Amsha 5: Krishna’s Descent (Avatāra) and the Removal of Earth’s Burden
पञ्चमांशः (कृष्णचरितम्)
Krishna's Descent and the Divine Play
ອຳຊະ 5 ຫັນຈາກປະຫວັດລາຊະວົງໄປສູ່ “ອະວະຕາຣ-ອິຕິຫາສະ” ເມື່ອໄມເຕຣຍະຂໍໃຫ້ປາຣາຊະຣະເລົ່າເລື່ອງພຣະກຣິດສະນະ ຜູ້ເປັນອັງສາວະຕາຣຂອງພຣະວິສນຸ ຜູ້ບັງເກີດໃນວົງຢາດະວະໃຫ້ຄົບຖ້ວນ. ກອບຄູ–ສິດຍັງເປັນແກນຫຼັກ; ປາຣາຊະຣະສອນວ່າ ພຣະວິສນຸ/ນາຣາຍະນະເທົ່ານັ້ນເປັນເຫດແຫ່ງຈັກກະວານ—ທັງອຸປາດານ (ເຫດວັດຖຸ) ແລະນິມິດຕະ (ເຫດຜູ້ກະທຳ)—ດັ່ງນັ້ນເທວະ ໂລກ ສັດມີຊີວິດ ແມ່ນກະທັ້ງກາລະ (ເວລາ) ລ້ວນເປັນວິພູຕິຂອງພຣະອົງ. ໃນຂອບເຂດທາງຕັດສະນະນີ້ “ພາລະ” ຂອງພູເທວີບໍ່ແມ່ນວິກິດທາງໂລກທົ່ວໄປ ແຕ່ເປັນບັນຫາທາງທຳມະວິທະຍາເກືອບກັບການເສຍດຸນຂອງທຳມະ. ອະທຳມະບໍ່ຢູ່ນອກພຣະເຈົ້າ ແຕ່ຈຳເປັນຕ້ອງປັບດຸນຄືນຜ່ານລີລາອັນສັກສິດ. ຈຶ່ງມີການວິນວອນທີ່ກະສີຣາບທິ (ທະເລນ້ຳນົມ) ບົດສັນລະເສີນຂອງພຣະພຣົມ ແລະຄຳຮັບຮອງຂອງພຣະວິສນຸວ່າ ຈະເສດັດລົງມາດ້ວຍ “ສ່ວນນ້ອຍ” ແລະເທວະທັງຫຼາຍກໍຈະອະວະຕາຣດ້ວຍອັງສະຂອງຕົນ. ຕໍ່ມາແຜນການປະສູດຖືກເປີດເຜີຍ: ໂຢກະມາຍາ/ໂຢກະນິດຣາຈັດການການຍ້າຍຄັນ, ການປາກົດຂອງສັງກະຣະຊະນະ, ແລະການປາກົດກາງຄືນຂອງພຣະກຣິດສະນະ. ນີ້ຊີ້ວ່າ ພຣະສູງສຸດແມ່ນເກີນຄຸນລັກສະນະ ແຕ່ຮັບຮູບເພື່ອປົກປ້ອງທຳມະ (dharma-trāṇa) ແລະຄຸ້ມຄອງໂລກ (loka-saṅgraha) ເທົ່ານັ້ນ.
Adhyayas in Amsha 5 - Krishna Avatara
Adhyaya 1
देवकी-विवाहः, आकाशवाणी, भूरभारावतरण-याचना, क्षीराब्धि-स्तुति, केशावतार-नियोजनम्
ຕາມຄຳຮ້ອງຂໍຂອງ Maitreya, ທ່ານ Parashara ໄດ້ເລົ່າເລື່ອງການອະວະຕານຂອງພະວິຊະນຸໃນຕະກູນ Yadu. ເລື່ອງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການແຕ່ງງານຂອງ Devaki ແລະ Vasudeva ແລະສຽງສະຫວັນທີ່ທຳນາຍການຕາຍຂອງ Kamsa. ເນື່ອງຈາກແບກຫາບພາລະຂອງໂລກ, ເຫຼົ່າເທວະດາ ແລະ ພະພົມ ໄດ້ໄປສັນລະເສີນພະວິຊະນຸທີ່ທະເລນົມ. ພະວິຊະນຸໄດ້ດຶງເສັ້ນຜົມສອງເສັ້ນ (ຂາວ ແລະ ດຳ) ເພື່ອອະວະຕານ, ສັນຍາວ່າຈະຂ້າ Kamsa, ແລະ ສັ່ງໃຫ້ Yoganidra ຍ້າຍຄັນທີເຈັດ (Sankarshana) ໄປຫາ Rohini.
Adhyaya 2
गर्भ-व्यवस्था, देवकी-गर्भ-स्तुति (गर्भस्तुतिः), जगदन्तर्गत-हरि-प्रतिपादनम्
ພາຣາຊະຣະເລົ່າການປະຕິບັດພຣະບັນຊາອັນທິບ: ໂຍກະມາຍາຝັງຕົວອ່ອນ 6 ອົງ ແລະຍ້າຍອົງທີ 7 ໄປສູ່ຄັນຂອງ ໂຣຫິນີ; ຈາກນັ້ນເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສາມໂລກ ຫຣິເຂົ້າສູ່ຄັນຂອງ ເທວະກີ ແລະ ໂຍກະນິດຣາ ຖືກປະສູດໃນຄັນຂອງ ຢະໂຊດາ. ສັນຍານຈັກກະວານປາກົດ—ດາວເຄາະສອດຄ່ອງ ລະດູການເປັນມົງຄຸນ—ຊີ້ການລົງມາຂອງອໍາສະຂອງ ວິສນຸ. ເທວະກີສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍເຕຊັສອັນທົນບໍ່ໄດ້ ແລະເທວະທີ່ມອງບໍ່ເຫັນສັນລະເສີນບໍ່ຂາດ. ບົດນີ້ເປັນ garbha-stuti: ຍົກຍ້ອງເທວະກີເປັນຄັນແຫ່ງ prakṛti, vāk, ເວດ, yajña ແລະເປັນຕົ້ນທາງຂອງສາຍເທວະ-ໄທຕະຍະ (ອະດິຕິ/ດິຕິ). ກ່າວວ່າແຜ່ນດິນພ້ອມທະເລ ແມ່ນ້ໍາ ເມືອງ ແລະ 7 ໂລກ ຢູ່ໃນຄັນຂອງນາງ ເນື່ອງຈາກ ວິສນຸ ຜູ້ເກີນການວັດທັງປວງໄດ້ເຂົ້າມາ. ທ້າຍສຸດເປັນຄໍາອະທິຖານຂໍມົງຄຸນແລະການຄຸ້ມຄອງ—ຂໍໃຫ້ເທວີອຸ້ມຊູພຣະຜູ້ອຸ້ມຊູຈັກກະວານດ້ວຍຄວາມຮັກ—ຍ້ຳທັງການແຜ່ຊາຍອັນເອກະພາບຂອງ ວິສນຸ ແລະຄວາມໃກ້ຊິດແຫ່ງພັກຕິໃນເລື່ອງປະສູດ.
Adhyaya 3
श्रीकृष्ण-जन्म, वसुदेव-यमुनातरण, बालिका-उत्क्षेपः, देवी-प्रादुर्भावः
ປາຣາຊະຣະກ່າວຕໍ່ວ່າ—ທ່າມກາງການສັນລະເສີນຂອງເທວະ ເທວະກີໄດ້ຖືພາຜູ້ກູ້ໂລກຜູ້ມີນັຍນາດັ່ງດອກບົວ. ເມື່ອຍາມທ່ຽງຄືນ ພຣະຈະນາຣະດະນະປະສູດ ແລະຈັກກະວານຍິນດີ—ລົມສະຫງົບ ແມ່ນ້ຳໃສ ກັນທັຣວະຮ້ອງເພງ ອັບສະຣາຟ້ອນລຳ ເທວະໂປຍດອກໄມ້. ວະສຸເທວະເຫັນພຣະຮູບສີ່ກອນມີເຄື່ອງໝາຍສຣີວັດສະ ແລ້ວທູນຂໍໃຫ້ພຣະອົງປິດບັງການປະກົດທິບ ເພື່ອກັງສະຈະບໍ່ຮູ້ວ່າເປັນອະວະຕາຣ. ພຣະອົງຕຣັດສັ້ນໆ ແລ້ວວະສຸເທວະອຸ້ມທາຣົກອອກໄປຍາມຄືນ; ໂຢກະມາຍາເຮັດໃຫ້ຍາມຫຼົງ, ເສສະກາງພັງພານບັງຝົນ, ແລະແມ່ນ້ຳຢະມຸນາທີ່ເຊົາຮຸນແຮງກາຍເປັນນ້ຳລຶກເຖິງເຂົ່າໃຫ້ຂ້າມໄດ້. ທີ່ວຣະຈະ ຢະໂສດາເກີດລູກສາວ; ວະສຸເທວະສະຫຼັບທາຣົກ ແລ້ວນຳລູກສາວໄປວາງຂ້າງເທວະກີ. ຍາມແຈ້ງຂ່າວໃຫ້ກັງສະ; ກັງສະຈັບທາຣົກໂຍນໃສ່ຫີນ ແຕ່ນາງລອຍຂຶ້ນຟ້າເປັນເທວີໃຫຍ່ມີແປດກອນ ຫົວເຮາະແລະເຕືອນວ່າ ຜູ້ສັງຫານກັງສະເກີດຢູ່ທີ່ອື່ນແລ້ວ. ສິດທະສັນລະເສີນນາງ ແລ້ວນາງຈາກໄປ; ຄວາມຢ້ານຂອງກັງສະເພີ່ມຂຶ້ນ ແລະລີລາວັຍເດັກຂອງພຣະກຣິດສະນະຖືກຄຸ້ມຄອງຢ່າງໝັ້ນຄົງ
Adhyaya 4
Kaṃsa’s Council of Asuras and the Strategy Against the ‘Powerful Child’
ພຣະປາຣາຊະຣະ ເລົ່າໃຫ້ ໄມເຕຣຍະ ຟັງວ່າ ກamsa ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ ໄດ້ຮຽກຕົວ Pralamba, Kesin, Dhenuka, Putana, Arista ແລະ ອະສູນອື່ນໆມາພົບ. ໃນລາຊະວັງ, Kamsa ໄດ້ເຍາະເຍີ້ຍ ພຣະອິນ ແລະ ເທວະດາທັງຫຼາຍ ໂດຍອ້າງເຖິງພະລັງຂອງຕົນ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ລາວໄດ້ສັ່ງໃຫ້ເພີ່ມການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງຕໍ່ພວກລືສີ ແລະ ຜູ້ປະກອບພິທີກຳ, ພ້ອມທັງໃຫ້ຈັບຕາເບິ່ງເດັກນ້ອຍທີ່ມີພະລັງພິເສດ. ຫຼັງຈາກໄດ້ຍິນຄຳທຳນາຍຂອງ Yogamaya ວ່າຜູ້ທີ່ຈະມາຂ້າຕົນໄດ້ເກີດຢູ່ບ່ອນອື່ນແລ້ວ, Kamsa ຈຶ່ງປ່ອຍຕົວ Vasudeva ແລະ Devaki, ແຕ່ຍັງຄົງມີຄວາມລະແວງສົງໄສໃນໃຈ.
Adhyaya 5
Vasudeva Meets Nanda; Pūtanā’s Fall; Viṣṇu-Rakṣā (Protective Hymn) in Gokula
ພຣະປາຣາຊະຣະ ບອກແກ່ ໄມເຕຣຍະ ວ່າ ວາສຸເທບ ໄດ້ພົບກັບ ນັນທະ ແລະ ບອກໃຫ້ລາວກັບຄືນໄປ ໂກກຸລາ. ທີ່ນັ້ນ, ນາງຍັກ ປູຕະນາ ພະຍາຍາມຂ້າ ພຣະກຣິດສະນະ ດ້ວຍນົມພິດ, ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ດູດເອົາຊີວິດຂອງນາງໄປ. ຍະໂສທາ ແລະ ນັນທະ ໄດ້ເຮັດພິທີປ້ອງກັນໄພ ແລະ ສູດມົນ 'ວິຊະນຸຮັກສາ' ໂດຍອ້າງເຖິງຮ່າງອະວະຕານ ເຊັ່ນ ວະຣາຫະ ແລະ ນໍຣະສິງ. ພວກລ້ຽງງົວ ຕ່າງກໍຕົກໃຈເມື່ອເຫັນສົບຂະໜາດໃຫຍ່ຂອງ ນາງປູຕະນາ.
Adhyaya 6
Śakaṭa-bhañjana, Naming by Garga, Dāmodara and Yamala-arjuna, and the Move to Vṛndāvana
ປາຣາຊະຣະເລົ່າໃຫ້ໄມເຕຣຍະຟັງວ່າ ເດັກນ້ອຍກຣິດສະນະນອນຢູ່ໃຕ້ລົດເກວຽນ ຮ້ອງຂໍນົມ ແລ້ວເຕະຂຶ້ນໄປ ເຮັດໃຫ້ຊະກະຕະຄວ່ຳ ແລະພາຊະນະແຕກ. ຊາວວຣະຈະຮີບມາ; ເດັກໆ ແລະໂກປີເປັນພະຍານວ່າເກີດຈາກຕີນຂອງທາຣົກ. ຢະໂຊດາບູຊາເພື່ອຄວາມເປັນສິຣິມົງຄົນ. ພຣະຣິຊີກັຣກະທີ່ວະສຸເທວະສົ່ງມາ ໄດ້ເຮັດພິທີຢ່າງລັບໆ ແລະຕັ້ງຊື່—ອ້າຍຊື່ ຣາມ ແລະນ້ອງຊື່ ກຣິດສະນະ. ເມື່ອເຕີບໃຫຍ່ ລີລາແລະຄວາມຊຸກຊົນເພີ່ມຂຶ້ນ; ຢະໂຊດາມັດກຣິດສະນະໄວ້ກັບຄົກ ແລະພຣະຜູ້ຖືກມັດລາກຄົກຜ່ານລະຫວ່າງຕົ້ນອະຣຈຸນຄູ່ຈົນຫັກລົ້ມ ຈຶ່ງໄດ້ນາມ ດາໂມດະຣະ. ຜູ້ເຖົ້າກັງວົນຈາກນິມິດຊ້ຳໆ (ປູຕະນາລົ້ມ, ເຫດລົດ, ຕົ້ນໄມ້ລົ້ມໄຮ້ເຫດ) ຈຶ່ງຕັດສິນໃຈຍ້າຍໄປວຣິນດາວັນ. ດ້ວຍການລະລຶກອັນເປັນມົງຄົນຂອງກຣິດສະນະ ຫຍ້າສົດງອກແມ່ນແຕ່ລະດູຮ້ອນ ແລະຈັດຖິ່ນຖານເປັນຮູບຄື່ງດວງຈັນ. ທ້າຍບົດມີລີລາຊົນນະບົດ ພາບລະດູການ ແລະອຸປະມາສອນໃຈ; ກຣິດສະນະແລະຣາມປາກົດເປັນເດັກລ້ຽງລູກງົວ ເປັນຜູ້ພິທັກໂລກໃນຮູບເດັກນ້ອຍ.
Adhyaya 7
कालियदमना: यमुनाशुद्धिः, करुणा-निग्रहः, स्तुति-तत्त्वम्
ປາຣາຊະຣະເລົ່າໃຫ້ໄມເຕຣຍະຟັງວ່າ—ພຣະກຣິດສະນະເດີນຢູ່ໃນວຣິນດາວັນໂດຍບໍ່ມີພຣະບະລະຣາມ ແລ້ວໄປຮອດແມ່ນ້ຳຍະມຸນາ ເຫັນຫຼຸມນ້ຳພິດຂອງກາລິຍະທີ່ເຜົາໄມ້ແລະນົກ. ພຣະອົງຕັ້ງໃຈວ່າ ການອະວະຕານມາເພື່ອປາບຄົນຊົ່ວໃຫ້ວຣາຊສະຫງົບ. ຈຶ່ງໂດດຈາກຕົ້ນກະດັມບະລົງຫຼຸມນ້ຳ; ແຕ່ແຕ່ຕົ້ນຖືກຮັດແລະຖືກກັດ, ພວກໂກປະແລະໂກປີຮີບມາດ້ວຍຄວາມໂສກ, ນັນດະແລະຢະໂສດາຕົກຕະລຶງ ແລະມີສຽງຄ່ຳຄວນວ່າຊີວິດຂອງວຣາຊພຶ່ງພາພຣະກຣິດສະນະ. ພຣະບະລະຣາມມາຮອດ; ເມື່ອຮູ້ມະຫິມາຂອງພຣະພະຄະວານ ກໍເກີດບົດສັນລະເສີນຍາວ ກ່າວເຖິງຄວາມເປັນເລີດອັນຫາກຄາດແລະຄວາມເປັນເຫດແຫ່ງຈັກກະວານ. ຕໍ່ມາພຣະກຣິດສະນະຫຼຸດພົ້ນ ເຕັ້ນລຳເທິງຫົວພັງພານຂອງກາລິຍະ ແລະປາບໃຫ້ຍອມ; ເມຍຂອງກາລິຍະຂໍພຶ່ງພາພຣະບາດ ວອນເມດຕາ. ກາລິຍະຍອມຈຳນົນ ໂດຍອ້າງວ່າເປັນທຳມະຊາດທີ່ຖືກສ້າງ; ພຣະກຣິດສະນະສັ່ງໃຫ້ອອກຈາກຍະມຸນາໄປສູ່ທະເລ ແລະປົກປ້ອງຈາກຄວາມຢ້ານກະຣຸດດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍຮອຍພຣະບາດ. ງູຈາກໄປ ຍະມຸນາບໍລິສຸດ ແລະວຣາຊຊື່ນຊົມສັນລະເສີນໂຄວິນດະ
Adhyaya 8
तालवन-उद्धारः: धेनुकासुरवधः, फल-समृद्धिः, गो-क्षेमः
ປາຣາຊະຣະເລົ່າໃຫ້ໄມເຕຣຍະຟັງວ່າ ພຣະບະລະຣາມ ແລະ ພຣະເກສະວະ (ກຣິສນະ) ພາເດັກລ້ຽງງົວໄປຮອດຕາລະວະນະ ປ່າຕົ້ນຕານທີ່ມີອະສຸຣະ ທະເນນຸກະ ຮູບລາ ຄອຍຄຸ້ມກັນ ແລະ ທຳຮ້າຍຄົນກັບງົວ. ເຫັນໝາກສຸກຫອມ ເດັກໆຈຶ່ງຂໍໃຫ້ພຣະຣາມ-ພຣະກຣິສນະເຂົາຍອດໃຫ້ໝາກຕົກ. ເມື່ອໝາກຕົກ ທະເນນຸກະໂກດຮ້າຍພຸ່ງມາຕີພຣະບະລະຣາມ; ພຣະບະລະຣາມຈັບໄວ້ ໝຸນວຽນ ແລ້ວສັງຫານ ໂຍນລົງດິນ. ຕໍ່ມາ ພຣະກຣິສນະ ແລະ ພຣະບະລະພັດ ກຳຈັດພວກອະສຸຣະຍາດຂອງມັນ ໂຍນໄປເທິງຍອດຕົ້ນຕານ. ພື້ນດິນເຕັມໄປດ້ວຍໝາກໄມ້ແລະຊາກອະສຸຣະ ປ່າກາຍເປັນບ່ອນປອດໄພ; ງົວທັງຫຼາຍບໍ່ມີຄວາມຢ້ານ ໄດ້ກິນຍອດອ່ອນທີ່ເຄີຍເຂົ້າບໍ່ເຖິງ—ຊີ້ວ່າເມື່ອອະທັມຖືກກຳຈັດ ຄວາມອຸດົມສົມບູນຂອງທຳມະຊາດກໍກັບຄືນມາ.
Adhyaya 9
भाण्डीरवट-क्रीडा: प्रलम्बासुरवधः, मानुष्यलीला, एक-कारण-तत्त्वम्
ປາຣາຊະຣະເລົ່າໃຫ້ໄມເຕຣຍະຟັງວ່າ ຫຼັງຈາກເທນຸກະຖືກລົ້ມ ຕາລະວະນະກໍເໝາະສົມໃຫ້ຊາວວຣະຊະເພີ່ນພອນ. ກຣິດສະນະ ແລະ ບະລະຣາມ ໄປທີ່ພານຑີຣະວັດ (ຕົ້ນໄທ) ເລັ່ນກິລາຄົນເລີ້ຍງງົວ ແລະ ເຮັດກິດແບບມະນຸດ; ປະດັບພວງມາລາ ແລະ ຖືເຊືອກແອກ ສະແດງມານຸດສະລີລາ. ອະສູຣະປຣະລັມບະປອມໂຕເປັນຄົນເລີ້ຍງງົວ; ເຫັນວ່າກຣິດສະນະບໍ່ອາດຊະນະໄດ້ ຈຶ່ງເລືອກຈັບບະລະຣາມແລະລັກພາໄປ. ໃນວິກິດນັ້ນ ມີຄໍາສອນໃຫ້ລະລຶກພຣະປະຣະມາຕະມັນເປັນເຫດດຽວ, ຮູບຈັກກະວານ, ການເວລາ, ປຣະລະຍະ ແລະ ການສ້າງໃໝ່, ພ້ອມການອະວະຕານຮ່ວມເພື່ອບັນເທົາພາລະໂລກ. ກຣິດສະນະເຕືອນບະລະຣາມເຖິງຄວາມເປັນໜຶ່ງຂອງພວກເຂົາເປັນເຫດແຫ່ງໂລກ ແຕ່ຍັງຮັກສາຄວາມແຕກຕ່າງຕາມໜ້າທີ່. ເມື່ອພະລັງທິບຕື່ນຂຶ້ນ ບະລະຣາມກໍຂ້າປຣະລັມບະດ້ວຍການຕີອັນຮ້າຍແຮງ; ຄົນເລີ້ຍງງົວຍິນດີ ແລະ ກັບໄປໂກກຸລະກັບກຣິດສະນະ.
Adhyaya 10
शरद्वर्णनं, योगोपमा, तथा गोवर्धन-यज्ञप्रवर्तनम्
ພຣະປາຣາຊະຣະເລົ່າໃຫ້ໄມເຕຣຍະຟັງວ່າ ໃນວຣະຊະ ເມື່ອຣາມະແລະເກສະວະກຳລັງຫຼິ້ນ ການປ່ຽນຈາກລະດູຝົນໄປສູ່ລະດູສາຣະດະເປັນກະຈົກສອນໂຍຄະແລະໄວຣາກຍະ: ປາໃນບໍ່ນ້ຳຕື້ນທຸກທໍລະມານເຫມືອນຄົນຄອບຄົວທີ່ຖືກມະມະຕາຜູກມັດ; ເມກປ່ອຍນ້ຳແລ້ວຈາກໄປເຫມືອນນັກປັນຍາລະຄວາມຍຶດຕິດ; ນ້ຳແລະຟ້າທີ່ໃສສະອາດເຫມືອນໃຈທີ່ບໍລິສຸດດ້ວຍໂຍຄະແລະຄວາມຮູ້ໃນພຣະວິສນຸຜູ້ສະຫວ່າງທົ່ວ. ລະດູສາຣະດະຖືກປຽບກັບປຣັດຍາຫາຣະ ການດຶງອິນທຣີຍະອອກຈາກອາຣົມ ແລະວົງຈອນເຕັມ–ຫວ່າງປຽບກັບປຣານາຍາມ. ຕໍ່ມາເລື່ອງອິນທຣະຈະກະທຳຕໍ່ວຣະຊະ: ພຣະກຣິສນະຖາມເລື່ອງພິທີບູຊາສັກຣະ; ນັນດະອະທິບາຍບົດບາດອິນທຣະໃນຝົນແລະຫ່ວງໂຊ່ອາຫານ. ພຣະກຣິສນະຊີ້ນຳຕາມວາຣຕາ (ກະສິ–ຄ້າ–ລ້ຽງງົວ) ແລະສະວະທັມມະວ່າ ຊີວິດວຣະຊະພຶງພາງົວແລະພູເຂົາ ຈຶ່ງຄວນນັບຖືໂຄວັຣທະນະແລະງົວ. ຊຸມຊົນຈັດໂຄວັຣທະນະຍັຊຍະ ເລີ້ຍງພຣາຫມະນ ແລະເດີນວຽນຮອບພູກັບງົວ; ພຣະກຣິສນະປາກົດເປັນພູຮັບເຄື່ອງບູຊາແລະປະທານພອນ.
Adhyaya 11
इन्द्रक्रोधः, संवर्तक-वर्षणम्, गोवर्धनधारण-लीला
ປາຣາຊະຣະເລົ່າໃຫ້ໄມເຕຣຍະຟັງວ່າ ເມື່ອຖືກ “ຂັດຂວາງ” ອິນທຣະໂກດຫນັກ ແລະສັ່ງກອງເມກສຳວັດຕະກະໃຫ້ປະຕິບັດທັນທີ. ລາວເລັ່ງໂຈມຕີພື້ນຖານຊີວິດແຫ່ງວຣະຊະ ຄືຝູງງົວ ໂດຍປ່ອຍພາຍຸລົມແລະຝົນອັນນ່າຢ້ານ; ໂລກມືດມົນ ທິດທາງ ແຜ່ນດິນ ແລະຟ້າຮາວກັບລວມເປັນນ້ຳຖ້ວມໃຫຍ່; ຟ້າຜ່າແລະຟ້າຮ້ອງເພີ່ມຄວາມພິນາດ ງົວແລະລູກງົວທຸກທໍລະມານ. ເຫັນໂກກຸລະຖືກຄຸກຄາມ ພຣະຫຣິຈຶ່ງຕັ້ງພຣະໄທປົກປ້ອງຊຸມຊົນທັງໝົດຈາກການຈູ່ໂຈມອັນເກີດຈາກຄວາມຍິ່ງຍໂສຂອງມະເຮນທຣະ. ພຣະກຣິດສະນະຖອນພູໂກວັດທະນະ ແລະຊູຂຶ້ນດ້ວຍມືຂ້າງດຽວດັ່ງຮົ່ມໃຫຍ່ ສັ່ງໃຫ້ຄົນເລີ້ຍງງົວແລະສາວເລີ້ຍງງົວນຳລົດແລະຝູງສັດເຂົ້າໄປຫຼົບພາຍໃຕ້. ເຈັດຄືນເມກຍັງຝົນຕົກ ແຕ່ພຣະກຣິດສະນະຍືນຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງ ແລະຊາວວຣະຊະສັນລະເສີນ. ທ້າຍທີ່ສຸດ ຄຳສາບານຂອງອິນທຣະລົ້ມເຫຼວ ລາວຖອນເມກ ຟ້າແຈ້ງ; ພຣະກຣິດສະນະວາງພູກັບທີ່ເດີມ ແລະທຸກຄົນກັບຄືນຢ່າງປອດໄພ.
Adhyaya 12
इन्द्र-प्रायश्चित्तं, कृष्णाभिषेकः, गोविन्द-नामप्राप्तिः
ປາຣາຊະຣະເລົ່າໃຫ້ໄມເຕຣຍະຟັງວ່າ ຫຼັງຈາກອິນທຣາຖືກຫຼຸດຄວາມທະນົງໂດຍການປົກປ້ອງໂກກຸລ ລາວຂຶ້ນຊ້າງໄອຣາວະຕະມາທີ່ໂກວັຣທະນະເພື່ອໄດ້ດາຣະຊັນພຣະສຣີກຣິດສະນະ. ລາວເຫັນພຣະຜູ້ສູງສຸດປາກົດເປັນຄົນລ້ຽງງົວ ມີເດັກນ້ອຍລ້ອມຮອບ ແລະກະຣຸດລີ້ກາຍບັງເງົາໃຫ້ພຣະຫຣິ. ໃນທີ່ສ່ວນຕົວ ອິນທຣາສາລະພາບວ່າເພາະຄວາມອັບອາຍແລະຄວາມຫຍິ່ງຈຶ່ງສົ່ງພາຍຸຝົນທຳລາຍ ແຕ່ການປົກປ້ອງອັນອັດສະຈັນຂອງກຣິດສະນະເຮັດໃຫ້ພາລະກິດຂອງເທວະສຳເລັດ. ດັ່ງກັບ ‘ຖືກງົວຊັກນຳ’ ອິນທຣາໄດ້ເຮັດພິທີອະພິເສກແດ່ກຣິດສະນະ ສະຖາປະນາພຣະອົງເປັນອຸເປນທຣ/ອິນທຣາໃນຫມູ່ງົວ ແລະຖວາຍນາມ “ໂກວິນດ”. ນ້ຳນົມທີ່ໄຫຼອອກເອງຈາກງົວຊຸມຊື່ນພື້ນດິນ ເປັນນິມິດແຫ່ງຄວາມອຸດົມ. ຕໍ່ມາອິນທຣາໃຫ້ຄຳແນະນຳເກືອບກັບການບັນເທົາພາລະໂລກ (bhārāvataraṇa) ກ່າວເຖິງການຄຸ້ມຄອງອາຣຈຸນ ແລະການປາບສັດຕູຜູ້ເປັນພາລະທີ່ຈະນຳໄປສູ່ສົງຄາມໃຫຍ່. ອິນທຣາກອດຈະນາຣະດະນະແລ້ວກັບສະຫວັນ; ກຣິດສະນະກັບສູ່ວຣະຊະຕາມທາງທີ່ຖືກຊຳລະໂດຍສາຍຕາຂອງໂກປີ.
Adhyaya 13
गोवर्धनोत्तरविस्मयः, रासलीलाप्रसङ्गः, तथा सर्वव्याप्तिवेदान्तोपदेशः
ຫຼັງຈາກອິນດຣາຈາກໄປ ພວກໂກປາປະຫລາດໃຈທີ່ເດັກນ້ອຍກຣິດສະນະຍົກພູໂກວັດທະນະໄວ້ ແລະຍອມຮັບວ່າພຣະອົງບໍ່ແມ່ນມະນຸດທົ່ວໄປ; ພວກເຂົາຖາມວ່າເປັນເທວະ ດານະວະ ຢັກສະ ຫຼື ກັນທະວະບໍ. ກຣິດສະນະຕອບດ້ວຍລີລາ ປ່ຽນຄວາມກັງວົນໃຫ້ເປັນຄວາມສະນິດແບບຍາດພີ່ນ້ອງ. ຕໍ່ມາ ປາຣາຊະຣະເລົ່າໃຫ້ໄມເຕຣຍະຟັງເຖິງຣາສະລີລາໃນວຣິນດາວັນຍາມແສງຈັນ—ບົດເພງເອີ້ນໂກປີມາ; ບາງນາງຖອຍເພາະອາຍ ບາງນາງຕັ້ງຈິດສະມາທິແນ່ວແນ່. ການລະລຶກແບບນີ້ລ້າງບາບ ແລະໃຫ້ມຸກຕິ ເພາະກຣິດສະນະແມ່ນປະຣະພຣະພຣົມ. ຣາສະເລີ່ມດ້ວຍຈັບມື ເດີນວົງກົມ ຮ້ອງເພງຈົນເມື່ອຍ ເພີ່ມພັກຕິ; ແລະມີຄໍາສອນເວດານຕະວ່າ ວິດສະນຸແຜ່ຊຶມໃນຜົວ-ເມຍ ແລະສັດທັງປວງ ດຸດລົມແລະທາດທັງຫຼາຍ ຮວມຣະສະກັບຄວາມສະຫວ່າງທົ່ວໄປເຂົ້າດ້ວຍກັນ
Adhyaya 14
अरिष्टवृषभदैत्यवधः (गोव्रजत्राणम्)
Parāśara ບອກ Maitreya ວ່າ ໃນຕອນຄ່ຳ ເມື່ອ Janārdana ກຳລັງເຕັ້ນລຳ Rāsa, ປີສາດງົວ Ariṣṭa ໄດ້ບຸກເຂົ້າໄປໃນຄອກງົວ. ຊາວ Vraja ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ 'Kṛṣṇa! Kṛṣṇa!'. Kṛṣṇa ຕອບຮັບດ້ວຍສຽງຄຳລາມ ແລະ ຈັດການກັບປີສາດ, ຫັກເຂົາຂອງມັນ ແລະ ຂ້າມັນຢ່າງງ່າຍດາຍ. ພວກລ້ຽງງົວໄດ້ຍ້ອງຍໍພຣະອົງ ຄືກັບເທວະດາຍ້ອງຍໍພຣະອິນ. ບົດນີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງການປົກປ້ອງຂອງພຣະເຈົ້າ.
Adhyaya 15
नारदेन कंसबोधनम्, कंसस्योपायचिन्ता, अक्रूरप्रेषणम् (मथुरागमनप्रस्तावः)
ປາຣາຊະຣະ ສະຫຼຸບໃຫ້ໄມເຕຣຍະຟັງເຖິງພຣະກິດຂອງພຣະກຣິດສະນະໃນວຣະຊະ—ຍົກພູໂກວັຣທະນະ, ປາບກາລິຍະ, ສັງຫານປູຕະນາ, ທຳລາຍລົດສະກະຏະ, ແລະປາບເດນຸກະ-ປຣະລັມພະ ພ້ອມອະຣິດສະຕະ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປມະຖຸຣາ: ນາຣະດະນຳຂ່າວເຫດການເຫຼົ່ານີ້ໄປບອກກັມສະ ພ້ອມເຜີຍຄວາມລັບການສະຫຼັບທາຣົກລະຫວ່າງຢະໂຊດາ ແລະ ເທວະກີ. ກັມສະໂກດແຄ້ນ ໂທດວະສຸເທວະ ແລະຊາວຢາດະວະ ເສຍໃຈທີ່ບໍ່ໄດ້ຂ້າຣາມ-ກຣິດສະນະແຕ່ແລກ. ລາວວາງກັບດັກໃນພິທີທະນຸຣະຍັດ—ໃຫ້ຈານູຣະ-ມຸສຕິກະປະລອງມວຍປ້ຳ, ໃຊ້ຊ້າງກຸວະລະຍາປີຑະ, ແລະວາງແຜນຮຸນແຮງຕໍ່ວະສຸເທວະ, ນັນທະ, ແລະອຸກຣະເສນະ. ຈາກນັ້ນສັ່ງໃຫ້ຜູ້ພັກດີອະກຣູຣະໄປກົກຸລະນຳສອງພີ່ນ້ອງມາມະຖຸຣາ; ອະກຣູຣະຍິນດີໃນໃຈທີ່ຈະໄດ້ເຫັນພຣະກຣິດສະນະ ແລະອອກເດີນທາງຢ່າງໄວ ນຳເລື່ອງໄປສູ່ມະຖຸຣາ ແລະຄວາມພິນາດຂອງກັມສະ
Adhyaya 16
केशीवधः तथा ‘केशव’ नामप्रसिद्धिः
ພາຣາຊະຣະເລົ່າໃຫ້ໄມເຕຣຍະຟັງ—ດ້ວຍການຍຸຍົງຂອງທູດກັງສະ ອະສູນເກຊີແປງເປັນມ້າເຂົ້າວຣິນດາວັນ ກໍ່ຄວາມເດືອດຮ້ອນແກ່ພວກໂກປະ. ພວກໂກປະແລະໂກປີທີ່ຫວາດກົວ ພາກັນພຶ່ງພາໂຄວິນດະ. ພຣະກຣິດສະນະປອບໃຈໃຫ້ກ້າຫານ ແລະຕອບຄໍາຮ້ອງຄໍາຮາມຂອງເກຊີ ກ່ອນຈະກ້າວເຂົ້າສູ່ການຮົບ. ເມື່ອເກຊີອ້າປາກພຸ່ງມາ ພຣະຈະນາຣະດະນະຍືດແຂນສອດເຂົ້າໃນປາກມັນ—ແຂ້ວແຕກ ແຂນໃຫຍ່ຂຶ້ນພາຍໃນກາຍ ອະສູນເມື່ອຍລ້າແລ້ວແຕກເປັນສອງທ່ອນດັ່ງຕົ້ນໄມ້ຖືກວັຊຣະ. ພວກໂກປະຕື່ນຕະລຶງສັນລະເສີນພຣະປຸນຑະຣີກາກຊະ; ຄໍາສັນລະເສີນຂອງນາຣະດະ/ເທວະປາກົດ ແລະຊີ້ວ່າເນື່ອງຈາກການປະຫານເກຊີ ພຣະກຣິດສະນະຈະໂດງດັງໃນນາມ ‘ເກຊະວະ’. ທ້າຍສຸດພຣະອົງເຂົ້າກົກຸລະກັບພວກໂກປະ ສະແດງຄວາມງ່າຍດາຍແຫ່ງລີລາ ແລະຄວາມບໍ່ມີຄວາມລໍາບາກຂອງພຣະເຈົ້າ.
Adhyaya 17
अक्रूरस्य गोकुलगमनम्—दर्शन-लालसा, अंशावतार-बोधः, विष्णु-स्तुतिः
ປາຣາຊະຣະເລົ່າໃຫ້ແມຕຣີຍະຟັງ—ອັກຣູຣະຂຶ້ນລົດມ້າໄວໄປຫານັນທະໂກກຸລ, ພ້ອມຄິດຖຶງບຸນວາສະນາສູງສຸດທີ່ຈະໄດ້ເຫັນພຣະກຣິດສະນະ. ໃນໃຈເຂົາປາກົດຫຼັກວິທີວິດ-ໄວສະນະວະ: ຜູ້ຖືຈັກຣາເປັນອັງສາວະຕາຣ, ການໄດ້ເຫັນໜ້າພຣະວິສນຸຜູ້ມີນັຍນາດຸດດອກບົວ, ໜ້າພຣະພະຄະວານເປັນບ່ອນກໍ່ເກີດຂອງເວດ, ແລະພຣະອົງເປັນຍັດຍະປຸຣຸສ ປຸຣຸໂສຕຕະມ. ປາຣາຊະຣະຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມຄອບຄຸມທົ່ວທຸກແຫ່ງຂອງພຣະວິສນຸ, ສະພາບທີ່ເທວະກໍຍາກຮູ້, ພັນທະມາຍາເຊັ່ນຄວາມຜູກພັນພໍ່-ລູກ, ແລະການຂ້າມຄື້ນອະວິທຍາໂດຍພຣະຜູ້ສະຖິດໃນຫົວໃຈ. ທີ່ໂກກຸລ ອັກຣູຣະເຫັນພຣະກຣິດສະນະໃນເວລາດູດນົມງົວ—ງາມດຸດບົວສີນ້ຳເງິນ, ມີເຄື່ອງໝາຍສຣີວັດສະ, ນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ, ຍິ້ມອ່ອນໂຍນ; ແລະບັນຍາຍພຣະບະລະພັດຣະດຸດເຂົາໄກລາສ. ອັກຣູຣະປິຕິຈົນຂົນລຸກ ຢືນຢັນວ່າເປັນປະຣະມະທາມ ແລະຂໍສຳຜັດ; ບົດຈົບດ້ວຍພັກຕິແລະການພຶ່ງພາພຣະອົງ.
Adhyaya 18
अक्रूर-सत्कारः, मथुरायात्रा-विरहः, यमुनातटे दिव्यदर्शनम्, चतुर्व्यूह-नमस्कारः
ພຣະປາຣາຊະຣະເລົ່າໃຫ້ໄມຕເຣຍະຟັງ—ອະກຣູຣະເຂົ້າໄປຫາໂຄວິນດະ ແລະກົ້ມກາບທີ່ພຣະບາດ; ພຣະຫຣິຊົງກອດດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ດ້ວຍພຣະຫັດທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍທຸງ ວັຊຣະ ແລະດອກບົວ. ພຣະບະລະຣາມ ແລະພຣະເກສະວະຕ້ອນຮັບເປັນແຂກ ແລະຟັງເລື່ອງຄວາມໂຫດຮ້າຍຂອງກັງສະ. ພຣະກຣິດສະນະຊົງຢືນຢັນວ່າ ໃນສາມຄືນກັງສະຈະຖືກປະຫານ ແລະມື້ອື່ນຈະໄປມະຖຸຣາ. ເຊົ້າວັນອອກເດີນທາງ ບັນດາໂກປີເຈັບປວດດ້ວຍໄຟແຫ່ງການພັດພາກ ກັງວົນວ່າພຣະອົງຈະຖືກຄໍາຫວານຂອງສະຕຣີເມືອງຫຼອກໃຫ້ຫຼົງແລະບໍ່ກັບ; ແມ່ນແຕ່ເຫັນຝຸ່ນລົດກໍຮູ້ສຶກວ່າໄກ. ຕອນທ່ຽງທີ່ຝັ່ງຢະມຸນາ ອະກຣູຣະເຮັດພິທີປະຈໍາວັນ ລົງນ້ໍາ ແລະພິຈາລະນາພຣະປຣະພຣະຫມັນ ໄດ້ທິບພະດັດສະນະ—ພຣະບະລະພັດຣະໃນຮູບອະນັນຕະມີຫົວນາກພັນ ແລະໃນຕັກມີພຣະວາສຸເທວະສີ່ກອນຖືຈັກຣະແລະອາວຸດ ຖືກສັນລະເສີນໂດຍສິດທະ ມຸນີ ຄັນທັຣວະ ແລະນາກ. ນອກນັ້ນໃນລົດກໍເຫັນພຣະຣາມ-ກຣິດສະນະໃນຮູບມະນຸດ; ດ້ວຍດັດສະນະສອງຊັ້ນນີ້ ອະກຣູຣະເຂົ້າໃຈຕັດຕະວະ ແລະສັນລະເສີນພຣະອະຈະຢຸຕະ ກ່າວເຖິງພຣະວິສນຸເປັນສະພາວະສັດລ້ວນ ເກີນຊື່ແລະຊາດ ເປັນຖານໂລກດ້ວຍພະລັງຫຼາຍປະການ ແລະປິດທ້າຍດ້ວຍນະມັດສະການຈະຕຸຣວິວະຫະແຫ່ງປັນຈະຣາຕຣະ (Om Namo Vasudevaya… Sankarshana… Pradyumna… Aniruddha).
Adhyaya 19
अक्रूरस्य यमुनादर्शनम्, मथुराप्रवेशः, रजकवधः, माल्यजीवकवरदानम्
ປາຣາຊະຣະເລົ່າໃຫ້ໄມເຕຣຍະຟັງວ່າ—ອະກຣູຣະບູຊາພຣະວິສນຸໃນນ້ຳຍະມຸນາ ດ້ວຍດອກໄມ້ແລະທູບໃນໃຈ ລະທິ້ງຄວາມຍຶດຕິດ ໄດ້ສະມາທິ ແລ້ວກັບຂຶ້ນລົດອີກຄັ້ງ। ເມື່ອເຫັນພຣະຣາມ-ພຣະກຣິດສະນະຢູ່ໃນລົດດັ່ງເກົ່າ ກໍປະຫລາດໃຈ; ພຣະກຣິດສະນະຮູ້ໃຈນັ້ນ. ເຖິງມະຖຸຣາ ອະກຣູຣະຊີ້ແນະວິທີເຂົ້າເມືອງ; ຕາມຖະໜົນຫຼວງ ພຣະຣາມ-ພຣະກຣິດສະນະເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຍິນດີແລະຕື່ນຕະລຶງ. ຊ່າງຊັກຜ້າຂອງກັງສະຫຍາບຄາຍ; ພຣະກຣິດສະນະຟາດດ້ວຍຝາມືຄັ້ງດຽວໃຫ້ລົ້ມ ແລ້ວເອົາຜ້າມານຸ່ງເປັນສີເຫຼືອງ-ສີນ້ຳເງິນ ໄປຫາເຮືອນຊ່າງຮ້ອຍມາລາ. ມາລະຍະຊີວະກະກໍກາບໄຫວ້ດ້ວຍສັດທາ ແລະຖວາຍດອກໄມ້ຫອມ; ພຣະກຣິດສະນະປະທານພອນວ່າ ສິຣີສົມບັດແລະຜົນທັງທາງໂລກ-ທາງທຳຈະບໍ່ຈາກເຂົາ; ສຸດທ້າຍທັງສອງໄດ້ຮັບການບູຊາແລ້ວເດີນຕໍ່.
Adhyaya 20
कुब्जानुग्रहः, धनुर्भङ्गः, कुवलयापीडवधः, मल्लयुद्धं, कंसवधः, स्तुतयः
ປຣາຊະຣະ ເລົ່າວ່າ: ພຣະກຣິສນະ ພົບນາງຄ່ອມ ກຸບຈາ, ຮັບເອົາແປ້ງຈັນຈາກນາງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ນາງງາມຂຶ້ນ. ຈາກນັ້ນ ພຣະກຣິສນະ ແລະ ພຣະບາລາຣາມ ໄດ້ຫັກຄັນທະນູໃຫຍ່. ກັງສະ ໄດ້ວາງຊ້າງ ກຸວະລາຍາປີດ ແລະ ນັກມວຍປ້ຳໄວ້. ຫຼັງຈາກຂ້າຊ້າງແລ້ວ, ສອງອ້າຍນ້ອງກໍເຂົ້າໄປໃນສະໜາມ. ປະຊາຊົນຍ້ອງຍໍ ພຣະກຣິສນະ ວ່າເປັນຮ່າງອະວະຕານຂອງ ພຣະວິຊະນຸ. ໃນການຕໍ່ສູ້, ພຣະກຣິສນະ ຂ້າ ຈານູຣະ ແລະ ພຣະບາລາຣາມ ຂ້າ ມຸສຕິກະ. ເມື່ອ ກັງສະ ສັ່ງໃຫ້ຂ້າ ວາສຸເທວະ, ພຣະກຣິສນະ ຈຶ່ງຂຶ້ນໄປເທິງເວທີ ແລະ ຂ້າ ກັງສະ. ສຸດທ້າຍ, ພຣະອົງກົ້ມຂາບພໍ່ແມ່, ຜູ້ທີ່ສັນລະເສີນພຣະອົງວ່າເປັນພຣະເຈົ້າສູງສຸດ.
Adhyaya 21
वैष्णवीमायावितानम्, उग्रसेनाभिषेकः, सुधर्मासभा, सांदीपनिगमनम्, पाञ्चजन्य-प्राप्तिः, गुरुदक्षिणा
ພາຣາຊະຣະເລົ່າວ່າ—ເທວະກີ ແລະ ວະສຸເທວະ ໄດ້ເຫັນກິດລີລາຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລ້ວເກີດປັນຍາ; ຈາກນັ້ນ ພຣະຫຣິ ຂະຫຍາຍ “ມາຍາໄວສະນະວີ” ອີກເທື່ອ ເພື່ອໃຫ້ລຳດັບລີລາໃນວົງຍະດຸບໍ່ຂາດຕອນ. ພຣະກຣິດສະນະ ປອບໂລມພໍ່ແມ່ດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະເລົ່າເຖິງການພັດພາກຍາວນານເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານກັງສະ; ຕໍ່ມາ ພາຣາຊະຣະ ສອນແກ່ ໄມເຕຣຍະ ເລື່ອງທຳມະການບູຊາພໍ່ແມ່. ພັນລະຍາແລະແມ່ຂອງກັງສະໂສກເສົ້າ; ພຣະຫຣິຜູ້ມີນ້ຳຕາເຕັມຕາ ປອບໃຈພວກນາງ. ມະທຸສູທະນະ ປົດປ່ອຍ ອຸກຣະເສນ ຈາກພັນທະ ແລະປະກອບພິທີອະພິເສກ; ອຸກຣະເສນ ເຮັດພິທີແກ່ຜູ້ຕາຍແລ້ວນັ່ງເທິງບັນລັງ. ຕໍ່ມາ ພຣະກຣິດສະນະ ສັ່ງວາຍຸໃຫ້ນຳ “ສຸທັມມາສະພາ” ຈາກພຣະອິນທຣະມາໃຫ້ຍະດຸ; ສະພາທິບນັ້ນ ຍາດະວະໄດ້ໃຊ້ສອຍໃນພຣະອ້ອມອຸ້ມຂອງໂຄວິນທະ. ແມ່ນຈະຮູ້ທຸກຢ່າງ ແຕ່ເພື່ອສະແດງລະບຽບສິດ-ອາຈານ ພຣະກຣິດສະນະແລະພຣະບະລະຣາມ ໄປຫາສານທີປະນີທີ່ອະວັນຕີ ແລະຮຽນທະນຸຣະເວດພ້ອມຄວາມລັບໃນ 64 ວັນຄືນ. ເປັນກຸຣຸທັກຊິນາ ອາຈານຂໍໃຫ້ນຳລູກຊາຍທີ່ຕາຍແລ້ວກັບຄືນ; ພຣະກຣິດສະນະ ປາບປັນຈະຈະນ ໄດ້ສັງຂ໌ປານຈະຈັນຍະ ໄປຍັງໂລກຂອງຍະມະ ນຳເດັກກັບຄືນໃຫ້ພໍ່ ແລ້ວກັບສູ່ມະຖຸຣາທີ່ອຸກຣະເສນປົກຄອງ.
Adhyaya 22
Jarāsandha’s Sieges and the Lord’s Human-Conforming Strategy (Rāja-dharma as Līlā)
ພຣະປາຣາຊະຣະເລົ່າໃຫ້ໄມເຕຣຍະຟັງວ່າ ກັງສະໄດ້ແຕ່ງງານກັບທິດາຂອງຈະຣາສັນທະ ຄື ອັສຕິ ແລະ ປຣາປຕິ ເຮັດໃຫ້ຈະຣາສັນທະໂກດແຄ້ນຕໍ່ພວກຢາດະວະ. ຈະຣາສັນທະນຳກອງທັບ 23 ອັກເສົາຫິນີ ມາລ້ອມມະຖຸຣາ ແຕ່ພຣະບະລະຣາມ ແລະ ພຣະສຣີກຣິດສະນະ ອອກຕ້ານດ້ວຍພຽງຄົນຕິດຕາມນ້ອຍໆ. ອາວຸດ ‘ໂບຮານ’ ລົງມາຈາກຟ້າ—ທະນູສາຣັງກະ, ກະບອກລູກສອນບໍ່ໝົດ, ຄະທາເກົາໂມດະກີ; ແລະສຳລັບບະລະຣາມມີໄຖ ແລະ ສາວນັນ—ເປັນໝາຍແຫ່ງອຳນາດທິບໃນສົງຄາມ. ແມ່ນແຕ່ພ່າຍແພ້ຊ້ຳໆ ຈະຣາສັນທະກໍກັບມາ; ມີສົງຄາມ 18 ຄັ້ງ ແລະກ່າວວ່າ ຕາບໃດທີ່ສັດຕູຍັງມີຊີວິດ ພຣະກຣິດສະນະບໍ່ຖືວ່າຈົບ. ຕໍ່ມາເປັນຄຳສອນ—ພະລັງຂອງຢາດະວະເກີດຈາກມະຫິມາແຫ່ງການສະນິດຂອງອຳສະພຣະວິສນຸ; ຄວາມພະຍາຍາມຂອງພຣະກຣິດສະນະເປັນລີລາ ເພາະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສ້າງແລະທຳລາຍດ້ວຍພຣະປະສົງເທົ່ານັ້ນ; ແຕ່ພຣະອົງຍັງດຳເນີນຣາຊະທັມ—ສັນຕິກັບຜູ້ແຂງ, ສົງຄາມກັບຜູ້ອ່ອນ, ອຸປາຍ 4 (sāma, dāna, bheda, daṇḍa) ແມ່ນແຕ່ການຖອນທັບ—ສະແດງຣາຊະທັມໃນຄວາມເສຣີຂອງພຣະອົງ.
Adhyaya 23
Kālayavana’s Rise, Dvārakā’s Founding, and Muchukunda’s Awakening (Śaraṇāgati & Brahman-Stuti)
ປາຣາຊະຣະເລົ່າໃຫ້ໄມເຕຣຍະຟັງວ່າ ເນື່ອງຈາກການດູໝິ່ນພຣາຫມັນ ກາຣກະຍະ ລາວຈຶ່ງໄປບຳເນັດຕະປະສະຢ່າງຮຸນແຮງທາງໃຕ້; ມະຫາເທວະປະທານພອນ ແລະດ້ວຍການຄົບຄ້າກັບຢະວະນະ ຈຶ່ງເກີດບຸດຊື່ ກາລະຢະວະນະ ແລະໄດ້ຂຶ້ນຄອງລາຊ. ກາລະຢະວະນະຫຼົງກຳລັງ ຮວບຮວມກອງທັບມະເລັດສະຈຳນວນຫຼາຍ ບຸກເຂົ້າມະຖຸຣາ. ພຣະກຣິດສະນະຄິດດ້ວຍຍຸດທະນິຕິວ່າ ກອງຢາດະວະເມື່ອຍລ້າ ແລະໄພຢະວະນະອາດນຳໃຫ້ ຈະຣາສັນທະ ແຫ່ງມະຄະທະ ເຂົ້າມາໃນອຳນາດ; ຈຶ່ງຕັ້ງໃຈສ້າງປ້ອມປາການທີ່ບໍ່ອາດພິຊິດໄດ້. ໂຄວິນທະຂໍດິນຈາກທະເລ 12 ໂຢຊະນະ ສ້າງດວາຣະກາ ແລະຍ້າຍຊາວມະຖຸຣາໄປຢູ່ຢ່າງປອດໄພ. ຕໍ່ມາ ພຣະກຣິດສະນະກັບມາໂດຍບໍ່ຖືອາວຸດ ລໍ້ໃຫ້ກະສັດຢະວະນະໄລ່ຕາມເຂົ້າຖ້ຳ ທີ່ກະສັດ ມຸຈຸກຸນທະ ນອນຫຼັບດ້ວຍພອນທິບ—ຜູ້ໃດປຸກຈະຖືກເຜົາດ້ວຍສາຍຕາໄຟ. ກາລະຢະວະນະຕີຜູ້ນອນ ແລະກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າທັນທີ. ມຸຈຸກຸນທະເຫັນພຣະກຣິດສະນະ ຮູ້ວ່າເປັນອັງສະຂອງພຣະວິສນຸຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງກາຣກະ ແລ້ວສັນລະເສີນຍາວນານວ່າ ພຣະຫຣິແມ່ນພຣະບຣະຫມັນຜູ້ແຜ່ຊ່ອນທົ່ວໄປ ເປັນທີ່ພຶ່ງພາດຽວຈາກສັງສາຣ ມາຍາ ກັມມະ ແລະນະຣົກ ພ້ອມສະແດງຫຼັກສະຣະນາຄະຕິ ແລະສະພາບທີ່ພຣະວິສນຸເປັນຖານຮາກຂອງສັດທັງປວງ.
Adhyaya 24
Hari’s Boon to Muchukunda, Security of the Yādus, and Balarāma’s Consolation in Vraja (Viraha-Bhakti)
ປາຣາຊະຣະ ກ່າວຕໍ່ໄມເຕຣຍະວ່າ—ເມື່ອມຸຈຸກຸນດະສັນລະເສີນ ຮຣິຜູ້ບໍ່ມີຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຈຶ່ງຕອບ ປະທານໂລກທິບຕາມປາຖະໜາ ແລະພະຍາກອນການເກີດອັນສູງສົ່ງໃນອະນາຄົດພ້ອມ jāti-smara (ຈື່ຈຳຊາດກ່ອນ) ຈົນບັນລຸໂມກສະ. ມຸຈຸກຸນດະອອກຈາກຖ້ຳ ຮູ້ວ່າກະລີຍຸກມາເຖິງ ແລ້ວໄປກັນທະມາດະນະ ສຳນັກນະຣ-ນາຣາຍະນະ ເພື່ອບຳເພັນຕະປະ. ພຣະກຣິດສະນະໃຊ້ upāya (ກຸສົນກົນ) ທຳລາຍສັດຕູ ກັບມາມະຖຸຣາ ຈັດຄວາມປອດໄພ ແລະລາຍງານແກ່ອຸກຣະເສນະທີ່ດວາຣາວະຕີ; ວົງຢາດຸຈຶ່ງບໍ່ຫວາດກົວ. ຕໍ່ມາ ພຣະບະລະຣາມະໄປໂຄກຸລຂອງນັນທະ ພົບກົບກັບຄົນເລີ້ຍງງົວແລະໂຄປີດ້ວຍຄວາມຮັກ ກອດ ແລະຫົວເຮາະ. ໂຄປີລະບາຍຄວາມທຸກແຫ່ງວິຣະຫະ—ກັງວົນວ່າກຣິດສະນະຫັນໄປຫາຍິງເມືອງ ຄຳຄວນຄິດເຖິງການຖືກລະທິ້ງ ແລະວອນໃຫ້ຈື່ຈຳແລະກັບຄືນ ເພື່ອຢະໂສດາດ້ວຍ; ຮ້ອງໄຫ້ເອີ້ນ “ກຣິດສະນະ” “ດາໂມດະຣະ”. ຣາມະປອບໃຈດ້ວຍຂໍ້ຄວາມຮັກອ່ອນໂຍນຈາກກຣິດສະນະ ແລະກັບໄປຮ່ວມກິລາໃນວຣະຊະ. ບົດນີ້ເຊື່ອມການຄຸ້ມຄອງອານາຈັກກັບຣະສະພັກຕິແຫ່ງການພັດພາກໃນທັດສະນະທາງທຳອັນດຽວກັນ.
Adhyaya 25
बलरामस्य वारुणी-प्रसङ्गः, यमुनाकर्षणम्, लक्ष्मी-प्रदत्त-विभूषणम्, रेवती-विवाहः
ພຣະປາຣາຊະຣະ ເລົ່າໃຫ້ໄມເຕຣຍະຟັງ—ໃນເວລາທ່ອງປ່າ ເສສະ (ອະນັນຕະ) ປອມເປັນມະນຸດເດີນຄຽງຂ້າງພຣະພະຄະວານ. ເມື່ອງານສຳເລັດ ວະຣຸນະສົ່ງ “ວາຣຸນີ” ໃຫ້ອະນັນຕະເສວຍ; ນາງສະຖິດຢູ່ໃນໂພງຕົ້ນກະດຳບະໃນວຣິນດາວັນ. ພຣະບະລະຣາມໄດ້ກິ່ນເຫຼົ້າ ແລ້ວເສວຍວາຣຸນີກັບພວກໂກປະ-ໂກປີ ທ່າມກາງບົດຮ້ອງແລະດົນຕີສັນລະເສີນ. ເມື່ອຮ້ອນຈົນເຫື່ອອອກສະຫວ່າງ ພຣະອົງກ່າວວ່າ “ຍະມຸນາ ຈົ່ງມາ” ແຕ່ແມ່ນ້ຳເຫັນວ່າເປັນຄຳຄົນເມົາຈຶ່ງບໍ່ມາ. ພຣະຫະລາຍຸທະໂກດ ຈັບຍະມຸນາທີ່ຝັ່ງ ແລ້ວລາກອອກຈາກທາງເກົ່າໃຫ້ນ້ຳທ່ວມປ່າ; ຍະມຸນາຢ້ານກົວປາກົດຮ່າງມາຂໍອະໄພ ພຣະບະລະຣາມຈຶ່ງປ່ອຍ. ຫຼັງອາບນ້ຳ ພຣະອົງມີສະຫວ່າງພິເສດ ໄດ້ເຄື່ອງປະດັບດອກບົວ ຕຸ້ມຫູຂ້າງດຽວ ພວງມາລາດອກບົວທີ່ວະຣຸນະສົ່ງ ແລະຜ້າສີນ້ຳເງິນ/ນ້ຳຄ່ຳທີ່ພຣະລັກສະມີປະທານ. ພັກຢູ່ວຣາຊະສອງເດືອນແລ້ວກັບໄປທວາຣະກາ ແຕ່ງງານກັບເຣວະຕີ ແລະມີບຸດສອງອົງ ຊື່ ນິຊະຖະ ແລະ ອຸລມຸກະ.
Adhyaya 26
रुक्मिणी-हरणम्, विरोधि-राजगणः, रुक्मी-प्रतिज्ञा-पराजयः, प्रद्युम्न-जन्म
ພຣະປາຣາຊະຣະເລົ່າວ່າ—ໃນແຄວ້ນວິດັຣພະ ເມືອງກຸນດິນ ມີພຣະຣາຊາພີຊະມະກະ; ພຣະໂອຣສຊື່ ຣຸກມີ ແລະພຣະທິດາ ຣຸກມິນີ. ພຣະກຣິດສະນະປາຖະນາຣຸກມິນີ ແລະນາງກໍຮັກພຣະອົງ; ແຕ່ເນື່ອງຈາກຄວາມຊັງຕໍ່ພຣະຜູ້ຖືຈັກຣ ຣຸກມີຈຶ່ງບໍ່ຍອມໃຫ້ແຕ່ງງານ. ດ້ວຍການຍຸຍົງຂອງ ຊະຣາສັນທະ ພີຊະມະກະກໍກຳນົດໃຫ້ຣຸກມິນີແຕ່ງກັບ ຊິຊຸປາລ; ບັນດາກະສັດນຳໂດຍຊະຣາສັນທະຈຶ່ງມາກຸນດິນ. ພຣະກຣິດສະນະມາພ້ອມພຣະພະລະຣາມ ແລະພວກຢາດະວະ; ໃນວັນຖັດໄປກ່ອນພິທີ ພຣະຫຣິໄດ້ພານາງໄປ ແລະມອບພາລະສົງຄາມໃຫ້ພຣະຣາມແລະຍາດ. ເປົານດຣະກະ, ດັນຕະວັກຣະ, ວິດູຣະຖະ, ຊິຊຸປາລ, ຊະຣາສັນທະ, ຊາລວະ ແລະອື່ນໆ ໂກດແຄ້ນອອກຮົບ ແຕ່ພ່າຍແກ່ວິຣະຊົນຢາດະວະ. ຣຸກມີສາບານວ່າ “ຈະບໍ່ເຂົ້າກຸນດິນຈົນກວ່າຈະຂ້າເກສະວະ” ແລ້ວບຸກໂຈມ; ແຕ່ພຣະຜູ້ຖືຈັກຣໄດ້ຫັກກຳລັງຂອງເຂົາດ້ວຍລີລາ. ຕໍ່ມາ ມະທຸສູດະນະຮັບຣຸກມິນີຕາມພິທີຣາກສະສະ-ວິວາຫະ; ນາງໃຫ້ກຳເນີດ ປຣະດຍຸມນະ ອົງສ່ວນຂອງກາມະເທວະ ເປັນເມັດແຫ່ງເຫດການຊັມບະຣະຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 27
प्रद्युम्न-अपहरणम्, मत्स्य-उद्धारः, मायावती-शिक्षा, शम्बरवधः, रुक्मिणी-पुत्र-संगमः
ຕອບຄໍາຖາມຂອງ Maitreya, Parashara ເລົ່າວ່າ ໃນມື້ທີ 6 ຫຼັງຈາກເກີດ, Pradyumna ຖືກ Shambara ລັກພາຕົວໄປ ແລະ ໂຍນລົງທະເລ, ເຊິ່ງປາໂຕໜຶ່ງໄດ້ກືນກິນລາວ. Mayavati ພົບເດັກນ້ອຍໃນທ້ອງປາ ແລະ ລ້ຽງດູຕາມຄໍາແນະນໍາຂອງ Narada. ເມື່ອໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ນາງໄດ້ເປີດເຜີຍຄວາມຈິງ ແລະ ສອນວິຊາອາຄົມໃຫ້ລາວ. Pradyumna ໄດ້ຂ້າ Shambara ແລະ ກັບຄືນສູ່ Dwaraka ກັບ Mayavati. Narada ໄດ້ອະທິບາຍໃຫ້ Rukmini ຮູ້ວ່າ ນີ້ແມ່ນລູກຊາຍຂອງນາງ (Kama) ແລະ Mayavati ແມ່ນ Rati, ເຊິ່ງນໍາຄວາມສຸກມາໃຫ້ທຸກຄົນ.
Adhyaya 28
वंशवर्णनम्, अनिरुद्धविवाहः, तथा बलराम-रुक्मी द्यूतविवादः
ພຣະປາຣາຊະຣະ ກ່າວແກ່ ໄມເຕຣຍະ ເຖິງສາຍວົງຂອງພຣະສີກຣິດສະນະ ແລະລູກຫຼານຂອງພຣະນາງຣຸກມິນີ (ຈາຣຸວິນດ ແລະອື່ນໆ) ພ້ອມກ່າວໂດຍຫຍໍ້ເຖິງພຣະມະເຫສີອື່ນໆ ເຊັ່ນ ກາລິນດີ ແລະການຮັບສະຕຣີຈຳນວນສິບຫົກພັນ. ຈາກການອະພິເສກຂອງປຣະດຍຸມນະ ເກີດອະນິຣຸດທະ; ແລະໃນເຫດການອະພິເສກຂອງອະນິຣຸດທະ ຄວາມບາດໝາງທີ່ຍັງເຫຼືອລະຫວ່າງ ຣຸກມີ ແລະ ເຊົາຣິ ປາກົດຂຶ້ນ. ຫຼັງພິທີແຕ່ງງານ ດ້ວຍການຍຸຍົງຂອງຣຸກມີ ກະສັດກາລິງຄະ ແລະບັນດານະເຣດ ເລີ່ມຫຼິ້ນພະນັນກັບພຣະບະລະຣາມ; ຕອນແຮກພຣະບະລະຣາມແພ້ ແຕ່ຕໍ່ມາຊະນະໃນພະນັນໃຫຍ່. ຣຸກມີປະກາດຊະນະຢ່າງບໍ່ຖືກ ແຕ່ສຽງຈາກຟ້າຕັດສິນວ່າ “ພຣະບະລະຣາມຊະນະດ້ວຍທຳມະ ແລະພະລັງ.” ພຣະບະລະຣາມໂກດ ແລະສັງຫານຣຸກມີດ້ວຍກະດານພະນັນ; ຟັນຂອງກະສັດກາລິງຄະຖືກຫັກ ແລະນະເຣດອື່ນໆພ່າຍແພ້. ພຣະກຣິດສະນະສງົບງຽບເພາະເກງໃຈຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຣຸກມິນີ ແລະພຣະບະລະຣາມ; ທ້າຍສຸດ ພຣະເກສະວະນຳອະນິຣຸດທະຜູ້ໄດ້ອະພິເສກແລ້ວ ກັບໄປດວາຣະກາ.
Adhyaya 29
नरकासुरवधः, अदीतिकुण्डल-प्रत्यर्पणम्, तथा भारावतरण-लीला
ທີ່ດວາຣະກາ ພຣະອິນທຣ໌ (ສັກຣະ) ປະທັບຊ້າງໄອຣາວະຕະ ເສດັດມາພົບພຣະສຣີກຣິດສະນະ ເພື່ອທູນເລື່ອງຄວາມອະທຳຂອງນະຣະກາສູຣ ແລະສັນລະເສີນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ຄຸ້ມຄອງໂລກ. ພຣະປາຣາຊະຣະເລົ່າວ່າ ພູມະນະຣະກ ຢູ່ເມືອງປຣາກຊະໂຢຕິຊະ ໄດ້ລັກພາກຸມາຣີ ປົ້ນເຄື່ອງທິບ ແລະຊິງກຸນດະລະຂອງອະດິຕິ. ພຣະສຣີກຣິດສະນະພ້ອມພຣະສັດຍະພາມາ ປະທັບຄຣຸດໄປຍັງປຣາກຊະໂຢຕິຊະ ຕັດບ່ວງມໍຣະວະດ້ວຍສຸທັດສະນະຈັກຣ ແລ້ວປະຫານມຸຣະ ລູກຊາຍເຈັດພັນ ໄຫຍະກຣີວ ແລະປັນຈະຊະນ. ໃນສົງຄາມໃຫຍ່ ພຣະໂຄວິນທະປະຫານອະສູຣະຈຳນວນຫຼາຍ ແລະສຸດທ້າຍປະຫານນະຣະກດ້ວຍຈັກຣ; ພຣະພູມິເທວີຖວາຍກຸນດະລະ ຂໍອະໄພ ແລະຂໍຄຸ້ມຄອງສາຍສະກຸນ ພຣະອົງຮັບພອນ. ຈາກນັ້ນພຣະອົງຮັບຣັດນະ ເຫັນກຸມາຣີນັບພັນ ສົ່ງຊ້າງມ້າແລະຊັບສິນໄປດວາຣະກາ ແລ້ວເສດັດໄປສະຫວັນເພື່ອຄືນກຸນດະລະແກ່ອະດິຕິ.
Adhyaya 30
स्वर्गगमनम्, अदितिस्तुतिः-मायातत्त्वम्, तथा पारिजात-प्रसङ्गे इन्द्रयुद्धम्
ພຣະປາຣາຊະຣະເລົ່າໃຫ້ໄມເຕຣຍະຟັງ—ກະຣຸດຖືຮົ່ມວະຣຸນ ແລະ ພູມະນີ ພາພຣະຫຣຶສີເກສະພ້ອມສັດຍະພາມາໄປຮອດປະຕູສະຫວັນ; ພຣະອົງເປົ່າສັງຂ໌ເອີ້ນເທວະ. ເມື່ອເຂົ້າໄປທີ່ພຳນັກຂອງເທວະມານດາອະດິຕິ ກໍໄດ້ພົບອະດິຕິ; ຄືນຕຸ້ມຫູຂອງອະດິຕິໃຫ້ສະກຣະ (ອິນທຣ) ແລະ ແຈ້ງຂ່າວການປາບນະຣະກາສຸຣ. ອະດິຕິສັນລະເສີນ; ໃນປະສົງນັ້ນອະທິບາຍເລື່ອງມາຍາຕັດຕະວະ, ຄວາມເຫນືອສາມຄຸນ, ຄວາມເປັນອາດມັນຂອງສັບພະສິ່ງ ແລະ ເປົ້າໝາຍຂອງການສັນລະເສີນ; ໄມເຕຣຍະຖາມວ່າ “ເປັນຫຍັງຕ້ອງສັນລະເສີນຜູ້ສົມບູນ?” ຕໍ່ມາອະດິຕິໃຫ້ພອນແກ່ສັດຍະພາມາ—ບໍ່ແກ່ ແລະ ບໍ່ເສຍຮູບ. ເມື່ອເຫັນສວນເທວະ ແລະ ຕົ້ນປາຣິຊາດ ນາງຂໍນຳໄປດວາຣະກາ; ຜູ້ຮັກສາປ່າ ແລະ ສະຈີ (ອິນທຣານີ) ຄັດຄ້ານ. ຫຼັງການສົ່ງຂ່າວໂຕ້ຕອບ ອິນທຣນຳກອງເທວະມາຮົບ; ພຣະກຣິສນະເປົ່າສັງຂ໌ ແລະ ຍິງລູກສອນດັ່ງຝົນ, ຕັດອາວຸດເທວະດ້ວຍລີລາ, ກະຣຸດກໍທຳລາຍເທວະ. ທ້າຍສຸດເກີດຄວາມຕຶງຕັນລະຫວ່າງວັຊຣະແລະຈັກຣະ; ພຣະຫຣິຈັບວັຊຣະໄວ້ ບໍ່ປ່ອຍຈັກຣະ ແລະ ຢຸດອິນທຣ ພ້ອມປອບໃຫ້ເທວະສົງົບ—ຊີ້ວ່າສົງຄາມກໍເປັນລີລາຂອງພຣະເຈົ້າເພື່ອສະຖາປະນາທຳໃນໂລກ.
Adhyaya 31
पारिजातहरणम्, द्वारकाप्रवेशः, षोडशसहस्रविवाहः (Pārijāta, Return to Dvārakā, and the Lord’s Many Forms)
ປາຣາຊະຣະເລົ່າໃຫ້ໄມເຕຣຍະຟັງເຖິງການຍຸດຂໍ້ພິພາດເລື່ອງຕົ້ນປາຣິຊາຕະ. ພຣະກຣິດສະນະດ້ວຍອໍານາດອັນສະງົບ ຢືນຢັນສັດຍະ (ຄວາມຈິງ) ແລະການວາງໃຫ້ຖືກທີ່, ພ້ອມຄືນວັດຊຣະໃຫ້ອິນທຣະ ເພື່ອຈັດລະບຽບຄວາມສົມຄວນຂອງເທວະໂດຍບໍ່ມີຄວາມອາຄາດ. ອິນທຣະຍອມ ແລະຂໍໃຫ້ນໍາຕົ້ນປາຣິຊາຕະໄປດວາຣະກາ. ພຣະຫຣິກັບຄືນ ເປົ່າສັງຂະເທິງເມືອງ ແລ້ວປູກປາຣິຊາຕະໃນສວນວັງກັບສັດຍະພາມາ; ກິ່ນຫອມແລະພະລັງປຸກຄວາມຈໍາຖືກພັນລະນາ, ຕໍ່ມາມີນິມິດອັນອຶມຄືນເຫັນຮູບອະມະນຸດຖືກມັດຢູ່ຕົ້ນໄມ້. ຈາກນັ້ນພຣະກຣິດສະນະຮັບຊັບສົມບັດຂອງນະຣະກະ ແລະແຕ່ງງານກັບສາວທີ່ຖືກຊ່ວຍໃນເວລາມົງຄຸນ ຕາມທຳມະ. ເພື່ອຢູ່ກັບແຕ່ລະພຣະມະເຫສີຢ່າງຄົບຖ້ວນ ມະທຸສູທະນະປາກົດຮູບຫຼາຍເທົ່າຈໍານວນເຈົ້າສາວ ແລະຍາມຄ່ໍາຄືນປະທັບຢູ່ໃນເຮືອນທຸກຫຼັງ—ສະແດງການແຜ່ຊາຍແບບວິຊະວະຣູປະ ແລະອໍານາດອັນບໍ່ມີຂອບເຂດໃນລີລາ.
Adhyaya 32
हरेः पुत्रविस्तारः तथा ऊषानिरुद्धकथा-प्रारम्भः (Kṛṣṇa’s Progeny and the Beginning of the Uṣā–Aniruddha Episode)
ພຣະປາຣາຊະຣະສືບຕໍ່ສອນແກ່ໄມເຕຣຍະ ໂດຍລາຍນາມພຣະໂອຣສຂອງພຣະກຣິດສະນະຈາກພຣະມະເຫສີຫຼາຍພຣະອົງ ເພື່ອສະແດງການຂະຫຍາຍວົງສ໌ວຣິຊນິ ແລະຍົກພຣະປຣັດຍຸມນະເປັນຜູ້ເດັ່ນ ພ້ອມຕິດຕາມສາຍສືບໄປຮອດອະນິຣຸດທະ ແລະວັຊຣະ. ຕໍ່ມາທ່ານເລີ່ມເລື່ອງການອະພິເສກຂອງອະນິຣຸດທະກັບອຸສາ ທິດາຂອງບານ ແລະຫຼານຂອງບາລີ ເປັນນິມິດແຫ່ງຄວາມຂັດແຍ້ງທີ່ຈະມາ. ໄມເຕຣຍະຖາມເຖິງເຫດແຫ່ງສົງຄາມຮະຣິ–ຮະຣະ ແລະການຕັດແຂນຂອງບານ. ພຣະປາຣາຊະຣະຈຶ່ງເລີ່ມພື້ນຫຼັງ: ອຸສາເຫັນພຣະສິວະກັບພຣະປາຣະວະຕີຢູ່ຄູ່ກັນ ແລະປາຖະໜາທີ່ພຶ່ງແຫ່ງຊີວິດຄູ່; ພຣະເກົາຣີປອບໃຈແລະຊີ້ນິມິດຄວາມຝັນໃນວັນໄວສາຂະ ສຸກລະ ດວາດະສີ. ອຸສາຝັນເຫັນບຸລຸດຜູ້ເປັນຄູ່ບຸນ ແລະຕື່ນຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມກະວົນກະວາຍ; ໝູ່ສະໜິດຈິດຣະເລຂາຜູ້ຊໍານານໂຍຄະ ວາດຮູບເທວະ, ສັດ ແລະມະນຸດ. ສຸດທ້າຍສາຍຕາອຸສາຢຸດຢູ່ທີ່ອະນິຣຸດທະ ບຸດຂອງພຣະປຣັດຍຸມນະ ແລະຄວາມຮັກນັ້ນເປັນຕົ້ນເຫດໃຫ້ເກີດການນໍາໄປດ້ວຍິດໂຍຄະ ແລະສົງຄາມຕໍ່ມາ.
Adhyaya 33
बाणयुद्धम्, हरिहरसंवादः, ज्वरप्रकरणम्, अनिरुद्धमोचनम् (Bāṇa’s War, the Jvara Episode, Hari–Hara Dialogue, and Aniruddha’s Release)
ປາຣາຊະຣະເລົ່າເຖິງຄວາມຫິວສົງຄາມຂອງບານະ ແລະການຕອບສະໜອງຂອງພຣະສິວະ. ຈິດຣະເລຂາໃຊ້ິດໂຍຄະນຳອະນິຣຸດທະເຂົ້າຫ້ອງຂອງອຸສາ; ເມື່ອຖືກພົບ ລາວຊະນະຜູ້ຄຸ້ມກັນ ແຕ່ບານະຕາມຄຳປຶກສາໃຊ້ມາຍາ ແລະມັດລາວດ້ວຍນາກາສະຕຣະ. ນາຣະດະແຈ້ງຂ່າວແກ່ພວກຢາດະວະ; ພຣະຫຣິຂຶ້ນກຣຸດພ້ອມບະລະຣາມ ແລະປຣະດຍຸມນ ບຸກໂຊນິຕະປຸຣະ ທຳລາຍພຣະມະຖະ. ຈະວະຣະມາເຫສະວະຣະປະຈັນພຣະກຣິສນະ ແຕ່ຈະວະຣະໄວສະນະວະຂັບໄລ່; ພຣະພຣະຫມາຂໍອະໄພ. ພຣະກຣິສນະດຶງຈະວະຣະໄວສະນະວະເຂົ້າສູ່ພຣະອົງ; ຈະວະຣະໃຫ້ຜົນແຫ່ງການລະລຶກ—ຜູ້ລະລຶກສົງຄາມນີ້ຈະພົ້ນໄຂ້. ສົງຄາມຮຸນແຮງຂຶ້ນ; ພຣະສິວະ ແລະກາຣຕຕິເກຍພ້ອມກອງທັບສູ້ ແຕ່ອາວຸດຈຣິມພະນະຂອງໂຄວິນທະເຮັດໃຫ້ພຣະສິວະມືນງົງ; ກຸຫາຖອຍ. ເມື່ອພຣະກຣິສນະຈະໃຊ້ສຸດັຣຊະນະ ໂກຕະວີປາກົດ; ແຕ່ແຂນຂອງບານະຖືກຕັດ. ພຣະສິວະສັນລະເສີນພຣະກຣິສນະເປັນປຸຣຸໂສຕຕະມະ ແລະຂໍໃຫ້ຮັກສາພອນ; ພຣະກຣິສນະສອນອະເພດະໃຫ້ເຫັນອາຕະມັນບໍ່ແຕກຕ່າງຈາກພຣະອົງ. ສຸດທ້າຍ ອະນິຣຸດທະ ແລະອຸສາຖືກປ່ອຍ ແລະກັບໄປດວາຣະກາ.
Adhyaya 34
पौण्ड्रक-वधः, कृत्या-प्रशमनम्, वाराणसी-दाहः
ໄມເຕຣຍ ຖາມ ປາຣາຊາຣາ ກ່ຽວກັບການກະທຳອື່ນໆຂອງ ພຣະກຣິດສະນະ. ປາຣາຊາຣາ ເລົ່າເລື່ອງ ປອນດຣາກາ ຜູ້ທີ່ອ້າງຕົນວ່າເປັນ ອະວະຕານ. ພຣະກຣິດສະນະ ໄດ້ສັງຫານລາວ ແລະ ກະສັດແຫ່ງ ກາຊີ. ລູກຊາຍຂອງກະສັດ ກາຊີ ໄດ້ຂໍພອນຈາກ ພຣະສິວະ ເພື່ອສ້າງ 'ກຣິດທະຍາ' ມາຂ້າ ພຣະກຣິດສະນະ. ພຣະກຣິດສະນະ ໄດ້ປ່ອຍ ສຸດາຊະນະ ຈັກກຣາ, ເຊິ່ງໄດ້ໄລ່ລ່າ ກຣິດທະຍາ, ເຜົາຜານເມືອງ ວາຣານາສີ ແລະ ກັບຄືນສູ່ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ.
Adhyaya 35
साम्ब-हरणम्, बलदेवस्य रोषः, हस्तिनापुर-आकर्षणम्
ຕາມຄໍາຖາມຂອງ Maitreya, Parashara ໄດ້ເລົ່າເລື່ອງຂອງ Samba. Samba ໄດ້ລັກພາຕົວລູກສາວຂອງ Duryodhana, ດັ່ງນັ້ນ Kauravas ຈຶ່ງຈັບລາວຂັງຄຸກ. Balarama ໄດ້ໄປ Hastinapura ເພື່ອສັນຕິພາບ, ແຕ່ Kauravas ໄດ້ດູຖູກ Yadavas. ດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນ, Balarama ໄດ້ໃຊ້ໄຖຂອງລາວເພື່ອລາກເມືອງ. Kauravas ທີ່ຢ້ານກົວໄດ້ຂໍໂທດແລະປ່ອຍ Samba.
Adhyaya 36
द्विविद-वधः, यज्ञ-विध्वंस-निवारणम्, बलदेव-पराक्रम-समाहारः
ພຣະປາຣາຊະຣະ ກ່າວເຖິງວິລະກຳອື່ນໆຂອງພຣະບະລະເທວ (ບະລະຣາມ). ດວິວິດ ວານອນ ເພື່ອນຂອງນະຣະກາສຸຣ ເປັນຜູ້ຕໍ່ຕ້ານຝ່າຍເທວະ ໂດຍເຫດແຫ່ງຄວາມພະຍາບາດ ຈຶ່ງທຳລາຍຍັຊະ ລະເມີດມາຣະຍາດຂອງສາທຸ ເຜົາບ້ານເມືອງ ໂຍນພູເຂົາ ກໍ່ໃຫ້ທະເລປັ່ນປ່ວນ ທ່ວມບ້ານຊາຍຝັ່ງ ແລະທຳລາຍພືດຜົນ—ຈົນໂລກເສື່ອມຈາກສະວາທະຍາຍ ແລະສຽງວະຊັດກາຣ. ຄັ້ງໜຶ່ງໃນສວນໄຣວະຕະ ພຣະບະລະເທວກຳລັງດື່ມແລະຫຼິ້ນກັບພຣະເຣວະຕີ; ດວິວິດມາເຢາະເຍີ້ຍຮະລ-ມຸສະລ ເຢາະຢັນຕໍ່ໜ້າສະຕຣີ ແລະໂຍນພາຊະນະດື່ມ. ພຣະບະລະເທວໂກດ ຈຶ່ງຖືມຸສະລ; ຫີນພູທີ່ດວິວິດໂຍນ ຖືກຕີແຕກເປັນພັນຊິ້ນ. ແມ່ນວ່າດວິວິດຈະຕີອົກ ແຕ່ທ້າຍສຸດພຣະບະລະເທວຊົກຫົວມັນໃຫ້ລົ້ມ; ຮ່າງທີ່ລົ້ມທຳໃຫ້ຍອດພູແຕກເປັນຮ້ອຍສ່ວນ. ເທວະທັງຫຼາຍໂປຍດອກໄມ້ ສັນລະເສີນວ່າ “ອຸປະທຣະວະຂອງໂລກໄດ້ສົງົບແລ້ວ”. ພຣະປາຣາຊະຣະສະຫຼຸບວ່າ ວິລະກຳອັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ເຫຼົ່ານີ້ ເປັນສະພາວະຂອງພຣະບະລະເທວ ຜູ້ເປັນເສດສະຮູບ ຜູ້ທົດທອງແຜ່ນດິນ
Adhyaya 37
यादवक्षयः, बलराम-निर्याणम्, कृष्णस्य उपसंहारः (प्रभासे विनाशः)
ປາຣາຊະຣະເລົ່າໃຫ້ໄມເຕຣຍະຟັງວ່າ ຫຼັງຈາກພຣະສີກຣິດສະນະຮ່ວມກັບຟາລກຸນ (ອາຣຊຸນ) ບັນເທົາພາລະຂອງແຜ່ນດິນແລ້ວ ບັດນີ້ພຣະອົງຈະປິດສຸດລີລາການປາກົດກາຍ. ໄມເຕຣຍະຖາມວ່າ ພຣະຊະນາຣະດະນະໃຊ້ຄຳສາບຂອງພຣາຫມັນເປັນເຫດຢ່າງໃດ ເພື່ອຖອນວົງຍາດະວະຂອງພຣະອົງ ແລະລະທິ້ງຮ່າງມະນຸດ. ປາຣາຊະຣະກ່າວເຖິງເຫດການຊາມບະ—ຫນຸ່ມໆຫຍອກລໍ້ລິສີ ເກີດມຸສະລະເຫຼັກ; ຖືກບົດເປັນຜົງແຕ່ຊະຕາບໍ່ຫຼຸດ—ເກີດກ້ານຫຍ້າເອຣະກະ ແລະຊິ້ນເຫຼັກສຸດທ້າຍໄປຮອດນາຍພານຈາຣາ. ທູດທິບນຳຄຳຂໍຂອງເທວະມາ; ພຣະກຣິດສະນະກ່າວວ່າ ຍາດະວະ-ກະຊະຍະເລີ່ມແລ້ວ ຈະສຳເລັດໃນ 7 ຄືນ ແລະດວາຣະກາຈະກັບຄືນສູ່ທະເລ. ລາງຮ້າຍປາກົດ; ພຣະອົງນຳຍາດະວະໄປປຣະພາສະເພື່ອຊຳລະບາບ, ຄວາມເມົາກໍ່ການຂັດແຍ້ງ ແລະກ້ານເອຣະກະກາຍເປັນດັ່ງຟ້າຜ່າ ຂ້າກັນເອງຈົນສິ້ນ. ຫຼັງນັ້ນພຣະບະລະຣາມະເດີນທາງໄປໃນຮູບອະນັນຕະ; ພຣະກຣິດສະນະສັ່ງດາຣຸກະໃຫ້ເຊີນອາຣຊຸນ ແລະປົກປ້ອງປະຊາ. ໃນສະພາບໂຢກະ ພຣະອົງຖືກຈາຣາຍິງທີ່ພຣະບາດ; ພຣະອົງອະໄພ ໃຫ້ສະຫວັນ ແລະສຸດທ້າຍລະລາຍເຂົ້າສູ່ພຣະພຣະຫມັນອັນບໍ່ເສື່ອມ ທີ່ແຜ່ຊາຍເປັນວາສຸເທວະ ເກີນກວ່າວິຖີແຫ່ງຮ່າງກາຍ.
Adhyaya 38
अर्जुनस्य अन्त्येष्टि, द्वारकाप्लावनम्, कलिप्रवेशः, कालोपदेशः
ພາຣາຊະຣະ ກ່າວແກ່ ໄມເຕຣຍະ ວ່າ ອາຣຈຸນ ໄດ້ປະກອບພິທີສົບອັນສັກສິດໃຫ້ແກ່ ພຣະສຣີກຣິດສະນະ ແລະ ພຣະບະລະຣາມ ແລ້ວຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຜູ້ອື່ນໆດ້ວຍ. ມະເຫສີຂອງກຣິດສະນະນຳໂດຍ ຣຸກມິນີ ແລະ ເຣວະຕີ ຂອງບະລະຣາມ ເຂົ້າສູ່ໄຟສັກສິດ; ອຸກຣະເສນ ວະສຸເທວະ ເທວະກີ ແລະ ໂຣຫິນີ ກໍລະລາຍໃນອັກນີ. ອາຣຈຸນນຳປະຊາຊົນອອກໄປພ້ອມ ວັຊຣະ; ສຸທັຣມາສະພາ ແລະ ຕົ້ນປາຣິຊາຕ ກັບສູ່ສະຫວັນ. ໃນວັນທີ່ ພຣະຫຣິ ເສດຈາກໄປ ກະລີກໍເຂົ້າມາ; ທະເລຖ້ວມ ດວາຣະກາ ທີ່ຫວ່າງເປົ່າ ເຫຼືອແຕ່ທີ່ປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ—ເປັນໝາຍແຫ່ງຄວາມສັກສິດອັນຕໍ່ເນື່ອງ. ຫຼັງຈາກຈັດຕັ້ງຜູ້ຄົນໃນ ປັນຈະນະດາ ອາຣຈຸນຖືກ ອາພີຣ/ດັສຍຸ ປຸ້ນ; ພະລັງທິບຫມົດ—ບໍ່ອາດຕຶງ ຄານຑີວະ ຫຼື ຈື່ອາສຕຣາ ໄດ້ ຊີ້ວ່າອຳນາດພຶ່ງພາການປະທັບຂອງກຣິດສະນະ. ສະຕຣີຖືກພາໄປ; ອາຣຈຸນຄຳນຶງເສົ້າຕໍ່ ວະຍາສະ ຜູ້ອະທິບາຍວ່າເປັນການເຄື່ອນໄຫວຂອງ ກາລະ ແລະ ລີລາຂອງພຣະຫຣິ. ຄຳສອນຂອງພາຣາຊະຣະກ່າວວ່າ ການສ້າງແລະການລະລາຍ ຢູ່ໃຕ້ເວລາ ແລະ ພຣະປະສົງ; ເມື່ອພາລະກິດອະວະຕາຣະສຳເລັດ ພຣະອົງຖອນ ສັກຕິ. ປານຑະວະ ສະຖາປະນາ ປະຣີກຊິດ ແລ້ວເດີນເຂົ້າປ່າ.
Frequently Asked Questions
Amsha 5 centers on Kṛṣṇa’s avatāra (aṁśāvatāra) in the Yadu lineage, framed by Parāśara’s teaching that Viṣṇu is Jagat-kāraṇa. It narrates Bhūdevī’s burden, the devas’ petition at Kṣīrābdhi, and the divine plan culminating in Kṛṣṇa’s birth and Kaṁsa’s eventual destruction.
Parāśara repeatedly identifies all beings—devas, asuras, worlds, elements, and even time—as Viṣṇu’s vibhūtis, indicating both material pervasion (upādāna) and sovereign governance (nimitta). The avatāra is then explained not as compelled karma, but as a free, dharma-protecting assumption of form.
Yogamāyā is shown as Viṣṇu’s own śakti that executes the avatāra’s logistics: implanting the six embryos, transferring the seventh to Rohiṇī (Saṅkarṣaṇa), placing herself in Yaśodā’s womb, and enabling the exchange that protects Kṛṣṇa from Kaṁsa.
Read Vishnu Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.