Adhyaya 9

Verse 1

तस्मिन् रासभदैतेये सानुगे विनिपातिते सेव्यं गोगोपगोपीनां रम्यं तालवनं बभौ

ເມື່ອໄດຕະຍະຮູບລານັ້ນຖືກປາບລົງພ້ອມພວກພ້ອມພັນ, ປ່າຕາລະວະນະອັນງາມກໍກາຍເປັນສະຖານທີ່ປອດໄພ ເໝາະແກ່ການຊົມຊື່ນຂອງພວກໂກປາ, ຝູງງົວ ແລະ ໂກປີ.

Verse 2

ततस् तौ जातहर्षौ तु वसुदेवसुताव् उभौ हत्वा धेनुकदैतेयं भाण्डीरवटम् आगतौ

ຕໍ່ມາ ບຸດທັງສອງຂອງວະສຸເທວະມີໃຈຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ; ຫຼັງຈາກປາບໄດຕະຍະເທນຸກະແລ້ວ ພວກເຂົາໄດ້ມາຮອດພານຑີຣະວະຕະ ຕົ້ນໄທອັນສັກສິດ.

Verse 3

क्ष्वेलमानौ प्रगायन्तौ विचिन्वन्तौ च पादपान् चारयन्तौ च गा दूरे व्याहरन्तौ च नामभिः

ພວກເຂົາຫຼິ້ນຢ່າງຮ່າເຮີງ ພ້ອມຮ້ອງເພງດັງໆ ເດີນຊົມຕົ້ນໄມ້; ຕ້ອນຝູງງົວໄປໄກໃຫ້ກິນຫຍ້າ ແລ້ວເອີ້ນກັບດ້ວຍຊື່ຂອງມັນ.

Verse 4

निर्योगपाशस्कन्धौ तौ वनमालाविभूषितौ शुशुभाते महात्मानौ बालशृङ्गाव् इवर्षभौ

ທັງສອງມະຫາວິນຍານແບກເຊືອກແອກໄວ້ເທິງບ່າ ແລະປະດັບດ້ວຍພວງດອກໄມ້ປ່າ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງງົວໜຸ່ມສອງຕົວທີ່ຂອງງອກໃໝ່

Verse 5

सुवर्णाञ्जनचूर्णाभ्यां तौ तदा रुषिताम्बरौ महेन्द्रायुधसंयुक्तौ श्वेतकृष्णाव् इवाम्बुदौ

ແລ້ວທັງສອງຜູ້ນຸ່ງຜ້າທີ່ເປື້ອນຜົງຄຳແລະຂີ້ຕາດຳ ປາກົດດ້ວຍຄວາມໂກດ ດັ່ງເມກຄູ່—ຂາວໜຶ່ງ ດຳໜຶ່ງ—ຜູກກັບຄັນສອນຂອງອິນທຣາຄືຟ້າຜ່າ

Verse 6

चेरतुर् लोकसिद्धाभिः क्रीडाभिर् इतरेतरम् समस्तलोकनाथानां नाथभूतौ भुवं गतौ

ທັງສອງໄດ້ຫຼິ້ນລີລາອັນໂດງດັງໃນທົ່ວໂລກກັນແລະກັນ; ແລະເມື່ອເປັນທີ່ພຶ່ງແກ່ເຈົ້າແຫ່ງທຸກພົບແລ້ວ ກໍເດີນຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ

Verse 7

मनुष्यधर्माभिरतौ मानयन्तौ मनुष्यताम् तज्जातिगुणयुक्ताभिः क्रीडाभिश् चेरतुर् वनम्

ພວກທ່ານທັງສອງຍິນດີໃນທຳຂອງມະນຸດ ແລະໃຫ້ກຽດແກ່ຄວາມເປັນມະນຸດ; ຈຶ່ງພາກັນທ່ອງປ່າ ພ້ອມລີລາທີ່ເໝາະກັບຄຸນລັກສະນະແລະຈາຣີດຂອງມະນຸດນັ້ນ

Verse 8

ततश् चान्दोलिकाभिश् च नियुद्धैश् च महाबलौ व्यायामं चक्रतुस् तत्र क्षेपणीयैस् तथाश्मभिः

ຕໍ່ມາ ຜູ້ມີພະລັງຫຼາຍທັງສອງໄດ້ຝຶກກຳລັງຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ບາງຄັ້ງດ້ວຍການຫຼິ້ນຊິງຊ້າ, ບາງຄັ້ງດ້ວຍການປະລອງປະຊິດ, ແລະຍັງຂວ້າງອາວຸດທີ່ໃຊ້ຂວ້າງກັບກ້ອນຫີນ

Verse 9

तल्लिप्सुर् असुरस् तत्र ह्य् उभयो रममाणयोः आजगाम प्रलम्बाख्यो गोपवेषतिरोहितः

ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະຈັບພຣະອົງ ໃນຂະນະທີ່ທັງສອງຝ່າຍກຳລັງສະໜຸກໃນການຫຼິ້ນ ອະສູນາມປຣະລຳບະໄດ້ມາທີ່ນັ້ນ ໂດຍປິດບັງຕົນໃນຮູບເດັກລ້ຽງງົວ

Verse 10

सो ऽवगाहत निःशङ्कस् तेषां मध्यम् अमानुषः मानुषं वपुर् आस्थाय प्रलम्बो दानवोत्तमः

ແລ້ວອະມະນຸດນັ້ນ—ປຣະລຳບະ ຜູ້ເລີດໃນຫມູ່ດານະວະ—ໂດຍບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ ແລະບໍ່ມີຄວາມຢ້ານ ໄດ້ແຊກເຂົ້າໄປກາງພວກເຂົາ ໂດຍຮັບຮູບມະນຸດ

Verse 11

तयोश् छिद्रान्तरप्रेप्सुर् अविषह्यम् अमन्यत कृष्णं ततो रौहिणेयं हन्तुं चक्रे मनोरथम्

ເພື່ອຊອກຫາຊ່ອງໂຫວ່ຕໍ່ທັງສອງ ລາວເຫັນວ່າ ພຣະກຣິດສະນະ ບໍ່ອາດຕ້ານທານໄດ້ເລີຍ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຕັ້ງໃຈຈະຂ້າ ຣາວຫິນເນຍະ (ພຣະພະລະຣາມ)

Verse 12

हरिणाक्रीडनं नाम बालक्रीडनकं ततः प्रकुर्वन्तो हि ते सर्वे द्वौ द्वौ युगपद् उत्पतन्

ຕໍ່ມາພວກເຂົາເລີ່ມເກມເດັກນ້ອຍທີ່ເອີ້ນວ່າ “ຫຣິນະ-ກຣີດາ” ໂດຍຈັບຄູ່ສອງຕໍ່ສອງ ແລະກະໂດດຂຶ້ນພ້ອມກັນ

Verse 13

श्रीदाम्ना सह गोविन्दः प्रलम्बेन तथा बलः गोपालैर् अपरैश् चान्ये गोपालाः सह पुप्लुवुः

ໂຄວິນດະຢູ່ກັບ ສຣີດາມັນ ແລະ ພຣະພະລະ (ພະລະຣາມ) ຢູ່ກັບ ປຣະລຳບະ; ສ່ວນເດັກລ້ຽງງົວອື່ນໆ ກໍຢູ່ກັບພວກພ້ອມຂອງຕົນ—ທັງໝົດກະໂດດຫຼິ້ນດ້ວຍຄວາມຍິນດີ

Verse 14

श्रीदामानं ततः कृष्णः प्रलम्बं रोहिणीसुतः जितवान् कृष्णपक्षीयैर् गोपैर् अन्ये पराजिताः

ຕໍ່ມາ ພຣະກຣິດສະນະໄດ້ຊະນະສຣີດາມັນ ແລະ ພຣະບະລະຣາມ ບຸດແຫ່ງໂຣຫິນີ ໄດ້ຊະນະປຣະລັມບະ; ບັນດາໂກປຝ່າຍພຣະກຣິດສະນະກໍຊະນະຜູ້ອື່ນໆ. ໃນກິລາຂອງໂກປນັ້ນ ຝ່າຍພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍມີໄຊ.

Verse 15

ते वाहयन्तस् त्व् अन्योन्यं भाण्डीरस्कन्धम् एत्य वै पुनर् निववृतुः सर्वे ये ये तत्र पराजिताः

ພວກເຂົາຜັດກັນແບກກັນໄປຈົນເຖິງລໍາຕົ້ນສູງຂອງຕົ້ນພານດີຣະ; ແລະຜູ້ທີ່ແພ້ຢູ່ນັ້ນທັງໝົດກໍຖອຍກັບໄປອີກຄັ້ງ

Verse 16

संकर्षणं तु स्कन्धेन शीघ्रम् उत्क्षिप्य दानवः न तस्थौ प्रजगामैव सचन्द्र इव वारिदः

ແຕ່ດານະວະໄດ້ຍົກສັງກະຣະຊະນະຂຶ້ນບ່າຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະບໍ່ຢຸດຢູ່ນັ້ນ; ລາວເຄື່ອນຈາກໄປທັນທີ ດັ່ງເມກທີ່ພາຈັນທຣາລ່ອງຜ່ານຟ້າ

Verse 17

असहन् रौहिणेयस्य स भारं दानवोत्तमः ववृधे सुमहाकायः प्रावृषीव बलाहकः

ເມື່ອທົນນໍ້າໜັກຂອງຣາວຫິນີຍະ (ພຣະບະລະຣາມ) ບໍ່ໄຫວ ດານະວະຜູ້ເລີດນັ້ນກໍຂະຫຍາຍກາຍເປັນຮ່າງໃຫຍ່ມະຫາສານ ດັ່ງເມກລະດູຝົນ

Verse 18

संकर्षणस् तु तं दृष्ट्वा दग्धशैलोपमाकृतिम् स्रग्दामलम्बाभरणं मुकुटाटोपिमस्तकम्

ແຕ່ສັງກະຣະຊະນະເຫັນເຂົາ—ຮ່າງດັ່ງພູທີ່ຖືກໄຟເຜົາ, ປະດັບດ້ວຍພວງມາລາ ແລະເຄື່ອງປະດັບຫ້ອຍລົງ, ຫົວສວມມົງກຸດສູງ—ແລ້ວຈ້ອງພິຈາລະນາຮູບອັນນ່າຢ້ານນັ້ນຢ່າງສະຫງົບ

Verse 20

कृष्ण कृष्ण ह्रियाम्य् एष पर्वतोदग्रमूर्तिना केनापि पश्य दैत्येन गोपालछद्मरूपिणा

“ກຣິດສະນະ! ກຣິດສະນະ! ຂ້າຖືກພາໄປ—ເບິ່ງ! ອະສູນຕົນໜຶ່ງປອມໂຕເປັນຄົນລ້ຽງງົວ ຮ່າງສູງຊັນດັ່ງຍອດພູ ກຳລັງອຸ້ມຂ້າໄປ”

Verse 21

यद् अत्र साम्प्रतं कार्यं मया मधुनिषूदन तत् कथ्यतां प्रयात्य् एष दुरात्मातित्वरान्वितः

ໂອ ມະທຸສູດະນະ ຂໍໃຫ້ບອກວ່າຂ້າຄວນເຮັດຫຍັງໃນຕອນນີ້; ເພາະຜູ້ໃຈຊົ່ວນັ້ນກຳລັງຈາກໄປດ້ວຍຄວາມຮີບຮ້ອນຢ່າງຫນັກ।

Verse 22

तम् आह रामं गोविन्दः स्मितभिन्नौष्ठसंपुटः महात्मा रौहिणेयस्य बलवीर्यप्रमाणवित्

ແລ້ວ ໂກວິນດະ ໄດ້ກ່າວກັບ ຣາມະ ໂດຍຍິ້ມອ່ອນໆ ໃຫ້ຮິມຝີປາກແຍກອອກ. ພຣະອົງຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ຜູ້ຮູ້ຂະໜາດແຫ່ງກຳລັງແລະວິລະພາບຂອງ ຣາວຫິເນຍ ໄດ້ກ່າວດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈ

Verse 23

किम् अयं मानुषो भावो व्यक्तम् एवावलम्ब्यते सर्वात्मन् सर्वगुह्यानां गुह्यगुह्यात्मना त्वया

ນີ້ຈະເປັນແຕ່ພາວະຂອງມະນຸດໄດ້ແນວໃດ—ພຣະອົງຈະພຶ່ງພາແຕ່ສິ່ງທີ່ປາກົດໄດ້ແນວໃດ? ໂອ ອາດມັນແຫ່ງສັບພະສິ່ງ ພຣະອົງແມ່ນຄວາມລຶກລັບທີ່ລຶກລັບທີ່ສຸດ ດຳລົງເປັນຄວາມລັບອັນໃນສຸດໃນຄວາມລັບນັ້ນເອງ

Verse 24

स्मराशेषजगन्नाथ कारणं कारणाग्रजम् आत्मानम् एकं तद्वच् च जगत्य् एकार्णवे च यत्

ຈົ່ງລະລຶກເຖິງພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັບພະໂລກ—ຜູ້ເປັນເຫດແຫ່ງເຫດທັງປວງ ຜູ້ຢູ່ກ່ອນເຫດທັງຫມົດ—ອາດມັນອັນເອກ. ເພາະເມື່ອປຣະລະຍະມາຮອດ ໂລກທັງປວງກາຍເປັນທະເລດຽວ ພຣະອົງນັ້ນເທົ່ານັ້ນຍັງຄົງເປັນໜຶ່ງດຽວ

Verse 25

किं न वेत्सि यथाहं च त्वं चैकं कारणं भुवः भारावतारणार्थाय मर्त्यलोकम् उपागतौ

ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ບໍ່ວ່າ ເຈົ້າແລະເຮົາແມ່ນເຫດສູງສຸດອັນດຽວຂອງໂລກ? ເຮົາລົງມາສູ່ໂລກມະນຸດເພື່ອຍົກພາລະຂອງແຜ່ນດິນ.

Verse 26

नभः शिरस् ते ऽम्बुमयी च मूर्तिः पादौ क्षितिर् वक्त्रम् अनन्त वह्निः सोमो मनस् ते श्वसितं समीरो दिशश् चतस्रो ऽव्यय बाहवस् ते

ຟ້າເປັນສີສະຂອງພຣະອົງ ແລະຮູບກາຍຂອງພຣະອົງເປັນດັ່ງນ້ຳ; ແຜ່ນດິນເປັນພຣະບາດ ແລະປາກແມ່ນໄຟອັນບໍ່ມີຂອບ. ຈັນທຣາເປັນພຣະຈິດ ລົມເປັນລົມຫາຍໃຈ; ແລະສີ່ທິດ—ໂອ ຜູ້ບໍ່ເສື່ອມ—ແມ່ນແຂນອັນອະມະຕະຂອງພຣະອົງ

Verse 27

सहस्रवक्त्रो हि भवान् महात्मा सहस्रहस्ताङ्घ्रिशरीरभेदः सहस्रपद्मोद्भवयोनिर् आद्यः सहस्रशस् त्वां मुनयो गृणन्ति

ໂອ ພຣະອົງຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່! ພຣະອົງມີໃບໜ້ານັບພັນ ແລະມີຮູບຫຼາຍປະການພ້ອມມືແລະຕີນນັບບໍ່ຖ້ວນ. ພຣະອົງແມ່ນຕົ້ນກຳເນີດດັ່ງເດີມ ຈາກພຣະອົງເກີດໂລກນັບພັນດັ່ງດອກບົວ; ດັ່ງນັ້ນມຸນີຈຶ່ງສັນລະເສີນພຣະອົງນັບພັນວິທີ

Verse 28

दिव्यं हि रूपं तव वेत्ति नान्यो देवैर् अशेषैर् अवताररूपम् तवार्च्यते वेत्सि न किं यद् अन्ते त्वय्य् एव विश्वं लयम् अभ्युपैति

ແທ້ຈິງ ບໍ່ມີໃຜອື່ນຮູ້ແຈ້ງຮູບທິບຂອງພຣະອົງ—ຮູບທີ່ເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງການອະວະຕານ ແມ່ນແຕ່ແກ່ເທວະທັງປວງ. ພຣະອົງຖືກບູຊາ; ແຕ່ໃຜຈະຮູ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນວ່າ ໃນບັ້ນປາຍ ຈັກກະວານທັງໝົດລະລາຍເຂົ້າສູ່ພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວ ແລະພັກພິງສຸດທ້າຍໃນພຣະອົງ

Verse 29

त्वया धृतेयं धरणी बिभर्ति चराचरं विश्वम् अनन्तमूर्ते कृतादिभेदैर् अज कालरूपो निमेषपूर्वो जगद् एतद् अत्सि

ໂອ ພຣະວິສນຸຜູ້ມີຮູບອັນບໍ່ມີຂອບ! ເພາະພຣະອົງຄ້ຳຈຸນ ແຜ່ນດິນຈຶ່ງສາມາດຮັບໂລກທັງທີ່ເຄື່ອນແລະບໍ່ເຄື່ອນ. ໂອ ຜູ້ບໍ່ເກີດ! ພຣະອົງເປັນຮູບແຫ່ງເວລາ ແລະໂດຍການແບ່ງຍຸກເລີ່ມຈາກກຣິຕະ ພຣະອົງວັດຄ່າຂອງຂະນະ; ແລະໃນທ້າຍທີ່ສຸດ ພຣະອົງກໍກືນໂລກທັງໝົດນີ້

Verse 30

अत्तं यथा वाडववह्निनाम्बु हिमस्वरूपं परिगृह्य कास्तम् हिमाचले भानुमतो ऽंशुसङ्गाज् जलत्वम् अभ्येति पुनस् तद् एव

ດັ່ງນ້ຳທີ່ຖືກໄຟວາດະວະໃຕ້ທະເລກືນໄປ ແລ້ວກາຍເປັນນ້ຳແຂງອັນແຂງກະດ້າງຢູ່ເທິງຫິມາລະຍະ ແຕ່ເມື່ອຖືກແສງຕາເວັນກໍກັບເປັນນ້ຳເຫມືອນເກົ່າ; ສິ່ງທີ່ແປສະພາບກໍກັບຄືນສູ່ສະພາບແທ້ດ້ວຍເຫດອັນຖືກຕ້ອງ.

Verse 31

एवं त्वया संहरणे ऽत्तम् एतज् जगत् समस्तं पुनर् अप्य् अवश्यम् तथैव सर्गाय समुद्यतस्य जगत्त्वम् अभ्येत्य् अनुकल्पम् ईश

ດັ່ງນັ້ນ ໃນການປະລັຍ ຈັກກະວານທັງໝົດຖືກພຣະອົງດຶງກັບແລະກືນຮວມໄວ້ແນ່ນອນ; ແລະເມື່ອພຣະອົງລຸກຂຶ້ນເພື່ອການສ້າງອີກຄັ້ງ ມັນກໍກັບຄືນສູ່ສະພາບ ‘ເປັນໂລກ’ ປາກົດຕາມລຳດັບອັນຄວນ, ໂອ ພຣະເຈົ້າ।

Verse 32

भवान् अहं च विश्वात्मन्न् एकम् एव हि कारणम् जगतो ऽस्य जगत्य् अर्थे भेदेनावां व्यवस्थितौ

ໂອ ວິນຍານແຫ່ງສາກົນ, ພຣະອົງແລະຂ້າພະເຈົ້າແທ້ຈິງເປັນເຫດດຽວກັນຂອງໂລກນີ້; ແຕ່ເພື່ອປະໂຫຍດແຫ່ງໂລກ—ການແຜ່ຂະຫຍາຍແລະການປົກຄອງ—ພວກເຮົາຈຶ່ງຕັ້ງຢູ່ປານກັບແຕກຕ່າງກັນ।

Verse 33

तत् स्मर्यताम् अमेयात्मंस् त्वयात्मा जहि दानवम् मानुष्यम् एवावलम्ब्य बन्धूनां क्रियतां हितम्

ຈົ່ງລະລຶກເຖິດ ໂອ ຜູ້ມີອາຕະມັນຫາປະມານບໍ່ໄດ້: ດ້ວຍອາຕະມັນຂອງຕົນ ຈົ່ງປາບໄດຕະຍະນັ້ນ. ຈົ່ງອາໄສແຕ່ຮູບມະນຸດ ແລະເຮັດສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດແກ່ຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ।

Verse 34

इति संस्मारितो विप्र कृष्णेन सुमहात्मना विहस्य पीडयाम् आस प्रलम्बं बलवान् बलः

ໂອ ພຣາຫມັນ, ເມື່ອພຣະກຣິດສະນະຜູ້ມະຫາອາຕະມັນໄດ້ເຕືອນດັ່ງນີ້ ບະລະ (ບະລາຣາມ) ຜູ້ມີພະລັງຫຼາຍກໍຫົວເຮາະ ແລະເລີ່ມບີບຄັ້ນທຳທຸກແກ່ປຣະລັມບະ

Verse 35

मुष्टिना चाहनन् मूर्ध्नि कोपसंरक्तलोचनः तेन चास्य प्रहारेण बहिर् याते विलोचने

ດ້ວຍດວງຕາທີ່ແດງກ່ຳດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນ, ພະບາລາມໄດ້ໃຊ້ກຳປັ້ນທຸບຫົວຂອງມັນ; ແລະ ດ້ວຍແຮງຕີັ້ນ, ຕາຂອງມັນຈຶ່ງຫລຸດອອກມາ.

Verse 36

स निष्कासितमस्तिष्को मुखाच् छोणितम् उद्वमन् निपपात महीपृष्ठे दैत्यवर्यो ममार च

ກະໂຫຼກຫົວຂອງມັນແຕກ ແລະ ສະໝອງໄຫຼອອກມາ, ປາກຮາກເລືອດອອກມາ, ຍັກຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນລົ້ມລົງພື້ນດິນ ແລະ ຕາຍໄປ.

Verse 37

प्रलम्बं निहतं दृष्ट्वा बलेनाद्भुतकर्मणा प्रहृष्टास् तुष्टुवुर् गोपाः साधु साध्व् इति चाब्रुवन्

ເມື່ອເຫັນປະລຳບະຖືກຂ້າໂດຍພະບາລາມ ຜູ້ມີການກະທຳອັນໜ້າອັດສະຈັນ, ເຫຼົ່າຄົນລ້ຽງງົວຕ່າງກໍດີໃຈ ແລະ ຍ້ອງຍໍເພິ່ນວ່າ "ສາທຸ! ສາທຸ!" (ດີແລ້ວ! ດີແລ້ວ!).

Verse 38

संस्तूयमानो गोपैस् तु रामो दैत्ये निपातिते प्रलम्बे सह कृष्णेन पुनर् गोकुलम् आययौ

ຫຼັງຈາກຍັກປະລຳບະຖືກຂ້າ ແລະ ໄດ້ຮັບຄຳຍ້ອງຍໍຈາກເຫຼົ່າຄົນລ້ຽງງົວ, ພະບາລາມ ພ້ອມດ້ວຍພະກິດສະນະ ກໍກັບຄືນສູ່ ໂກກຸນ.