ്ചലമായി ആ പദത്തിൽ ലീനമായി യോഗയുക്തയായാൽ।

Verse 61

उज्ज्वल उवाच । वद तात परं ज्ञानं परमं मम सांप्रतम् । पश्चाद्ध्यान व्रतं पुण्यं नाम्नां शतमिहैव च

ഉജ്ജ്വലൻ പറഞ്ഞു—പിതാവേ, എന്റെ ഹിതത്തിനായി ഇപ്പോൾ പരമവും ഉന്നതവും ആയ ജ്ഞാനം അരുളിച്ചെയ്യുക. തുടർന്ന് പുണ്യമായ ധ്യാനവ്രതവും, ഇവിടെ തന്നേ ശത പവിത്ര നാമങ്ങളും പറയുക.

Verse 62

कुंजल उवाच । परं ज्ञानं प्रवक्ष्यामि यन्न दृष्टं तु केनचित् । श्रूयतां पुत्र कैवल्यं केवलं मलवर्जितम्

കുഞ്ജലൻ പറഞ്ഞു—ആരും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത പരമജ്ഞാനം ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കും. കേൾ മകനേ, അതാണ് കൈവല്യം—മലരഹിതമായ ശുദ്ധ ഏകാന്താവസ്ഥ.

Verse 63

सूत उवाच । यथा दीपो निवातस्थो निश्चलो वायुवर्जितः । प्रज्वलन्नाशयेत्सर्वमंधकारं महामते

സൂതൻ പറഞ്ഞു—കാറ്റില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് വെച്ച ദീപം അചഞ്ചലമായി നിലകൊള്ളുന്നു; അത് ദീപ്തമായി ജ്വലിക്കുമ്പോൾ, ഹേ മഹാമതേ, സകല അന്ധകാരവും നശിപ്പിക്കുന്നു.

Verse 64

तद्वद्दोषविहीनात्मा भवत्येव निराश्रयः । निराशो निर्मलो वत्स न मित्रं न रिपुः कदा

അതുപോലെ ദോഷരഹിതമായ അന്തഃകരണമുള്ളവൻ സത്യത്തിൽ നിരാശ്രയനാകുന്നു. മകനേ, ആശാരഹിതനും നിർമ്മലനും ആയി, അവൻ ഒരിക്കലും ആരെയും മിത്രമോ ശത്രുവോ ആയി കാണുന്നില്ല.

Verse 65

न शोको न च हर्षश्च न लोभो न च मत्सरः । एको विषादहर्षैश्च सुखदुःखैर्विमुच्यते

ശോകമില്ല, ഹർഷമില്ല; ലോഭമില്ല, മത്‌സരമില്ല. ഏകത്വത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവൻ വിഷാദ-ഹർഷങ്ങളിലും സുഖ-ദുഃഖങ്ങളിലും നിന്ന് വിമുക്തനാകുന്നു.

Verse 66

विषयैश्चापि सर्वैश्च इंद्रियाणि स संहरेत् । तदा स केवलो जातः केवलत्वं प्रजायते

എല്ലാ വിഷയങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ സംഹരിച്ച് साधകൻ ആത്മാവിൽ തന്നെ സ്ഥിരനാകുമ്പോൾ, അവൻ ‘കേവലൻ’ ആകുന്നു; അതിൽ നിന്നു കേവലത്വം—പരമ സ്വാതന്ത്ര്യം—ഉദ്ഭവിക്കുന്നു.

Verse 67

अग्निकर्मप्रसंगेन दीपस्तैलं प्रशोषयेत् । वर्त्याधारेण राजेंद्र निःसंगो वायुवर्जितः

ഹേ രാജേന്ദ്രാ! അഗ്നികർമ്മത്തിൽ ദീപം എണ്ണയെ ശോഷിച്ച് (ക്ഷയിപ്പിച്ച്) തീർക്കുന്നു; തിരിയുടെ ആശ്രയത്തിൽ മാത്രം നിലകൊണ്ട് അത് വായുവില്ലാതെ, നിസ്സംഗമായി ഇരിക്കുന്നു.

Verse 68

कज्जलं वमते पश्चात्तैलस्यापि महामते । कृष्णासौ दृश्यते रेखा दीपस्याग्रे महामते

പിന്നീട് ദീപം കജ്ജലം (കരിമ്പുക) ഛർദിക്കുന്നു, ഹേ മഹാമതേ; അത് എണ്ണയിൽ നിന്നുമെല്ലാം (ഉത്ഭവിക്കുന്നു). ദീപത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ, ഹേ മഹാമതേ, കറുത്ത രേഖ കാണപ്പെടുന്നു.

Verse 69

स्वयमाकृष्यते तैलं तेजसा निर्मलो भवेत् । कायवर्तिस्थितस्तद्वत्कर्मतैलं प्रशोषयेत्

എണ്ണ സ്വയം വലിക്കപ്പെടുകയും തേജസ്സാൽ നിർമ്മലമാകുകയും ചെയ്യുന്നു; അതുപോലെ ദേഹത്തെ തിരിയായി കരുതി (സാധകൻ) കർമ്മ-എണ്ണയെ ശോഷിച്ച് തീർക്കണം.

Verse 70

विषयान्कज्जलीकृत्य प्रत्यक्षं संप्रदर्शयेत् । जनयेन्निर्मलोभूत्वा स्वयमेव प्रकाशयेत्

വിഷയങ്ങളെ കജ്ജലത്തെപ്പോലെ തുച്ഛമാക്കി തത്ത്വത്തെ പ്രത്യക്ഷമായി വെളിപ്പെടുത്തണം; നിർമ്മലനായി അതിനെ സ്വയം ജാഗ്രതമാക്കണം—അത് സ്വയം പ്രകാശിക്കും.

Verse 71

क्रोधादिभिः क्लेशसंज्ञैर्वायुभिः परिवर्जितः । निःस्पृहो निश्चलो भूत्वा तेजसा स्वयमुज्ज्वलेत्

ക്രോധാദി ക്ലേശരൂപമായ വാതങ്ങളിൽ നിന്നു വിട്ടുനിന്ന്, നിസ്പൃഹനായി നിശ്ചലനായി നിലകൊള്ളുക; അപ്പോൾ തന്റെ അന്തർതേജസ്സാൽ സ്വയം പ്രകാശിക്കും।

Verse 72

त्रैलोक्यं पश्यते सर्वं स्वस्थानस्थः स्वतेजसा । केवलज्ञानरूपोऽयं मया ते परिकीर्तितः

സ്വസ്ഥാനത്തിൽ തന്നെ നിലകൊണ്ട്, തന്റെ തേജസ്സാൽ സമസ്ത ത്രിലോകവും അവൻ ദർശിക്കുന്നു. ശുദ്ധജ്ഞാനസ്വരൂപനായ ഈയാളെ ഞാൻ നിനക്കു ഇങ്ങനെ വിവരിച്ചു।

Verse 73

ध्यानं तस्य प्रवक्ष्यामि द्विविधं तस्य चक्रिणः । केवलज्ञानरूपेण दृश्यते ज्ञानचक्षुषा

ആ ചക്രധാരി ഭഗവാന്റെ ധ്യാനം ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു—അത് ദ്വിവിധമാണ്. ജ്ഞാനചക്ഷുവാൽ അവൻ ശുദ്ധജ്ഞാനരൂപമായിട്ടേ ദർശിക്കപ്പെടൂ।

Verse 74

योगयुक्ता महात्मानः परमार्थपरायणाः । यं पश्यंति विनिद्रास्तु यत्तपः सर्वदर्शकम्

യോഗത്തിൽ യുക്തരായി പരമാർത്ഥത്തിൽ പരായണരായ മഹാത്മാക്കൾ നിദ്രവിടാതെ അവനെ ദർശിക്കുന്നു—സർവദർശനബോധം നൽകുന്ന ആ തപസ്സിലൂടെ।

Verse 75

हस्तपादविहीनं च सर्वत्र परिगच्छति । सर्वं गृह्णाति त्रैलोक्यं स्थावरं जंगमं सुत

കൈകാലുകൾ ഇല്ലെങ്കിലും അവൻ എല്ലായിടത്തും സഞ്ചരിക്കുന്നു; സ്ഥാവരവും ജംഗമവും ഉൾപ്പെടെ സമസ്ത ത്രിലോകവും അവൻ ഗ്രഹിക്കുന്നു, മകനേ।

Verse 76

नासामुखविहीनस्तु घ्राति जक्षिति पुत्रक । अकर्णः शृणुते सर्वं सर्वसाक्षी जगत्पतिः

മകനേ! മൂക്കും വായും ഇല്ലെങ്കിലും അവൻ ഗന്ധം ഗ്രഹിച്ച് ഭുജിക്കുന്നു. ചെവികളില്ലെങ്കിലും എല്ലാം കേൾക്കുന്നു—ജഗത്പതി, സർവ്വസാക്ഷിയായ प्रभു.

Verse 77

अरूपो रूपसंबद्धः पंचवर्गवशंगतः । सर्वलोकस्य यः प्राणः पूजितः स चराचरैः

അവൻ അരൂപനായിട്ടും രൂപവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു, പഞ്ചവർഗങ്ങളുടെ വശത്തിലായിരിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു. സർവ്വലോകങ്ങളുടെ പ്രാണനായ അവനെ ചരാചരങ്ങളൊക്കെയും പൂജിക്കുന്നു.

Verse 78

अजिह्वो वदते सर्वं वेदशास्त्रानुगं सुत । अत्वचः स्पर्शनं चापि सर्वेषामेव जायते

മകനേ! നാവ് ഇല്ലെങ്കിലും അവൻ വേദശാസ്ത്രാനുസൃതമായി എല്ലാം പറയുന്നു; ത്വക്ക് ഇല്ലെങ്കിലും സ്പർശാനുഭവം ഉണ്ടാകുന്നു—ഇത് എല്ലാവർക്കും സംഭവിക്കുന്നു.

Verse 79

सदानंदो विरक्तात्मा एकरूपो निराश्रयः । निर्जरो निर्ममो न्यायी सगुणो निर्ममोमलः

അവൻ സദാ ആനന്ദസ്വരൂപൻ, അന്തരത്തിൽ വിരക്തൻ, ഏകരൂപൻ, നിരാശ്രയൻ. അജരൻ, നിർമ്മമൻ, ന്യായവാൻ, സദ്ഗുണസമ്പന്നൻ, നിർമ്മലനായ പ്രഭു.

Verse 80

अवश्यः सर्ववश्यात्मा सर्वदः सर्ववित्तमः । तस्य धाता न चैवास्ति स वै सर्वमयो विभुः

അവൻ അപ്രതിരോധ്യൻ, എല്ലാം വശപ്പെടുത്തുന്ന അന്തരാത്മാവ്, സർവ്വദാതാവ്, പരമജ്ഞാനി. അവനു ധാതാവില്ല; അവൻ തന്നെയാണ് സർവ്വമയൻ, സർവ്വവ്യാപിയായ വിഭു.

Verse 81

एवं सर्वमयं ध्यानं पश्यते यो महात्मनः । स याति परमं स्थानममूर्तममृतोपमम्

ഹേ മഹാത്മാവേ! ഈ ധ്യാനത്തെ സർവ്വവ്യാപിയായി ദർശിക്കുന്നവൻ പരമധാമം പ്രാപിക്കുന്നു—അത് അമൂർത്തവും അമൃതസദൃശവും ആകുന്നു.

Verse 82

द्वितीयं तु प्रवक्ष्यामि अस्य ध्यानं महात्मनः । मूर्ताकारं तु साकारं निराकारं निरामयम्

ഇപ്പോൾ ഞാൻ ആ മഹാത്മാവിന്റെ രണ്ടാം ധ്യാനം പ്രസ്താവിക്കുന്നു—അവൻ മൂർത്താകാരനും സാകാരനും, എങ്കിലും നിരാകാരനും നിരാമയനും ആകുന്നു.

Verse 83

ब्रह्माण्डं सर्वमतुलं वासितं यस्य वासना । स तस्माद्वासुदेवेति उच्यते मम नंदन

എൻ മകനേ! ആരുടെ വാസന (വ്യാപക സത്ത) അതുല്യമായ ബ്രഹ്മാണ്ഡമൊട്ടാകെ സുഗന്ധിപ്പിക്കുന്നുവോ, അവൻ അതുകൊണ്ട് ‘വാസുദേവൻ’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 84

वर्षमाणस्य मेघस्य यद्वर्णं तस्य तद्भवेत् । सूर्यतेजःप्रतीकाशं चतुर्बाहुं सुरेश्वरम्

മഴ പെയ്യുന്ന മേഘത്തിന് ഏതു വർണ്ണമോ, അവനും അതേ വർണ്ണം ധരിക്കുന്നു; സൂര്യതേജസ്സുപോലെ ദീപ്തനായ, ചതുര്ഭുജനായ, സുരേശ്വരൻ.

Verse 85

दक्षिणे शोभते शंखो हेमरत्नविभूषितः । सूर्यबिंबसमाकारं चक्रं पद्मप्रतिष्ठितम्

വലതുവശത്ത് സ്വർണ്ണരത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ശംഖം ശോഭിക്കുന്നു; സൂര്യബിംബസമാകാരമായ ചക്രം പദ്മത്തിന്മേൽ പ്രതിഷ്ഠിതമാണ്.

Verse 86

कौमोदकी गदा तस्य महासुरविनाशिनी । वामे च शोभते वत्स हस्ते तस्य महात्मनः

ഹേ വത്സാ, ആ മഹാത്മാവിന്റെ ഇടങ്കയ്യിൽ മഹാസുരവിനാശിനിയായ കൗമോദകീ ഗദ ദീപ്തിയായി ശോഭിച്ചു.

Verse 87

महापद्मं सुगंधाढ्यं तस्य दक्षिणहस्तगम् । शोभमानः सदैवास्ते सायुधः कमलाप्रियः

അവന്റെ വലങ്കയ്യിൽ സുഗന്ധസമൃദ്ധമായ മഹാപദ്മം; ആയുധധാരിയായ കമലാപ്രിയൻ സദാ ദീപ്തനായി നിലകൊള്ളുന്നു.

Verse 88

कंबुग्रीवं वृत्तमास्यं पद्मपत्रनिभेक्षणम् । राजमानं हृषीकेशं दशनै रत्नसन्निभैः

ശംഖസദൃശമായ കഴുത്തും വൃത്തമുഖവും, പദ്മപത്രസമമായ കണ്ണുകളും ഉള്ള ഹൃഷീകേശൻ രത്നസമ ദന്തങ്ങളാൽ ദീപ്തനായി ശോഭിച്ചു.

Verse 89

गुडाकेशाः सन्ति यस्य अधरो विद्रुमाकृतिः । शोभते पुंडरीकाक्षः किरीटेनापि पुत्रक

ഹേ പുത്രകാ, ഘനശ്യാമമായ മുടിയും പവിഴസദൃശമായ അധരവും ഉള്ള പുണ്ഡരീകാക്ഷൻ കിരീടത്താലും അത്യന്തം ശോഭിക്കുന്നു.

Verse 90

विशालेनापि रूपेण केशवस्तु सुवर्चसा । कौस्तुभेनांकितेनैव राजमानो जनार्दनः

വിശാലമായ രൂപത്തോടെയും കേശവൻ ദിവ്യകാന്തിയാൽ ദീപ്തനായിരുന്നു; കൗസ്തുഭമണിയാൽ അങ്കിതനായ ജനാർദനൻ ശോഭിച്ചു.

Verse 91

सूर्यतेजः प्रतीकाश कुंडलाभ्यां प्रभाति च । श्रीवत्सांकेन पुण्येन सर्वदा राजते हरिः

സൂര്യതേജസ്സുപോലെ ദീപ്തനായ ഹരി കുണ്ഡലങ്ങളാൽ പ്രകാശിക്കുന്നു; വക്ഷസ്ഥലത്തിലെ പുണ്യമായ ശ്രീവത്സചിഹ്നംകൊണ്ട് അദ്ദേഹം സദാ ശോഭിക്കുന്നു।

Verse 92

केयूरकंकणैर्हारैर्मौक्तिकैरृक्षसन्निभैः । वपुषा भ्राजमानस्तु विजयो जयतां वरः

കേയൂരങ്ങൾ, കങ്കണങ്ങൾ, ഹാരങ്ങൾ, നക്ഷത്രസമം മിനുങ്ങുന്ന മുത്തുകൾ എന്നിവയാൽ അലങ്കൃതനായി, ദീപ്തമായ ദേഹത്തോടെയുള്ള ‘വിജയം’ ജയികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായി ജയിക്കുന്നു।

Verse 93

भ्राजते सोपि गोविंदो हेमवर्णेन वाससा । मुद्रिकारत्नयुक्ताभिरंगुलीभिर्विराजते

ആ ഗോവിന്ദനും സ്വർണവർണ്ണ വസ്ത്രം ധരിച്ചു ദീപ്തനാകുന്നു; രത്നജടിത മുദ്രികകളാൽ അലങ്കൃതമായ വിരലുകളാൽ അദ്ദേഹം കൂടുതൽ വിരാജിക്കുന്നു।

Verse 94

सर्वायुधैः सुसंपूर्णैर्दिव्यैराभरणैर्हरिः । वैनतेयसमारूढो लोककर्ता जगत्पतिः

എല്ലാ ആയുധങ്ങളാലും സമ്പൂർണ്ണനും ദിവ്യാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കൃതനുമായ ഹരി, വൈനതേയൻ (ഗരുഡൻ) മേൽ ആരൂഢനായി ലോകകർത്താവും ജഗത്പതിയും ആകുന്നു।

Verse 95

एवंतं ध्यायते नित्यमनन्यमनसा नरः । मुच्यते सर्वपापेभ्यो विष्णुलोकं स गच्छति

അനന്യമായ മനസ്സോടെ നിത്യം അവനെ ധ്യാനിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നു മോചിതനായി വിഷ്ണുലോകം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 96

एतत्ते सर्वमाख्यातं ध्यानमेव जगत्पतेः । व्रतं चैव प्रवक्ष्यामि सर्वपापनिवारणम्

പ്രിയനേ, ജഗത്പതിയായ ഭഗവാന്റെ ധ്യാനം മുഴുവനായി ഞാൻ നിന്നോട് വിശദീകരിച്ചു. ഇനി സർവ്വപാപനിവാരണമായ വ്രതവും ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കും.