Adhyaya 32

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततस्तेषु प्रयातेषु देवदेवेष्वसौ मुनिः । शतवर्षाणि तत्रस्थस्तपसे प्रस्थितो द्विजः

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ເມື່ອເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ເດີນທາງໄປແລ້ວ ມຸນີນັ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະດວິຊະໄດ້ເລີ່ມຕະປະສະຍາ ຄົບຮ້ອຍປີ.

Verse 2

आश्रमादुत्तरात्तस्माद्दिव्यां दिशमथो त्तराम् । सुभद्रापि महाभागा तस्य या परिचारिका

ຈາກດ້ານເໜືອຂອງອາສຣົມນັ້ນ ໄປສູ່ທິດເໜືອອັນເທວະດາ ນາງສຸພັດຣາ ຜູ້ມີວາສະນາ ຜູ້ເປັນຜູ້ປະຄອງຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ ກໍໄດ້ຫັນໄປເຊັ່ນກັນ.

Verse 3

अस्त्रादानेऽसमर्था सा ऋषिं प्रोवाच भामिनी । नाहं नेतुं समर्थास्मि शस्त्राण्यालभ्य पाणिना

ນາງບໍ່ສາມາດມອບອາວຸດໄດ້ ນາງຜູ້ໃຈຮ້ອນນັ້ນໄດ້ກ່າວກັບລືສີວ່າ: “ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດຂົນອາວຸດເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ ແມ່ນແຕ່ຈັບມັນໄວ້ໃນມືກໍຕາມ.”

Verse 4

जलेन सह तद्वीर्यं पीतवान्स ऋषिस्ततः । आत्मसंस्थानि सर्वाणि दिव्यान्यस्त्राण्यसौ मुनिः । कारयित्वोत्तरामाशां जगाम तपसां निधिः

ແລ້ວລືສີນັ້ນໄດ້ດື່ມພະລັງນັ້ນພ້ອມກັບນ້ຳ. ມຸນີຜູ້ເປັນຄັງແຫ່ງຕະປະສະຍາ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ອາວຸດທິບທັງປວງສະຖິດຢູ່ໃນຕົນ ແລ້ວຈຶ່ງເດີນທາງໄປທາງເໜືອ.

Verse 5

गंगाधरं शुक्लतनुं सर्प्पैराकीर्णविग्रहम् । शिववत्सुखदं पुंसामपश्यत्स हिमाचलम्

ທ່ານໄດ້ເຫັນພູຫິມາລະຍະ—ຜູ້ຖືຄອງແມ່ນ້ຳຄັງຄາ, ກາຍຂາວຜ່ອງ, ຮ່າງກາຍປະດັບດ້ວຍງູ—ຜູ້ປະທານຄວາມສຸກແກ່ມະນຸດ ດັ່ງພຣະສິວະເອງ.

Verse 6

तथाश्रमं ददर्शोच्चैरश्वत्थैः परिपालितम् । चंद्रभागोपकंठस्थं समित्पुष्पकुशान्वितम्

ແລ້ວທ່ານໄດ້ເຫັນອາສຣົມໜຶ່ງ ທີ່ຖືກປົກປ້ອງດີໂດຍຕົ້ນອັສວັດຖະສູງໃຫຍ່ ຕັ້ງຢູ່ຂ້າງຝັ່ງແມ່ນ້ຳຈັນດຣະພາກາ ແລະມີໄມ້ຟືນສັກສິດ ດອກໄມ້ ກັບຫຍ້າກຸສະພ້ອມພຽງ.

Verse 7

स तस्मिन्मुनिशादूलो ह्यवसन्मुनिभिः सह । सुभद्रया च संयुक्तश्चंद्रश्चंद्रिकया यथा

ພະມຸນີຜູ້ດຸດັ່ງເສືອໃນຫມູ່ລະສີ ໄດ້ພັກອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນກັບບັນດາມຸນີອື່ນໆ ໂດຍມີສຸພັດຣາຄຽງຄູ່ ດັ່ງດວງຈັນຄຽງຄູ່ກັບແສງຈັນ.

Verse 8

एकदा वसतस्तस्य सुभद्रा परिचारिका । स्नानार्थं यातुमारब्धा चतुर्थेऽह्नि रजस्वला

ຄັ້ງໜຶ່ງ ໃນຂະນະທີ່ທ່ານພັກຢູ່ນັ້ນ ສຸພັດຣາ ຜູ້ປະຄອງຮັບໃຊ້ ໃນມື້ທີ່ສີ່ແຫ່ງຄາບປະຈຳເດືອນ ໄດ້ເລີ່ມອອກໄປເພື່ອອາບນ້ຳ.

Verse 9

व्रजन्त्या च तया दृष्टं कौपीनाच्छादनं पुनः । परि त्यक्तं विदित्वैवं दैवयोगाद्गृहाण सा

ໃນຂະນະທີ່ນາງເດີນໄປ ນາງໄດ້ເຫັນອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ຜ້າກົບກາຍຊະນິດກໍປີນ (kaupīna) ຖືກຖິ້ມໄວ້; ເມື່ອຮູ້ວ່າເປັນຂອງທີ່ຖືກລະທິ້ມ ນາງຈຶ່ງເກັບຂຶ້ນ ໂດຍການປະຈວບພອດແຫ່ງຊະຕາ.

Verse 10

परिधाय पुनः सा तु कौपीनं रेतसायुतम् । एकांते स्नातुमारब्धा जलाभ्याशे यथासुखम्

ແລ້ວນາງໄດ້ນຸ່ງຄືນຜ້າກໍປີນ (kaupīna) ນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ມີຄາບນ້ຳເຊື້ອ; ຈາກນັ້ນນາງໄດ້ໄປຢູ່ບ່ອນສະງົບ ແລະເລີ່ມອາບນ້ຳໃກ້ຂອບນ້ຳຕາມຄວາມສະດວກໃຈ.

Verse 11

ततो देवी यथाकाममकस्माद्वीक्षते हि सा । स्वोदरस्थं समुत्पन्नं गर्भं गुरुभरालसा

ແລ້ວນາງເທວີຕາມປາດຖະນາ ໄດ້ເບິ່ງຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະເຫັນວ່າມີຄັນເກີດຂຶ້ນໃນຄອບທ້ອງຂອງນາງເອງ; ດ້ວຍນ້ຳໜັກຫນັກອຶ່ງ ນາງຈຶ່ງອ່ອນເພຍຊື່ງໆ।

Verse 12

शोचयित्वात्मनात्मानमगर्भाहमिहागता । तत्केन मन्दभागिन्या ममैवं दूषणं कृतम्

ນາງໂສກເສົ້າໃນໃຈ ແລ້ວກ່າວວ່າ: “ຂ້ອຍມາທີ່ນີ້ໂດຍບໍ່ມີຄັນ. ໃຜເປັນຜູ້ນຳຄວາມອັບອາຍນີ້ມາໃຫ້ຂ້ອຍ—ຜູ້ມີວາສະນາອ່ອນ?”

Verse 13

लज्जाभिभूता सा तत्र प्रविश्याश्वत्थवाटिकाम् । तत्र तं सुषुवे गर्भमविज्ञाय कुतो ह्ययम्

ນາງຖືກຄວາມອັບອາຍຄອບງຳ ເຂົ້າໄປໃນສວນຕົ້ນອັສວັດຖະ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ນາງໄດ້ຄອດລູກຈາກຄັນນັ້ນ ໂດຍບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າ “ມັນມາຈາກໃສ?”

Verse 14

पुनरेव हि सा स्नात्वा अविज्ञायात्मदुष्कृतम् । शापं दातुं समारब्धा गर्भकर्त्तरि दुःसहम्

ຕໍ່ມານາງໄດ້ອາບນ້ຳອີກຄັ້ງ ໂດຍຍັງບໍ່ຮູ້ຄວາມຜິດຂອງຕົນ. ແລ້ວນາງເລີ່ມຕົ້ນຈະໃຫ້ຄຳສາບແຊ່ງອັນນ່າສະພຶງກົວ ແກ່ຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄັນນັ້ນ.

Verse 15

ज्ञानाद्वा यदि वाज्ञानाद्येनेयं दूषणा कृता । सोऽद्यैव पंचतां यातु यद्यहं स्यां पतिव्रता

ບໍ່ວ່າຈະເຮັດໂດຍຮູ້ ຫຼືໂດຍບໍ່ຮູ້ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມດ່າງພ້ອຍນີ້ ຂໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຕາຍໃນມື້ນີ້ເທົ່ານັ້ນ ຖ້າຂ້ອຍເປັນພັນລະຍາຜູ້ສັດຊື່ຕໍ່ຜົວແທ້.

Verse 16

यद्यहं मनसा वापि कामये नापरं पतिम् । एतेन सत्यवाक्येन यातु जारः स्वयं क्षयम्

ຖ້າແມ່ນແຕ່ໃນໃຈຂ້າ ບໍ່ປາຖະນາຜົວອື່ນນອກຈາກຜົວຂອງຂ້າ—ດ້ວຍຄໍາສັດຈະນີ້ ຂໍໃຫ້ຊາຍລັກຮັກນັ້ນ ພິນາດໂດຍຕົນເອງທັນທີ.

Verse 17

एवं शप्त्वा तु तं देवी ह्यज्ञात्वा गर्भकारिणम् । पुनर्यातुं समारब्धा तद्दधीचिनिकेतनम्

ນາງເທວີໄດ້ສາບແຊ່ງເຂົາຢ່າງນັ້ນ ແມ່ນວ່າບໍ່ຮູ້ຜູ້ໃດເປັນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ຖືພາແທ້ ແລ້ວນາງກໍ່ຕຽມຈະກັບໄປຍັງທີ່ພັກຂອງດະທີຈິອີກຄັ້ງ.

Verse 18

तत्र चार्कप्रतीकाशं गर्भमुत्सृज्य सा तदा । प्राप्ता तपोवनं रम्यं यत्रासौ मुनिपुंगवः

ທີ່ນັ້ນນາງໄດ້ປະຖິ້ມເດັກນ້ອຍທີ່ສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດ ແລ້ວນາງກໍ່ໄປຮອດປ່າຕະປະສະຍາອັນງາມ ທີ່ມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນພໍານັກ.

Verse 19

अत्रांतरे सर्वदेवा लोकपाला महाबलाः । अस्त्राणां कारणार्थाय मुनेराश्रममागताः

ໃນຂະນະນັ້ນ ເທວະທັງປວງ ແລະ ຜູ້ພິທັກໂລກຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່ ໄດ້ມາຮອດອາສຣົມຂອງມຸນີ ເພື່ອສືບຫາເຫດ ແລະ ວິທີໄດ້ມາຊຶ່ງອາວຸດທິບ.

Verse 20

उवाच तं मुनिं शक्रो न्यासो यस्तव सुव्रत । दत्तोऽस्माभिस्तु शस्त्राणां तानि क्षिप्रं प्रयच्छ नः

ສັກກະໄດ້ກ່າວກັບມຸນີນັ້ນວ່າ: “ໂອ ຜູ້ຖືວຣະຕະອັນດີ, ອາວຸດທີ່ພວກເຮົາຝາກໄວ້ກັບທ່ານ—ຂໍໃຫ້ມອບອາວຸດເຫຼົ່ານັ້ນໃຫ້ພວກເຮົາໂດຍໄວ.”

Verse 21

ऋषिराह पुरा यत्र स्थापि तानि ममाश्रमे । तत्रैव तानि तिष्ठंति न चानीतानि वासव

຤ິສີກ່າວຕອບວ່າ: «ໂອ ວາສະວະ, ບ່ອນໃດທີ່ເຄີຍວາງໄວ້ໃນອາສຣົມຂອງຂ້າ ຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນມັນຍັງຄົງຢູ່; ບໍ່ໄດ້ນໍາມາທີ່ນີ້»។

Verse 22

यत्तु तेषां बलं वीर्यं संग्रामे शत्रुसूदन । तन्मया पीतमखिलं सह तोयेन वासव

«ແຕ່ກ່ຽວກັບພະລັງ ແລະ ອານຸພາບໃນສົງຄາມ, ໂອ ຜູ້ປະຫານສັດຕູ—ໂອ ວາສະວະ—ຂ້າໄດ້ດື່ມມັນທັງໝົດ ຢ່າງສິ້ນເຊີງ ພ້ອມກັບນ້ໍາ»។

Verse 23

एवं स्थिते मयाऽस्त्राणि यदि देयानि तेऽनघ । ततोस्थीनि प्रयच्छामि तदाकाराणि सुव्रत

«ໃນສະພາບເຊັ່ນນີ້ ຖ້າອາວຸດຂອງຂ້າຈະຕ້ອງມອບໃຫ້ເຈົ້າ, ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ—ແລ້ວຂ້າຈະມອບກະດູກຂອງຂ້າເອງ, ໂອ ຜູ້ຖືພຣະວິນັຍດີ, ໃຫ້ເປັນຮູບອາການດຽວກັນນັ້ນ»។

Verse 24

एवमुक्तः सहस्राक्षस्तमाह मुनिसत्तमम् । नान्येषु तद्बलं रौद्रं यत्तु तेषु व्यवस्थितम्

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ສະຫັດສະຣາກສະ (ອິນທຣະ) ໄດ້ກ່າວກັບມຸນີຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດວ່າ: «ພະລັງອັນດຸຮ້າຍທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນອາວຸດເຫຼົ່ານັ້ນ ບໍ່ມີໃນອື່ນໆ»។

Verse 25

यस्मात्तेषु विनिक्षिप्य सहस्रांशं स्वतेजसाम् । अस्माकं दत्तवान्रुद्रो रक्षार्थं जगतां शिवः

«ເພາະວ່າ ຣຸດຣະ—ສິວະ, ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ ແລະ ຜູ້ປົກປ້ອງໂລກທັງປວງ, ໄດ້ຝາກສ່ວນໜຶ່ງພັນເທົ່າຂອງປະກາຍໄຟແຫ່ງພຣະເທຊະຂອງພຣະອົງໄວ້ໃນອາວຸດເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະປະທານໃຫ້ພວກເຮົາເພື່ອຄຸ້ມຄອງສັພພະສິ່ງ»។

Verse 26

तद्वयं तानि सर्वाणि गृहीत्वा च व्यवस्थिताः । लोकस्य रक्षणार्थाय संज्ञेयं तेन लोकपाः

ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາໄດ້ຮັບເອົາອາວຸດທັງປວງນັ້ນ ແລະຢືນຢັນພ້ອມປະຕິບັດໜ້າທີ່ ເພື່ອປົກປ້ອງໂລກ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເອີ້ນພວກເຮົາວ່າ «ໂລກະປາລາ» ຜູ້ພິທັກໂລກ।

Verse 27

अमीषामपि शस्त्राणा मुत्तमं वज्रमिष्यते । तद्धारणाद्यतोऽस्माकं देवराजत्वमिष्यते

ໃນບັນດາອາວຸດເຫຼົ່ານີ້ ວັດຊຣະ (vajra) ຖືກນັບວ່າເປັນອັນສູງສຸດ. ເພາະດ້ວຍການຖືຄອງມັນ ພະລາຊະອຳນາດຂອງພວກເຮົາໃນຖານະພະຣາຊາແຫ່ງເທວະ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບການຮັບຮອງ।

Verse 28

वज्रादप्युत्तमं चक्रं यत्तद्विष्णुपरिग्रहे । दैत्यदानवसंघानां तदायत्तो जयोऽभवत्

ແຕ່ຍິ່ງກວ່າວັດຊຣະອີກ ແມ່ນ «ຈັກຣະ» (cakra) ທີ່ຢູ່ໃນພະຫັດຂອງພຣະວິດສະນຸ; ຊັຍຊະນະເໜືອຝູງໄດຕະຍະ ແລະ ດານະວະ ທັງປວງ ລ້ວນອາໄສຢູ່ທີ່ມັນນັ້ນ।

Verse 29

तस्मात्तानि यथास्माभिः प्राप्यते मुनिसत्तम । तथा कुरुष्व संचिन्त्य कार्यं कार्यविदां वर

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ຈົ່ງຄິດໄຕ່ຕອງໃຫ້ດີ ແລ້ວກະທຳໃຫ້ເປັນໄປຕາມນັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ຮັບອາວຸດເຫຼົ່ານັ້ນ; ໂອ ຜູ້ຍອດໃນຜູ້ຮູ້ວ່າສິ່ງໃດຄວນເຮັດ।

Verse 30

एवमुक्ते मुनिः प्राह तं शक्रं पुरतः स्थितम् । तत्प्राप्त्यर्थमुपायं तु कथयामि तवापरम्

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ມຸນີໄດ້ກ່າວຕອບຕໍ່ ພຣະສັກຣະ (Śakra) ຜູ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າອຸບາຍອື່ນອີກ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ມາ»।

Verse 31

यान्येतानि ममास्थीनि यूयं तैस्तानि सर्वशः । निर्मापयध्वं शस्त्राणि तदाकाराणि सर्वशः

«ໃຫ້ເອົາກະດູກຂອງຂ້ານີ້ ແລ້ວພວກເຈົ້າຈົ່ງຫຼໍ່ຫຼອມສ້າງອາວຸດທັງປວງໃຫ້ຄົບຖ້ວນ ໃຫ້ເໝາະຕາມຮູບຮ່າງນັ້ນທຸກປະການ»

Verse 32

एतानि तत्समुत्थानि तेषामप्यधिकं बलम् । साधयिष्यति भवतां संग्रामे यन्ममेहितम्

«ອາວຸດທີ່ເກີດຈາກກະດູກເຫຼົ່ານີ້ ຈະມີພະລັງເຫນືອກວ່າຂອງເຂົາເຈົ້າອີກ; ໃນສົງຄາມ ມັນຈະສຳເລັດໃຫ້ພວກເຈົ້າຕາມທີ່ຂ້າປາດຖະໜາໄວ້»

Verse 33

तमुवाच ततः शक्रो दधीचिं तपसोनिधिम् । प्राणहारं प्रकर्तुं ते नाहं शक्तो यमिच्छसि

ແລ້ວຕໍ່ມາ ສັກກະ (ພຣະອິນທຣາ) ໄດ້ກ່າວກັບ ດະທີຈິ ຜູ້ເປັນຄັງແຫ່ງຕະປະວ່າ: «ຂ້າບໍ່ສາມາດຈະພາກຊີວິດຂອງທ່ານໄດ້ ດັ່ງທີ່ທ່ານປາດຖະໜາ»

Verse 34

न चामृतस्य तेऽस्थीनि ग्रहीतुं शक्तिरस्ति नः । तस्मात्सर्वं समालोच्य यत्कर्तव्यं तदुच्यताम्

«ແລະພວກເຮົາກໍບໍ່ມີພະລັງຈະເອົາກະດູກຂອງທ່ານ ທີ່ກາຍເປັນອະມະຕະໂດຍຕະປະຂອງທ່ານ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ພິຈາລະນາທຸກຢ່າງ ແລ້ວກ່າວວ່າ ຄວນເຮັດຢ່າງໃດ»

Verse 35

एवमुक्तो मुनिः प्राह एतदेव कलेवरम् । त्यजामि स्वयमेवाहं देव कार्यार्थसिद्धये

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ນັກບວດຜູ້ສົງບົດໄດ້ກ່າວວ່າ: «ເພື່ອໃຫ້ພະກິດຂອງເທວະດາສຳເລັດ ຂ້າຈະລະທິ້ມກາຍນີ້ດ້ວຍຕົນເອງ»

Verse 36

अध्रुवं सर्वदुःखानामाश्रयं सुजुगुप्सितम् । यदा ह्येतत्तदा युक्तः परित्यागोऽस्य सांप्रतम्

ກາຍນີ້ບໍ່ຖາວອນ ເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງທຸກຂ໌ທັງປວງ ແລະຄວນຖືວ່ານ່າລັງກຽດຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ເມື່ອເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ການລະທິ້ງມັນໃນບັດນີ້ຈຶ່ງເໝາະສົມແທ້.

Verse 37

अस्य त्यागेन मे दुःखं संसारोत्थं न जायते । यस्माज्जन्मांतरे जातो मृतोपि हि भवेत्पुनः

ໂດຍການລະທິ້ງມັນ ທຸກຂ໌ທີ່ເກີດຈາກສັງສານຈະບໍ່ເກີດແກ່ຂ້ອຍ. ເພາະຜູ້ທີ່ເກີດໃນຊາດອື່ນ ແມ່ນແມ່ນຕາຍແລ້ວກໍຍັງເກີດຄືນອີກ.

Verse 38

भार्या भगिनी दुहिता स्वकर्मफलयोजनात् । जाता तेनैव संसारे रतिकार्ये जुगुप्सिता

ເນື່ອງຈາກການຜູກມັດແຫ່ງຜົນກຳຂອງຕົນ ໃນວົງຈອນສັງສານນີ້ເອງ ສັດດຽວກັນກໍກາຍເປັນເມຍ ເປັນເອື້ອຍນ້ອງ ຫຼືເປັນລູກສາວ; ການພົວພັນນັ້ນນ່າອັບອາຍ ເມື່ອໄລ່ຕາມເພື່ອກາມລ້ວນໆ.

Verse 39

यस्माच्च स्वयमेवैतद्वपुस्त्यजति वै ध्रुवम् । तस्मादस्य परित्यागो वरः कार्योऽचिरात्स्वयम्

ແລະເນື່ອງຈາກກາຍນີ້ຍ່ອມລະທິ້ງຕົນເອງແນ່ນອນ ດັ່ງນັ້ນການສະຫຼະມັນດ້ວຍຕົນເອງຈຶ່ງດີກວ່າ—ໃນໄມ່ຊ້າ ແລະດ້ວຍໃຈຕັ້ງໃຈ.

Verse 40

एवं पुरंदरस्याग्रे संकीर्त्य स महामुनिः । दधीचिः प्राणसंहारं कृतवान्सत्वरं तदा

ເມື່ອໄດ້ກ່າວປະກາດດັ່ງນັ້ນຕໍ່ໜ້າພຸຣັນດະຣະ (ອິນທຣາ) ມະຫາມຸນີ ດະທີຈິ ຈຶ່ງໄດ້ກະທຳການຖອນຄືນລົມປານ (ປຣານະ) ຢ່າງຮວດເລັວໃນຂະນະນັ້ນ.

Verse 41

गतासुं तं विदित्वैवं विबुधास्तत्कलेवरम् मां । सशोणितनिर्मुक्तं कथं कार्यं व्यचिंतयन्

ເມື່ອທ່ານໄດ້ຮູ້ວ່າເຂົາໄດ້ດັບຊີວິດແລ້ວ ບັນດາເທວະດາຈຶ່ງພິຈາລະນາວ່າ ຄວນເຮັດຢ່າງໃດກັບຮ່າງກາຍນັ້ນ ທີ່ບັດນີ້ພົ້ນຈາກເລືອດແລ້ວ।

Verse 42

ततस्तदस्थिशुद्ध्यर्थमुवाचेदं सुरेश्वरः । गौरीणां कर्कशा जिह्वा ता एतदुत्खिदंत्विति

ຕໍ່ມາ ເພື່ອຊໍາລະອະຖິໃຫ້ບໍລິສຸດ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະດາຈຶ່ງກ່າວວ່າ: “ໃຫ້ລີ້ນອັນຫຍາບຂອງພວກກອຣີ ຂູດໃຫ້ສະອາດນີ້ເຖີດ।”

Verse 43

ततस्तैर्विबुधैर्नंदा यदा लोकेषु संस्थिता । ध्याता तदोपयाता सा सखीभिः परिवारिता

ຕໍ່ມາ ເມື່ອເທວະດາເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ພິຈາລະນານຶກເຖິງ ນັນດາ ຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນໂລກທັງຫຼາຍ ນາງກໍມາຮອດທັນທີ ມີໝູ່ສະຫາຍແມ່ງົວຫ້ອມລ້ອມ।

Verse 44

नंदा सुभद्रा सुरभिः सुशीला सुमनास्तथा । इति गोमातरः पंच गोलोकाच्च समागताः

ນັນດາ, ສຸພັດຣາ, ສຸຣະພີ, ສຸຊີລາ, ແລະ ສຸມະນາ—ແມ່ງົວທັງຫ້ານີ້—ໄດ້ມາຈາກ ໂກໂລກາ।

Verse 45

ऊचुस्तान्विबुधान्सर्वानस्माभिर्यत्प्रयोजनम् । कर्त्तव्यं तत्करिष्यामः कथ्यतां सुविचारितम्

ນາງເຫຼົ່ານັ້ນກ່າວຕໍ່ເທວະດາທັງປວງວ່າ: “ທ່ານປາດຖະນາໃຫ້ພວກເຮົາເຮັດສິ່ງໃດ ສິ່ງທີ່ຄວນເຮັດນັ້ນ ພວກເຮົາຈະເຮັດ. ຂໍໃຫ້ກ່າວບອກໃຫ້ຊັດ ຫຼັງຈາກພິຈາລະນາດີແລ້ວ।”

Verse 46

देवा ऊचुः । यदेतदृषिणा त्यक्तं स्वयमेव कलेवरम् । एतन्मांसादिनिर्मुक्तं क्रियतामस्थिपंजरम्

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ກາຍນີ້ທີ່ຣິສິໄດ້ປະຖິ້ມເອງ—ບັດນີ້ພົ້ນຈາກເນື້ອແລະອື່ນໆ—ຂໍໃຫ້ເຮັດເປັນໂຄງກະດູກ»។

Verse 47

तत्कृत्वा गर्हितं कर्म देवादेशात्सुदारुणम् । पुनः पितामहं द्रष्टुं गतास्ताः सुरसत्तमाः

ເມື່ອເຮັດກຳອັນຮ້າຍແຮງນັ້ນ—ແມ່ນຖືກຕຳນິກໍຕາມ—ເນື່ອງຈາກເປັນຄຳສັ່ງຂອງເທວະ, ບັນດາສຸຣະຜູ້ປະເສີດນັ້ນກໍໄປພົບພິຕາມະຫາ (ພຣະພຣະຫມາ) ອີກຄັ້ງ।

Verse 48

ततस्तु दारुणं कर्म यच्च ताभिरनुष्ठितम् । पितामहस्य तत्सर्वं समाचख्युर्यथातथम्

ຕໍ່ມາ ພວກນາງໄດ້ກ່າວລາຍງານແກ່ພິຕາມະຫາ ກ່ຽວກັບກຳອັນຮ້າຍແຮງທີ່ພວກນາງໄດ້ປະຕິບັດ ຕາມຄວາມເປັນໄປທຸກປະການ।

Verse 49

तच्छ्रुत्वा विबुधान्सर्वान्समाहूय पितामहः । सर्वगात्रेष्वस्पृशत सुरभीः शुद्धिकाम्यया

ເມື່ອພິຕາມະຫາໄດ້ຍິນແລ້ວ ກໍເອີ້ນເທວະທັງປວງມາຊຸມ; ແລະເພາະປາດຖະໜາຄວາມບໍລິສຸດ ທ່ານໄດ້ແຕະສຸຣະພີທົ່ວທຸກອະວະຍະວະ।

Verse 50

तास्तु तैर्विबुधैः स्पृष्टाः सुपूताः समवस्थिताः । मुखमेकं परं तासां न स्पृष्टमशुचि स्मृतम्

ແຕ່ເມື່ອແມ່ງົວເຫຼົ່ານັ້ນຖືກເທວະແຕະ ພວກນາງກໍບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ ແລະກັບຄືນຕັ້ງຢູ່ດັ່ງເກົ່າ; ແຕ່ສ່ວນໜຶ່ງ—ປາກ—ບໍ່ຖືກແຕະ ເພາະຖືກຈື່ຈຳວ່າບໍ່ບໍລິສຸດ।

Verse 51

अपवित्रं भवेत्तासां मुखमेकं जुगुप्सितम् । शेषं शरीरं सर्वासां विशिष्टं तु सुरैः कृतम्

ສໍາລັບນາງເຫຼົ່ານັ້ນ ມີແຕ່ປາກຢ່າງດຽວທີ່ຖືກນັບວ່າບໍ່ບໍລິສຸດ ແລະຄວນຫຼີກຫ່າງ; ແຕ່ສ່ວນອື່ນໆຂອງຮ່າງກາຍທັງໝົດ ຖືກເທວະດາສ້າງໃຫ້ດີເລີດ ແລະວິເສດຍິ່ງ।

Verse 52

सरस्वत्या तु ताः प्रोक्ता भवंत्यो ब्रह्मघातिकाः । अन्यथा कारणात्कस्मान्न स्पृष्टममरैर्मुखम्

ແຕ່ນາງສະຣັສວະຕີໄດ້ກ່າວວ່າ ພວກນາງກາຍເປັນ “ຜູ້ຂ້າພຣາຫມະນະ”; ຖ້າບໍ່ແມ່ນເຊັ່ນນັ້ນ ເຫດໃດອະມະຣະເທວະດາຈຶ່ງບໍ່ແຕະຕ້ອງປາກຂອງນາງ?

Verse 53

ततस्ताभिस्तु सा प्रोक्ता देवी तत्र सरस्वती । नैतत्ते वचनं युक्तं वक्तुमेवंविधं मुखम्

ແລ້ວນາງເທວີສະຣັສວະຕີໃນທີ່ນັ້ນ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ພວກນາງວ່າ: “ຖ້ອຍຄໍາແບບນີ້ບໍ່ສົມຄວນໃຫ້ພວກເຈົ້າເວົ້າ; ແລະປາກເຊັ່ນພວກເຈົ້າກໍບໍ່ຄວນປ່ອຍຄໍາພູດຢ່າງນີ້.”

Verse 54

अस्माकमेव हृदयमनेन वचसा त्वया । निर्दग्धं येन तस्मात्त्वमचिराद्दाहमाप्स्यसि

“ດ້ວຍຖ້ອຍຄໍານີ້ ເຈົ້າໄດ້ເຜົາໃຈຂອງພວກເຮົາໃຫ້ໄໝ້ກະທົບ; ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ດົນເຈົ້າເອງກໍຈະປະສົບຄວາມໄໝ້ເຜົາ.”

Verse 55

शापं दत्त्वा ततस्तस्याः सरस्वत्यास्तु तास्तदा । गोलोकं गतवत्यस्तु सुरभ्यः सुरपूजिताः

ເມື່ອໄດ້ໃຫ້ຄໍາສາບແຊ່ງແກ່ນາງສະຣັສວະຕີແລ້ວ ສຸຣະພີເຫຼົ່ານັ້ນ—ຜູ້ຖືກເທວະດານົບນ້ອມບູຊາ—ກໍໄດ້ເດີນທາງໄປສູ່ໂກໂລກະ.

Verse 56

आहूय विश्वकर्माणं तक्षाणं सुरसत्तमाः । अस्माकं कुरु शस्त्राणि तमाहुर्युद्धकारणात्

ເທວະຜູ້ສູງສຸດທັງຫຼາຍ ໄດ້ເຊີນ ວິສະວະກັມມາ ຊ່າງສິລະປະແຫ່ງເທວະ ມາແລ້ວກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງສ້າງອາວຸດໃຫ້ພວກເຮົາ» ເພື່ອເຫດແຫ່ງສົງຄາມທີ່ຈະມາເຖິງ।

Verse 57

एतद्वचनमाकर्ण्य तानि पूतैर्नवैर्दृढैः । अस्त्राणि कारयामास दर्धोचेरस्थिसंचयैः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ທ່ານກໍໃຫ້ຊ່າງປັ້ນສ້າງອາວຸດເຫຼົ່ານັ້ນ ໃຫ້ໃໝ່ ແຂງແຮງ ແລະບໍລິສຸດ ດ້ວຍກອງກະດູກທີ່ຮວບຮວມຈາກ ດັດທີຈິ।

Verse 58

प्रमाणाकारयुक्तानि देवानां तानि संयुगे । अजेयानि यथा चासंस्तथा चासौ विनिर्ममे

ທ່ານໄດ້ສ້າງອາວຸດເຫຼົ່ານັ້ນໃຫ້ເທວະໃນສົງຄາມ ໃຫ້ມີຂະໜາດແລະຮູບຮ່າງຖືກຕ້ອງ ເພື່ອໃຫ້ມັນບໍ່ອາດຖືກພິຊິດ—ດັ່ງນັ້ນທ່ານຈຶ່ງປັ້ນສ້າງມັນ।

Verse 59

वज्रमिंद्रस्य शक्तिं च वह्नेर्दंडं यमस्य च । खड्गं तु निऋतेः पाशं सम्यक्चक्रे प्रचेतसः

ສໍາລັບອິນທຣະ ທ່ານໄດ້ສ້າງ “ວັຊຣະ” ສາຍຟ້າ; ສໍາລັບອັກນິ ສ້າງ “ສັກຕິ” ຫອກ; ສໍາລັບຍະມະ ສ້າງ “ດັນດະ” ໄມ້ທັນ; ສໍາລັບນິຣຣະຕິ ສ້າງດາບ; ແລະສໍາລັບວະຣຸນະ (ປຣະເຈຕະສ) ສ້າງ “ປາຊະ” ບ່ວງເຊືອກ—ທຸກຢ່າງຖືກປັ້ນສ້າງຢ່າງສົມບູນ.

Verse 60

वायोर्ध्वजं कुबेरस्य गदां गुर्वीं च निर्ममे । विश्वकर्मा तथा शूलमीशानस्य च निर्ममे

ສໍາລັບວາຍຸ ທ່ານສ້າງ “ທະວະຈະ” ທຸງຊັຍ; ສໍາລັບກຸເບຣະ ສ້າງຄະດາອັນໃຫຍ່ຫນັກ; ແລະວິສະວະກັມມາ ຍັງສ້າງ “ຊູລະ” ສາມງ່າມ ໃຫ້ແກ່ອີຊານະ (ພຣະສິວະ) ອີກດ້ວຍ।

Verse 61

गृहीत्वैतानि वै देवाः शस्त्राण्यस्त्रबलं तदा । विजेतुं च ततो दैत्यान्दानवांश्च गतास्तदा

ເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ຖືອາວຸດເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະພະລັງອັດສະຕຣາ ແລ້ວອອກໄປເພື່ອຊະນະພວກໄດຕະຍະ ແລະດານະວະ।

Verse 62

अत्रांतरे सुभद्रापि दधीचेरौर्ध्वदैहिकम् । कृत्वा तैर्मुनिभिः सार्धमन्वेष्टुं सा गता सुतम्

ໃນຂະນະນັ້ນ ສຸພັດຣາກໍໄດ້ປະກອບພິທີສົ່ງວິນຍານ (ອຸດທະວະໄດຫິກະ) ໃຫ້ແກ່ດະທີຈິ ແລ້ວໄປກັບບັນດາມຸນີເພື່ອຄົ້ນຫາບຸດຂອງນາງ।

Verse 63

अश्वत्थवाटिकायां च तमपश्य न्मनोरमम् । दृष्ट्वा रोदिति जीवंतं मुक्त्वा बाष्पमथाचिरम्

ໃນສວນອັດສະວັດຖະ ນາງໄດ້ເຫັນເຂົາ—ງາມນ່າຊົມ. ເຫັນລູກຍັງມີຊີວິດແຕ່ຮ້ອງໄຫ້ ນາງກໍປ່ອຍນ້ຳຕາອອກໃນບໍ່ຊ້າ।

Verse 64

अंबेत्याभाष्य तेनोक्ता मा रोदीस्त्वं यशस्विनि । सर्वं पुराकृतस्यैतत्फलं तव ममापि हि

ເຂົາເອີ້ນນາງວ່າ “ແມ່” ແລ້ວກ່າວວ່າ “ຢ່າຮ້ອງໄຫ້ເລີຍ ໂອ ຜູ້ມີກຽດ. ທັງໝົດນີ້ແມ່ນຜົນແຫ່ງກຳເກົ່າ—ຂອງເຈົ້າ ແລະຂອງຂ້ອຍດ້ວຍ.”

Verse 65

यद्यथा यत्र येनेह कर्म जन्मांतरार्जितम् । तदवश्यं हि भोक्तव्यं त्यज शोकमतोऽखिलम्

ກຳໃດທີ່ສະສົມໄວ້ໃນຊາດອື່ນ—ໂດຍໃຜ ຢູ່ໃສ ແລະແນວໃດກໍຕາມ—ຜົນຂອງມັນຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບຢ່າງແນ່ນອນ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມໂສກໃຫ້ໝົດສິ້ນ।

Verse 66

मत्परित्यागलज्जा च न ते कार्येह सुन्दरि । फलं पुराकृतस्यैतद्भोक्तव्यं तन्मयापि हि

ໂອ ນາງຜູ້ງາມ, ເຈົ້າບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງອາຍໃນທີ່ນີ້ ທີ່ເຄີຍລະທິ້ງຂ້າ. ນີ້ແມ່ນຜົນແຫ່ງກຳທີ່ເຮັດໄວ້ແຕ່ກ່ອນ ແລະຂ້າເອງກໍຕ້ອງຮັບມັນ.

Verse 68

बालेनाभिहिता सा तु ध्यात्वा देवं जनार्द्दनम् । कृतांजलिरुवाचेदं कथ्यतां मे सुनिश्चितम्

ເມື່ອເດັກນ້ອຍເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ນາງໄດ້ພິຈາລະນາພຣະເຈົ້າ ຈະນາຣັດດະນະ. ນາງພັບມືເປັນອັນຈະລີ ແລ້ວກ່າວວ່າ: “ຂໍໃຫ້ບອກຂ້າໃຫ້ແນ່ນອນ ຄວາມຈິງທີ່ໝັ້ນຄົງ.”

Verse 69

न विजानाम्यहं तथ्यं कस्यायं वीर्यसंभवः । तस्मात्कथय देवेश मम ते निश्चितं वचः

“ຂ້າບໍ່ຮູ້ຄວາມຈິງວ່າ ເດັກນີ້ເກີດຈາກພະລັງຂອງໃຜ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຈອມເທວະ, ຂໍໃຫ້ກ່າວຄໍາທີ່ແນ່ນອນຂອງທ່ານແກ່ຂ້າ.”

Verse 70

आहोक्ते मातरं कृष्णः सुभद्रां वै जनार्द्दनः । दधीचेस्तन यश्चायं भर्तुस्ते क्षेत्रसंभवः

ແລ້ວ ຈະນາຣັດດະນະ—ພຣະກຣິດສະນະ—ໄດ້ກ່າວກັບແມ່ຂອງພຣະອົງ ສຸພັດຣາ ວ່າ: “ເດັກນີ້ແມ່ນລູກຊາຍຂອງ ດະທີຈິ ແລະເກີດຂຶ້ນໃນກະເສດຕະອັນສັກສິດ ທີ່ກ່ຽວພັນກັບສາມີຂອງເຈົ້າ.”

Verse 71

तस्योत्पत्तिं विदित्वैवं सुभद्रा हृष्टमानसा । बालमंके समारोप्य अरोदीदार्तया गिरा

ເມື່ອຮູ້ກໍາເນີດຂອງເດັກນ້ອຍດັ່ງນັ້ນ ສຸພັດຣາກໍຍິນດີໃນໃຈ. ນາງອຸ້ມເດັກຂຶ້ນວາງໃນຕັກ ແລ້ວຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍສຽງສັ່ນເພາະຄວາມສະເທືອນໃຈ.

Verse 72

आह बालक उत्पन्नः शोकस्य वद कारणम् । अथोक्तः स्तन्यरहितं कथं ते जीवितं धृतम्

ນາງເວົ້າວ່າ: «ໂອ ເດັກນ້ອຍເອີຍ, ບັດນີ້ເຈົ້າເກີດແລ້ວ ຈົ່ງບອກເຫດແຫ່ງຄວາມໂສກຂອງເຈົ້າ»। ແລ້ວນາງຖາມວ່າ: «ບໍ່ມີນ້ຳນົມແມ່ ຊີວິດເຈົ້າຖືກຄ້ຳຈຸນແນວໃດ?»

Verse 73

यस्माच्चतुर्विधा सृष्टिर्जीवानां ब्रह्मणा कृता । जरायुजांडजोद्भिज्ज स्वेदजाश्च तथा स्मृताः

ເພາະພຣະພຣະຫມາ (ພຣະບຣະຫມາ) ໄດ້ສ້າງສັດມີຊີວິດເປັນສີ່ປະເພດ: ເກີດຈາກຄັນ, ເກີດຈາກໄຂ່, ເກີດຈາກການງອກງາມຈາກດິນ, ແລະເກີດຈາກຄວາມຊຸ່ມ—ດັ່ງທີ່ຈື່ຈຳສືບມາ।

Verse 74

नरस्त्रीनपुंसकाख्याश्च जातिभेदा जरायुजाः । चतुष्पदाश्च पशवो ग्राम्याश्चारण्यजास्तथा

ຊາຍ, ຍິງ, ແລະຜູ້ທີ່ເອີ້ນວ່າເພດທີສາມ—ແຕກຕ່າງຕາມຊາດກຳເນີດ—ລ້ວນແມ່ນເກີດຈາກຄັນ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ສັດສີ່ຕີນທັງຫຼາຍ ທັງສັດລ້ຽງໃນບ້ານ ແລະສັດປ່າໃນດົງກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນ।

Verse 75

अण्डजाः पक्षिणः सर्वे मीनाः कूर्मसरीसृपाः । स्वेदजा मत्कुणा यूका दंशाश्च मशकास्तथा

ນົກທັງປວງເກີດຈາກໄຂ່; ປາ, ເຕົ່າ, ແລະສັດເລື້ອຍຄານທັງຫຼາຍກໍເຊັ່ນດຽວກັນ. ສັດເກີດຈາກເຫື່ອແມ່ນແມງຕົວນ້ອຍ, ເຫົາ, ພວກແມງກັດ ແລະຍຸງດ້ວຍ.

Verse 76

उद्भिज्जाः स्थावराः प्रोक्तास्तृणगुल्मलता दयः । अन्येऽप्येवं यथायोगमंतर्भूताः सहस्रशः

ຜູ້ເກີດຈາກການງອກງາມ ຖືກເອີ້ນວ່າ “ສະຖາວະຣະ” ຄືສິ່ງຢືນນິ່ງ: ຫຍ້າ, ພຸ່ມໄມ້, ເຄືອວັນ ແລະອື່ນໆທຳນອງນັ້ນ. ອີກທັງຮູບແບບອື່ນໆອີກນັບພັນ ກໍຖືກຮວມເຂົ້າຕາມຄວາມເໝາະສົມຂອງມັນ.

Verse 77

अण्डजाः पक्षपातेन जीवंति शिशवो भुवि । ऊष्मणा स्वेदजाः सर्वे उद्भिज्जाः सलिलेन हि

ລູກຂອງສັດເກີດຈາກໄຂ່ ດຳລົງຊີວິດຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ ໂດຍການອຸປະຖຳຂອງພໍ່ແມ່ຜູ້ມີປີກ. ສັດເກີດຈາກເຫື່ອທັງປວງດຳລົງດ້ວຍຄວາມອົບອຸ່ນ, ແລະຜູ້ເກີດຈາກງອກງາມດຳລົງແທ້ໆດ້ວຍນ້ຳ.

Verse 78

समुदायेन भूतानां पञ्चानामुद्भिजं भुवि । जरायुजाश्च स्तन्येन विना जीवितुमक्षमाः

ໃນຫມູ່ປະເພດສັດທັງຫ້າເມື່ອຮວມກັນ ຜູ້ເກີດຈາກງອກງາມຍ່ອມເຈີຣິນຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ. ແລະຜູ້ເກີດຈາກຄັນມານດາ ບໍ່ອາດດຳລົງຊີວິດໄດ້ ຫາກຂາດນ້ຳນົມ.

Verse 79

विना तेन कथं पुत्र त्वया प्राणा विधारिताः । तां तथा जननीं प्राह स च बाष्पाविलेक्षणाम्

“ຖ້າຂາດສິ່ງນັ້ນ ລູກເອີຍ ເຈົ້າຮັກສາລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດໄວ້ໄດ້ແນວໃດ?” ເຂົາເວົ້າດັ່ງນັ້ນກັບແມ່ຂອງຕົນ ຜູ້ມີດວງຕາຂຸ່ນມົວດ້ວຍນ້ຳຕາ.

Verse 80

अश्वत्थफलनिर्यासपानात्प्राणा मया धृताः । गौणं तदा तया तस्य पिप्पलादेति कल्पि तम्

ເຂົາກ່າວວ່າ: “ດ້ວຍການດື່ມນ້ຳຍາງຈາກຜົນໄມ້ຂອງຕົ້ນອັສວັດຖະ (ປິບປະລະ) ຂ້ອຍຈຶ່ງຮັກສາລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດໄວ້ໄດ້.” ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ຈຶ່ງຕັ້ງນາມຮອງໃຫ້ເຂົາວ່າ “ປິບປະລາດ”.

Verse 81

नाम तेन जगत्यस्मिन्नित्यं ख्यातं महात्मनः । तत्रस्थैर्मुनिभिस्तस्य कृताः सर्वैर्यथाक्रमम्

ດ້ວຍນາມນັ້ນ ມະຫາຈິດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຈຶ່ງໂດງດັງຢູ່ໃນໂລກນີ້ຢ່າງສະເໝີ. ແລະບັນດາມຸນີຜູ້ພຳນັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໄດ້ປະກອບພິທີກຳທັງປວງໃຫ້ເຂົາ ຕາມລຳດັບອັນຄວນ.

Verse 82

संस्काराः पिप्पलादस्य वेदोक्ता वेद पारगैः । षडंगोपांगसंयुक्ता वेदास्तेन समुद्धृताः । तदाश्रमनिवासिभ्यो मुनिभ्यश्च सुपुष्कलाः

ສໍາລັບ ປິບພະລາດາ ບັນດາມຸນີຜູ້ຮູ້ວິເທດ ໄດ້ປະກອບພິທີສັງສະການຕາມທີ່ວິເທດກໍານົດ. ດ້ວຍການປະກອບດ້ວຍ ເວທາງຄະ 6 ແລະ ວິຊາປະກອບ ວິເທດທັງຫຼາຍຖືກລາວຊໍານານ ແລະນໍາອອກສະແດງ; ແກ່ມຸນີຜູ້ພໍານັກໃນອາສຣົມນັ້ນ ລາວເປັນຜູ້ໃຫ້ປະໂຫຍດຢ່າງຫຼາຍຫຼວງ.

Verse 83

पुनस्तत्र स्थितश्चासौ दृष्ट्वा मुनिकुमारकान् । स्वपित्रंकगतान्प्राह जननीं तां शुचिस्मिताम्

ແລ້ວອີກຄັ້ງ ລາວພໍານັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະເຫັນລູກມຸນີນ້ອຍໆ ນັ່ງຢູ່ໃນຕັກຂອງບິດາຂອງພວກເຂົາ. ລາວຈຶ່ງເວົ້າກັບແມ່ຂອງຕົນ ຜູ້ຍິ້ມຢ່າງບໍລິສຸດອ່ອນໂຍນ.

Verse 84

पिता मे कुत्र भद्रं ते सुभद्रे कथय स्फुटम् । तदेकांतस्थितो येन बालक्रीडां करोम्यहम्

“ພໍ່ຂ້ອຍຢູ່ໃສ? ຂໍພອນແກ່ເຈົ້າ—ໂອ ສຸພັດຣາ, ຈົ່ງບອກໃຫ້ແຈ້ງ. ເພື່ອຂ້ອຍຈະໄດ້ຢູ່ຢ່າງສະຫງົບໂດດດ່ຽວທີ່ນັ້ນ ແລະສືບຕໍ່ການຫຼິ້ນແບບເດັກນ້ອຍ.”

Verse 85

एवं सा जननी तेन यदा पृष्टा तपस्विनी । तदा रोदितुमारब्धा नोत्तरं किञ्चिदब्रवीत्

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອເຂົາຖາມ ແມ່ຜູ້ປະພຶດຕະປະສະວະນັ້ນ ນາງກໍເລີ່ມຮ້ອງໄຫ້ ແລະບໍ່ໄດ້ຕອບຄໍາໃດເລີຍ.

Verse 86

रुदन्तीं तां समालोक्य कुद्धोऽसौ मुनिदारकः । किमसौ कुत्सितः कश्चिद्येन नाख्यासि तं मम

ເມື່ອເຫັນນາງຮ້ອງໄຫ້ ເດັກນ້ອຍຜູ້ເປັນລູກມຸນີນັ້ນກໍໂກດຂຶ້ນ: “ພໍ່ຂ້ອຍເປັນຄົນຊົ່ວຊ້ານ່າດູຖູກຫຼື? ເພາະຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ບອກຂ້ອຍເຖິງທ່ານ?”

Verse 87

इत्युक्ते सुतमाहैवं विबुधैस्ते पिता हतः । कोपं त्यजस्व भद्रं ते दधीचिः कथितो मया

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ນາງໄດ້ກ່າວກັບລູກຊາຍວ່າ: «ພໍ່ຂອງເຈົ້າຖືກເທວະດາສັງຫານ. ຈົ່ງປ່ອຍວາງຄວາມໂກດ—ຂໍພອນແກ່ເຈົ້າ. ຂ້ອຍໄດ້ບອກແລ້ວວ່າ ທ່ານນັ້ນແມ່ນ ດະທີຈິ»។

Verse 88

कोपवह्निप्रदीप्तात्मा प्राह तां जननीं पुनः । किमपकृतं सुराणां मत्पित्रा कथयस्व तत्

ໃຈຂອງເຂົາລຸກໄຫມ້ດ້ວຍໄຟແຫ່ງຄວາມໂກດ ແລ້ວກ່າວກັບແມ່ອີກຄັ້ງວ່າ: «ພໍ່ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດຜິດອັນໃດຕໍ່ເທວະດາ? ຈົ່ງບອກຂ້ອຍ»।

Verse 89

सुभद्रोवाच । शस्त्राणां कारणान्मूढैर्हतोऽसौ मुनिपुंगवः प्र । यच्छन्नपि चान्यानि तदाकाराणि सुव्रत

ສຸພັດຣາ ກ່າວວ່າ: «ເນື່ອງດ້ວຍເລື່ອງອາວຸດ ພວກຄົນຫຼົງໂງ່ໄດ້ສັງຫານມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ. ໂອ ຜູ້ມີວຣະຕະດີ, ແມ່ນແຕ່ທ່ານຈະປິດບັງ ພວກເຂົາກໍຍັງສືບຫາຮູບແບບອື່ນໆຂອງອາວຸດເຫຼົ່ານັ້ນ»។

Verse 90

श्रुत्वैतद्वचनं सोऽपि मुनिरुग्रतपास्तदा । पिता मे यो हतो देवैस्तेषां कृत्यां महाबलाम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ມຸນີຜູ້ມີຕະປະອັນດຸຮ້າຍກໍຕັ້ງໃຈໃນຂະນະນັ້ນວ່າ: «ເພາະພໍ່ຂ້ອຍຖືກເທວະດາສັງຫານ ຂ້ອຍຈະຍົກພິທີທໍາລາຍອັນມີພະລັງໃຫຍ່ (ກຣິຕະຍາ) ຕໍ່ຕ້ານພວກເຂົາ»।

Verse 91

उत्थाप्य पातयिष्यामि मूर्द्ध्नि प्राणापहारिकाम् । पितामहमहं मुक्त्वा नैव हन्यो भवेद्यदि

«ຂ້ອຍຈະຍົກມັນຂຶ້ນ ແລ້ວຟາດລົງໃສ່ຫົວຂອງພວກເຂົາ—ອັນຊຶ່ງພາຊີວິດໄປ. ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ຍົກເວັ້ນໃຫ້ແກ່ປູ່ຂອງພວກເຂົາ ກໍຈະບໍ່ມີໃຜຫຼຸດພົ້ນໂດຍບໍ່ບາດເຈັບ»។

Verse 92

अन्यान्प्रमथयिष्यामि कृत्याशस्त्रेण संगतान् । शरणं यदि यास्यंति गीर्वाणा मद्भयातुराः । तथापि पातयिष्यामि तेनैव सह संगतान्

ຂ້າພະເຈົ້າຈະທໍາລາຍຜູ້ອື່ນທີ່ຮ່ວມມືກັນ ດ້ວຍອາວຸດຂອງ Kṛtyā. ເຖິງແມ່ນວ່າເທວະດາທັງຫຼາຍ ຜູ້ທີ່ຢ້ານກົວຂ້າພະເຈົ້າ ຈະໄປຊອກຫາບ່ອນເພິ່ງພິງ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍຍັງຈະທໍາລາຍຜູ້ທີ່ຮ່ວມມືກັບພວກເຂົາເຊັ່ນກັນ.

Verse 93

मत्वैवं तमृषिं कुद्धं सर्वे ते सुरसत्तमाः । ब्रह्माणं शरणं प्राप्ता भयेन महताऽर्द्दिताः

ເມື່ອເຂົ້າໃຈວ່າລືສີຜູ້ນັ້ນກໍາລັງຄຽດແຄ້ນແນວນັ້ນ, ເທວະດາຊັ້ນຜູ້ໃຫຍ່ທັງຫຼາຍ ຜູ້ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ ຈຶ່ງໄດ້ໄປເພິ່ງພິງພະພົມ.

Verse 94

तांस्तस्य शरणं प्राप्ताञ्ज्ञात्वा देवः कृपान्वितः । तत्रैव गत्वा त्वरितं प्राह देवाञ्जनार्द्दनः

ເມື່ອຮູ້ວ່າພວກເຂົາໄດ້ມາເພິ່ງພິງພະອົງ, ພະຜູ້ເປັນເຈົ້າ Janārdana ຜູ້ມີຄວາມເມດຕາ ກໍໄດ້ໄປທີ່ນັ້ນທັນທີ ແລະ ກ່າວຕໍ່ເທວະດາທັງຫຼາຍຢ່າງໄວວາ.

Verse 95

भवतां रक्षणोपायश्चिंतितोऽत्र मयाऽधुना । तेन तां मोहयिष्यामि कृत्यां हंतुमुपस्थिताम्

ດຽວນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຄິດຫາວິທີປ້ອງກັນພວກທ່ານຢູ່ທີ່ນີ້. ດ້ວຍແຜນການນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ Kṛtyā ຜູ້ນັ້ນ ທີ່ອອກມາພ້ອມທີ່ຈະຂ້າ ໃຫ້ເກີດຄວາມສັບສົນ.

Verse 96

अत्रांतरे पिप्पलादः पितुर्वैरमनुस्मरन् । हंतुं सुरान्व्यवसितः प्रविवेश हिमाचलम्

ໃນຂະນະນັ້ນ, Pippalāda ໄດ້ລະນຶກເຖິງຄວາມຄຽດແຄ້ນກ່ຽວກັບພໍ່ຂອງລາວ, ຈຶ່ງຕັດສິນໃຈທີ່ຈະຂ້າເທວະດາທັງຫຼາຍ ແລະ ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນພູຫິມະໄລ.

Verse 97

श्रुत्वा तदप्रियं वाक्यं मातुर्वक्त्राद्विनिर्गतम् । पिप्पलादः पुनर्यातस्तस्मात्स्थानाद्धिमाचलम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາທີ່ບໍ່ນ່າພໍໃຈອອກຈາກປາກແມ່ ປິບພະລາດາ ກໍອອກເດີນທາງອີກຄັ້ງຈາກທີ່ນັ້ນ ໄປຫາຮິມາຈະລາ।

Verse 98

स्वर्गसोपानवत्पुंसां स्थलीभूतमिवांबरम् । शेषस्याभोगसंकाशं प्राप्तोऽसौ तुहिनाच लम्

ລາວໄດ້ເຖິງທຸຫິນາຈະລາ (ພູຫິມະ) ທີ່ນັ້ນຟ້າຮາວກັບກາຍເປັນພື້ນດິນແຂງ—ເຫມືອນຂັ້ນບັນໄດໄປສະຫວັນສໍາລັບມະນຸດ—ກວ້າງໃຫຍ່ແຜ່ອອກດັ່ງວົງຂອງເສສະ।

Verse 99

प्रतिज्ञां कुरुते यत्र स्थितः स्थाणुरिवाचलः । हंतारो ये मम पितुस्तान्हनिष्यामि चारणात्

ທີ່ນັ້ນ ລາວຢືນນິ່ງດັ່ງເສົາຫີນເທິງພູ ແລະປະກາດປະຕິຍານວ່າ: “ຜູ້ໃດຂ້າພໍ່ຂ້ອຍ ຂ້ອຍຈະຂ້າພວກເຂົາທັງປວງ ບໍ່ໃຫ້ພາດເລີຍ”।

Verse 100

कृत्याशस्त्रेण सकलानमर त्वेन गर्वितान् । तस्मिन्स्थितः प्रकुपितः शिवायतनसंसदि

ດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນ ລາວຢູ່ນັ້ນໃນສະພາແຫ່ງສະຖານສັກສິດຂອງພຣະສິວະ ຕັ້ງໃຈໃຊ້ອາວຸດ “ກຣິຕຍາ” ເພື່ອຟັນລົງຜູ້ທີ່ຫຍິ່ງຍະໂສໃນຄວາມອະມະຕະຂອງຕົນທັງປວງ।

Verse 101

अत्रस्थः साधयिष्यामि तां कृत्यां चिंतयन्हृदि । कृत्यां वा साधयिष्यामि यास्ये वा यमसादनम्

“ຢູ່ນີ້ຂ້ອຍຈະສໍາເລັດກຣິຕຍານັ້ນ” ລາວຄິດໃນໃຈ. “ບໍ່ວ່າຂ້ອຍຈະສໍາເລັດການປຸກກຣິຕຍາ ຫຼືຂ້ອຍຈະໄປສູ່ສໍານັກຂອງຍະມະ (ຄວາມຕາຍ)”।

Verse 102

निर्द्वन्द्वो निर्भयो भूत्वा निराहारो ह्यहर्निशम् । सव्येन पाणिना सव्यं निर्मथ्योरुमहं पुनः

ປາສະຈາກຄວາມລັງເລແລະຄວາມຢ້ານກົວ, ຖືສິນອົດອາຫານທັງກາງເວັນແລະກາງຄືນ, ເພິ່ນໄດ້ເລີ່ມຖູກົກຂາຊ້າຍດ້ວຍມືຊ້າຍອີກຄັ້ງ.

Verse 103

तस्मा दुत्पादयिष्यामि महाकृत्यामिति स्थितः । संवत्सरे तस्य गते ऊरुगात्राद्विनिःसृता

ດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈວ່າ "ຈາກນີ້ ເຮົາຈະໃຫ້ກຳເນີດ ກຣຶຕຍາ (Kṛtyā) ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່," ແລະ ເມື່ອໜຶ່ງປີຜ່ານໄປ, ນາງກໍໄດ້ປະກົດຕົວອອກມາຈາກກົກຂາຂອງເພິ່ນ.

Verse 104

वडवा गुरुभारार्त्ता वाडवेनान्विता तदा । ऊरो र्निर्गत्य सा तस्मात्सुषुवे सुमहाबलम्

ຈາກນັ້ນ ແມ່ມ້າ (Vaḍavā), ຜູ້ທີ່ແບກຫາບພາລະອັນໜັກໜ່ວງ ແລະ ປະກອບດ້ວຍໄຟ ວາດະວະ (Vaḍava), ໄດ້ອອກມາຈາກກົກຂາຂອງເພິ່ນ; ແລະ ຈາກນັ້ນ ນາງກໍໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດຜູ້ທີ່ມີພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 105

वडवा स्वोदराद्गर्भं ज्वालामालासमाकुलम् । विमुच्य तमृषेस्तस्य पुरो गर्भं समुज्जवलम्

ແມ່ມ້າໄດ້ປ່ອຍທາລົກທີ່ຖືກອ້ອມຮອບດ້ວຍວົງແຫວນແຫ່ງແປວໄຟ ອອກຈາກທ້ອງຂອງນາງ - ເຊິ່ງເປັ່ງປະກາຍ ແລະ ລຸກໄໝ້ - ໂດຍວາງ 'ຄັນ' ທີ່ຮຸ່ງເຮືອງນັ້ນໄວ້ຕໍ່ໜ້າລືສີ.

Verse 106

पुनर्गता क्वापि तदा न ज्ञाता मुनिना हि सा । वडवानलो नरस्तस्याः स गर्भो निःसृतस्तदा

ຈາກນັ້ນ ນາງກໍໄດ້ຈາກໄປບ່ອນໃດບ່ອນໜຶ່ງອີກ, ແລະ ລືສີກໍບໍ່ຮູ້ວ່ານາງໄປໃສ. ໃນເວລານັ້ນ, ທາລົກນັ້ນ - ເຊິ່ງມີທຳມະຊາດຂອງ ວາດະວານາລາ (Vaḍavānala) - ໄດ້ປະກົດຕົວອອກມາເປັນຜູ້ຊາຍ.

Verse 107

कल्पांत इव भूतानां कालाग्निरिव वर्चसा । विद्युत्पुञ्जप्रतीकाशं तं दृष्ट्वा पुरतः स्थितम्

ເມື່ອເຫັນທ່ານຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ—ສະຫວ່າງດັ່ງໄຟແຫ່ງກາລະໃນທ້າຍກັລປະ ແລະດັ່ງກຸ່ມຟ້າຜ່າ—ມຸນີໄດ້ເຫັນລັງສີນ່າຢ້ານກົວນັ້ນ।

Verse 108

स चापि विस्मितोऽत्यंतं किमेतदिति चिंतयन् । ततस्तेन पुरःस्थेन वाडवेन च वह्निना

ລາວກໍຕົກຕະລຶງຢ່າງຍິ່ງ ຄິດວ່າ “ນີ້ແມ່ນຫຍັງ?” ແລ້ວຕໍ່ມາ ໂດຍໄຟວາດະວະທີ່ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ—ໄຟທີ່ລຸກໂຊນນັ້ນ—ລາວຖືກເອີ້ນເວົ້າ।

Verse 109

ऋषिः प्रोक्तः पिप्पलादः साधितोऽहं त्वया बलात् । इदानीं ते मया कार्यं कर्त्तव्यं यत्समाहितम्

ມຸນີເວົ້າວ່າ: “ຂ້າແມ່ນ ປິບປະລາດ. ຂ້າຖືກເຈົ້າບັງຄັບ ແລະຖືກຄອບງຳດ້ວຍກຳລັງ. ບັດນີ້ ຂ້າຈະຕ້ອງເຮັດກິດໃຫ້ເຈົ້າ—ຕາມທີ່ເຈົ້າຕັ້ງໃຈໝັ້ນຄົງໄວ້.”

Verse 110

करिष्यामीह तत्सर्वम साध्यमपि साध्यताम् । स्वोरुं निर्मथ्य जनितो येन संवत्सरादहम् । तातोरुणा विहीनोऽपि करिष्ये त्वत्समीहितम्

“ຢູ່ນີ້ ຂ້າຈະເຮັດທຸກຢ່າງນັ້ນ; ໃຫ້ແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ເຫັນວ່າຍາກຈະສຳເລັດ ກໍໃຫ້ສຳເລັດໄດ້. ເພາະຂ້າເກີດຂຶ້ນຈາກການຂັດຖູຂາອ່ອນຂອງຕົນເອງຕະຫຼອດໜຶ່ງປີ. ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ຂາອ່ອນຂາດໄປ ຂ້າກໍຈະສຳເລັດຕາມທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາ.”

Verse 111

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य मुनिः कोपसमन्वितः । प्रोवाच विबुधान्सर्वान्मद्दत्तान्भक्षय स्वयम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳຂອງລາວ ມຸນີເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ ແລ້ວກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງກິນເທວະທັງປວງ—ຜູ້ທີ່ຂ້າໄດ້ມອບໃຫ້—ດ້ວຍຕົນເອງ!”

Verse 112

पितुर्वधात्क्रोधकृतावधानं मत्वा सुरा रौद्रमतीव घोरम् । समेत्य सर्वे पुरुषं पुराणं समाश्रितास्ते सहसा सभार्याः

ເມື່ອຮູ້ວ່າ ເນື່ອງຈາກການຖືກຂ້າຂອງບິດາ ຈິດໃຈຂອງພຣະອົງຖືກຄວາມໂກດຄອບງຳ ດຸຮ້າຍແລະນ່າຢ້ານຢ່າງຍິ່ງ, ບັນດາເທວະທັງປວງຈຶ່ງມາຊຸມນຸມ ແລະພາກັນເຂົ້າພຶ່ງພາ “ບຸຣຸດບູຮານ” ພ້ອມດ້ວຍມະເຫສີຂອງຕົນໃນທັນທີ।

Verse 113

स तान्समाश्वास्य सुरान्वरिष्ठं कोपानलं तत्र ययौ प्रहृष्टः । दृष्ट्वा च तं वै रविपुंजकाशमुवाच विष्णुर्वचनं वरिष्ठम्

ພຣະວິດສະນຸໄດ້ປອບໃຈເທວະເຫຼົ່ານັ້ນແລ້ວ ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ ກໍໄປຍັງທີ່ນັ້ນ ຫາ “ໄຟແຫ່ງຄວາມໂກດ” ອັນແຮງກ້າທີ່ສຸດ. ແລະເມື່ອເຫັນພຣະອົງສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງກອງຕາເວັນ, ພຣະວິດສະນຸກໍໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳອັນປະເສີດຍິ່ງ.

Verse 114

अहं सुरेशान तवैव पार्श्वं विसर्जितो जातभयैश्च देवैः । मत्तः शृणु त्वं वचनं हि पथ्यं यच्चारणानां भवतोऽपि पथ्यम्

ໂອ ຈອມເທວະ, ບັນດາເທວະຜູ້ຖືກຄວາມຢ້ານກົວຄອບງຳ ໄດ້ສົ່ງຂ້າພະເຈົ້າມາຢູ່ຂ້າງພຣະອົງ. ຂໍໃຫ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຕັກເຕືອນອັນເປັນກຸສົນຈາກຂ້າພະເຈົ້າ; ມັນເປັນປະໂຫຍດທັງແກ່ພຣະອົງ ແລະແກ່ພວກຈາຣະນາດ້ວຍ.

Verse 115

ज्ञातं बलं ते विबुधैरचिंत्यं विनाशनं चात्मवतां ह्यवश्यम् । एवं स्थिते कुरु वाक्यं सुराणामेकैकमद्धि प्रतिवासरं त्वम्

ບັນດາປັນຍາຊົນຮູ້ດີວ່າ ພະລັງຂອງພຣະອົງນັ້ນເຫນືອກວ່າຈະຄາດຄິດ ແລະການພິນາດແມ່ນອາດເກີດແກ່ຜູ້ມີກຳລັງໄດ້ແທ້. ເພາະສະນັ້ນ ໃນສະພາບນີ້ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຮັບຟັງຄຳຂໍຂອງເທວະ: ຂໍໃຫ້ສະເຫຼີມພວກເຂົາທີລະຄົນ ມື້ຕໍ່ມື້.

Verse 116

मुख्यानां कोटयस्त्रिंशत्सुराणां बलशालिनाम् । कथं तु भक्षणं तेषां युगपत्त्वं करिष्यसि

ບັນດາເທວະຫົວໜ້າຜູ້ມີກຳລັງ ມີຮອດສາມສິບໂກດິ; ແລ້ວພຣະອົງຈະເຮັດໃຫ້ການກິນພວກເຂົາທັງໝົດພ້ອມກັນໄດ້ແນວໃດ?

Verse 117

तस्मादेकैकशस्तेषां कर्त्तव्यं भक्षणं त्वया । नैकेन भवता शक्या विधातुं भक्षणक्रिया

ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຄວນບໍລິໂພກພວກນັ້ນເປັນອັນໆ; ການບໍລິໂພກທັງໝົດພ້ອມກັນ ເຈົ້າບໍ່ອາດເຮັດໄດ້।

Verse 118

तथा च पांडुरोगित्वं हुतभुक्प्राप्तवान्पुरा । अतिभक्षणं न युक्तं तस्मात्कुरु मतिं मम

ອີກທັງ ໃນອະດີດ ພຣະເທວະໄຟ (ຮຸຕະພຸກ) ເຄີຍປະສົບໂລກຜິວຈາງ; ການບໍລິໂພກເກີນຄວນບໍ່ເໝາະ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຮັບຄໍາແນະນໍາຂອງຂ້າເຈົ້າ।

Verse 119

तथा च युगपत्तेषु भक्षितेषु पुनस्त्वया । प्रत्यहं भक्षणोपायश्चिंतितव्यो बुभुक्षया

ແລະຖ້າເຈົ້າບໍລິໂພກພວກນັ້ນພ້ອມກັນທັງໝົດ ແລ້ວ, ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຫິວ ເຈົ້າຈະຕ້ອງຄິດຫາວິທີບໍລິໂພກໃໝ່ທຸກໆມື້।

Verse 121

तत्करिष्यायहं सर्वमाहैवं स जनार्दनः । एकैकशः स विबुधान्भक्षयिष्यति वाडवः

“ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດທັງໝົດນັ້ນ” ພຣະຈະນາຣະດະນະກ່າວ. ດັ່ງນັ້ນ ວາດະວະຈະບໍລິໂພກເທວະທັງຫຼາຍເປັນອັນໆ।

Verse 122

ततः सुराः सुरेशानं तं विष्णुममितौजसम् । प्रणम्याहुर्यथायुक्तं शोभनं भवता कृतम्

ຕໍ່ມາ ເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ນົບນ້ອມກ່ອນພຣະວິສະນຸ ຜູ້ມີສະຫວ່າງໄສອັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ແລ້ວກ່າວຢ່າງເໝາະສົມວ່າ: “ສິ່ງທີ່ທ່ານເຮັດນັ້ນຖືກຄວນ ແລະງາມຍິ່ງ.”

Verse 123

भूयोऽद्य पुनरेवास्य दोषस्योपशमक्रियाम् । कर्तुं त्वमेव शक्तोऽसि नान्यस्त्राता दिवौक साम्

ແມ່ນແຕ່ມື້ນີ້ ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ທ່ານຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດກະທຳພິທີແກ້ໄຂເພື່ອລະງັບຄວາມຜິດນີ້; ສຳລັບຊາວສະຫວັນ ບໍ່ມີຜູ້ຊ່ອຍອື່ນໃດອີກແລ້ວ।

Verse 124

ततः पीतांबरधरः शंखचक्रगदाधरः । युष्मद्भयं हरिष्यामि तत्सुरानाह माधवः

ແລ້ວມາທະວະ ຜູ້ນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣາ ແລະ ຄະດາ ໄດ້ກ່າວແກ່ເທວະທັງຫຼາຍວ່າ: “ຂ້າຈະກຳຈັດຄວາມຢ້ານຂອງພວກເຈົ້າ.”

Verse 125

श्रुत्वैतद्विबुधाः सर्वे हर्षेणोत्फुल्ल लोचनाः

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ເທວະທັງປວງກໍປິຕິຍິນດີ ດວງຕາພວກເຂົາບານອອກດ້ວຍຄວາມປິຕິ।

Verse 126

ततस्तान्विबुधान्दृष्ट्वा प्रोवाच स तु वाडवः । किमिदानीं मया कार्यं भवतां कथ्यतां हि तत्

ແລ້ວວາດະວະເຫັນເທວະເຫຼົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງກ່າວວ່າ: “ບັດນີ້ຂ້າຄວນເຮັດຫຍັງ? ຈົ່ງບອກໃຫ້ຊັດເຈນວ່າສິ່ງໃດທີ່ຕ້ອງເຮັດເພື່ອພວກເຈົ້າ.”

Verse 127

अत्रान्तरे विश्व तनुर्महौजा विमोहयंस्तं ज्वलनं स्वबुद्ध्या । प्रोवाच पूर्वं विहिता यदापस्ता भक्षयस्वेति महानुभावः

ໃນຂະນະນັ້ນ ຜູ້ມີອຳນາດຍິ່ງ ຜູ້ມີຮູບກາຍສາກົນ ໄດ້ໃຊ້ປັນຍາຂອງຕົນເອງເຮັດໃຫ້ໄຟອັນລຸກໂຊນນັ້ນຫຼົງງົດ ແລະກ່າວວ່າ: “ເພາະນ້ຳຖືກກຳນົດໄວ້ກ່ອນ ຈົ່ງກິນນ້ຳເຫຼົ່ານັ້ນເຖີດ.”

Verse 128

एतद्व्यवसितं विष्णोर्यः शृणोति समाहितः । सोऽतिचारभयान्मुक्तो ज्ञानं मुक्तिमवाप्नुयात्

ຜູ້ໃດມີໃຈສະຫງົບຕັ້ງມັ່ນ ໄດ້ຟັງມະຕິອັນແນ່ນອນຂອງພຣະວິສນຸ ຜູ້ນັ້ນພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານການລ່ວງລະເມີດ ແລະໄດ້ຮັບປັນຍາທາງທຳ ພ້ອມມົກຂະ।