Amsha 3: Manvantaras, Divine Governance, and the Vyāsa Principle
तृतीयांशः (मन्वन्तर-वेदव्यास-प्रकरणम्)
Manvantaras and Divine Governance
ໃນອຳຊະທີ 3 ບົດສົນທະນາລະຫວ່າງຄູ–ສິດ ປະຣາຊະຣະ–ໄມເຕຣຍ ປ່ຽນຈາກການພັນນາພູມສັນຖານຈັກກະວານ ໄປສູ່ “ການປົກຄອງແຫ່ງເວລາ” ຄື ລະບົບມັນວັນຕະຣະ ແລະການຮັກສາພຣະເວດທີ່ເກີດຂຶ້ນເປັນວົງຈອນ. ໄມເຕຣຍຂໍໃຫ້ເລົ່າຕາມລຳດັບເຖິງຜູ້ນຳໃນແຕ່ລະມັນວັນຕະຣະ—ມະນຸ, ອິນທຣະ, ໝູ່ເທວະ, ສັບຕະຣິຊິ ແລະວົງສານຂອງມະນຸ. ປະຣາຊະຣະຈຶ່ງອະທິບາຍ 7 ມັນວັນຕະຣະທຳອິດ ຈົນເຖິງມັນວັນຕະຣະ ໄວວັສວະຕະ ທີ່ເປັນປັດຈຸບັນ ແລະຕໍ່ດ້ວຍ 7 ມັນວັນຕະຣະໃນອະນາຄົດ ເພື່ອໃຫ້ໂຄງສ້າງກັລປະທີ່ມີ 14 ມັນວັນຕະຣະສົມບູນ. ແກ່ນທາງເທວະວິທະຍາຂອງອຳຊະນີ້ ຍືນຢັນພຣະວິສນຸເປັນ Jagat-kāraṇa ເຫດແຫ່ງສັບພະໂລກ—ເປັນທັງ nimitta (ເຫດຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດ) ແລະ upādāna (ເຫດເປັນສານ/ຖານ). ສັກຕິທີ່ເດັ່ນດ້ວຍ sattva ຂອງພຣະອົງ ທຳໃຫ້ຈັກກະວານມັ່ນຄົງໃນທຸກຍຸກ ເສມືອນອຳນາດທິພຍທີ່ຄ້ຳຈຸນລະບຽບໂລກ. ຕຳແໜ່ງຂອງມະນຸ, ອິນທຣະ, ເທວະ, ຣິຊິ ແລະກະສັດ ຖືກກ່າວວ່າເປັນ vibhūti ຂອງພຣະວິສນຸ; ແລະນາມ “ວິສນຸ” ອະທິບາຍຈາກຮາກ viś ວ່າ “ແຜ່ຊ່ານແລະເຂົ້າໄປໃນທຸກສິ່ງ”. ໃນແຕ່ລະມັນວັນຕະຣະ ພຣະຜູ້ອຸປະຖຳອົງດຽວກັນ ປາກົດດ້ວຍນາມຕ່າງໆ—ຢັຊຍະ, ອະຈິຕະ, ສັດຕະຍະ, ຫະຣິ, ສຳພູຕະ, ໄວກຸນຖະ, ວາມະນະ. ດັ່ງນັ້ນ ການຄຸ້ມຄອງທຳມະ ແມ່ນວົງຈອນທີ່ມີລະບຽບ ແລະດຳເນີນຕໍ່ເນື່ອງ. ແລະໃນຍຸກດວາປະຣະທີ່ຫວນກັບມາຊ້ຳໆ ພຣະອົງປາກົດເປັນ ເວດະວະຍາສະ ແບ່ງພຣະເວດອັນດຽວໃຫ້ເໝາະກັບຄວາມສາມາດຂອງມະນຸດ ເພື່ອຮັກສາຄວາມຮູ້ແຫ່ງສຣຸຕິ ແລະຄວາມຕັ້ງມັ່ນຂອງທຳມະ. ອຳຊະທີ 3 ຈຶ່ງສະທ້ອນການບໍລິຫານເວລາ ອຳນາດທິພຍ ແລະຫຼັກການວະຍາສະ ໃນພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະວິສນຸ
Adhyayas in Amsha 3 - Manvantaras & Governance
Adhyaya 1
मन्वन्तर-क्रमः (अतीत-सप्तमन्वन्तराः) तथा मन्वन्तरावताराः
ໄມເຕຣຍະ ຫຼັງຈາກໄດ້ຟັງເລື່ອງການຈັດລະບຽບຈັກກະວານ ແລະ ຕຳນານ ທຣຸວະ–ປຣະຫລາດ ແລ້ວ ຈຶ່ງທູນຂໍໃຫ້ປາຣາຊະຣະສອນລຳດັບມັນວັນຕຣະ ພ້ອມມະນຸ ແລະ ອິນທຣະຜູ້ປົກຄອງ. ປາຣາຊະຣະໄດ້ນັບລາຍຊື່ມະນຸ 6 ອົງທຳອິດ ແລະ ຢືນຢັນວ່າມັນວັນຕຣະທີ 7 ປັດຈຸບັນແມ່ນ ໄວວັສວະຕະ (ສຣາດທະເທວະ) ຈາກນັ້ນອະທິບາຍໃນແຕ່ລະມັນວັນຕຣະ: ກຸ່ມເທວະ, ນາມອິນທຣະ, ສັບຕະຣິຊິ, ແລະ ບຸດ/ລາຊະວົງຂອງມະນຸ (ໂດຍສະເພາະຈາກ ສວາໂຣຈິສະ ຫາ ໄວວັສວະຕະ). ຕໍ່ມາທ່ານສະຫຼຸບຫຼັກທຳວ່າ ສັກຕິຂອງພຣະວິສນຸອັນເນັ້ນສັດຕະວະ ເປັນພະລັງການຄຸ້ມຄອງຮັກສາຕະຫຼອດທຸກມັນວັນຕຣະ. ໃນແຕ່ລະມັນວັນຕຣະ ພຣະອົງດຽວກັນປາກົດໃນນາມ-ຮູບແບບຕ່າງໆ—ຢັຊຍະ, ອະຈິຕະ, ສັດຕະຍະ, ຮະຣິ, ສຳພູຕະ, ໄວກຸນຖະ, ວາມະນະ—ເພື່ອປົກປ້ອງສັດທັງຫຼາຍ ແລະ ຟື້ນຟູການບໍລິຫານຈັກກະວານ; ຮວມທັງການກ້າວສາມກ້າວຂອງວາມະນະທີ່ມອບອຳນາດໃຫ້ອິນທຣະ. ທ້າຍບົດກ່າວວ່າຕຳແໜ່ງຄອສມິກທັງໝົດແມ່ນວິພູຕິຂອງພຣະວິສນຸ ແລະ ອະທິບາຍຄຳ “ວິສນຸ” ຈາກຮາກ viś ວ່າໝາຍເຖິງຄວາມແຜ່ຊາຍທົ່ວໄປ ແລະ ເຫດສູງສຸດ.
Adhyaya 2
भविष्य-मन्वन्तराः (अष्टम-चतुर्दश) तथा कल्प-युग-व्यवस्था
ໄມເຕຣຍາ ຂໍໃຫ້ເລົ່າເຖິງມັນວັນຕະຣະທີ່ຍັງຈະມາ. ປາຣາຊະຣະ ເລີ່ມດ້ວຍລຳດັບວົງສຸຣິຍະທີ່ກ່ຽວກັບ ສັມຍາ ແລະ ຈາຍາ ແນະນຳ ສາວັຣນິ ມະນຸ ແລະເຫດການທີ່ ວິສະວະກັມມະ ປັບລົດຄວາມແຮງຂອງແສງຕາເວັນ ຈົນເກີດອາວຸດທິບ—ໂດຍສະເພາະ ຈັກຣະຂອງພຣະວິສນຸ. ຕໍ່ມາທ່ານສະຫຼຸບມັນວັນຕະຣະອະນາຄົດ (8–14) ລະບຸມະນຸ, ກຸ່ມເທວະແລະຈຳນວນ, ອິນທຣະ, ສັບຕະຣິສີ, ແລະລູກຊາຍກະສັດຂອງມະນຸໃນແຕ່ລະຍຸກ. ບົດນີ້ຂະຫຍາຍໄປຫາເວລາຈັກກະວານ: ເມື່ອສິ້ນຍຸກ ການສືບທອດເວດະຖືກລົບກວນ ແລະສັບຕະຣິສີຈຶ່ງສ້າງຄືນ; ໃນກຣິຕະຍຸກແຕ່ລະຄັ້ງ ມະນຸປະກາດສະມຣິຕິ; ເທວະດຳລົງຢູ່ຕະຫຼອດມັນວັນຕະຣະ; ແລະໂລກຖືກປົກປ້ອງຜ່ານສາຍວົງຂອງມະນຸ. ປາຣາຊະຣະນິຍາມ “ກັລປະ” ວ່າເປັນການສຳເລັດ 14 ມັນວັນຕະຣະໃນມາດຕາ 1000 ຍຸກ, ຕາມດ້ວຍຄືນປຣະລະຍະທີ່ຍາວເທົ່າກັນ ເມື່ອ ຈະນາຣະດະນະ ພັກຢູ່ເທິງ ເສສະ ແລະຈຶ່ງສ້າງໃໝ່ໃນກັລປະຕໍ່ໆໄປ. ທ້າຍສຸດ ພຣະວິສນຸເປັນຜູ້ຈັດລະບຽບຍຸກ: ໃນກຣິຕະເປັນດັ່ງກະປິລະ (ຍານ), ໃນເຕຣຕາເປັນຈັກກະວັດຕິນ (ຫ້າມອະທັມ), ໃນດວາປະຣະເປັນວະຍາສະ (ແບ່ງເວດະ), ແລະໃນທ້າຍກະລິເປັນກັລກິ (ຟື້ນຟູທັມມະ).
Adhyaya 3
वेदव्यास-परम्परा तथा प्रणव-ब्रह्म-स्तुति
ໄມເຕຣຍະຢືນຢັນຫຼັກສິດທານຕະວ່າ ທຸກສິ່ງເປັນຂອງພຣະວິສນຸ, ຢູ່ໃນພຣະວິສນຸ ແລະເກີດຈາກພຣະວິສນຸ; ແລ້ວຈຶ່ງຖາມວ່າ ໃນແຕ່ລະຍຸກ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນພາລະບົດເວທະວະຍາສ ແບ່ງວິທີການພຣະເວທຊ້ຳໆແນວໃດ. ປາຣາຊະຣະຕອບວ່າ ໃນທຸກຍຸກດວາປະຣະ ພຣະວິສນຸເປັນວະຍາສ ຈັດລະບຽບພຣະເວທອັນດຽວໃຫ້ເປັນຫຼາຍພາກ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດທີ່ກຳລັງແລະຄວາມສາມາດຫຼຸດຖອຍ; ປຽບພຣະເວທເຫມືອນຕົ້ນໄມ້ທີ່ມີກິ່ງກ້ານນັບບໍ່ຖ້ວນ. ໃນໄວວັສວະຕະມັນວັນຕະຣະ ເຫດການນີ້ເກີດຂຶ້ນ 28 ຄັ້ງ ແລະໄດ້ລຽນລຳດັບວະຍາສ 28 ອົງ ຈາກສະວະຍັມພູ ແລະປຣະຈາປະຕິ ຮວມທັງ ອຸຊະນາ, ພຣຶຫັສປະຕິ, ສະວິຕຣຶ, ມຣຶຕຍຸ, ອິນດຣະ, ວະສິດຖະ ແລະອື່ນໆ ຈົນເຖິງສາຍຕະກູນຂອງປາຣາຊະຣະ ແລະກຣິສນະ ດວາຍປາຍະນະ; ຍັງກ່າວເຖິງວະຍາສໃນອະນາຄົດ (ດຣາວນິ). ຕໍ່ມາບົດກາຍເປັນການສັນລະເສີນ: ພຣະພຣະມັນຖືກຕັ້ງໄວ້ເປັນ ‘ໂອມ’ (ປຣະນະວະ) ເປັນແຫຼ່ງແລະແກ່ນຂອງພຣະເວທ ເປັນເຫດແຫ່ງການສ້າງແລະການລະລາຍ ແລະທ້າຍທີ່ສຸດແມ່ນວາສຸເທວະ/ປຣະມາດມັນ. ທັງຄວາມແຕກຕ່າງຂອງພຣະເວທ ແລະຄວາມເປັນໜຶ່ງທັງໝົດ ລ້ວນຕັ້ງຢູ່ໃນອະນັນຕະພະຄະວານອົງດຽວ ຜູ້ເປັນຄວາມຮູ້ເອງ ແລະເປັນຜູ້ປະກາດສາຂາທັງປວງ.
Adhyaya 4
वेदव्यासः, चातुर्होत्रम्, ऋग्वेदशाखाः (Vyāsa’s Veda-division and Ṛgveda lineages)
ປາຣາຊະຣະສອນໄມເຕຣຍາວ່າ ເວດດັ້ງເດີມເປັນ “ສີ່ຕີນ” ແຕ່ຫຼັກຍັດຍະ (yajña) ຜູ້ຄ້ຳຈຸນຈັກກະວານກວ້າງໃຫຍ່ກວ່າ. ໃນຊ່ວງທີ 28 ວຽດວະຍາສະ ຜູ້ຖືກປະກາດວ່າເປັນນາຣາຍະນະ ໄດ້ແບ່ງເວດອັນດຽວເປັນ 4 ເພື່ອຮັກສາການສືບຕໍ່ໃນຍຸກທີ່ປ່ຽນແປງ. ຕາມການຊັກຊວນຂອງພຣະພຣົມ ທ່ານແຕ່ງຕັ້ງ ໄພລ ສຳລັບຣິກເວດ, ໄວຊຳປາຍະນ ສຳລັບຍະຈຸຣເວດ, ໄຈມິນິ ສຳລັບສາມເວດ, ສຸມັນຕຸ ສຳລັບອະຖະຣະວະເວດ ແລະ ໂຣມະຫັຣຊະນະ ສຳລັບອິຕິຫາສ–ປຸຣານະ. ປາຣາຊະຣະອະທິບາຍຈາຕຸຣໂຫຕຣະ (ພິທີພຣາຫມິນ 4 ໜ້າທີ່) ແລະຄວາມສຳພັນ—ອັດວະຣຍຸ–ຍະຈຸສ, ໂຫຕຣິ–ຣິກ, ອຸດຄາຕຣິ–ສາມ, ພຣະຫມັນ–ອະຖະຣະວະນ. ຕໍ່ມາເລົ່າສາຍສືບຣິກເວດ: ສັມຫິຕາ 2 ຂອງໄພລໃຫ້ອິນດຣະປຣະມະຕິ ແລະ ບາສກະລ; ການແບ່ງ 4 ຂອງບາສກະລ ແລະສາຂາຍ່ອຍ; ສາຍອິນດຣະປຣະມະຕິໄປມານດູເກຍ; ແລະ ສາກະລຍະໃຫ້ສັມຫິຕາ 5 ແກ່ ມຸດຄະລ ກະລະວະ ວາດສະຍະ ຊາລີຍະ ຊິຊິຣະ ພ້ອມສາຂາຍ່ອຍ ກາລາຍນີ ກາຣກະຍະ ຈາວາ ຈົບສາຍບະຫວຣິຈະ.
Adhyaya 5
यजुर्वेदशाखाः, याज्ञवल्क्य–वैशम्पायनसंवादः, सूर्यस्तुतिः (Yajurveda branches and Yājñavalkya’s solar revelation)
ພາຣາຊະຣະເລົ່າໃຫ້ໄມເຕຣຍະຟັງວ່າ ໄວຊັມປາຍະນະ ສິດຂອງວະຍາສະ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເກີດສາຂາຂອງຢະຊຸຣເວດ 27 ສາຂາ ແລະຖ່າຍທອດຕາມສາຍຄູ-ສິດ. ຢາຊະຍະວັລກະຍະ ບຸດຂອງພຣະຫມະຣາຕະ ເປັນສິດຜູ້ມີວິໄນ ແລະຮູ້ທຳ. ໃນເລື່ອງຄຳສັນຍາເກົ່າຂອງລິສີກ່ຽວກັບມະຫາເມຣຸ ໄວຊັມປາຍະນະລ່ວງເກີນຂອບເຂດ ແລະເນື່ອງຈາກຖືກຫຍັບຫຍາມຈຶ່ງຂ້າລູກຂອງເອື້ອຍ ຈົນຕິດບາບພຣະຫມະຫັດຕະຍາ. ທ່ານສັ່ງໃຫ້ສິດເຮັດພຣະຕະໄຖ່ບາບແທນ. ຢາຊະຍະວັລກະຍະອ້າງເຕຊະຂອງຕົນຂໍເຮັດຄົນດຽວ; ຄູໂກດແລ້ວສັ່ງໃຫ້ “ຄືນ” ສິ່ງທີ່ຮຽນ. ຢາຊະຍະວັລກະຍະຄາຍມົນຕຣາຢະຊຸສ; ພຣາຫມະນອື່ນໆກາຍເປັນນົກຕິຕຕິຣີເກັບຮວບຮວມ—ເກີດສາຍໄຕຕຕິຣີຍະ. ຕໍ່ມາຢາຊະຍະວັລກະຍະເຮັດປຣານາຍາມ ແລະສັນລະເສີນສູຣຍະ (ສະວິຕຣ/ພາສກະຣ/ວິວັສວານ) ວ່າເປັນຮາກແຫ່ງໄຕຣເວດ ເປັນຮູບຂອງວິສນຸ ເປັນເຈົ້າແຫ່ງກາລ ແລະຜູ້ຊຳລະກຳ. ສູຣຍະປາກົດເປັນມ້າ ແລະປະທານຢະຊຸສໃໝ່ຊື່ ‘ອະຍາຕະຍາມ’; ຜູ້ຮຽນເອີ້ນວ່າ ວາຊິນ ແລະມີສາຂາວາຊະສະເນຍິນ 15 ສາຍ ເລີ່ມດ້ວຍການວະ ສືບຈາກຢາຊະຍະວັລກະຍະ.
Adhyaya 6
सामवेद–अथर्ववेदशाखाः, पुराणसंहिता, अष्टादशपुराणानि, विद्यास्थानानि (Sāma/Atharvan branches, Purāṇa compendium, 18 Purāṇas, knowledge taxonomy)
ປາຣາຊະຣະ ສືບຕໍ່ສອນແກ່ ໄມເຕຣຍະ ວ່າ ໄຈມິນິ ແບ່ງ ສາມະເວດ ແນວໃດ. ຜ່ານ ສຸມັນຕຸ ແລະ ສຸກັຣມາ ປະເພນີຖືກຮັກສາ; ບຸດຂອງສຸກັຣມາ ຂະຫຍາຍ ສັມຫິຕາ ເປັນພັນສາຂາ ແລະສິດສອນຜູ້ຖືມະຫາວຣະຕະ 2 ອົງໄດ້ຮັບ. ມີຊື່ ຮິຣັນຍະນາພ ກໍສັລຍະ ເປົາສປິນຈິ ແລະ ສາມະກະ ຝ່າຍອຸດີຈະ 15 ກຸ່ມ; ຈາກຮິຣັນຍະນາພ ເກີດ ປຣາຈະສາມະກະ. ໂລກາກຊິ ກຸຖຸມິ ກຸສີດີ ແລະ ລາງກະລີ ເພີ່ມສາຂາຫຼາຍ; ກຣິຕິ ສອນສັມຫິຕາ 24. ຕໍ່ມາໃນສາຍ ອະຖັຣວັນ ສຸມັນຕຸ ສອນ ກະບັນທະ ຜູ້ແບ່ງໃຫ້ ເທວະດັຣຊະ ແລະ ປະຖະຍະ; ສິດສອນຂອງເທວະດັຣຊະ ມີ ເມົາດກະ ພຣະຫມະບະລິ ເຊົາລກາຍນີ ແລະ ປິບປະລາດ; ສາຍປະຖະຍະ ມີ ຈາຈະລິ ກຸມຸດາດິ ແລະ ເຊົານະກະ ຜູ້ສົ່ງຕໍ່ໃຫ້ ບະບຣະວະ ແລະ ໄສນທະວະ (ສັມຈະນິນ) ພ້ອມກ່າວເຖິງ ອາງກິຣະສະ ແລະ ຊານຕິກັລປະ. ປາຣາຊະຣະ ຍັງອະທິບາຍ ປຸຣານະສັມຫິຕາ ທີ່ ວະຍາສະ ມອບໃຫ້ ໂຣມະຫັຣຊະນະ ແລະສືບຕໍ່ຜ່ານສິດສອນ 6 ຄົນ ພ້ອມມູນສັມຫິຕາ ກ່ຽວກັບ ກາຊະຍະປະ ສາວັຣນິ ຊາມຊະປາຍະນະ ແລະ ໂຣມະຫັຣຊະນິກາ. ບົດນີ້ລາຍຊື່ ປຸຣານະ 18 ແລະ ລັກສະນະ 5 (ສັຣກະ, ປຣະຕິສັຣກະ, ວົງສະ, ມັນວັນຕະຣະ, ວົງສານຸຈະຣິຕະ) ແລະປະກາດວ່າ ການເລົ່ານີ້ເອງແມ່ນ ໄວສະນະວະປຸຣານະ—ໃນທຸກຫົວຂໍ້ ຜູ້ຖືກສອນຄື ພຣະພະຄະວານ ວິສນຸ ພຽງອົງດຽວ ເປັນເຫດສູງສຸດ ແລະຄວາມໝາຍຂອງປະຫວັດຈັກກະວານ ແລະຄວາມຮູ້ອັນສັກສິດ
Adhyaya 7
यमस्य अधिकारभङ्गः — वैष्णवस्य लक्षणम् (Freedom from Yama through Hari-śaraṇāgati)
ເມື່ອໄດ້ຟັງກ່ຽວກັບລຳດັບຂອງຈັກກະວານ ໄມເຕຣຍະຖາມປາຣາຊະຣະວ່າ ການປະພຶດໃດຈຶ່ງປ້ອງກັນມະນຸດບໍ່ໃຫ້ຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງພຣະຍົມຫຼັງຄວາມຕາຍ. ປາຣາຊະຣະຕອບຜ່ານສາຍພະຍານຫຼາຍຊັ້ນ—ນະກຸລ–ພີສະມະ, ພຣາຫມັນກາລິງຄະຜູ້ຈື່ຈຳຊາດ, ແລະບົດສົນທະນາຂອງທູດພຣະຍົມ. ພຣະຍົມສັ່ງທູດຜູ້ຖືບ່ວງໃຫ້ຫຼີກຫ່າງຜູ້ທີ່ພຶ່ງພາມະທຸສູທະນະ ໂດຍກ່າວວ່າອຳນາດຂອງຕົນມີແຕ່ຕໍ່ຜູ້ບໍ່ແມ່ນໄວສະນະວະ. ຕໍ່ມາອະທິບາຍລັກສະນະຜູ້ບັກຕິວິສະນຸ: ໝັ້ນຄົງໃນສະວະທັມ, ເທົ່າທຽມຕໍ່ມິດແລະສັດຕູ, ບໍ່ເບຍດບຽນ, ພູດຄວາມຈິງ, ບໍ່ອິດສາ, ບໍ່ຍຶດຕິດຊັບ ແລະບໍ່ລ່ວງຊັບຄົນອື່ນ, ພ້ອມທັງລະລຶກຈະນາຣະດະນະຢູ່ເສມອ, ໂດຍສະເພາະບໍ່ເປື້ອນດ້ວຍມົນທິນແຫ່ງກະລິຍຸກ. ອຸປະມາເຫມືອນຄຳໃນເຄື່ອງປະດັບ ແລະຄວາມມືດທີ່ບໍ່ມີໃນແສງຕາເວັນ ຊີ້ວ່າການສະຖິດຂອງຮະຣິໃນໃຈທຳລາຍບາບ. ສຸດທ້າຍ: ຜູ້ພຶ່ງພາແຕ່ເກສະວະ ພຣະຍົມ ທູດ ແລະທຸກທໍລະມານບໍ່ອາດແຕະຕ້ອງໄດ້.
Adhyaya 8
विष्ण्वाराधन-फलम् तथा वर्णधर्माः (Worship of Vishnu through Varṇa-dharma)
ໄມເຕຣຍະຖາມວ່າ ຜູ້ປາດຖະນາຊະນະເໜືອສັງສາຣະ ບູຊາພຣະວິສນຸແນວໃດ ແລະໄດ້ຜົນອັນໃດ. ປຣາຊະຣະຕອບໂດຍຍົກຕົວຢ່າງເກົ່າ (ຄຳຖາມຂອງສາກະຣະຕໍ່ອໍຣະວະ) ວ່າ ການອາຣາທະນາໂຄວິນທະໃຫ້ທັງຄວາມສຳເລັດໃນໂລກ, ສະຫວັນ, ຕຳແໜ່ງສູງ ແລະກະທັ້ງນິຣວານອັນສູງສຸດ. ຫຼັກໃຫຍ່ແມ່ນ ພຣະວິສນຸພໍໃຈເປັນຫຼັກຜ່ານການປະພຶດວັນນະ–ອາສຣະມ–ອາຈາຣະ; ບໍ່ມີທາງແຍກຕ່າງຫາກ ເພາະຮະຣິແມ່ນອາດມັນຂອງສັດທັງປວງ ດັ່ງນັ້ນການກະທຳທຸກຢ່າງຍ່ອມແຕະຕ້ອງພຣະອົງ. ຈຶ່ງລຽນລຳດັບຈັນຍາເປັນຮູບແບບອາຣາທະນາ: ຫ້າມນິນທາ, ຫ້າມໂກຫຼກ, ຫ້າມວາຈາກໍ່ຄວາມວຸ້ນວາຍ; ບໍ່ປາດຖະນາຄູ່ຄອງ/ຊັບສິນຂອງຜູ້ອື່ນ; ອະຫິງສາ; ຮັບໃຊ້ເທວະ, ທະວິຊະ ແລະຄູບາອາຈານ; ຄິດປະໂຫຍດສາກົນ; ຊຳລະຈາກຣາຄະແລະໂທສະອື່ນໆ. ຕໍ່ມາອະທິບາຍວັນນະທັມ: ພຣາຫມະນະ (ທານ, ຍັດ, ສະວາດະຢາຍ, ກິດໄຟສັກສິດ), ກະສັດຕຣິຍະ (ປົກປ້ອງແລະປົກຄອງ), ໄວສະຍະ (ລ້ຽງງົວ, ຄ້າຂາຍ, ກະສິກຳ), ຊູດຣະ (ທານແລະພິທີໃນເຮືອນ) ພ້ອມຄຸນທັມຮ່ວມ ແລະອາປັດທັມໃນຍາມຄັບຂັນໂດຍບໍ່ໃຫ້ເກີດກັມມະສັງກະຣະ ແລ້ວຈຶ່ງເຊື່ອມໄປສູ່ອາສຣະມະທັມ
Adhyaya 9
चत्वारोऽाश्रमाः — ब्रह्मचर्यादि मोक्षाश्रमपर्यन्तम् (The Four Āśramas as a graded path to mokṣa)
ຫຼັງຈາກວັນນະທຳ ພຣະລຶສີປາຣາຊະຣະໄດ້ຈັດລະບຽບອາສຣົມທຳເປັນຂັ້ນຕອນ. ໃນພຣະຫມະຈັຣຍະ ນັກຮຽນຜູ້ໄດ້ຮັບອຸປະນະຍະຢູ່ກັບຄູໃນກຸຣຸກຸລ ຮັກສາຄວາມບໍລິສຸດ ຮັບໃຊ້ຄູ ຖືວັດ ປະຕິບັດສັນທະຍາອຸປາສະນາຕໍ່ພຣະອາທິດແລະອັກນີ ຮຽນຕາມຄຳສັ່ງເທົ່ານັ້ນ ແລະກິນອາຫານເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ. ເມື່ອຮຽນເວດສຳເລັດແລະຊຳລະໜີ້ຄູ ຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ຄຣະຫັດສະຖະ: ແຕ່ງງານຕາມທຳ ດຳລົງຊີວິດຊອບ ແລະການນັບຖື 5 ປະການ—ບັນພະບຸລຸດດ້ວຍນິວາປະ ເທວະດ້ວຍຍັດຍະ ແຂກດ້ວຍອາຫານແລະການຕ້ອນຮັບ ລຶສີດ້ວຍສະວາດຍາຍະ ແລະປຣະຈາປະຕິດ້ວຍລູກຫຼານ. ຄຣະຫັດສະຖະເປັນຖານຮອງຂອງອາສຣົມອື່ນ; ລະເລີຍແຂກເຮັດໃຫ້ຜົນບຸນບາບກັບກັນ. ເມື່ອແກ່ເຖົ້າ ເຂົ້າວານະປຣະສະຖະ ບຳເນັດຕະປະໃນປ່າ ນັບຖືແຂກ ແລະອົດທົນ ເຜົາຄວາມຜິດພາດ ໄດ້ໂລກອັນຍືນຍົງ. ສຸດທ້າຍ ພິກຂຸ/ປຣິວຣາຊະກະສະລະຊັບສິນແລະໄຕຣະວັກກະ ຖືອະຫິງສາໃນໃຈ‑ຄຳ‑ກາຍ ພັກໃນຊຸມຊົນແຕ່ສັ້ນ ຮັບບິນທະບາດເພື່ອດຳລົງຊີວິດເທົ່ານັ້ນ ແລະລະກາມ‑ໂກຣດ‑ໂລບ. ອາສຣົມໂມກສະສິ້ນສຸດດ້ວຍຍັດຍະພາຍໃນ ແລະຄວາມສະຫງົບດັ່ງໄຟບໍ່ມີເຊື້ອ ນຳໄປສູ່ພຣະຫມະໂລກ.
Adhyaya 10
पुंसां क्रिया-विभागः, संस्काराः, नामकरणम्, विवाहविधानम्
ໃນການສົນທະນາຄູ–ສິດ ໄມເຕຣຍະ ຖາມ ປາຣາຊະຣະ ໃຫ້ອະທິບາຍການແບ່ງປະເພດພິທີກຳຂອງມະນຸດໃຫ້ຄົບຖ້ວນ: ນິຕະ, ໄນມິຕຕິກະ, ແລະ ກາມຍະ. ປາຣາຊະຣະ ເລີ່ມຈາກສັງສະກາຣະຕາມວົງຈອນຊີວິດຕັ້ງແຕ່ ຊາຕະກັມ ພ້ອມທັງ ອາພຍຸດະຍິກະ ສຣາດທະ ເພື່ອຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ; ກຳນົດໃຫ້ເລີ້ຍງພຣາຫມະນະເປັນຈຳນວນຄູ່ ຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ ແລະກ່າວເຖິງການຖວາຍແດ່ເທວະ–ປິຕຣິ ຮວມທັງການຖວາຍປິນຑະແກ່ບັນພະບຸລຸດ ນັນດີມຸຂ. ຕໍ່ມາອະທິບາຍ ນາມະກະຣະນະ ໃນວັນທີ 10, ທ້າຍຊື່ຕາມວັນນະ (śarman/varman/gupta/dāsa) ແລະກົດເສຽງມົງຄົນ. ເນື້ອເລື່ອງດຳເນີນຈາກການຮຽນໃນເຮືອນຄູໄປສູ່ການເຂົ້າຄຣຶຫັດຖະຜ່ານການແຕ່ງງານ ແລະຍັງຍອມຮັບທາງເລືອກອາສຣະມະອື່ນ (ພຣະຫມະຈັຣຍະ, ວານະປຣັສຖະ/ໄວຂານະສະ, ຫຼື ສັນນະຍາສ). ທ້າຍສຸດກ່າວເຖິງຫຼັກເລືອກຄູ່, ເວລາມົງຄົນຕາມຈັນທຣະຄະຕິ, ການແຕ່ງງານ 8 ຮູບແບບ, ເນັ້ນທຳມະຕາມວັນນະ, ຕຳໜິການຜິດປະເວນີ ແລະສັນລະເສີນພັນລະຍາຜູ້ເປັນຄູ່ທາງທຳມະວ່າເປັນຮາກຖານແຫ່ງຜົນອັນໃຫຍ່
Adhyaya 11
गृहस्थस्य सदाचारः: शौच, तर্পण, वैश्वदेव, अतिथिधर्म, भोजन-विधि, संध्योपासन, ऋतु-धर्मः
ໄມເຕຣຍະຖາມເຖິງສະດາຈາຣະຂອງຄະຫັດສະຖາ ເພື່ອໃຫ້ເກີດສະຫວັດດີທັງໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ. ປະຣາຊະຣະອະທິບາຍວ່າ ສະດາຈາຣະແມ່ນບັນທັດຖານທີ່ສາທຸຊົນປະຕິບັດ ອີງອຳນາດປະເພນີຂອງສັບຕະຣິຊິ ແລະ ມະນຸ. ທ່ານເລີ່ມຈາກວິໄນຍາມເຊົ້າ—ໃນພຣະຫມະມຸຫູຣຕະໃຫ້ຄິດພິຈາລະນາ ທັມມະ-ອັດຖະ-ກາມະ ແລ້ວກ່າວກົດຄວາມບໍລິສຸດລະອຽດເລື່ອງຂັບຖ່າຍ ຊຳລະລ້າງ ອາຈະມະນະ ແລະການດູແລຮ່າງກາຍ. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງອາຊີບຕາມວັນນະທັມ, ອາບນ້ຳ, ຕັຣປະນະແກ່ເທວະ-ຣິຊິ-ປິຕຣ, ແລະການໃຫ້ນ້ຳຕາມກາມຍະພ້ອມມົນສະຫວັດດີສາກົນ ເຖິງຂັ້ນອະທິຖານໃຫ້ສັດໃນນະຣົກກໍໄດ້ສະຫງົບ. ຖວາຍອະຣຄະຍະແດ່ພຣະອາທິດພ້ອມສະຕະວະເຊື່ອມແສງອາທິດກັບເຕຊະຂອງວິສນຸ, ຈາກນັ້ນບູຊາໃນເຮືອນ, ອັກນິໂຫຕຣ, ບະລີຕາມທິດ ແລະສຸດທ້າຍເລີ້ຍງ “ສັດທັງປວງ” ໂດຍລະລຶກວ່າຜູ້ໃຫ້ແມ່ນວິສນຸຜູ້ສະຫຼອຍທົ່ວ. ທັມອະຕິຖິເປັນໃຈກາງ—ຄອຍຮັບແຂກ ເຄົາລົບນັກເດີນທາງທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກ ແລະຜົນກຳຂອງການລະເລີຍ. ກົດການກິນກ່າວເຖິງຄວາມສະອາດ ທິດນັ່ງ ລຳດັບລົດຊາດ ນິ່ງງຽບຫ້າຄຳ ແລະຄຳອະທິຖານການຍ່ອຍ—ວິສນຸແມ່ນຜູ້ກິນ ອາຫານ ແລະພະລັງປ່ຽນແປງ. ປິດທ້າຍດ້ວຍສັນທະຍາອຸປາສະນາ, ວິໄສວະເທວະຍາມແລງ, ກົດການນອນ, ແລະຣຶຕຸທັມພ້ອມຂໍ້ຫ້າມໃນວັນປະຣະວະ ແລະການຜິດປະເວນີ
Adhyaya 12
सदाचार-नियमाः: शील, संयम, संग-निषेध, शुचिता, वाणी-नीति, परोपकारः
ພຣະປາຣາຊະຣະ ສືບຕໍ່ສອນແກ່ໄມເຕຣຍະ ໂດຍສະຫຼຸບ “ສະດາຈາຣະ” ໃຫ້ເປັນກົດປະຕິບັດທີ່ໃຊ້ໄດ້ຈິງ: ການສຳລວມຕົນ, ການເລືອກຄົນຄົບ, ແລະຈັນຍາບັນແຫ່ງວາຈາ. ທ່ານກຳຊັບໃຫ້ເຄົາລົບເທວະ, ໂຄ, ພຣາຫມັນ, ສິດທະ, ຜູ້ເຖົ້າ ແລະຄູ; ຮັກສາພິທີສັນທະຍາ ແລະໄຟປະຈຳເຮືອນ; ພ້ອມທັງຈັດລະບຽບຕົນດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງສະອາດ, ສົມຸນໄພ, ເຄື່ອງຄຸ້ມຄອງ, ແລະດອກໄມ້. ຈາກນັ້ນກ່າວຂໍ້ຫ້າມເພື່ອປົກປ້ອງທຳມະ: ບໍ່ລັກແມ່ນແຕ່ຂອງນ້ອຍ, ບໍ່ເວົ້າຫຍາບຫຼືໂກຫກ, ບໍ່ເຜີຍແຜ່ຄວາມຜິດຄົນອື່ນ, ຫຼີກເວັ້ນເມຍຄົນອື່ນ ແລະຄວາມອາຄາດທີ່ບໍ່ຈຳເປັນ, ປະຕິເສດຄົນຊົ່ວ, ແລະຫຼີກສະຖານທີ່/ພຶດຕິກຳອັນອັນຕະລາຍຫຼືບໍ່ບໍລິສຸດ. ມາລະຍາດກາຍ—ຫາວ, ຖົ່ມນ້ຳລາຍ, ກັດເລັບ, ພິທີໂປ່ງ—ເປັນຕົວຊ່ວຍພາຍນອກໃຫ້ໃຈໝັ້ນຄົງ. ເນັ້ນປັນຍາສັງຄົມ: ຫຼີກການທະເລາະ, ເລືອກສາຍສຳພັນທີ່ສົມຄວນ, ແລະຢູ່ໃກ້ຜູ້ປະພຶດດີແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຄາວ. ຈັນຍາວາຈາ: ເວົ້າຄວາມຈິງທີ່ເປັນປະໂຫຍດ; ຖ້າຄວາມຈິງມີແຕ່ເຮັດຮ້າຍ ຄວນນິ່ງ; ແລະເລືອກຄຳທີ່ເປັນປະໂຫຍດແມ່ນແຕ່ບໍ່ນ່າຟັງ. ທ້າຍສຸດຊີ້ວ່າເປົ້າໝາຍຂອງທຳມະຄືການເກື້ອກູນຜູ້ອື່ນດ້ວຍກາຍ-ໃຈ-ວາຈາ ໂດຍສະດາຈາຣະເປັນເສັ້ນທາງທີ່ປົກປ້ອງສັດທັງຫຼາຍ ແລະເຮັດໃຫ້ລະບຽບໂລກທີ່ພຣະວິດສະນຸຄ້ຳຈຸນມັ້ນຄົງ
Adhyaya 13
Nāndīmukha-śrāddha (Prosperity Rites), Preta-kriyā, Aśauca, Ekoddiṣṭa, and Sapiṇḍīkaraṇa Framework
ພາຣາຊະຣະ ສອນໄມເຕຣຍະເຖິງທຳຂອງຄະຫັດ—ເມື່ອລູກຊາຍເກີດ ພໍ່ອາບນ້ຳທັງນຸ່ງຜ້າ (sacaila-snāna) ແລ້ວເຮັດ jātakarma ແລະ śrāddha ມົງຄຸນ Nāndīmukha. ທ່ານອະທິບາຍການນັບຖື dvija ຕາມລຳດັບ ແລະຖວາຍ piṇḍa (ນົມສົ້ມ ເຂົ້າ ໝາກ badara) ໂດຍຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ ຫຼື ທາງເໜືອ ເພື່ອໃຫ້ Pitṛ Nāndīmukha ພໍໃຈ; ເໝາະສຳລັບພິທີເພີ່ມພູນສິຣິ ເຊັ່ນ ແຕ່ງງານ ເຂົ້າເຮືອນ ຕັ້ງຊື່ ໂກນຜົມຄັ້ງທຳອິດ sīmanta ແລະເຫັນເດັກຄັ້ງທຳອິດ. ຕໍ່ມາເປັນພິທີສຳລັບຜູ້ລ່ວງລັບ—ຊຳລະແລະປະດັບຮ່າງ ເຜົາສົບ ອາບນ້ຳຫຼັງເຜົາ ຖວາຍນ້ຳອຸທິດຫັນໜ້າທາງໃຕ້ ປະພຶດສຳລວມ ຖວາຍ piṇḍa ໃຫ້ preta ທຸກມື້ ເລີ້ຍງພຣາຫມະນຕາມວັນກຳນົດ ແລະມີວັນ tilodaka ພິເສດ (1/3/7/9). ວັນທີ 4 ເກັບກະດູກແລະຂີ້ເຖົ່າ ເປັນຈຸດປ່ຽນຂໍ້ຫ້າມຂອງ sapiṇḍa. ພາຣາຊະຣະກຳນົດໄລຍະ aśauca ຕາມ varṇa ອະທິບາຍ ekoddiṣṭa (arghya/pavitraka ອັນດຽວ ບໍ່ເນັ້ນເທວະ) ໃຫ້ປະຕິບັດ 1 ປີ ແລະ sapiṇḍīkaraṇa—ນຳພາຊະນະ preta ໄປລວມກັບພາຊະນະ pitṛ 3 ໃບ ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ຕາຍເຂົ້າສູ່ຖານະບັນພະບຸລຸດ. ທ້າຍສຸດກ່າວເຖິງສິດຜູ້ປະກອບພິທີ (ລູກຊາຍເປັນຕົ້ນ ຕໍ່ມາຍາດພີ່ນ້ອງລວມສາຍແມ່ ແມ່ຍິງ/ຊຸມຊົນ ແລະໜ້າທີ່ກະສັດເມື່ອວົງສາສິ້ນ) ແລະແບ່ງພິທີເປັນ pūrva/madhyama/uttara.
Adhyaya 14
Śrāddha’s Cosmic Reach and Kāla-Nirṇaya (Sacred Timings): Amāvāsyā, Nakṣatra-Yoga, Tīrtha, and Minimum Offerings
ປາຣາຊະຣະ ສອນແກ່ ໄມເຕຣຍະ ວ່າ ພິທີ ສຣາດທະ (śrāddha) ທີ່ເຮັດດ້ວຍສັດທາ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ເຮັດໃຫ້ປິຕຣຶພໍໃຈ ແຕ່ຍັງເຖິງເທວະ, ຣິຊິ, ມະນຸດ, ສັດ ແລະສັດເລື້ອຍຄານ ເນື່ອງຈາກພິທີນີ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນການປົກຄອງອັນສະຫວ່າງໄສຂອງພຣະວິສນຸຜູ້ສະຫຼອງທົ່ວສັບພະສິ່ງ. ຕໍ່ມາທ່ານກ່າວເຖິງ kāla-nirṇaya: ເວລາສຣາດທະເຊັ່ນ ຄຣິສນະ-ຈະຕຸຣດະຊີ/ອະມາວາສະຍາ ທຸກເດືອນ, ອັດຖະກາ, ວະຍະຕີປາຕະ, ອະຍະນະ, ວິສຸວະ, ຄຣາສ, ແລະການໂຄຈອນດາວທີ່ເປັນມົງຄຸນ; ພ້ອມທັງສຣາດທະແກ້ເຄາະເມື່ອມີໂທດດາວ, ຝັນຮ້າຍ, ແລະການເກັບກ່ຽວໃໝ່. ອະມາວາສະຍາບາງຢ່າງທີ່ປະກອບດ້ວຍ ໂຢກະ ແລະ ນັກສັດຕຣະ ພິເສດ ໃຫ້ຄວາມພໍໃຈແກ່ປິຕຣຶຍາວນານຈາກຫຼາຍປີຮອດລະດັບຢຸກ ໂດຍອ້າງຄໍາສອນຂອງ ສະນັດກຸມາຣະ ແກ່ ອິລາ. ໃນບາງບໍລິບົດ ຕິໂລດະກະ (ນ້ໍາຜະສົມງາ) ກໍເປັນສຣາດທະສົມບູນໄດ້; ການອາບນ້ໍາ-ບູຊາທີ່ຕີຣຖະ ເຊັ່ນ ຄັງຄາ, ສະຕະດຣູ, ວິປາຊາ, ສະຣັສວະຕີ, ໄນມິສະ-ໂຄມະຕີ ຊ່ວຍລົບລ້າງໂທດບັນພະບຸລຸດ. ຄໍາຂອງປິຕຣຶເນັ້ນວ່າ ຄວາມຈິງໃຈເຫນືອຊັບສິນ: ຖ້າບໍ່ສາມາດເລີ້ຍງພຣາຫມະນະ ກໍຖວາຍເຂົ້າ, ດັກຊິນານ້ອຍໆ ຫຼື ງາບໍ່ກີ່ເມັດດ້ວຍພັກຕິກໍພໍ; ຍາກຈົນສຸດໆ ໃຫ້ອະທິຖານດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນໃນປ່າ ແລະພາກເພຍ—ເພາະ bhāva ແມ່ນແກ່ນຂອງຜົນພິທີ.
Adhyaya 15
Pātra-Nirṇaya and Ritual Procedure: Who to Feed, Who to Avoid, and Step-by-Step Śrāddha Performance
ໄມເຕຣຍະຖາມວ່າ ຄຸນນະສົມບັດໃດເຮັດໃຫ້ພຣາຫມັນເໝາະເປັນປາຕຣະໃນພິທີສຣາດທະ. ປາຣາຊະຣະກ່າວເຖິງຄຸນສູງ: ຊໍານານເວດ‑ເວດາງຄະ, ວິໄນຊຣໂຕຣິຍະ, ຄວາມໝັ້ນຄົງໃນໂຍຄະ, ແລະຄວາມຊໍານານພິທີກຳ; ພ້ອມທັງຜູ້ທີ່ຮັບໄດ້ຕາມສາຍສຳພັນ/ໜ້າທີ່ ເຊັ່ນ ຣິຕວິຈ, ຫລານຊາຍຝ່າຍເອື້ອຍນ້ອງຍິງ, ຫລານຊາຍຝ່າຍລູກສາວ, ຍາດຝ່າຍເຂີຍ‑ສະໄພ, ລຸງຝ່າຍແມ່, ຍະຕິ/ສັນຍາສີ, ຜູ້ປະຕິບັດປັນຈາກນິ, ສິດ ແລະຜູ້ກະຕັນຍູຕໍ່ພໍ່ແມ່. ຈາກນັ້ນລາວລະບຸຜູ້ຄວນຫຼີກ: ທໍາຮ້າຍມິດ, ບໍ່ບໍລິສຸດ, ຜິດທາງເພດ, ລະເລີຍໄຟບູຊາ/ເວດ, ຂາຍໂສມ, ລັກ, ຈິດຮ້າຍ, ພຣາຫມັນເປັນການຄ້າ, ສອນເພື່ອຄ່າຈ້າງ, ແລະເທວະລະກະ; ພ້ອມເຕືອນໃຫ້ຫ້າມໂກດ ຫ້າມກາມ ແລະຫ້າມຮີບໃນພິທີ. ຂັ້ນຕອນ: ເຊີນວັນທໍາອິດ, ຕ້ອນຮັບດວິຈ/ຍະຕິທີ່ມາບໍ່ຄາດ, ກົດທີ່ນັ່ງ (ຄີ່ສໍາລັບປິຕຣະ, ຄູ່ສໍາລັບເທວະ), ໃຫ້ອາຫານຕາມທິດ (ເທວະທາງຕາເວັນອອກ, ປິຕຣະທາງເໜືອ), ອັຣຄະຍະ (ນ້ໍາຂ້າວບາເລຍໃຫ້ເທວະ; ນ້ໍາງາແບບອະປະສະວະຍະໃຫ້ປິຕຣະ), ໂຮມແກ່ອັກນິກັວຍະວາຫະນ, ໂສມ ແລະໄວວັສວະຕະ, ມັນຕຣະປ້ອງກັນ, ພາວະນາວ່າປິຕຣະສະຖິດໃນກາຍພຣາຫມັນ, ວາງປິນຑະເທິງດັຣພະປາຍຊີ້ທິດໃຕ້ໃກ້ເສດອາຫານ, ໃຫ້ທັກສິນາ, ອ່ານໄວສວະເທວະ ແລະສົ່ງກັບຕາມລໍາດັບ. ທ້າຍສຸດກ່າວເຖິງສິ່ງຊໍາລະ (ດໍາຫິດຣະ, ເວລາກຸຕະປະ, ງາ) ແລະຍົກຍ້ອງຄວາມສະຫງົບແບບໂຍຄີວ່າໃຫ້ຜົນແຮງໃນສຣາດທະ.
Adhyaya 16
श्राद्ध-योग्य द्रव्य, निषेध, तथा गयाश्राद्ध-माहात्म्य (Śrāddha Materials, Prohibitions, and the Glory of Gayā)
ປາຣາຊະຣະສອນໄມເຕຣຍະເກືອບກ່ຽວກັບພິທີ śrāddha ແລະອາຫານບູຊາອັນສັກສິດ (haviṣya) ໂດຍເນັ້ນການຄວບຄຸມຄວາມຢາກຕາມທຳມະ ແລະກ່າວເຖິງເນື້ອທີ່ອະນຸຍາດໃນພິທີບາງຢ່າງ. ທ່ານຍົກຍ້ອງກະຍາ (Gayā) ເປັນ tīrtha ທີ່ໃຫ້ຜົນພິເສດເພື່ອຄວາມອິ່ມໃຈຂອງປິຕຣ (Pitṛ). ບົດນີ້ລາຍລະອຽດທັນຍາຫານ ແລະຜະລິດຜົນທີ່ເໝາະສຳລັບ śrāddha ພ້ອມຂໍ້ຫ້າມ: ຜົນຮັບຄັ້ງທຳອິດທີ່ບໍ່ທັນຊຳລະ (agra-yāṇa), ຖົ່ວບາງຊະນິດ, ຜັກ/ເຄື່ອງປຸງບາງຢ່າງ, ອາຫານສີແດງ, ເຣຊິນ, ເກືອຫຍາບ, ນ້ຳທີ່ບໍ່ເໝາະ, ແລະນົມບາງປະເພດ. ປາຣາຊະຣະເຕືອນວ່າ aśauca, ຊ່ວງມີປະຈຳເດືອນ/ຫຼັງຄອດ, ຫຼືຜູ້ຮ່ວມທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດ ຈະເຮັດໃຫ້ພິທີເສຍຜົນ ແລະ “ພະໂພກ” ຂອງປິຕຣຖືກເບື້ອນໄປ. ເນັ້ນ śraddhā, ສະຖານທີ່ທີ່ຖືກຕ້ອງ, ແລະວິທີປ້ອງກັນເຊັ່ນ ໂປຍງາເພື່ອຂັບໄລ່ອຸປະສັກ. ທ້າຍສຸດກ່າວວ່າ ການຖວາຍດ້ວຍຄວາມເຊື່ອມັ້ນ ແລະເອີ້ນນາມສາຍຕະກູນ ຈະກາຍເປັນອາຫານແທ້ຂອງປິຕຣ ແລະຍົກຄາຖາບັນພະບຸລຸດທີ່ກ່ຽວກັບ Ikṣvāku ພ້ອມຄວາມປາຖະໜາໃຫ້ມີລູກຫຼານໄປຖວາຍ piṇḍa ທີ່ Gayā.
Adhyaya 17
नग्न-परिभाषा तथा देव-स्तोत्रपूर्वक मायामोह-उत्पत्ति (Defining ‘Nagna’ and the Devas’ Hymn Leading to Māyāmoha)
ພຣະປາຣາຊະຣະ ສະຫຼຸບຄຳສອນສະດາຈາຣະທີ່ສືບວ່າມາຈາກອຸຣະວະ ໃຫ້ແກ່ພຣະຣາຊາສະກະຣະ ແລະເຕືອນໄມເຕຣຍະວ່າ ການລະເມີດຄວາມປະພຶດຖືກຕ້ອງບໍ່ນຳມາມົງຄຸນແທ້. ໄມເຕຣຍະຈຶ່ງຖາມເລື່ອງ ‘ນັກນະ’ ວ່າໃຜເອີ້ນວ່າເປືອຍ ແລະໂດຍການປະພຶດແນວໃດ. ປາຣາຊະຣະຕອບວ່າ ເຄື່ອງປົກຄຸມຂອງດວິຊະແທ້ໆ ແມ່ນວິດສາມ (ຣິກ–ຢະຈຸສ–ສາມັນ); ການລະທິ້ງນັ້ນແມ່ນຄວາມເປືອຍແທ້ ແລະບາບ. ຕໍ່ມາທ່ານອ້າງສາຍຖ່າຍທອດເກົ່າ (ວະສິດຖະເຖິງພີສະມະ) ເລົ່າສົງຄາມເທວະ–ອະສຸຣະ: ເທວະພ່າຍແລ້ວໄປບຳເພັນຕະປະທີ່ຝັ່ງເໜືອຂອງທະເລນ້ຳນົມ ແລະຂັບສະໂຕຕຣະສັນລະເສີນພຣະວິສນຸ; ໃນບົດນັ້ນຍືນຢັນພຣະອົງເປັນທາດ, ອິນທຣີຍະພາຍໃນ, ເທວະຕາ, ກາລ, ປຣະລະຍະ ແລະເຫດເຫນືອຄຸນລັກສະນະທັງປວງ ເປັນເຫດແຫ່ງເຫດ. ພຣະວິສນຸພໍໃຈຈຶ່ງປາກົດ ແລະປ່ອຍ ‘ມາຍາໂມຫະ’ ເພື່ອຫຼອກດາຍຕະໃຫ້ອອກນອກທາງວິດ ເຮັດໃຫ້ລະບຽບທຳກັບຄືນມາຕັ້ງມັ່ນອີກຄັ້ງ.
Adhyaya 18
मायामोह-प्रवर्तन, वेदमार्ग-बहिष्कार, तथा पाषण्ड-संसर्ग-दोषः (Māyāmoha’s Delusion, Rejection of the Vedic Path, and the Fault of Heretical Association)
ພາຣາຊະຣະເລົ່າວ່າ ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳນະຣະມະດາ ມາຍາໂມຫະເຂົ້າໄປຫາພວກໄທຕະຍະ ໂດຍປອມໂຕເປັນນັກບວດ—ຄັ້ງທຳອິດເປືອຍກາຍ ໂກນຫົວ ປະດັບຂົນນົກຢູງ; ຕໍ່ມານຸ່ງຜ້າສີແດງ—ແລ້ວໃຊ້ເຫດຜົນຫຼາຍດ້ານຊັກຈູງໃຫ້ລະທິ້ງຕຣະຍີທຳແຫ່ງພຣະເວດ. ລາວສ້າງຄວາມຄຸມເຄືອ ເອີ້ນສິ່ງດຽວກັນວ່າ ທຳ/ອະທຳ ຈິງ/ບໍ່ຈິງ ຈົນໄທຕະຍະລະທິ້ງສັດມາຣະຄະ ແລະແຜ່ລັດທິນອກຮີດທີ່ດ່າພຣະເວດ ເທວະ ຍັດ ແລະທະວິຊ. ເມື່ອພວກເຂົາຫຼົງທາງ ເທວະທັງຫຼາຍກໍກັບມາຮົບ ແລະຊະນະ. ຕໍ່ມາພາຣາຊະຣະຈັດຄວາມໝາຍ ‘ນັກນະ’ ວ່າເປັນຜູ້ລະທິ້ງລະບຽບວັນນາສຣະມະ ເຊັ່ນ ສະລະໂລກໂດຍຂ້າມຂັ້ນ ແລະລະເລີຍນິດຍະກັມ; ທ່ານເຕືອນໂທດແຫ່ງການຄົບຫາ—ຄວາມສະນິດ ການກິນຮ່ວມ ແລະການສົນທະນາ—ທີ່ນຳຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດ ແມ່ນແຕ່ເຫັນກໍຂັດຂວາງສຣາດທະ. ເພື່ອຊີ້ອັນຕະລາຍຂອງການສົນທະນາກັບພາສັນດະ ຈຶ່ງເລົ່າເລື່ອງພຣະຣາຊາຊະຕະທະນຸ ທີ່ຕົກໄປເກີດເປັນສັດເພາະເວົ້າກັບຄົນນອກຮີດຂະນະອົດອາຫານ ແລະການບໍລິສຸດຄືນດ້ວຍການລະລຶກ ການດຳເນີນຕາມທຳ ແລະການອາບນ້ຳອະວະພຣຶຖະໃນອັດສະວະເມດ. ທ້າຍບົດສັ່ງໃຫ້ຫຼີກລ້ຽງພາສັນດິນຢ່າງເຂັ້ມງວດ ໂດຍສະເພາະໃນເວລາປະກອບພິທີ ເພື່ອຮັກສາບຸນແລະພະລັງແຫ່ງທຳ
Frequently Asked Questions
Amsha 3 explains the Manvantara framework of cosmic governance—Manu, Indra, deva-gaṇas, Saptarṣis, and royal lineages—across fourteen Manvantaras, and then describes how Viṣṇu repeatedly becomes Vedavyāsa to divide and preserve the Veda in recurring Dvāpara ages.
It presents Viṣṇu as the all-pervading reality whose śakti sustains the worlds, and explicitly declares that all offices—devas, Manus, Saptarṣis, Manu’s sons, and Indra—are Viṣṇu’s vibhūtis. Viṣṇu is thus both the immanent ground and the governing intelligence behind cosmic order.
There are fourteen Manvantaras in a kalpa; when these are completed, the kalpa reaches its full measure (connected with a thousand yuga-cycles), followed by a night of equal duration and cosmic dissolution before creation resumes.
Because the entire universe is ‘entered’ and pervaded by His power; the name is derived from the root viś (“to enter/pervade”), indicating His all-pervasive immanence.
Read Vishnu Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.