Adhyaya 5

Verse 1

व्यास उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि धर्मारण्यनिवासिना । यत्कार्यं पुरुषेणेह गार्हस्थ्यमनुतिष्ठता

ພຣະວະຍາສກ່າວວ່າ: ຕໍ່ໄປນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍວ່າ ບຸລຸດຜູ້ພຳນັກໃນທຳມາຣັນຍະ ເມື່ອປະພຶດທຳຄຣະຫັດຢ່າງຖືກຕ້ອງ ພຶງເຮັດກິດອັນໃດໃນທີ່ນີ້.

Verse 2

धर्मारण्येषु ये जाता ब्राह्मणाः शुद्धवंशजा । अष्टादशसहस्राश्च काजेशैश्च विनिर्मिताः

ບັນດາພຣາຫມັນຜູ້ເກີດໃນທຳມາຣັນຍະ ຜູ້ມີສາຍຕະກູນບໍລິສຸດ ມີຈຳນວນສິບແປດພັນ; ແລະຖືກສະຖາປະນາ/ກໍ່ຕັ້ງໂດຍພວກກາເຈສະ.

Verse 3

सदाचाराः पवित्राश्च ब्राह्मणा ब्रह्मवित्तमाः । तेषां दर्शनमात्रेण महापापैर्विमुच्यते

ພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນມີສະດາຈາຣະ ແລະບໍລິສຸດ ເປັນຜູ້ຮູ້ພຣະພຣົມັນຢ່າງຍິ່ງ. ແຕ່ພຽງໄດ້ເຫັນທ່ານເທົ່ານັ້ນ ກໍພົ້ນຈາກບາບໃຫຍ່ໄດ້.

Verse 4

युधिष्ठिर उवाच । पाराशर्य समाख्याहि सदाचारं च मे प्रभो । आचाराद्धर्ममाप्नोति आचाराल्लभते फलम् । आचाराच्छ्रियमाप्नोति तदाचारं वदस्व मे

ຢຸທິສຖິຣະກ່າວວ່າ: ໂອ ບຸດແຫ່ງປາຣາຊະຣະ ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ອະທິບາຍແນວທາງແຫ່ງສະດາຈາຣະໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ. ດ້ວຍອາຈາຣະຈຶ່ງໄດ້ທຳມະ, ດ້ວຍອາຈາຣະຈຶ່ງໄດ້ຜົນ, ດ້ວຍອາຈາຣະຈຶ່ງໄດ້ສີຣີແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ—ດັ່ງນັ້ນຂໍຈົ່ງກ່າວອາຈາຣະນັ້ນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 5

व्यास उवाच । स्थावराः कृमयोऽब्जाश्च पक्षिणः पशवो नराः । क्रमेण धार्मिकास्त्वेत एतेभ्यो धार्मिकाः सुराः

ພະຍາສະກ່າວວ່າ: ສັດຢູ່ນິ່ງ, ແມງໜອນ, ສັດເກີດໃນນ້ຳ, ນົກ, ສັດເດຍລະສານ ແລະ ມະນຸດ—ລ້ວນມີຄວາມສາມາດໃນທຳມະເພີ່ມຂຶ້ນຕາມລຳດັບ; ແລະເທວະທັງຫຼາຍຍິ່ງທຳມິກກວ່ານັ້ນອີກ.

Verse 6

सहस्रभागात्प्रथमे द्वितीयानुक्रमास्तथा । सर्व एते महाभागाः पापान्मुक्तिसमाश्रयाः

ໃນຂັ້ນທຳອິດເປັນພຽງ 1 ສ່ວນໃນ 1000 ແລະໃນຂັ້ນທີສອງກັບຂັ້ນຕໍ່ໆໄປກໍເຊັ່ນດຽວກັນ—ສັດຜູ້ມີສ່ວນບຸນໃຫຍ່ເຫຼົ່ານີ້ລ້ວນເປັນທີ່ພຶ່ງເພື່ອພົ້ນຈາກບາບ.

Verse 7

चतुर्णामपि भूतानां प्राणिनोतीव चोत्तमाः । प्राणिकेभ्योपि मुनिश्रेष्ठाः सर्वे बुद्ध्युपजीविनः

ໃນບັນດາພູດ 4 ປະເພດ ສັດມີຊີວິດແມ່ນປະເສີດທີ່ສຸດ; ແລະໃນບັນດາສັດມີຊີວິດນັ້ນ ມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ແມ່ນສູງສຸດ—ເພາະທ່ານທັງຫຼາຍດຳລົງຊີວິດດ້ວຍປັນຍາທີ່ຕື່ນຮູ້.

Verse 8

मतिमद्भ्यो नराः श्रेष्ठास्तेभ्य श्रेष्ठास्तु वाडवाः । विप्रेभ्योऽपि च विद्वांसो विद्वद्भ्यः कृतबुद्धयः

ສູງກວ່າຜູ້ມີແຕ່ໄຫວພິບ ແມ່ນມະນຸດຜູ້ມີສັນສະການແລະຈິດໃຈຂັດເກົາ; ສູງກວ່ານັ້ນແມ່ນພວກ vāḍava; ຍິ່ງກວ່າພຣາຫມະນ໌ຍັງມີຜູ້ຮູ້ແທ້; ແລະສູງກວ່າຜູ້ຮູ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ປັນຍາຖືກຝຶກຝົນແລະສົມບູນ (ກຣິຕະບຸດທິ).

Verse 9

कृतधीभ्योऽपि कर्तारः कर्तृभ्यो ब्रह्मतत्पराः । न तेभ्योऽभ्यधिकः कश्चित्त्रिषु लोकेषु भारत

ສູງກວ່າຜູ້ມີປັນຍາສົມບູນ ແມ່ນຜູ້ກະທຳທີ່ນຳທຳມະໄປສູ່ການປະຕິບັດ; ແລະສູງກວ່າຜູ້ກະທຳ ແມ່ນຜູ້ອຸທິດໃຈທັງໝົດແກ່ Brahman. ໂອ ພາຣະຕະ, ໃນສາມໂລກບໍ່ມີໃຜຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າພວກເຂົາ.

Verse 10

अन्योन्यपूजकास्ते वै तपो विद्याविशेषतः । ब्राह्मणो ब्रह्मणा सृष्टः सर्वभूतेश्वरो यतः

ພວກເຂົາຍ່ອມນັບຖືບູຊາກັນແລະກັນ ໂດດເດັ່ນດ້ວຍຕະປະແລະວິທະຍາອັນສັກສິດ; ເພາະພຣາຫມັນຖືກພຣະພຣົມສ້າງ ຈຶ່ງຖືກນັບວ່າເປັນຜູ້ເປັນໃຫຍ່ໃນຫມູ່ສັດທັງປວງ ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງທຳແລະປັນຍາ.

Verse 11

अतो जगत्स्थितं सर्वं ब्राह्मणोऽर्हति नापरः । सदाचारो हि सर्वार्हो नाचाराद्विच्युतः पुनः

ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຕັ້ງມັ່ນຂອງໂລກທັງປວງອາໄສທຳ ແລະພຣາຫມັນເທົ່ານັ້ນຄວນແກ່ການນັບຖື—ບໍ່ແມ່ນຜູ້ອື່ນ; ເພາະຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນສະດາຈາຣຍ່ອມຄວນແກ່ກຽດທັງປວງ ແຕ່ຜູ້ຫຼຸດຈາກຈາຣິດບໍ່ຄວນອີກ.

Verse 12

तस्माद्विप्रेण सततं भाव्यमाचारशीलिना । विद्वेषरागरहिता अनुतिष्ठन्ति यं मुने

ດັ່ງນັ້ນ ພຣາຫມັນຄວນເປັນຜູ້ມີຈາຣິດດີຢູ່ເສມອ; ປາສຈາກຄວາມຊັງແລະຄວາມຍຶດຕິດ, ໂອ້ ມຸນີ, ພຶງປະຕິບັດວິໄນນັ້ນທີ່ນັກປັນຍາປະຕິບັດຢູ່ເນືອງນິດ.

Verse 13

सद्धि यस्तं सदाचारं धर्ममूलं विदुर्बुधाः । लक्षणैः परिहीनोऽपि सम्यगाचारतत्परः

ນັກປັນຍາຮູ້ວ່າ ສະດາຈາຣແທ້ໆແມ່ນຮາກແຫ່ງທຳ; ແມ່ນແຕ່ຂາດເຄື່ອງໝາຍພາຍນອກຫຼືລັກສະນະກໍຕາມ ຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນຈາຣິດອັນຖືກຕ້ອງ ຍ່ອມເປັນຜູ້ຕັ້ງມັ່ນແທ້.

Verse 14

श्रदालुरनसूयुश्च नरो जीवेत्समाः शतम् । श्रुतिस्मृतिभ्यामुदितं स्वेषुस्वेषु च कर्मसु

ຜູ້ມີສັດທາ ແລະບໍ່ຈັບຜິດຕິຜູ້ອື່ນ ອາດດຳລົງຊີວິດໄດ້ຮອດຮ້ອຍປີ ແລະໃນໜ້າທີ່ຂອງຕົນໆ ພຶງປະຕິບັດກຳຕາມທີ່ ສຣຸຕິ ແລະ ສມຣິຕິ ໄດ້ກ່າວໄວ້.

Verse 15

सदाचारं निषेवेत धर्ममूलमतन्द्रितः । दुराचाररतो लोके गर्हणीयः पुमा न्भवेत्

ຄວນຂະຫຍັນປະພຶດສະດາຈາຣະ ອັນເປັນຮາກແຫ່ງທຳ ໂດຍບໍ່ປະມາດ; ແຕ່ຜູ້ຫມົກມຸ່ນໃນທຸຈະຣິດ ຍ່ອມເປັນຜູ້ຖືກຕິຕຽນໃນໂລກ

Verse 16

व्याधिभिश्चाभिभूयेत सदाल्पायुः सुदुःखभाक् । त्याज्यं कर्म पराधीनं कार्यमात्मवशं सदा

ເມື່ອຖືກໂລກໄພຄອບງຳ ຍ່ອມເປັນຜູ້ອາຍຸສັ້ນ ແລະແບ່ງຮັບທຸກຂ໌ໃຫຍ່; ດັ່ງນັ້ນຄວນລະວຽກທີ່ພຶ່ງພາຜູ້ອື່ນ ແລະເຮັດວຽກທີ່ຢູ່ໃນອຳນາດຕົນເອງເສມອ

Verse 17

दुःखी यतः पराधीनः सदैवात्मवशः सुखी । यस्मिन्कर्मण्यंतरात्मा क्रियमाणे प्रसीदति

ຜູ້ພຶ່ງພາຜູ້ອື່ນຍ່ອມເປັນທຸກຂ໌; ແຕ່ຜູ້ຄອງຕົນໄດ້ເສມອຍ່ອມເປັນສຸກ. ຄວນເລືອກກຳທີ່ເມື່ອກຳລັງເຮັດ ໃຈລຶກໃນກໍຜ່ອງໃສສະຫງົບ

Verse 18

अध्यापयेच्छुचीञ्छिष्यान्हितान्मे धासमन्वितान् । उपेयादीश्वरं चापि योगक्षेमादिसिद्धये

ພຶງສອນສິດທິສິດທີ່ບໍລິສຸດ ຜູ້ປາດຖະນາດີ ແລະມີປັນຍາ; ແລະພຶງເຂົ້າໄປຫາພຣະອີສະວະຣະ ເພື່ອບັນລຸໂຢກະເກສະມະ ແລະສິດທິອື່ນໆ

Verse 19

अतस्तेष्वेव वै यत्नः कर्तव्यो धर्ममिच्छता । सत्यं क्षमार्तवं ध्यानमानृशंस्यमहिंसनम्

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ປາດຖະນາທຳ ຄວນພາກພຽນໃນຄຸນທຳເຫຼົ່ານີ້: ສັດຈະ, ການອະໄພ, ຄວາມຊື່ຕົງ, ທະຍານ (ສະມາທິ), ຄວາມເມດຕາກະຣຸນາ, ແລະ ອະຫິງສາ (ບໍ່ເບຍດບຽນ)

Verse 20

दमः प्रसादो माधुर्यं मृदुतेति यमा दश । शौचं स्नानं तपो दानं मौनेज्याध्ययनं व्रतम्

ການຂົມຂື່ນຕົນ ຄວາມສະຫງົບຜ່ອງໃສ ຄວາມຫວານໃນວາຈາ ແລະ ຄວາມອ່ອນໂຍນ—ເຫຼົ່ານີ້ນັບເປັນຢະມະສິບປະການ. ຄວາມບໍລິສຸດ ການອາບນ້ຳຊຳລະ ຕະປະ ການໃຫ້ທານ ມົນະ ການບູຊາ ການສຶກສາຄຳພີ ແລະ ການຖືວຣະຕະ—ເປັນວິໄນທີ່ຄ້ຳຈຸນທຳມະ.

Verse 21

उपोषणोपस्थदंडो दशैते नियमाः स्मृताः । कामं क्रोधं दमं मोहं मात्सर्यं लोभमेव च

ການອົບສົດ/ອົບອົດອາຫານ ແລະ ການຝຶກຂ່ມອິນທຣີ—ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນນິຍະມະສິບປະການ. ຄວນກົດຂ່ມກາມ ໂກຣດ ຄວາມບໍ່ສຳຮອງ (ອະດະມ) ໂມຫະ ຄວາມອິດສາ ແລະ ຄວາມໂລບດ້ວຍ.

Verse 22

अमून्षड्वैरिणो जित्वा सर्वत्र विजयी भवेत् । शनैः संचिनुयाद्धर्मं वल्मीकं शृंगवान्यथा

ເມື່ອຊະນະສັດຕູຫົກປະການນີ້ແລ້ວ ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນຜູ້ມີໄຊທຸກແຫ່ງ. ຄວນສະສົມທຳມະທີລະນ້ອຍ ເຫມືອນຈອມປວກທີ່ສູງຂຶ້ນເປັນເມັດໆ.

Verse 23

परपीडामकुर्वाणः पर लोकसहायिनम् । धर्म एव सहायी स्यादमुत्र परिरक्षितः

ຜູ້ໃດບໍ່ເຮັດຮ້າຍຜູ້ອື່ນ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມສ້າງຜູ້ຊ່ວຍໃນໂລກໜ້າ. ທີ່ນັ້ນມີແຕ່ທຳມະເທົ່ານັ້ນເປັນສະຫາຍ ຄຸ້ມຄອງໃນພົບໜ້າ.

Verse 24

पितृमातृसुतभ्रातृयोषिद्बंधुजनाधिकः । जायते चैकलः प्राणी म्रियते च तथै कलः

ແມ່ນແຕ່ຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍພໍ່ ແມ່ ລູກ ພີ່ນ້ອງ ເມຍ ແລະ ຍາດພີ່ນ້ອງຫຼາຍຄົນ ສັດມີຊີວິດກໍເກີດມາຄົນດຽວ ແລະ ຕາຍໄປຄົນດຽວເຊັ່ນກັນ.

Verse 25

एकलः सुकृतं भुंक्ते भुंक्ते दुष्कृतमेकलः । देहे पंचत्वमापन्ने त्यक्त्वैकं काष्ठलोष्टवत्

ຄົນເຮົາຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນຍ່ອມເສວຍຜົນແຫ່ງກຸສົນ ແລະຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນຍ່ອມຮັບຜົນແຫ່ງບາບ. ເມື່ອກາຍນີ້ກັບຄືນສູ່ທາດທັງຫ້າ ກໍຖືກປະຖິ້ມເຫມືອນທ່ອນໄມ້ ຫຼືກ້ອນດິນ.

Verse 26

बांधवा विमुखा यांति धर्मो यांतमनु व्रजेत् । अतः संचिनुयाद्धर्म्ममत्राऽमुत्र सहायिनम्

ຍາດພີ່ນ້ອງຫັນຫນ້າແລ້ວຈາກໄປ ແຕ່ທຳມະຍ່ອມຕາມຜູ້ທີ່ຈາກໄປ. ດັ່ງນັ້ນຄວນສະສົມທຳມະ ເປັນຜູ້ຊ່ວຍໃນໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ.

Verse 27

धर्मं सहायिनं लब्ध्वा संतरेद्दुस्तरं तमः । संबंधानाचारेन्नित्यमुत्तमैरुत्तमैः सुधीः

ເມື່ອໄດ້ທຳມະເປັນສະຫາຍ ກໍຂ້າມພົ້ນຄວາມມືດອັນຂ້າມຍາກໄດ້. ຜູ້ມີປັນຍາຄວນຄົບຫາສັງຄົມ ແລະປະພຶດຖືກຕ້ອງກັບຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດໃນຫມູ່ຜູ້ດີຢູ່ເສມອ.

Verse 28

अधमानधमांस्त्यक्त्वा कुलमुत्कर्षतां नयेत् । उत्तमानुत्तमानेव गच्छेद्धीनांश्च वर्जयेत् । ब्राह्मणः श्रेष्ठतामेति प्रत्यवायेन शूद्रताम्

ຈົ່ງລະທິ້ມການຄົບຫາຄົນຕ່ຳຊ້າແລະອັບປະເສີດ ແລ້ວນຳວົງຕະກູນໃຫ້ເຖິງຄວາມສູງສົ່ງ. ຄວນໄປຫາແຕ່ຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດໃນຫມູ່ຜູ້ປະເສີດ ແລະຫຼີກເວັ້ນຜູ້ຕົກຕ່ຳ. ພຣາຫມັນຍ່ອມເຖິງຄວາມເລີດດ້ວຍຄວາມປະພຶດຖືກຕ້ອງ ແຕ່ດ້ວຍການລ່ວງລະເມີດແລະຄວາມເສື່ອມຍ່ອມຕົກສູ່ສະພາບຕ່ຳ.

Verse 29

अनध्ययनशीलं च सदाचारविलंघिनम् । सालसं च दुरन्नादं ब्राह्मणं बाधतेंऽतकः

ພຣາຫມັນຜູ້ບໍ່ຂະຫຍັນຮຽນ ລ່ວງລະເມີດຈາຣິຍາອັນດີ ຂີ້ຄ້ານ ແລະດຳລົງຊີວິດດ້ວຍອາຫານບໍ່ສົມຄວນ—ຜູ້ນັ້ນຖືກຄວາມພິນາດ (ແລະເງົາມັດຈຸ) ຄຸກຄາມ.

Verse 30

अतोऽभ्यस्येत्प्रयत्नेन सदाचारं सदा द्विजः । तीर्थान्यप्यभिलष्यंति सदाचारिसमागमम्

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງພຶງພາກພຽນຝຶກສະດາຈາຣ (ຄວາມປະພຶດດີ) ຢູ່ເສມອ; ເພາະແມ່ນແຕ່ຕີຣຖະອັນສັກສິດກໍຍັງໂຫຍຫາສັງຄົມຂອງຜູ້ມີສະດາຈາຣ.

Verse 31

रजनीप्रांतयामार्द्धं ब्राह्मः समय उच्यते । स्वहितं चिंतयेत्प्राज्ञस्तस्मिंश्चोत्थाय सर्वदा

ຄຶ່ງຫຼັງຂອງຍາມສຸດທ້າຍໃນຄືນ ເອີ້ນວ່າ ບຣາຫມະມຸຫູຣຕະ. ລຸກຂຶ້ນໃນເວລານັ້ນ ຜູ້ມີປັນຍາພຶງຄິດໄຕ່ຕອງເສມອເຖິງປະໂຫຍດແທ້ຂອງຕົນ.

Verse 32

गजास्यं संस्मरेदादौ तत ईशं सहांबया । श्रीरंगं श्रीसमेतं तु ब्रह्माणं कमलोद्भवम्

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ພຶງລະລຶກເຖິງ ຄະຊາສະຍະ (ພຣະຄະເນດ) ກ່ອນ; ແລ້ວຈຶ່ງລະລຶກເຖິງ ອີສະ (ພຣະສິວະ) ພ້ອມດ້ວຍ ອຳບາ ພຣະແມ່. ຕໍ່ມາລະລຶກເຖິງ ສຣີຣັງຄະ (ພຣະວິສນຸ) ຜູ້ສະຫມັກກັບ ສຣີ; ແລະ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ.

Verse 33

इंद्रादीन्सकलान्देवान्वसिष्ठादीन्मुनीनपि । गंगायाः सरितः सर्वाः श्रीशैलायखिलान्गिरीन्

ພຶງລະລຶກເຖິງ ອິນທຣະ ແລະ ເທວະທັງປວງ, ລະລຶກເຖິງ ວະສິດຖະ ແລະ ມຸນີທັງຫຼາຍ, ລະລຶກເຖິງ ຄົງຄາ ແລະ ແມ່ນ້ຳທັງປວງ, ລະລຶກເຖິງ ສຣີໄສລະ ແລະ ພູເຂົາທັງສິ້ນ.

Verse 34

क्षीरोदादीन्समुद्रांश्च मानसादिसरांसि च । वनानि नंदनादीनि धेनूः कामदुघादयः

ແລະພຶງລະລຶກເຖິງມະຫາສະໝຸດທັງຫຼາຍ ເລີ່ມຈາກ ຂີໂຣດະ (ສະໝຸດນ້ຳນົມ), ລະລຶກເຖິງສະຣະເຊັ່ນ ມານະສະໂຣວະ, ລະລຶກເຖິງປ່າທິບເລີ່ມດ້ວຍ ນັນທະນະ, ແລະ ໂຄອັນສັກສິດເຊັ່ນ ກາມະເທນຸ.

Verse 35

कल्पवृक्षादिवृक्षांश्च धातून्कांचनमुख्यतः । दिव्यस्त्रीरुर्वशीमुख्याः प्रह्रादावद्यान्हरेः प्रियान्

ຄວນລະນຶກເຖິງຕົ້ນໄມ້ບັນດານຄວາມປາດຖະນາ ເຊັ່ນ ກັລປະວຶກສະ, ທາດອັນມີຄ່າມີຄຳເປັນປະທານ, ນາງອັບສອນສະຫວັນມີ ອຸຣະວະຊີ ເປັນຫົວໜ້າ, ແລະພະສາວົກຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງ ຮະຣິ ເຊັ່ນ ປຣະຫລາດະ।

Verse 36

जननीचरणौ स्मृत्वा सर्वतीर्थोक्त्त मोत्तमौ । पितरं च गुरूंश्चापि हदि ध्यात्वा प्रसन्नधीः

ເມື່ອລະນຶກເຖິງບາດຂອງແມ່—ທີ່ຖືກກ່າວວ່າເປັນຕີຣຖະອັນສູງສຸດໃນທັງປວງ—ແລ້ວດ້ວຍໃຈສະຫງົບຜ່ອງໃສ ພຶງເພ່ງພິຈາລະນາໃນຫົວໃຈເຖິງພໍ່ ແລະຄູອາຈານທັງຫຼາຍດ້ວຍ।

Verse 37

ततश्चावश्यकं कर्त्तुं नैरृतीं दिशमाव्रजेत् । ग्रामाद्धनुःशतं गच्छेन्नगराच्च चतुर्गुण म्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ເພື່ອເຮັດກິດຈໍາເປັນແຫ່ງການຂັບຖ່າຍ ພຶງໄປທາງທິດໄນຣຶຕີ (ຕາເວັນຕົກສ່ຽງໃຕ້); ຈາກບ້ານໃຫ້ໄປໄກໜຶ່ງຮ້ອຍຄວາມຍາວຄັນທະນູ ແລະຈາກເມືອງໃຫ້ໄປໄກເປັນສີ່ເທົ່າຂອງນັ້ນ।

Verse 38

तृणैराच्छाद्य वसुधां शिरः प्रावृत्य वाससा । कर्णोपवीत उदग्वक्त्रो दिवसे संध्ययोरपि

ປູພື້ນດິນດ້ວຍຫຍ້າ ແລະຄຸມສະໜອງດ້ວຍຜ້າ, ນໍາອຸປະວີຕະ (ສາຍສັກສິດ) ພາດໄວ້ທີ່ຫູ, ພຶງຫັນໜ້າໄປທາງທິດເໜືອ ໃນຕອນກາງວັນ ແລະໃນຍາມຮອຍຕໍ່ແຫ່ງສັນທະຍາທັງສອງດ້ວຍ।

Verse 39

विण्मूत्रे विसृजेन्मौनी निशायां दक्षिणामुखः । न तिष्ठन्नाशु नो विप्र गोवन्ह्यनिलसंमुखः

ໃນຍາມຂັບຖ່າຍອຸຈະລະ ແລະປັດສະວະ ພຶງຢູ່ໃນຄວາມສງົບບໍ່ເວົ້າ; ໃນຕອນກາງຄືນພຶງຫັນໜ້າໄປທາງທິດໃຕ້. ໂອ ພຣາຫມະນະ, ຢ່າເຮັດໃນຂະນະຢືນ, ຢ່າເຮັດຢ່າງຮີບຮ້ອນ; ແລະຢ່າຫັນໜ້າໄປທາງງົວ, ໄຟ, ຫຼືລົມ।

Verse 40

न फालकृष्टे भूभागे न रथ्यासेव्यभूतले । नालोकयेद्दिशो भागञ्ज्यो तिश्चक्रं नभो मलम्

ບໍ່ພຶງຂັບຖ່າຍໃນດິນທີ່ພຶ່ງໄຖໃໝ່ ແລະບໍ່ພຶງຂັບຖ່າຍໃນພື້ນດິນທີ່ຜູ້ຄົນໃຊ້ເປັນທາງສັນຈອນ. ໃນຂະນະນັ້ນບໍ່ພຶງເບິ່ງໄປຫາທິດທັງຫມົດ ວົງດາວສະຫວ່າງ ຟ້າ ຫຼືສິ່ງອະສຸຈ—ພຶງຮັກສາຄວາມອາຍ ແລະວິໄນແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດ.

Verse 41

वामेन पाणिना शिश्नं धृत्वोत्तिष्ठेत्प्रयत्नवान् । अथो मृदं समादद्याज्जंतुकर्क्करवर्जिताम्

ຜູ້ລະມັດລະວັງພຶງໃຊ້ມືຊ້າຍຈັບອະໄວຍະວະ ແລ້ວລຸກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ. ຈາກນັ້ນພຶງເອົາດິນເພື່ອຊໍາລະ—ດິນທີ່ປອດຈາກແມງ ແລະກ້ອນຫີນນ້ອຍ.

Verse 42

विहाय मूषको त्खातां चोच्छिष्टां केशसंकुलाम् । गुह्ये दद्यान्मृदं चैकां प्रक्षाल्य चांबुना ततः

ພຶງຫຼີກເວັ້ນດິນທີ່ໜູຂຸດຂຶ້ນ ດິນທີ່ເປື້ອນດ້ວຍເສດອາຫານ ຫຼືດິນທີ່ປົນຜົມ. ພຶງໃຊ້ດິນໜຶ່ງສ່ວນຊໍາລະທີ່ອະໄວຍະວະລັບ ແລ້ວຈຶ່ງລ້າງດ້ວຍນ້ໍາພາຍຫຼັງ.

Verse 43

पुनर्वामकरेणेति पंचधा क्षालयेद्गुदम् । एकैक पादयोर्दद्यात्तिस्रः पाण्योर्मृदस्तथा

ຈາກນັ້ນພຶງໃຊ້ມືຊ້າຍອີກຄັ້ງ ຊໍາລະທະວານຫຼັງໃຫ້ສະອາດຫ້າຄັ້ງ. ພຶງໃຊ້ດິນທີ່ຕີນແຕ່ລະຂ້າງຂ້າງລະໜຶ່ງຄັ້ງ ແລະທີ່ມືກໍໃຊ້ດິນສາມສ່ວນເຊັ່ນກັນ.

Verse 44

इत्थं शौचं गृही कुर्याद्गंधलेपक्षयावधि । क्रमाद्वैगुण्यतः कुर्याद्ब्रह्मचर्यादिषु त्रिषु

ດັ່ງນີ້ຄົນຄອບຄົວພຶງປະຕິບັດການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ຈົນກວ່າກິ່ນແລະຄຣາບຈະຫາຍໄປ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນຕາມລໍາດັບ ໃນອາສຣົມສາມ ເລີ່ມຈາກພຣະຫມະຈັນຣະຍາ ພຶງປະຕິບັດໃຫ້ເຂັ້ມງວດຍິ່ງຂຶ້ນຕາມພຣະວິນັຍ.

Verse 45

दिवाविहितशौचाच्च रात्रावर्द्धं समाचरेत् । परग्रामे तदर्धं च पथि तस्यार्धमेव च

ການຊໍາລະທີ່ກໍານົດໃນຕອນກາງວັນ ໃນຕອນກາງຄືນພຶງປະຕິບັດແຕ່ເຄິ່ງໜຶ່ງ. ໃນບ້ານອື່ນກໍເຮັດເຄິ່ງຂອງນັ້ນ, ແລະເມື່ອຢູ່ທາງເດີນທາງ ເຮັດແຕ່ເຄິ່ງຂອງເຄິ່ງນັ້ນອີກ.

Verse 46

तदर्धं रोगिणां चापि सुस्थे न्यूनं न कार येत् । अपि सर्वनदीतोयैर्मृत्कूटैश्चाप्यगोपमैः

ສໍາລັບຄົນເຈັບ ແມ່ນແຕ່ເຄິ່ງຂອງນັ້ນກໍພໍໄດ້; ແຕ່ຄົນແຂງແຮງບໍ່ພຶງເຮັດໃຫ້ນ້ອຍກວ່າກໍານົດ. ດ້ວຍນ້ໍາຈາກແມ່ນ້ໍາໃດໆ ແລະກ້ອນດິນ—ແມ່ນແຕ່ບໍ່ໄດ້ກຽມໄວ້ເປັນພິເສດ—ກໍພຶງຊໍາລະໃຫ້ສໍາເລັດ.

Verse 47

आपातमाचरेच्छौचं भावदुष्टो न शुद्धिभाक् । आर्द्रधात्रीफलोन्माना मृदः शौचे प्रकीर्तिताः

ພຶງປະຕິບັດການຊໍາລະຕາມສະພາບການ; ແຕ່ຜູ້ທີ່ໃຈຄິດຊົ່ວຊ້າ ບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມບໍລິສຸດແທ້. ສໍາລັບການຊໍາລະ ປະລິມານດິນຖືກກ່າວໄວ້ວ່າ ໃຫ້ເທົ່າຂະໜາດຜົນທາດຣີທີ່ຊຸ່ມ (ອາມະລະກີ/ອາມລາ).

Verse 48

सर्वाश्चाहुतयोऽप्येवं ग्रासाश्चांद्रायणेपि च । प्रागास्य उदगास्यो वा सूपविष्टः शुचौ भुवि

ເຊັ່ນດຽວກັນ ອາຮຸຕິທັງປວງ ແລະຄໍາເຂົ້າໃນພິທີຈັນທຣາຍະນະ ພຶງກະທໍາໂດຍນັ່ງໃຫ້ຖືກຮູບແບບເທິງພື້ນທີ່ສະອາດ ຫັນໜ້າໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ ຫຼືທິດເໜືອ.

Verse 49

उपस्पृशेद्विहीनाभिस्तुषांगारास्थिभस्मभिः । अतिस्वच्छाभिरद्भिश्च यावद्धृद्गाभिरत्वरः

ເມື່ອບໍ່ມີນ້ໍາທີ່ເໝາະສົມ ພຶງເຮັດອາຈະມະນະ (upaspṛśa) ດ້ວຍນ້ໍາທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ໃສໂດຍເປືອກເຂົ້າ, ຖ່ານ, ເຖົ່າກະດູກ ຫຼືສິ່ງຄ້າຍກັນ. ແລະເມື່ອເປັນໄປໄດ້ ພຶງເຮັດດ້ວຍນ້ໍາໃສຢ່າງຍິ່ງ ເລິກຈົນເຖິງໃຈ ໂດຍບໍ່ຮີບຮ້ອນ.

Verse 50

ब्राह्मणो ब्रह्मतीर्थेन दृष्टिपूताभिराचमेत् । कण्ठगाभिर्नृपः शुध्येत्तालुगाभिस्तथोरुजः

ພຣາຫມັນພຶງເຮັດອາຈະມະນະດ້ວຍນ້ຳທີ່ຖືກຊຳລະໂດຍສາຍຕາຂອງຕົນ ໂດຍໃຊ້ພຣະພຣົມຕີຣະຖະ (ໂຄນນິ້ວໂປ້ງ)។ ກະສັດບໍລິສຸດເມື່ອນ້ຳເຖິງຄໍ; ແລະວັຍສະຍະເມື່ອນ້ຳເຖິງເພດານປາກ។

Verse 51

स्त्रीशूद्रावाथ संस्पर्शमात्रेणापि विशुध्यतः । शिरः शब्दं सकंठं वा जले मुक्तशिखोऽपि वा

ແມ່ຍິງ ແລະ ຊູດຣະ ບໍລິສຸດໄດ້ແມ່ນແຕ່ສຳຜັດນ້ຳພຽງຢ່າງດຽວ। ພຶງໃຊ້ນ້ຳແຕະສີສະ ອິນທຣີຍ/ອະວັຍະ ແລະ ຄໍ ເພື່ອຊຳລະ ແມ່ນແຕ່ຜົມປ່ອຍຢູ່ໃນນ້ຳກໍຕາມ।

Verse 52

अक्षालितपदद्वद्व आचांतोऽप्यशुचिर्म्मतः । त्रिः पीत्वांबु विशुद्ध्यर्थं ततः खानि विशोधयेत्

ຖ້າບໍ່ໄດ້ລ້າງຕີນທັງສອງ ແມ່ນແຕ່ເຮັດອາຈະມະນະແລ້ວກໍຍັງຖືວ່າບໍ່ບໍລິສຸດ। ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດ ພຶງຈິບນ້ຳສາມຄັ້ງ ແລ້ວຈຶ່ງຊຳລະທະວານ/ຮູເປີດແຫ່ງອິນທຣີຍທັງຫຼາຍ।

Verse 53

अंगुष्ठमूलदेशेन ह्यधरोष्ठौ परि मृजेत् । स्पृष्ट्वा जलेन हृदयं समस्ताभिः शिरः स्पृशेत्

ພຶງໃຊ້ບ່ອນໂຄນນິ້ວໂປ້ງຖູລິມຝີປາກລຸ່ມ। ແຕະຫົວໃຈດ້ວຍນ້ຳແລ້ວ ຈຶ່ງແຕະສີສະດ້ວຍນິ້ວທັງໝົດພ້ອມກັນ।

Verse 54

अंगुल्यग्रैस्तथा स्कन्धौ सांबु सर्व्वत्र संस्पृशेत् । आचांतः पुनराचामेत्कृत्वा रथ्योपसर्पणम्

ພຶງໃຊ້ປາຍນິ້ວແຕະບ່າທັງສອງ ແລະໃຊ້ນ້ຳສຳຜັດຮ່າງກາຍທຸກສ່ວນ। ເມື່ອເຮັດອາຈະມະນະແລ້ວ ເມື່ອເຂົ້າໃກ້ຖະໜົນ/ທາງສາທາລະນະ ພຶງເຮັດອາຈະມະນະອີກຄັ້ງ।

Verse 55

स्नात्वा भुक्त्वा पयः पीत्वा प्रारंभे शुभकर्मणाम् । सुप्त्वा वासः परीधाय दृष्ट्वा तथाप्यमंगलम्

ຫຼັງອາບນ້ຳ, ຫຼັງກິນເຂົ້າ, ຫຼັງດື່ມນົມ, ໃນເວລາເລີ່ມພິທີມົງຄຸນ, ຫຼັງນອນຕື່ນ, ຫຼັງນຸ່ງເສື້ອຜ້າ, ແລະແມ່ນແຕ່ເຫັນສິ່ງອັບມົງຄຸນ—ຄວນເຮັດອາຈະມະນະ (ācamanā) ເພື່ອຟື້ນຄວາມບໍລິສຸດໃໝ່.

Verse 56

प्रमादादशुचि स्मृत्वा द्विराचांतः शुचिर्भवेत् । दंतधावनं प्रकुर्वीत यथोक्त धर्मशास्त्रतः । आचांतोऽप्यशुचिर्यस्मादकृत्वा दंतधावनम्

ຖ້າເນື່ອງຈາກຄວາມປະມາດໄດ້ລະລຶກເຖິງຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດ ກໍໃຫ້ເຮັດອາຈະມະນະ (ācamanā) ສອງຄັ້ງ ແລ້ວຈຶ່ງບໍລິສຸດ ຄວນທຳຄວາມສະອາດແຂ້ວຕາມທີ່ທຳມະສາດຕຣາກ່າວໄວ້; ເພາະແມ່ນແຕ່ເຮັດອາຈະມະນະແລ້ວ ຖ້າບໍ່ທຳຄວາມສະອາດແຂ້ວ ກໍຍັງຖືວ່າບໍ່ບໍລິສຸດ.

Verse 57

प्रतिपद्दर्शषष्ठीषु नवम्यां रविवासरे । दंतानां काष्ठसंयोगो दहेदासप्तमं कुलम्

ໃນວັນປະຕິປັດ (ວັນທີ 1 ຂອງເດືອນ), ວັນດັຣສະ/ອະມາວາສະຍາ (ວັນເດືອນດັບ), ວັນທີ 6, ວັນທີ 9 ແລະວັນອາທິດ—ການໃຊ້ໄມ້ຂັດແຂ້ວກັບແຂ້ວ ກ່າວກັນວ່າຈະເຜົາຜານວົງຕະກູນເຖິງເຈັດຊົ່ວຄົນ.

Verse 58

अलाभे दंतकाष्ठानां निषिद्धे वाथ वासरे । गंडूषा द्वादश ग्राह्या मुखस्य परिशुद्धये

ເມື່ອບໍ່ມີໄມ້ຂັດແຂ້ວ ຫຼືເປັນວັນທີ່ຖືກຫ້າມ ເພື່ອຊຳລະປາກໃຫ້ບໍລິສຸດຢ່າງຖ້ວນທົ່ວ ຄວນເຮັດກັນດູສະ (gaṇḍūṣa) ຄືອົມນ້ຳເຕັມປາກ ແລ້ວກວນ/ກັ່ນ 12 ຄັ້ງ.

Verse 59

कनिष्ठाग्रपरीमाणं सत्वचं निर्व्रणारुजम् । द्वादशांगुलमानं च सार्द्रं स्याद्दंतधावनम्

ໄມ້ຂັດແຂ້ວສຳລັບຊຳລະຟັນ ຄວນໜາເທົ່າປາຍນິ້ວກ້ອຍ ມີເປືອກຕິດຢູ່ ປາດສະຈາກບາດແຜ ຫຼືຄວາມບົກພ່ອງທີ່ກ່ອນໂທດ; ຍາວ 12 ອັງກຸນ ແລະຄວນສົດຊຸ່ມ.

Verse 60

एकेकांगुलमानं तच्चर्वयेद्दंतधावनम् । प्रातः स्नानं चरित्वा च शुद्ध्यै तीर्थे विशेषतः

ຄວນເຄີຍກິ່ງໄມ້ຂັດແຂ້ວ (dantadhāvana) ຍາວເທົ່າຂໍ້ນິ້ວໜຶ່ງ ເພື່ອຊໍາລະແຂ້ວ. ແລ້ວເຮັດສະນານຕອນເຊົ້າ—ໂດຍສະເພາະທີ່ຕີຣຖະ (tīrtha) ອັນສັກສິດ—ຈຶ່ງໄດ້ຄວາມບໍລິສຸດ.

Verse 61

प्रातः स्नानाद्यतः शुद्ध्येत्कायोऽयं मलिनः सदा । यन्मलं नवभिश्छिद्रैः स्रवत्येव दिवानिशम्

ດ້ວຍການສະນານຕອນເຊົ້າ ກາຍນີ້—ທີ່ມັກຈະມົນມົວຢູ່ເສມອ—ຈຶ່ງຖືກຊໍາລະ; ເພາະມົນທິນຂອງມັນໄຫຼອອກຕະຫຼອດ ທັງກາງວັນແລະກາງຄືນ ຜ່ານທະວານທັງເກົ້າ.

Verse 62

उत्साहमेधासौभाग्यरूपसंपत्प्रवर्द्धकम् । प्राजापत्यसमं प्राहुस्तन्महाघविनाशकृत्

ເຂົາທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ ນີ້ເທົ່າທຽມກັບພຣາຊາປັດຕະຍະວຣະຕະ (prājāpatya): ມັນເພີ່ມພູນຄວາມພາກພຽນ ປັນຍາ ໂຊກດີ ຄວາມງາມ ແລະຄວາມຮັ່ງມີ—ພ້ອມທັງທໍາລາຍບາບໃຫຍ່.

Verse 63

प्रातः स्नानं हरेत्पापमलक्ष्मीं ग्लानिमेव च । अशुचित्वं च दुःस्वप्नं तुष्टिं पुष्टिं प्रयच्छति

ການສະນານຕອນເຊົ້າ ຂັບໄລ່ບາບ ອະລັກຊະມີ (ເຄາະຮ້າຍ) ແລະຄວາມເມື່ອຍລ້າ; ຍັງກໍາຈັດຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດ ແລະຝັນຮ້າຍ ແລະປະທານຄວາມອິ່ມໃຈກັບພະລັງກາຍ.

Verse 64

नोपसर्पंति वै दुष्टाः प्रातस्नायिजनं क्वचित् । दृष्टादृष्टफलं यस्मात्प्रातःस्नानं समाचरेत्

ຄົນຊົ່ວບໍ່ເຄີຍເຂົ້າໃກ້ຜູ້ທີ່ສະນານຕອນເຊົ້າເລີຍ. ເພາະການສະນານຕອນເຊົ້າໃຫ້ຜົນທັງທີ່ເຫັນໄດ້ແລະທີ່ບໍ່ເຫັນ ດັ່ງນັ້ນຄວນປະພຶດປະຕິບັດສະນານຕອນເຊົ້າ.

Verse 65

प्रसंगतः स्नानविधिं प्रवक्ष्यामि नृपोत्तमाः । विधिस्नानं यतः प्राहुः स्नाना च्छतगुणोत्तरम्

ເມື່ອໂອກາດເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດທັງຫຼາຍ ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍວິທີອາບນ້ຳຕາມວິທີພິທີ; ເພາະກ່າວກັນວ່າ ອາບນ້ຳຕາມກົດພິທີ ດີກວ່າອາບທົ່ວໄປເຖິງຮ້ອຍເທົ່າ।

Verse 66

विशुद्धां मृदमादाय बर्हिषस्तिलगोमयम् । शुचौ देशे परिस्थाप्य ह्याचम्य स्नानमाचरेत्

ໃຫ້ນຳດິນສະອາດ ບະຫິṣ (ຫຍ້າກຸສາ) ງາ ແລະ ຂີ້ງົວ ມາຈັດວາງໃນສະຖານທີ່ບໍລິສຸດ; ແລ້ວເຮັດອາຈະມະນະ (ācamanā) ຈຶ່ງເລີ່ມອາບນ້ຳພິທີ।

Verse 67

उपग्रही बद्ध शिखो जलमध्ये समाविशेत् । स्वशाखोक्तविधानेन स्नानं कुर्याद्यथाविधि

ໃຫ້ນຸ່ງອຸປະຄະຣະຫີ (ຜ້າອາບ) ແລະ ມັດສິຂາ (śikhā) ແລ້ວເຂົ້າໄປໃນນ້ຳ; ຈາກນັ້ນອາບນ້ຳຕາມວິທີທີ່ສາຂາເວດຂອງຕົນສອນ ໃຫ້ຖືກຕ້ອງຕາມພິທີ।

Verse 68

स्नात्वेत्थं वस्त्रमापीड्य गृह्णीयाद्धौतवाससी । आचम्य च ततः कुर्यात्प्रातःसंध्यां कुशान्वितः

ເມື່ອອາບນ້ຳຕາມນີ້ແລ້ວ ໃຫ້ບີບຜ້າໃຫ້ແຫ້ງ ແລະ ນຸ່ງຫົ່ມເຄື່ອງນຸ່ງທີ່ຊັກສະອາດ; ຈາກນັ້ນເຮັດອາຈະມະນະ (ācamanā) ແລ້ວປະກອບປຣາຕະຫ໌-ສັນທະຍາ (prātaḥ-sandhyā) ໂດຍຖືຫຍ້າກຸສາ।

Verse 69

प्राणायामांश्चरन्विप्रो नियम्य मानसं दृढम् । अहोरात्रकृतैः पापैर्मुक्तो भवति तत्क्षणात्

ພຣາຫມັນຜູ້ຝຶກປຣານາຍາມະ (prāṇāyāma) ແລະ ຄວບຄຸມໃຈໃຫ້ໝັ້ນຄົງ ຈະພົ້ນຈາກບາບທີ່ເຮັດທັງກາງວັນແລະກາງຄືນ ໃນທັນທີ।

Verse 70

दश द्वादशसंख्या वा प्राणायामाः कृता यदि । नियम्य मानसं तेन तदा तप्तं महत्तपः

ຖ້າຜູ້ໃດປະຕິບັດປຣານາຍາມະ 10 ຄັ້ງ—ຫຼື 12 ຄັ້ງ—ແລ້ວດ້ວຍນັ້ນຝຶກຄວບຄຸມໃຈ ກໍເປັນການບໍາເນົາຕະປະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແທ້.

Verse 71

सव्याहृतिप्रणवकाः प्राणायामास्तु षोडश । अपि भ्रूणहनं मासात्पुनंत्यहरहः कृताः

ປຣານາຍາມະ 16 ຄັ້ງ ທີ່ປະກອບດ້ວຍ ວຍາຫຣິຕິ ແລະ ປຣະນະວະ (ໂອມ)—ເມື່ອເຮັດທຸກມື້—ຍັງຊໍາລະໄດ້ແມ່ນແຕ່ບາບການຂ້າທາຣົກໃນຄັນ ພາຍໃນໜຶ່ງເດືອນ.

Verse 72

यथा पार्थिवधातूनां दह्यते धमनान्मलाः । तथेंद्रियैः कृता दोषा ज्वाल्यंते प्राणसंयमात्

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບມົນທິນໃນໂລຫະທາດແຫ່ງປະຖະວີ ຖືກເຜົາດ້ວຍເຕົາຫຼອມ ສັນໃດ ຄວາມຜິດທີ່ເກີດຈາກອິນທຣີຍະກໍຖືກເຜົາແລະດັບສູນດ້ວຍການສໍາຣວມລົມຫາຍໃຈ ສັນນັ້ນ.

Verse 73

एकाक्षरं परं ब्रह्म प्राणायामः परं तपः । गायत्र्यास्तु परं नास्ति पावनं च नृपोत्तम

ປຣະນະວະພະຍາງດຽວ “ໂອມ” ແມ່ນພຣະພຣະຫມັນອັນສູງສຸດ; ປຣານາຍາມະແມ່ນຕະປະອັນສູງສຸດ. ແລະເຫນືອກວ່າຄາຖາກາຍັດຣີ ບໍ່ມີສິ່ງໃດຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດຍິ່ງກວ່າ, ໂອ ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ.

Verse 74

कर्मणा मनसा वाचा यद्रात्रौ कुरुते त्वघम् । उत्तिष्ठन्पूर्वसंध्यायां प्राणायामैर्विशोधयेत्

ບາບໃດກໍຕາມທີ່ເຮັດໃນຍາມຄ່ໍາຄືນ ດ້ວຍກາຍ ດ້ວຍໃຈ ຫຼືດ້ວຍວາຈາ—ເມື່ອຮອດສັນທະຍາຍາມເຊົ້າ ພຶງລຸກຂຶ້ນແລ້ວຊໍາລະດ້ວຍປຣານາຍາມະທັງຫຼາຍ.

Verse 75

यदह्ना कुरुते पापं मनोवाक्कायकर्मभिः । आसीनः पश्चिमां संध्यां प्राणायामैर्व्यपोहति । पश्चिमां तु समासीनो मलं हंति दिवाकृतम्

ບາບໃດໆທີ່ເຮັດໃນຕອນກາງວັນດ້ວຍໃຈ ຄໍາເວົ້າ ແລະກາຍກຳ ເມື່ອເຖິງສັນທະຍາຍາມແລງ ຜູ້ປະຕິບັດນັ່ງຫັນໄປທາງຕາເວັນຕົກ ແລ້ວຊໍາລະອອກດ້ວຍປຣານາຍາມ. ແທ້ຈິງ ນັ່ງໃນສັນທະຍາຕາເວັນຕົກ ຍ່ອມທໍາລາຍມົນທິນທີ່ເກີດໃນກາງວັນໄດ້.

Verse 76

नोपतिष्ठेत्तु यः पूर्व्वां नोपास्ते यस्तु पश्चिमाम् । स शूद्रवद्बहिष्कार्यः सर्वस्माद्द्विजकर्मणः

ຜູ້ໃດບໍ່ໄປຮ່ວມສັນທະຍາຕອນເຊົ້າ ແລະບໍ່ບູຊາສັນທະຍາຕອນແລງ ຜູ້ນັ້ນພຶງຖືກກັນອອກຈາກກິດຂອງດວິຊະທັງປວງ ເຫມືອນຊູດຣະ.

Verse 77

अपां समीपमासाद्य नित्यकर्म समाचरेत् । तत आचमनं कुर्याद्यथाविध्यनु पूर्वशः

ເຂົ້າໄປໃກ້ນ້ໍາແລ້ວ ພຶງປະຕິບັດນິຕະຍະກຳ (ກິດປະຈໍາວັນ) ແລ້ວຈຶ່ງເຮັດອາຈະມະນະ (ācamana) ຕາມວິທີທີ່ຖືກຕ້ອງ ໂດຍລໍາດັບ.

Verse 78

आपोहिष्ठेति तिसृभिर्मार्जनं तु ततश्चरेत् । भूमौ शिरसि चाकाश आकाशे भुवि मस्तके

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ພຶງເຮັດມາຣຈະນະ (mārjana) ຄືການຊໍາລະດ້ວຍການປະພົມນ້ໍາ ໂດຍໃຊ້ສາມບົດທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ ‘Āpo hi ṣṭhā…’. ພິທີນີ້ປະຕິບັດຕາມການຈັດວາງດັ້ງເດີມ ໂດຍວາງ ‘ດິນ’ ແລະ ‘ຟ້າ’ ໃນຕໍາແໜ່ງຂອງຕົນຕາມຄຳສອນ.

Verse 79

मस्तके च तथाकाशं भूमौ च नवधा क्षिपेत् । भूमिशब्देन चरणावाकाशं हृदयं स्मृतम् । शिरस्येव शिरःशब्दो मार्जनं तैरुदाहृतम्

ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ພຶງຈັດວາງເປັນເກົ້າຄັ້ງ ໂດຍວາງ ‘ຟ້າ’ ໄວ້ເທິງກະຫມ່ອມ ແລະວາງ ‘ດິນ’ ໄວ້ເທິງພື້ນດິນ. ຄໍາວ່າ ‘ດິນ’ ໝາຍເຖິງຕີນ; ‘ຟ້າ’ ໝາຍເຖິງຫົວໃຈ; ແລະ ‘ຫົວ’ ໝາຍເຖິງຫົວເອງ—ດັ່ງນີ້ແມ່ນຄໍາອະທິບາຍຂອງມາຣຈະນະ.

Verse 80

वारुणादपि चाग्नेयाद्वायव्यादपि चेंद्रतः । मंत्रस्थानादपि परं ब्राह्मं स्नानमिदं परम् । ब्राह्मस्नानेन यः स्नातः स बाह्याभ्यंतरं शुचिः

ສູງກວ່າການສະນານະແຫ່ງວະຣຸນະ, ສູງກວ່າການສະນານະແຫ່ງອັກນີ, ສູງກວ່າການສະນານະແຫ່ງວາຍຸ ແລະ ສູງກວ່າການສະນານະແຫ່ງອິນທຣະ—ຍິ່ງກວ່ານັ້ນຍັງເຫນືອກວ່າພຽງ ‘ສະຖານທີ່ມັນຕຣາ’—ນີ້ແມ່ນບຣາຫມະສະນານະອັນສູງສຸດ. ຜູ້ໃດສະນານະດ້ວຍບຣາຫມະສະນານະ ຜູ້ນັ້ນບໍລິສຸດທັງພາຍນອກແລະພາຍໃນ.

Verse 81

सर्वत्र चार्हतामेति देवपूजादिकर्मणि । नक्तंदिनं निमज्ज्याप्सु कैवर्ताः किमु पावनाः

ເມື່ອນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ຄົນຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມຄວນຄ່າທົ່ວທຸກບ່ອນ—ເໝາະສົມສໍາລັບກິດຈະກໍາເຊັ່ນ ການບູຊາເທວະ ແລະອື່ນໆ. ຖ້າຊາວຫາປາທີ່ດໍານ້ໍາທັງຄືນທັງວັນຈະບໍລິສຸດໄດ້ເພາະເຫດນັ້ນ ແລ້ວຈະຕ້ອງມີວິໄນອັນສູງກວ່າໄປເພື່ອຫຍັງ?

Verse 82

शतशोऽपि तथा स्नाता न शुद्धा भावदूषिताः । अंतःकरणशुद्धांश्च तान्विभूतिः पवित्रयेत्

ແມ່ນແຕ່ອາບນ້ໍາແບບນັ້ນເປັນຮ້ອຍໆຄັ້ງ ຜູ້ທີ່ນິໄສໃຈຖືກມົນທິນກໍບໍ່ບໍລິສຸດ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ອັນຕະຫະກະຣະນະ (ໃຈ-ຈິດ) ຖືກຊໍາລະແລ້ວ ຄົນເຊັ່ນນັ້ນຖືກຊໍາລະໃຫ້ສັກສິດໂດຍວິພູຕິ ຄື ຂີ້ເຖົ່າອັນສັກສິດ.

Verse 83

किं पावनाः प्रकीर्त्यंते रासभा भस्मधूसराः । स स्नातः सर्वतीर्थेषु मलैः सर्वैर्विवर्जितः

ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຈະເອີ້ນລາທີ່ເປັນສີເທົາເພາະຂີ້ເຖົ່າວ່າ ‘ບໍລິສຸດ’? ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ປາດຈາກມົນທິນທຸກຢ່າງເທົ່ານັ້ນ—ຜູ້ນັ້ນເຫມືອນໄດ້ສະນານະໃນທີຣຖະທັງປວງ.

Verse 84

तेन क्रतुशतैरिष्टं चेतो यस्येह निर्मलम् । तदेव निर्मलं चेतो यथा स्यात्तन्मुने शृणु

ຜູ້ໃດທີ່ຈິດໃຈບໍລິສຸດໃນໂລກນີ້ ກໍເຫມືອນໄດ້ປະກອບຍັດຍະນັບຮ້ອຍ. ບັດນີ້ ໂອ ມຸນີ ຈົ່ງຟັງ—ຈິດນັ້ນເອງຈະເປັນນິຣະມະລະ ໄຮ້ມົນທິນໄດ້ຢ່າງໃດ.

Verse 85

विश्वेशश्चेत्प्रसन्नः स्यात्तदा स्यान्नान्यथा क्वचित् । तस्माच्चेतो विशुद्ध्यर्थं काशीनाथं समाश्रयेत्

ຖ້າພຣະວິສເວຊະ (Viśveśa) ພໍພຣະໄທ ການງານຈຶ່ງສຳເລັດ—ບໍ່ເຄີຍເປັນຢ່າງອື່ນ ບ່ອນໃດກໍຕາມ. ດັ່ງນັ້ນເພື່ອຊຳລະຈິດ ຄວນເຂົ້າພຶ່ງພາພຣະກາຊີນາຖ (Kāśīnātha)

Verse 86

इदं शरीरमुत्सृज्य परं ब्रह्माधिगच्छति । द्रुपदांतं ततो जप्त्वा जलमादाय पाणिना

ເມື່ອປ່ອຍວາງກາຍນີ້ແລ້ວ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເຂົ້າເຖິງພຣະພຣະຫມັນອັນສູງສຸດ. ຈາກນັ້ນ ຈຶ່ງຈົບຈະປະຈົນຮອດທ້າຍບົດ (drupadānta) ແລ້ວຕັກນ້ຳດ້ວຍຝາມື…

Verse 87

कुयादृतं च मंत्रेण विधिज्ञस्त्वघमर्षणम् । निमज्ज्याप्सु च यो विद्वाञ्जपेत्त्रिरघमर्षणम्

ຜູ້ຮູ້ພິທີກຳ ຄວນປະກອບອະຄະມັຣສະນະ (Aghamarṣaṇa) ດ້ວຍມົນຕຣ໌ ‘Ṛta’. ແລະນັກປັນຍາຜູ້ຈົມລົງໃນນ້ຳ ຄວນສວດ Aghamarṣaṇa ສາມເທື່ອ

Verse 88

जले वापि स्थले वापि यः कुर्यादघमर्ष णम् । तस्याघौघो विनश्येत यथा सूर्योदये तमः

ຈະຢູ່ໃນນ້ຳກໍດີ ຫຼືຢູ່ເທິງບົກກໍດີ ຜູ້ໃດປະກອບ Aghamarṣaṇa ກອງບາບຂອງຜູ້ນັ້ນຍ່ອມສູນໄປ ເຫມືອນຄວາມມືດຫາຍໄປເມື່ອຕາເວັນຂຶ້ນ

Verse 89

गायत्रीं शिरसा हीनां महाव्याहृतिपूर्व्विकाम् । प्रणवाद्यां जपंस्तिष्ठन्क्षिपेदंभोंजलि त्रयम्

ໃຫ້ຢືນແລ້ວຈະປະຄາຖາກາຍະຕຣີ (Gāyatrī)—ບໍ່ຮວມສ່ວນ Śiras, ນຳໜ້າດ້ວຍມະຫາວະຍາຫຣິຕິ, ເລີ່ມດ້ວຍ Praṇava—ແລ້ວຈຶ່ງຖວາຍນ້ຳເປັນອັນຈະລີສາມຄັ້ງ

Verse 90

तेन वज्रोदकेनाशु मंदेहा नाम राक्षसाः । सूर्यतेजः प्रलोपंते शैला इव विवस्वतः

ດ້ວຍນ້ຳວັຊຣະ (ອາຣຄະຍະອັນສັກສິດ) ນັ້ນ ພວກຣາກຊະສາຊື່ “ມັນເດຫາ” ພິນາດໄວ; ອຳນາດຂອງເຂົາຖືກລົບລ້າງໂດຍລັດສະມີພຣະສຸຣິຍະ—ດັ່ງພູເຂົາລົ້ມຕໍ່ໜ້າວິວັດສະວານຜູ້ເຈີດຈ້າ।

Verse 91

सहायार्थं च सूर्यस्य यो द्विजो नांजलि त्रयम् । क्षिपेन्मंदेहनाशाय सोपि मंदेहतां व्रजेत्

ດວິຊະຜູ້ໃດ ເພື່ອຊ່ວຍພຣະສຸຣິຍະ ໄດ້ໂຍນນ້ຳອາຣຄະຍະສາມອັນຊະລີ ເພື່ອທຳລາຍມັນເດຫາ—ຜູ້ນັ້ນເອງ ຖ້າຜິດຈາກອາຈາຣະ ກໍຈະເຖິງສະພາບ “ມັນເດຫາ” ເຊັ່ນກັນ।

Verse 92

प्रातस्तावज्जपंस्तिष्ठेद्यावत्सूर्यस्य दर्शनम् । उपविष्टो जपेत्सायमृक्षाणामाविलोकनात्

ຕອນເຊົ້າ ຄວນຢືນຈະປະສວດຈົນເຫັນພຣະອາທິດ; ຕອນແລງ ຄວນນັ່ງຈະປະສວດຈົນດາວທັງຫຼາຍປາກົດ।

Verse 93

काललोपो न कर्त्तव्यो द्विजेन स्वहितेप्सुना । अर्द्धोदयास्तसमये तस्माद्वज्रोदकं क्षिपेत्

ດວິຊະຜູ້ປາຖະໜາປະໂຫຍດແກ່ຕົນ ບໍ່ຄວນປ່ອຍໃຫ້ເວລາຄວນຄ່າຜ່ານໄປ; ດັ່ງນັ້ນ ໃນຍາມກຶ່ງຂຶ້ນແລະກຶ່ງຕົກ ຄວນຖວາຍນ້ຳວັຊຣະ (ອາຣຄະຍະ)។

Verse 94

विधिनापि कृता संध्या कालातीता ऽफला भवेत् । अयमेव हि दृष्टांतो वंध्यास्त्रीमैथुनं यथा

ແມ່ນແຕ່ການບູຊາສັນທະຍາທີ່ເຮັດຕາມພິທີ ຖ້າເຮັດຫຼັງເວລາອັນຄວນ ກໍຈະໄຮ້ຜົນ; ນີ້ແມ່ນອຸປະມາ—ເຫມືອນຮ່ວມເພດກັບຍິງເປັນໝັນ।

Verse 95

जले वामकरं कृत्वा या संध्याऽचरिता द्विजैः । वृषली सा परिज्ञेया रक्षोगणमुदा वहा

ສັນທະຍາທີ່ດວິຊະປະຕິບັດ ໂດຍວາງມືຊ້າຍໃນນ້ຳ ພຶງຮູ້ວ່າເປັນ ‘ວຶຩະລີ’ (ເສື່ອມຊາມ) ແລະກໍ່ໃຫ້ເກີດຝູງຣາກະສະ.

Verse 96

उपस्थानं ततः कुर्याच्छाखोक्तविधिना ततः । सहस्रकृत्वो गायत्र्याः शतकृत्वोथवा पुनः

ຈາກນັ້ນພຶງປະກອບອຸປັສຖານະ ຕາມວິທີທີ່ສອນໃນສາຂາເວດຂອງຕົນ; ຫຼັງຈາກນັ້ນພຶງຈົບກາຍະຕຣີ ໜຶ່ງພັນຄັ້ງ—ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ອີກໜຶ່ງຮ້ອຍຄັ້ງ.

Verse 97

दशकृत्वोऽथ देव्यै च कुर्यात्सौ रीमुपस्थितिम् । सहस्रपरमां देवीं शतमध्यां दशावराम्

ຕໍ່ມາພຶງເຮັດອຸປັສຖິຕິ (ບູຊາເຊີນນ້ອມ) ແດ່ເທວີສຸລິຍະ ສິບຄັ້ງດ້ວຍ. ຕາມມາດຕາຂອງຈົບ ເທວີເປັນສູງສຸດໃນພັນ ເປັນກາງໃນຮ້ອຍ ແລະເປັນນ້ອຍໃນສິບ.

Verse 98

गायत्रीं यो जपेद्विप्रो न स पापैः प्रलिप्यते । रक्तचंदनमिश्राभिरद्भिश्च कुसुमैः कुशैः

ພຣາຫມັນຜູ້ຈົບກາຍະຕຣີ ບໍ່ຖືກບາບເປື້ອນເປັນມົນທິນ; (ພຶງບູຊາ) ດ້ວຍນ້ຳທີ່ປົນຈັນທະນແດງ ແລະດ້ວຍດອກໄມ້ກັບຫຍ້າກຸສະ.

Verse 99

वेदोक्तैरागमोक्तैर्वा मंत्रैरर्घं प्रदापयेत् । अर्चितः सविता येन तेन त्रैलोक्यमर्च्चितम्

ດ້ວຍມົນຕຣາທີ່ກ່າວໃນເວດ ຫຼືໃນອາຄະມະ ພຶງຖວາຍອັຣຄະຍະ. ຜູ້ໃດບູຊາສະວິຕຣິ ຜູ້ນັ້ນເສມືອນໄດ້ບູຊາສາມໂລກ.

Verse 100

अर्चितः सविता दत्ते सुतान्पशुव सूनि च । व्याधीन्हरेद्ददात्यायुः पूरयेद्वांछितान्यपि

ເມື່ອບູຊາພຣະສະວິຕຣິ (ພຣະສຸລິຍະເທວ) ຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ພຣະອົງປະທານບຸດ ຄວາມເພີ່ມພູນແຫ່ງຝູງງົວ ແລະວົງສານຸວົງ. ພຣະອົງຂັບໄລ່ໂລກໄພ ປະທານອາຍຸຍືນ ແລະເຮັດໃຫ້ຄວາມປາຖະໜາອັນຮັກຫວັງສຳເລັດດ້ວຍ

Verse 101

अयं हि रुद्र आदित्यो हरिरेष दिवाकरः । रविर्हिरण्यरूपोऽसौ त्रयीरूपोऽयमर्यमा

ພຣະສຸລິຍະອົງນີ້ແທ້ແມ່ນ ຣຸດຣະ; ແມ່ນ ອາທິຕະຍະ; ແມ່ນ ຫຣິ—ຜູ້ເຮັດໃຫ້ເກີດກາງວັນ ຄື ທິວາກະຣ. ແມ່ນ ຣະວິ ຮູບທອງ; ແມ່ນຮູບກາຍແຫ່ງພຣະເວທທັງສາມ; ແມ່ນ ອັຣຍະມັນ

Verse 102

ततस्तु तर्पणं कुर्यात्स्वशाखोक्तविधानतः । ब्रह्मादीनखिलान्देवान्मरीच्यादींस्तथा मुनीन्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ພຶງປະກອບພິທີຕັຣປະນະ (ການຖວາຍນ້ຳບູຊາ) ຕາມວິທີທີ່ກ່າວໄວ້ໃນສາຂາເວທຂອງຕົນ ເພື່ອໃຫ້ພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະທັງປວງອິ່ມໃຈ ພ້ອມທັງລະລຶກຖວາຍແດ່ລະສີເລີ່ມຈາກ ມະຣີຈິ

Verse 110

अंगुल्यग्रेण वै दैवमार्षमंगुलिमूलगम् । ब्राह्ममंगुष्ठमूले तु पाणिमध्ये प्रजापतेः

ຕັຣປະນະສຳລັບເທວະ ໃຫ້ຖວາຍດ້ວຍປາຍນິ້ວ; ສຳລັບຣິສີ ໃຫ້ຖວາຍທີ່ໂຄນນິ້ວ; ສຳລັບພຣະພຣະຫມາ ໃຫ້ຖວາຍທີ່ໂຄນນິ້ວໂປ້ງ; ແລະສຳລັບປຣະຊາປະຕິ ໃຫ້ຖວາຍທີ່ກາງຝາມື

Verse 120

देवतां परिपूज्याथ नैमित्तिकं विधिं चरेत् । पवनाग्निं समुज्ज्वाल्य वैश्वदेवं समाचरेत्

ເມື່ອບູຊາເທວະດ້ວຍຄວາມຄົບຖ້ວນແລ້ວ ພຶງປະຕິບັດພິທີນະຍມິຕຕິກະຕາມທີ່ກຳນົດ. ຈຸດໄຟເຮືອນໃຫ້ລຸກໂຊດໂດຍອາໄສລົມ ແລ້ວປະກອບການຖວາຍໄວສະວະເທວະ (Vaiśvadeva)

Verse 130

ऐन्द्रवारुणवायव्याः सौम्या वै नैरृताश्च ये । प्रतिगृह्णंत्विमं पिंडं काका भूमौ मयार्पितम्

ຂໍໃຫ້ສັດຕະວະທັງຫຼາຍໃນແດນຂອງອິນທຣະ ວະຣຸນ ແລະ ວາຍຸ ພ້ອມທັງຜູ້ຢູ່ທິດໂສມະ ແລະທິດໄນຣຶຕະ ຈົ່ງຮັບປິນດະບູຊານີ້; ໂອ ຝູງກາ ນີ້ແມ່ນກ້ອນເຂົ້າທີ່ຂ້າພະເຈົ້າວາງອຸທິດໄວ້ເທິງດິນແລ້ວ।

Verse 140

ततो मौनेन भुञ्जीत न कुर्याद्दंतघर्षणम् । प्रक्षालितव्यहस्तस्य दक्षिणांगुष्ठमूलतः

ຈາກນັ້ນພຶງກິນດ້ວຍຄວາມສງົບເງີຍ ແລະບໍ່ພຶງຂູດຫຼືຂັດຟັນ। ເມື່ອລ້າງມືແລ້ວ ພຶງເລີ່ມຈັບ/ຮັບອາຫານຕາມວິທີຈາກໂຄນນິ້ວໂປ້ຂວາ।

Verse 145

उद्देशतः समाख्यात एष नित्यतनो विधिः । इत्थं समाचरन्विप्रो नावसीदति कर्हिचित्

ພິທີວັດປະຈໍາວັນນີ້ໄດ້ອະທິບາຍໄວ້ແບບຫຍໍ້ແລ້ວ। ພຣາຫມະນະຜູ້ປະພຶດຕາມນີ້ ບໍ່ເຄີຍຕົກຕໍ່າເສື່ອມຖອຍໃນການໃດໆ।