Adhyaya 3

Verse 1

। व्यास उवाच । श्रूयतां नृपशार्दूल कथां पौराणिकीं शुभाम् । यां श्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

ພຣະລືສີວຢາສ ກ່າວວ່າ: ໂອ້ ລາຊາຜູ້ປະເສີດ, ຈົ່ງຟັງເລື່ອງລາວໃນປຸຣານະອັນເປັນມຸງຄຸນນີ້, ໂດຍການຟັງມັນ ຜູ້ຄົນຈະຫລຸດພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ຢ່າງບໍ່ຕ້ອງສົງໄສ.

Verse 2

एकदा धर्मराजो वै तपस्तेपे सुदुष्करम् । ब्रह्मविष्णुमहेशाद्यैर्जलवर्षांतपादिषाट्

ຄັ້ງໜຶ່ງ ທຳມະຣາຊາ ໄດ້ບຳເພັນຕົບະອັນຍາກຍິ່ງ, ອົດທົນຕໍ່ຄວາມຍາກລຳບາກ ເຊັ່ນ ສາຍຝົນ ແລະ ຄວາມຮ້ອນ ໂດຍມີ ພຣະພົມ, ພຣະວິຊະນຸ ແລະ ພຣະສິວະ ເບິ່ງຢູ່.

Verse 3

आदौ त्रेतायुगे राजन्वर्षाणामयुतत्रयम् । मध्येवनं तपस्यंतमशोकतरुमूलगम्

ໃນຊ່ວງຕົ້ນຂອງ ຕຣີຍຸກ, ໂອ້ ພຣະຣາຊາ, ພຣະອົງໄດ້ບຳເພັນຕົບະຢູ່ກາງປ່າເປັນເວລາສາມໝື່ນປີ ໂດຍນັ່ງຢູ່ທີ່ກົກຕົ້ນອະໂສກ.

Verse 4

शुष्कस्नायुपिनद्धास्थिसंचयं निश्चलाकृतिम् । वल्मीककीटिकाकोटिशोषिताशेषशोणितम्

ຮ່າງກາຍຂອງພຣະອົງນັ້ນນິ້ງສະຫງົບ ເຫຼືອພຽງກອງກະດູກທີ່ຢຶດໄວ້ດ້ວຍເສັ້ນເອັນທີ່ແຫ້ງຫ່ຽວ ໃນຂະນະທີ່ປວກຈຳນວນນັບບໍ່ຖ້ວນໄດ້ດູດກິນເລືອດຂອງພຣະອົງຈົນໝົດສິ້ນ.

Verse 5

निर्मांसकीकसचयं स्फटिकोपलनिश्चलम् । शंखकुदेंदुतहिनमहाशंखलसच्छ्रियम्

ມັນຢືນນິ່ງດັ່ງກ້ອນຫີນຜະລຶກ—ເປັນແຕ່ກອງກະດູກບໍ່ມີເນື້ອ; ແຕ່ກໍສ່ອງງາມດັ່ງສັງຂ໌ສັກສິດ ດອກມະລິ ແສງຈັນ ແລະຫິມະ ສະຫງ່າດັ່ງພວງມາລາສັງຂ໌ໃຫຍ່

Verse 6

सत्त्वावलंबितप्राणमायुःशेषेण रक्षितम् । निश्वासोच्छ्वास पवनवृत्तिसूचितजीवितम्

ລົມຫາຍໃຈຊີວິດຂອງລາວພຶ່ງພາແຕ່ຄວາມໝັ້ນຄົງໃນໃຈ; ອາຍຸທີ່ເຫຼືອຖືກຮັກສາໄວ້ຢ່າງຫຍຸ້ງຍາກ—ຮູ້ວ່າຍັງມີຊີວິດກໍແຕ່ຈາກການເຄື່ອນໄຫວແຜ່ວໆຂອງລົມໃນການຫາຍໃຈເຂົ້າອອກ

Verse 7

निमेषोन्मेषसंचारपशुनीकृतजन्तुकम् । पिशंगितस्फुरद्रश्मिनेत्रदीपितदिङ्मुखम्

ສັດທັງຫຼາຍຮາວກັບຖືກຄວບຄຸມໂດຍຈັງຫວະການກະພິບຕາຂອງລາວ; ແລະທິດທັງປວງກໍສະຫວ່າງໄສດ້ວຍດວງຕາສີທອງນ້ຳຕານທີ່ສ່ອງປະກາຍຮັງສີ

Verse 8

तत्तपोग्निशिखादाव चुंबितम्लानकाननम् । तच्छांत्युदसुधावर्षसंसिक्ताखिलभूरुहम

ປ່ານັ້ນຮາວກັບຖືກປາກໄຟແຫ່ງຕະປະຂອງລາວຈູບຈົນໄໝ້ແລະເຫື່ອຍແຫ້ງ; ແຕ່ຕົ້ນໄມ້ທັງປວງກໍຖືກຊຸມຊ່ຳອີກຄັ້ງ ດັ່ງຖືກອາບດ້ວຍຝົນອະມຣິຕະທີ່ຫຼັ່ງອອກຈາກຄວາມສະງົບຂອງລາວ

Verse 9

साक्षात्तपस्यंतमिव तपो धृत्वा नराकृतिम् । निराकृतिं निराकाशं कृत्वा भक्तिं च कांचनम्

ຮາວກັບວ່າ “ຕະປະ” ເອງໄດ້ຮັບຮູບເປັນມະນຸດ ແລະບຳເນັດຕະປະຢູ່ຕໍ່ໜ້າ; ລາວເຮັດໃຫ້ສະພາວະອັນໄຮ້ຮູບ ແລະກວ້າງໄພດັ່ງອາກາດ ເຂົ້າເຖິງໄດ້, ແລະເຮັດໃຫ້ພັກຕິກາຍເປັນສິ່ງທອງອ່ອນສະຫວ່າງທີ່ສຳຜັດໄດ້

Verse 10

कुरंगशावैर्गणशो भ्रमद्भिः परिवारितम् । निनादभीषणास्यैश्च वनजैः परिरक्षितम्

ສະຖານນັ້ນຖືກລ້ອມຮອບໂດຍຝູງລູກກວາງທີ່ພາກັນເດີນຫຼິ້ນພະເລີນໄປມາ ແລະຖືກປົກປ້ອງທຸກດ້ານໂດຍສັດປ່າທີ່ມີສຽງຄຳຮ້ອງນ່າຢ້ານ ແລະໃບໜ້ານ່າສະພຶງກົວ।

Verse 11

एतादृशं महाभीमं दृष्ट्वा देवाः सवासवाः । ध्यायंतं च महादेवं सर्वेषां चाभयप्रदम्

ເມື່ອເຫັນພາບອັນນ່າສະພຶງກົວຢ່າງຫຼວງນັ້ນ ເທວະທັງຫຼາຍພ້ອມດ້ວຍພະອິນທຣາ ໄດ້ເຫັນພຣະມະຫາເທວະຜູ້ຈົມຢູ່ໃນສະມາທິ ຜູ້ປະທານອະໄພແລະຄວາມບໍ່ຢ້ານໃຫ້ແກ່ທຸກຜູ້ທຸກນາມ।

Verse 12

ब्रह्माद्या दैवता सर्वे कैलासं प्रति जग्मिरे । पारिजाततरुच्छायामासीनं च सहोमया

ເທວະທັງປວງເລີ່ມແຕ່ພຣະພຣະຫມາ ໄດ້ເດີນທາງໄປສູ່ໄກລາສ; ທີ່ນັ້ນພຣະອົງປະທັບນັ່ງໃຕ້ຮົ່ມເງົາຕົ້ນປາຣິຊາຕະ ພ້ອມດ້ວຍອຸມາ।

Verse 13

नदिर्भृंगिर्महाकालस्तथान्ये च महागणाः । स्कन्दस्वामी च भगवान्गणपश्च तथैव च । तत्र देवाः सब्रह्माद्याः स्वस्वस्थानेषु तस्थिरे

ທີ່ນັ້ນມີນັນດິນ, ພຶງກິນ, ມະຫາການ ແລະມະຫາຄະນະອື່ນໆ; ພ້ອມທັງພຣະສະກັນທະສະວາມິ ແລະຄະນະປະກໍມີຢູ່ດ້ວຍ. ແລ້ວເທວະທັງຫຼາຍມີພຣະພຣະຫມາເປັນປະທານ ກໍຢືນຢູ່ຕາມສະຖານທີ່ຂອງຕົນໆ।

Verse 14

ब्रह्मोवाच । नमोस्त्वनंतरूपाय नीलश्च नमोऽस्तु ते । अविज्ञातस्वरूपाय कैवल्यायामृताय च

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີຮູບອັນອະນັນຕະ; ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ໂອ ນີລະກັນຖະ (ຜູ້ມີຄໍສີຟ້າ). ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີສະພາວະແທ້ອັນບໍ່ອາດຮູ້ໄດ້—ແດ່ໄກວັນຍະຄືຄວາມຫຼຸດພົ້ນ ແລະແດ່ອະມຣິຕະຄືຄວາມບໍ່ຕາຍ।

Verse 15

नांतं देवा विजानंति यस्य तस्मै नमोनमः । यं न वाचः प्रशंसंति नमस्तस्मै चिदात्मने

ຂໍນົບນ້ອມຊ້ຳໆແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ແມ່ນແຕ່ເທວະກໍບໍ່ຮູ້ຂອບເຂດ; ຂໍນົບນ້ອມແດ່ຈິດອາດມັນຜູ້ຮູ້ແຈ້ງ (Cidātman) ທີ່ວາຈາບໍ່ອາດສັນລະເສີນໄດ້ຄົບຖ້ວນ.

Verse 16

योगिनो यं हृदः कोशे प्रणिधानेन निश्चलाः । ज्योतीरूपं प्रपश्यति तस्मै श्रीब्रह्मणे नमः

ຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະພຣະຫມັນອັນເປັນມົງຄຸນ ຜູ້ທີ່ໂຍຄີຜູ້ໝັ້ນຄົງ ເມື່ອຈິດຕັ້ງໝັ້ນໃນສະມາທິຢ່າງເລິກ ຈົນນິ່ງສະຫງົບ ຍ່ອມເຫັນເປັນຮູບແຫ່ງແສງສະຫວ່າງໃນຫໍ່ຫຸ້ມແຫ່ງຫົວໃຈ.

Verse 17

कालात्पराय कालाय स्वेच्छया पुरुषाय च । गुणत्रयस्वरूपाय नमः प्रकृतिरूपिणे

ຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນການແຕ່ກໍເຫນືອການ; ແດ່ປຸຣຸສະຜູ້ກະທຳຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງເອງ; ແດ່ຜູ້ມີສະພາວະເປັນຕຣິຄຸນ ແລະປາກົດເປັນປຣະກຣິຕິດ້ວຍ.

Verse 18

विष्णवे सत्त्वरूपाय रजोरूपाय वेधसे । तमोरूपाय रुद्राय स्थितिसर्गांतकारिणे

ຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະວິສນຸ ຜູ້ເປັນຮູບແຫ່ງສັດຕະວະ; ຂໍນົບນ້ອມແດ່ເວທັສ (ພຣະພຣະຫມາ) ຜູ້ເປັນຮູບແຫ່ງຣະຊັສ; ແລະຂໍນົບນ້ອມແດ່ຣຸທຣະ ຜູ້ເປັນຮູບແຫ່ງຕະມັສ—ຜູ້ກະທຳການທຳຮັກສາ, ການສ້າງ, ແລະການລະລາຍ.

Verse 19

नमो बुद्धिस्वरूपाय त्रिधाहंकाररूपिणे । पंचतन्मात्ररूपाय नमः प्रकृतिरूपिणे

ຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງຜູ້ປາກົດເປັນພຸດທິ (ປັນຍາ); ເປັນອະຫັງກາຣະສາມປະການ; ເປັນຕັນມາຕຣາທັງຫ້າອັນລະອຽດ; ຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີຮູບເປັນປຣະກຣິຕິ.

Verse 20

नमो नमः स्वरूपाय पंचबुद्धींद्रियात्मने । क्षित्यादिपंचरूपाय नमस्ते विषयात्मने

ນະໂມ ນະໂມ ແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນສະພາບແທ້ ແລະເປັນອາດມາຂອງອິນທຣີຍະແຫ່ງຍານທັງຫ້າ. ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນຮູບທັງຫ້າເລີ່ມຈາກດິນ ແລະເປັນອາດມາແຫ່ງອາລົມວິສັຍທັງປວງ.

Verse 21

नमो ब्रह्मांडरूपाय तदंतर्वर्तिने नमः । अर्वाचीनपराचीनविश्वरूपाय ते नमः

ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນຮູບແຫ່ງພຣະມານດະ (ໄຂ່ຈັກກະວານ) ແລະຜູ້ສະຖິດຢູ່ພາຍໃນນັ້ນ. ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນວິສະວະຣູປ ຄອບຄຸມທັງໃກ້ແລະໄກ ທັງເບື້ອງໜ້າແລະເບື້ອງພົ້ນ.

Verse 22

अनित्यनित्यरूपाय सदसत्पतये नमः । नमस्ते भक्तकृपया स्वेच्छावि ष्कृतविग्रह

ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ປາກົດເປັນທັງອະນິດຈັງແລະນິດຈັງ ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງການມີແລະບໍ່ມີ. ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເພາະເມດຕາຕໍ່ພວກພັກຕະ ໄດ້ສຳແດງພຣະວິກຣະຫະຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງເອງ.

Verse 23

तव निश्वसितं वेदास्तव वेदोऽखिलं जगत् । विश्वाभूतानि ते पादः शिरो द्यौः समवर्तत

ພຣະເວດທັງຫຼາຍແມ່ນລົມຫາຍໃຈອອກຂອງພຣະອົງ ແລະໂລກທັງປວງແມ່ນພຣະເວດຂອງພຣະອົງ. ສັດທັງຫມົດເປັນພຣະບາດຂອງພຣະອົງ ແລະຟ້າສະຫວັນເປັນພຣະເສຍຂອງພຣະອົງ.

Verse 24

नाभ्या आसीदंतरिक्षं लोमानि च वनस्पतिः । चंद्रमा मनसो जातश्चक्षोः सूर्यस्तव प्रभो

ຈາກພຣະນາພີຂອງພຣະອົງ ເກີດອັນຕະຣິກສະ (ຫ້ວງກາງ) ແລະຈາກຂົນຂອງພຣະອົງ ເກີດພືດພັນວະນາ. ຈັນທຣາເກີດຈາກພຣະມະນະ ແລະຈາກພຣະເນດຂອງພຣະອົງ ເກີດສຸຣິຍະ—ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

Verse 25

त्वमेव सर्वं त्वयि देव सर्वं सर्वस्तुति स्तव्य इह त्वमेव । ईश त्वया वास्यमिदं हि सर्वं नमोऽस्तु भूयोऽपि नमो नमस्ते

ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນແມ່ນທຸກສິ່ງ; ໂອ ພຣະເທວາ ທຸກສິ່ງທັງປວງສະຖິດຢູ່ໃນພຣະອົງ. ໃນນີ້ ຜູ້ຄວນແກ່ການສັນລະເສີນທັງປວງມີແຕ່ພຣະອົງ. ໂອ ອີສະວະຣະ ຈັກກະວານນີ້ຖືກພຣະອົງແຜ່ຊຶມຄອບຄຸມ—ຂໍນົບນ້ອມ; ນົບນ້ອມຊ້ຳໆ—ນໂມ ນະມັສເຕ।

Verse 26

इति स्तुत्वा महादेवं निपेतुर्दंडवत्क्षितौ । प्रत्युवाच तदा शंभुर्वरदोऽस्मि किमिच्छति

ເມື່ອສັນລະເສີນພຣະມະຫາເທວະແລ້ວ ພວກເຂົາກໍກົ້ມກາບແບບດັນດະວັດ ລົງກັບພື້ນດິນດັ່ງໄມ້ທ່ອນ. ແລ້ວພຣະສັມພູຕອບວ່າ “ເຮົາແມ່ນຜູ້ປະທານພອນ—ພວກເຈົ້າປາດຖະນາສິ່ງໃດ?”

Verse 27

महादेव उवाच । कथं व्यग्राः सुराः सर्वे बृहस्पतिपुरोगमाः । तत्समाचक्ष्व मां ब्रह्मन्भवतां दुःखकारणम्

ພຣະມະຫາເທວະກ່າວວ່າ “ເຫດໃດພວກເທວະທັງປວງຈຶ່ງວຸ້ນວາຍ ໂດຍມີພຣະບຶຫັດສະປະຕິເປັນຜູ້ນຳ? ໂອ ພຣະພຣະຫມັນ (ພຣະພຣະຫມາ) ຈົ່ງບອກເຮົາເຖິງເຫດແຫ່ງຄວາມໂສກຂອງພວກເຈົ້າ”

Verse 28

ब्रह्मोवाच । नीलकंठ महादेव दुःखनाशाभयप्रद । शृणु त्वं दुःखमस्माकं भवतो यद्वदाम्यहम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ “ໂອ ນີລະກັນຖະ ໂອ ພຣະມະຫາເທວະ—ຜູ້ທຳລາຍຄວາມທຸກ ແລະປະທານອະໄພຍະ—ຂໍພຣະອົງຟັງຄວາມລຳບາກຂອງພວກເຮົາ ຕາມທີ່ເຮົາຈະທູນ”

Verse 29

धर्मराजोऽपि धर्मात्मा तपस्तेपे सुदुःसहम् । न जानेऽसौ किमिच्छति देवानां पदमुत्तमम्

ແມ່ນແຕ່ພຣະທັມມະຣາຊ ຜູ້ມີຈິດໃນທັມ ກໍກຳລັງບຳເນັດຕະປະອັນຫນັກຫນ່ວງຢ່າງຍິ່ງ. ເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າພຣະອົງປາດຖະນາສິ່ງໃດ—ອາດເປັນຕຳແໜ່ງສູງສຸດໃນໝູ່ເທວະທັງຫຼາຍ

Verse 30

तेन त्रस्तास्तत्तपसा सर्व इंद्रपुरोगमाः । भवतोंघ्रौ चिरेणैव मनस्तेन समर्पितम् । तमुत्थापय देवेश किमिच्छति स धर्मराट्

ເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ຕະປະນັ້ນ ບັນດາເທວະທັງປວງມີພຣະອິນທຣາເປັນຜູ້ນໍາ ໄດ້ນໍາໃຈມາຖວາຍແດ່ພຣະບາດຂອງພຣະອົງໃນທ້າຍທີ່ສຸດ. ໂອ ພຣະເທວະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ, ຂໍໂປຣດຍົກທ່ານນັ້ນຂຶ້ນຈາກຕະປະ ແລະຊົງຮູ້ວ່າ ພຣະທັມມະຣາຊາປາຖະໜາສິ່ງໃດ.

Verse 31

ईश्वर उवाच । भवतां नास्ति नु भयं धर्मात्सत्यं ब्रवीम्यहम्

ພຣະອີສະວະຣະຕັດວ່າ: “ເຮົາກ່າວຄວາມຈິງ—ຈາກທັມມະນັ້ນ ພວກເຈົ້າບໍ່ມີເຫດໃຫ້ຢ້ານກົວເລີຍ”

Verse 32

तत उत्थाय ते सर्वे देवाः सह दिवौकसः । रुद्रं प्रदक्षिणीकृत्य नमस्कृत्वा पुनःपुनः

ແລ້ວບັນດາເທວະທັງປວງພ້ອມດ້ວຍຊາວສະຫວັນ ກໍລຸກຂຶ້ນ; ແລ້ວເຮັດປະທັກສິນາເວັນຮອບພຣະຣຸທຣະ ແລະນົບນ້ອມກາບໄຫວ້ຊ້ຳໆ

Verse 33

इन्द्रेण सहिताः सर्वे कैलात्पुनरागताः । स्वस्वस्थाने तदा शीघ्रं गताः सर्वे दिवौकसः

ທຸກອົງພ້ອມພຣະອິນທຣາ ກັບມາຈາກເຂົາໄກລາສອີກຄັ້ງ; ແລ້ວຊາວສະຫວັນທັງປວງກໍໄປຫາທີ່ພັກຂອງຕົນແຕ່ລະອົງຢ່າງວ່ອງໄວ

Verse 34

इन्द्रोऽपि वै सुधर्मायां गतवान्प्रभुरीश्वरः । न निद्रां लब्धवांस्तत्र न सुखं न च निर्वृतिम्

ພຣະອິນທຣາຜູ້ເປັນຈອມອໍານາດ ກໍໄປຍັງສະພາສຸທັມມາ; ແຕ່ທີ່ນັ້ນພຣະອົງບໍ່ໄດ້ພົບທັງນິທຣາ ບໍ່ໄດ້ພົບທັງຄວາມສຸກ ແລະບໍ່ໄດ້ພົບຄວາມສະຫງົບຜ່ອນຄາຍເລີຍ

Verse 35

मनसा चिंतयामास विघ्नं मे समुपस्थितम् । अवाप महतीं चितां तदा देवः शचीपतिः

ແລ້ວພຣະອິນທຣາ ຜູ້ເປັນສາມີຂອງນາງສະຈີ ໄດ້ຄິດໃນໃຈວ່າ “ອຸປະສັກໄດ້ເກີດຂຶ້ນຕໍ່ໜ້າຂ້າແລ້ວ” ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະເທວະຖືກຄວາມກັງວົນແລະຄວາມຫ່ວງໃຫຍ່ຄອບງຳ।

Verse 36

मम स्थानं पराहर्तुं स्तपस्तेपे सुदुश्चरम् । सर्वान्देवान्समाहूय इदं वचनमब्रवीत्

“ເພື່ອຊິງຕຳແໜ່ງຂອງຂ້າ” ລາວໄດ້ບຳເນັດຕະປະສະຍາອັນຫຍຸ້ງຍາກຢ່າງຍິ່ງ। ແລ້ວໄດ້ເອີ້ນເທວະທັງປວງມາຊຸມນຸມ ແລະກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້।

Verse 37

इन्द्र उवाच । शृण्वंतु देवताः सर्वा मम दुःखस्य कारणम् । दुःखेन मम यल्लब्धं तत्किं वा प्रार्थयेद्यमः । बृहस्पतिः समालोक्य सर्वान्दे वानथाब्रवीत्

ພຣະອິນທຣາກ່າວວ່າ “ຂໍໃຫ້ເທວະທັງປວງຟັງເຫດແຫ່ງຄວາມທຸກຂອງຂ້າ ສິ່ງທີ່ຂ້າໄດ້ມາດ້ວຍຄວາມລຳບາກ ຍົມະຈະປາຖະໜາມັນໄປເພື່ອຫຍັງ” ແລ້ວພຣະພຶຫັດສະປະຕິໄດ້ເບິ່ງໄປຫາເທວະທັງຫມົດ ແລະກ່າວຕອບ

Verse 38

बृहस्पतिरुवाच । तपसे नास्ति सामर्थ्यं विघ्नं कर्तुं दिवौकसः । उर्वश्याद्या समाहूय संप्रेष्यंतां च तत्र वै

ພຣະພຶຫັດສະປະຕິກ່າວວ່າ “ເທວະຜູ້ຢູ່ສະຫວັນທັງຫຼາຍ ບໍ່ມີອຳນາດຈະສ້າງອຸປະສັກແກ່ຕະປະສະຍາເຊັ່ນນັ້ນດ້ວຍກຳລັງໄດ້ ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງເອີ້ນນາງອຸຣະວະສີ ແລະອັບສະຣາອື່ນໆ ແລ້ວສົ່ງໄປທີ່ນັ້ນ”

Verse 39

तासामाकारणार्थाय प्रतिद्वारं प्रतस्थिवान् । स गत्वा ताः समादाय सभायां शीघ्रमाययौ

ເພື່ອເອີ້ນນາງເຫຼົ່ານັ້ນ ລາວໄດ້ອອກໄປຫາປະຕູແຕ່ລະແຫ່ງຕາມລຳດັບ। ໄປແລ້ວກໍຮວບຮວມນາງທັງຫມົດ ແລະນຳເຂົ້າມາສູ່ຫໍປະຊຸມຢ່າງວ່ອງໄວ।

Verse 40

आगतास्ता हरिः प्राह महत्कार्यमुपस्थितम् । गच्छन्तु त्वरिताः सर्वा धर्मारण्यं प्रति द्रुतम्

ເມື່ອພວກນາງມາຮອດແລ້ວ ພຣະຫຣິຕັດວ່າ “ກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ມາຮອດແລ້ວ. ພວກເຈົ້າທັງໝົດຈົ່ງຮີບໄປ—ຈົ່ງແລ່ນດ່ວນ—ສູ່ທຳມາອາຣັນຍະ”

Verse 41

यत्र वै धर्मराजोसौ तपश्चक्रे सुदुष्करम् । हास्यभावकटाक्षैश्च गीतनृत्यादिभिस्तथा

ທີ່ນັ້ນແທ້ໆ ບ່ອນທີ່ພຣະທັມມະຣາຊາໄດ້ບຳເນັດຕະບະອັນຫນັກຫນ່ວງ ພວກນາງເຂົ້າໄປດ້ວຍຮອຍຍິ້ມຫຍອກເຢົ້າ ແລະສາຍຕາກະພິບພາຍ ພ້ອມດ້ວຍເພງ ຟ້ອນລຳ ແລະສິລະປະອື່ນໆ

Verse 42

तं लोभयध्वं यमिनं तपःस्थानाच्च्युतिर्भवेत् । देवस्य वचनं श्रुत्वा तथा अप्सरसां गणाः

“ຈົ່ງລໍ້ລວງນັກບຳເນັດຜູ້ສຳລວມນັ້ນ ໃຫ້ເຂົາຫຼຸດຈາກບ່ອນນັ່ງແຫ່ງຕະບະ” ເມື່ອໄດ້ຍິນພຣະວາຈາຂອງເທວະ ຫມູ່ອັບສະຣາກໍຕຽມພ້ອມຕາມນັ້ນ

Verse 43

मिथः संरेभिरे कर्तुं विचार्य च परस्परम् । धर्मारण्यं प्रतस्थेसावुर्वशी स्वर्वरांगना

ເມື່ອປຶກສາກັນແລະຕົກລົງວ່າຈະເຮັດຢ່າງໃດແລ້ວ ອຸຣະວະສີ—ນາງອັບສະຣາຜູ້ງາມເລີດແຫ່ງສະຫວັນ—ກໍອອກເດີນທາງໄປສູ່ທຳມາອາຣັນຍະ

Verse 44

तुष्टुवुः पुष्पवर्षाश्च ससृजुस्तच्छिरस्यमी । ततस्तु देवैर्विप्रैश्च स्तूयमानः समंततः

ພວກນາງໄດ້ສັນລະເສີນທ່ານ ແລະໂປຍດອກໄມ້ເປັນຝົນລົງເທິງສີສະຂອງທ່ານ ຕໍ່ມາ ທ່ານຖືກສັນລະເສີນຈາກທຸກທິດໂດຍເທວະແລະລຶສີ ແລະໄດ້ຮັບກຽດຕິທົ່ວທຸກແຫ່ງ

Verse 45

निर्ययौ परमप्रीत्या वनं परमपावनम् । बिल्वार्कखदिराकीर्णं कपित्थधवसंकुलम्

ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິ່ງ ທ່ານໄດ້ອອກເດີນທາງໄປສູ່ປ່າອັນບໍລິສຸດສູງສຸດນັ້ນ; ໜາແນ້ນດ້ວຍຕົ້ນບິລວະ, ອາຣກະ ແລະ ຂະດິຣະ ແລະຍັງເຕັມໄປດ້ວຍກະປິດຖະ ແລະ ທະວະ ອີກດ້ວຍ।

Verse 46

न सूर्यो भाति तत्रैव महांधकार संयुतम् । निर्जनं निर्मनुष्यं च बहुयोजनमायतम्

ທີ່ນັ້ນ ດວງຕາເວັນບໍ່ສ່ອງແສງເລີຍ; ມີແຕ່ຄວາມມືດອັນໃຫຍ່ປົກຄຸມ—ເງົາງຽບ ບໍ່ມີຜູ້ຄົນ ແລະກວ້າງຍາວໄປຫຼາຍຍົຊະນະ।

Verse 47

मृगैः सिंहैर्वृतं घोरेरन्यैश्चापि वनेचरैः । पुष्पितैः पादपैः कीर्णं सुमनोहरशाद्वलम्

ປ່ານັ້ນຖືກລ້ອມຮອບດ້ວຍກວາງ, ສິງ ແລະສັດປ່າອື່ນໆອັນນ່າຢ້ານ; ແຕ່ກໍຍັງກະຈາຍໄປດ້ວຍໄມ້ດອກ ແລະປູດ້ວຍຫຍ້າອັນງາມຕາຊື່ນໃຈຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 48

विपुलं मधुरानादैर्नादितं विहगैस्तथा । पुंस्कोकिलनिनादाढ्यं झिल्लीकगणनादितम्

ປ່າອັນກວ້າງໃຫຍ່ນັ້ນກ້ອງກັງວານດ້ວຍສຽງຫວານຂອງນົກ; ອຸດົມດ້ວຍສຽງຮ້ອງຂອງນົກກຸກິລາຕົວຜູ້ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍສຽງປະສານຂອງຈິ້ງຫຼີດ।

Verse 49

प्रवृद्धविकटैर्वृक्षैः सुखच्छायैः समावृतम् । वृक्षैराच्छादिततलं लक्ष्म्या परमया युतम्

ສະຖານນັ້ນຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່ສູງຕະຫຼອດ ໃຫ້ຮົ່ມເຢັນອັນສຸກສະບາຍ; ພື້ນດິນກໍຖືກປົກຄຸມດ້ວຍໄມ້ທັງຫຼາຍ ແລະດິນແດນນັ້ນປະກອບດ້ວຍ “ລັກສະມີ” ອັນສູງສຸດ—ຄວາມງາມແລະຄວາມອຸດົມສົມບູນຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 50

नापुष्पः पादपः कश्चिन्नाफलो नापि कंटकी । षट्पदैरप्यनाकीर्णं नास्मिन्वै काननेभवेत्

ໃນປ່າອັນສັກສິດນັ້ນ ບໍ່ມີຕົ້ນໄມ້ໃດທີ່ບໍ່ມີດອກ ບໍ່ມີຕົ້ນໃດທີ່ບໍ່ມີໝາກ ແລະບໍ່ມີຕົ້ນໃດທີ່ມີໜາມ; ບໍ່ມີບ່ອນໃດເລີຍທີ່ບໍ່ເຕັມໄປດ້ວຍຝູງເຜິ້ງ.

Verse 51

विहंगैर्नादितं पुष्पैरलंकृतमतीव हि । सर्वर्तुकुसमैर्वृक्षैः सुखच्छायैः समावृतम्

ປ່ານັ້ນກ້ອງກັງວານດ້ວຍສຽງນົກ ແລະປະດັບປະດາຢ່າງງາມດ້ວຍດອກໄມ້; ຖືກປົກຄຸມໂດຍຕົ້ນໄມ້ທີ່ອອກດອກທຸກລະດູ ໃຫ້ຮົ່ມເຢັນອັນສຸກສະບາຍ.

Verse 52

मारुताकलितास्तत्र द्रुमाः कुसुमशाखिनः । पुष्पवृष्टिं विचित्रां तु विसृजंति च पादपाः

ທີ່ນັ້ນ ເມື່ອລົມພັດໃຫ້ໄຫວ ຕົ້ນໄມ້ທີ່ມີກິ່ງກ້ານເຕັມໄປດ້ວຍດອກ ກໍປ່ອຍຝົນດອກໄມ້ອັນພິສົດອອກມາ.

Verse 53

दिवस्पृशोऽथ संपुष्टाः पक्षिभिर्मधुरस्वनैः । विरेजुः पादपास्तत्र सुगन्धकुसुमैर्वृताः

ຕໍ່ມາ ຕົ້ນໄມ້ທີ່ສູງດັ່ງຈະແຕະຟ້າ ເຈີຣິນງອກງາມທ່າມກາງນົກສຽງຫວານ; ຢູ່ທີ່ນັ້ນມັນສ່ອງປະກາຍ ຖືກຫໍ້ຫຸ້ມດ້ວຍດອກໄມ້ຫອມ.

Verse 54

तिष्ठंति च प्रवालेषु पुष्पभारावनादिषु । रुवंति मधुरालापाः षट्पदा मधुलिप्सवः

ພວກມັນເກາະຢູ່ເທິງຍອດອ່ອນ ແລະໃນດົງທີ່ໜັກໄປດ້ວຍດອກໄມ້; ຝູງເຜິ້ງຜູ້ໃຝ່ຫານ້ຳເຜິ້ງ ກໍຮ້ອງຮຳສຽງຫວານ ດັ່ງຄຳກະຊິບອ່ອນໂຍນ.

Verse 55

तत्र प्रदेशांश्च बहूनामोदांकुरमंडितान् । लतागृह परिक्षिप्तान्मनसः प्रीतिवर्द्धनान्

ທີ່ນັ້ນ ນາງໄດ້ເຫັນພື້ນທີ່ອັນງາມຫຼາຍປະການ ປະດັບດ້ວຍຍອດອ່ອນໃໝ່ອັນນ່າຊື່ນຊົມ ຖືກລ້ອມດ້ວຍຊານເຄືອວັນ ເປັນທີ່ເພີ່ມພູນຄວາມປີຕິໃນໃຈ।

Verse 56

संपश्यंती महातेजा बभूव मुदिता तदा । परस्पराश्लिष्टशाखैः पादपैः कुसमाचितैः

ເມື່ອໄດ້ເຫັນ ນາງຜູ້ມີຮັດສະມີອັນຍິ່ງໃຫຍ່ກໍເກີດຄວາມຍິນດີໃນທັນທີ; ຕົ້ນໄມ້ອັນເຕັມໄປດ້ວຍດອກໄມ້ ມີກິ່ງກ້ານສອດປະສານກັນໄປມາ।

Verse 57

अशोभत वनं तत्तु महेंद्रध्वजसन्निभैः । सुखशीतसुगन्धी च पुष्परेणुवहोऽनिलः

ປ່ານັ້ນສ່ອງສະຫວ່າງດຸດດັ່ງທຸງອັນສູງສົ່ງຂອງພຣະອິນທຣ; ແລະລົມອ່ອນໆ ເຢັນສະບາຍ ຫອມຫວານ ພັດພາຝຸ່ນເກສອນດອກໄມ້ໄປ।

Verse 58

एवंगुणसमायुक्तं ददर्श सा वनं तदा । तदा सूर्योद्भवां तत्र पवित्रां परिशोभिताम्

ດັ່ງນັ້ນ ນາງໄດ້ເຫັນປ່າອັນພ້ອມດ້ວຍຄຸນວິເສດຫຼາຍປະການໃນຂະນະນັ້ນ; ແລະທີ່ນັ້ນນາງຍັງເຫັນສາຍນ້ຳອັນບໍລິສຸດ “ສູຣະໂຍດພະວາ” ຜູ້ຊຳລະບາບ ງາມສະຫງ່າມີສິຣິ।

Verse 59

आश्रमप्रवरं तत्र ददर्श च मनोरमम् । पतिभिर्वालखिल्यैश्च वृतं मुनिगणा वृतम्

ທີ່ນັ້ນ ນາງໄດ້ເຫັນອາສຣົມອັນປະເສີດ ແລະນ່າຊົມຊື່ນ; ຖືກລ້ອມດ້ວຍລະສີວາລະຂິລຍະຜູ້ນ່າເຄົາລົບ ແລະຖືກຫມູ່ມຸນີຫຼາຍຄະນະຫ້ອມລ້ອມຢູ່ທົ່ວທິດ।

Verse 60

अग्न्यगारैश्च बहुभिर्वृक्षशाखावलंबितैः । धूगम्रपानकणैस्तत्र दिग्वासोयतिभिस्तथा

ສະຖານນັ້ນຖືກປະດັບດ້ວຍອັກນະຍາຄາຣ (ສະຖານບູຊາໄຟ) ຫຼາຍແຫ່ງ ແຂວນຢູ່ຕາມກິ່ງໄມ້; ແລະທ່າມກາງອະນຸພາກຄວັນທີ່ມ້ວນວຽນຈາກໄຟຍັດຍະ ມີຍະຕິດິກັມບະຣະ (ນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍຟ້າ) ພຳນັກຢູ່ດ້ວຍ।

Verse 61

पाल्या वन्या मृगास्तत्र सौम्या भूयो बभूविरे । मार्जारा मूषकैस्तत्र सर्पैश्च नकुलास्तथा

ທີ່ນັ້ນສັດປ່າກໍອ່ອນໂຍນ ດັ່ງຢູ່ໃນການຄຸ້ມຄອງ; ແລະທີ່ນັ້ນແມວຢູ່ກັບໜູ ພ້ອມທັງນະກຸລ (ພັງພອນ) ຢູ່ກັບງູ ກໍອາໄສຮ່ວມກັນ।

Verse 62

मृगशावैस्तथा सिंहाः सत्त्वरूपा बभूविरे । परस्परं चिक्रीडुस्ते यथा चैव सहोदराः । दूराद्ददर्श च वनं तत्र देवोऽब्रवीत्तदा

ແມ່ນແຕ່ສິງໂຕຢູ່ທ່າມກາງລູກກວາງກໍກາຍເປັນຜູ້ມີຈິດສະຫງົບ; ພວກມັນຫຼິ້ນກັນເຫມືອນເປັນພີ່ນ້ອງຮ່ວມຄັນ. ເມື່ອພຣະເທວະເຫັນປ່ານັ້ນແຕ່ໄກ ຈຶ່ງກ່າວໃນຂະນະນັ້ນ।

Verse 63

इन्द्र उवाच । अयं च खलु धर्मराड् तपस्तुग्रेवतिष्ठते । मम राज्याभिकांक्षोऽसावतोर्थे यत्यतामिह

ອິນທຣະກ່າວວ່າ: “ແທ້ຈິງ ທັມມະຣາດຜູ້ນີ້ຕັ້ງມັ່ນໃນຕະປະອັນຮຸນແຮງ. ລາວປາຖະໜາອຳນາດອະທິປະໄຕຂອງເຮົາ; ດັ່ງນັ້ນເພື່ອເຫດນີ້ ຈົ່ງພາກພຽນກະທຳຢູ່ນີ້”।

Verse 64

तपोविघ्नं प्रकुर्वंतु ममाज्ञा तत्र गम्यताम् । इन्द्रस्य वचनं श्रुत्वा उर्वशी च तिलोत्तमा

“ຈົ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດອຸປະສັກແກ່ຕະປະຂອງລາວ—ນີ້ແມ່ນຄຳສັ່ງຂອງເຮົາ; ຈົ່ງໄປທີ່ນັ້ນ” ເມື່ອໄດ້ຍິນພຣະວາຈາຂອງອິນທຣະ ອຸຣະວະສີ ແລະ ຕິໂລຕຕະມາ (ຈຶ່ງຮັບສະໜອງ)។

Verse 65

सुकेशी मंजुघोषा च घृताची मेनका तथा । विश्वाची चैव रंभा च प्रम्लोचा चारुभाषिणी

ທີ່ນັ້ນມີ ສຸເກຊີ ແລະ ມັນຈຸໂຆສາ; ທັງ ຄຣິຕາຈີ ແລະ ເມນະກາ; ວິສະວາຈີ ແລະ ຣັມພາ; ພ້ອມດ້ວຍ ປຣັມໂລຈາ ຜູ້ວາຈາຫວານ—ອັບສະຣາຜູ້ໂດງດັງເຫຼົ່ານີ້ມາພ້ອມໜ້າ।

Verse 66

पूर्वचित्तिः सुरूपा च अनुम्लोचा यशस्विनी । एताश्चान्याश्च बहुशस्तत्र संस्था व्यचिंतयन्

ປູຣະວະຈິຕຕີ, ສຸຣູປາ ແລະ ອະນຸມໂລຈາ—ຜູ້ມີຊື່ສຽງແລະສະຫງ່າງາມ—ພ້ອມດ້ວຍອື່ນໆອີກຫຼາຍ ໄດ້ຊຸມນຸມຢູ່ນັ້ນ ແລະຖືກພິຈາລະນາຊ້ຳໆເພື່ອພາລະກິດ।

Verse 67

परस्परं विलोक्यैव शंकमाना भयेन हि । यमश्चैव तथा शक्र उभौ वायतनं हि वः

ເຂົາເຈົ້າມອງກັນແລ້ວກໍລັງເລດ້ວຍຄວາມຢ້ານ; ເພາະ ຍະມະ ແລະ ສັກຣະ (ອິນທຣາ)—ທັງສອງ—ຢູ່ທີ່ນັ້ນເປັນຜູ້ມີອຳນາດ ແລະເປັນທີ່ພຶ່ງໃນເລື່ອງນັ້ນ।

Verse 68

एवं विचार्य बहुधा वर्द्धनी नाम भारत । सर्वासामप्सरसां श्रेष्ठा सर्वाभरणभूषिता

ເມື່ອພິຈາລະນາຫຼາຍວິທີແລ້ວ, ໂອ ພາຣະຕະ, ເຂົາເຈົ້າໄດ້ເລືອກນາງນາມວ່າ ວັຣດທະນີ—ເປັນຜູ້ຍອດເຢັ້ນໃນອັບສະຣາທັງປວງ ແລະປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງອາພອນທຸກປະການ।

Verse 69

उवाचैवोर्वशी तत्र किं खिद्यसि शुभानने । देवानां कार्यसिद्ध्यर्थं मायारूपबलेन च । वर्णधर्मो यथा भूयात्करिष्ये पाकशासन

ແລ້ວ ອຸຣະວະຊີ ໄດ້ກ່າວຢູ່ທີ່ນັ້ນວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ, ເຈົ້າເສົ້າໃຈເພາະຫຍັງ? ເພື່ອໃຫ້ກິດຂອງເທວະສຳເລັດ, ດ້ວຍພະລັງແຫ່ງມາຍາ ແລະຮູບທີ່ປັບແປງໄດ້, ຂ້າຈະກະທຳ—ໂອ ປາກະຊາສະນະ (ອິນທຣາ)—ເພື່ອໃຫ້ ວັນນະທັມ ຕັ້ງມັ່ນຢ່າງຖືກຕ້ອງ”

Verse 70

इन्द्र उवाच । साधुसाधु महाभागे वर्द्धनी नाम सुव्रता । शीघ्रं गच्छ स्वयं भद्रे कुरु कार्यं कृशोदरि

ພະອິນທຣາກ່າວວ່າ: “ດີແທ້ ດີແທ້, ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ! ນາມວ່າ ວັດທະນີ ຜູ້ຖືພຣະວຣະຕະອັນປະເສີດ. ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ຈົ່ງໄປໄວໆດ້ວຍຕົນເອງ; ໂອ ຜູ້ເອວບາງ, ຈົ່ງສໍາເລັດກິດນັ້ນ”

Verse 71

धीराणामवने शक्ता नान्या सुभ्रु त्वया विना । वर्द्धनी च तथेत्युक्त्वा गता यत्र स धर्मराट्

“ໂອ ນາງຄິ້ວງາມ, ນອກຈາກເຈົ້າແລ້ວ ບໍ່ມີໃຜສາມາດປະລາບຜູ້ແນ່ວແນ່ໄດ້” ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ວັດທະນີຕອບວ່າ “ເຊັ່ນນັ້ນເຖີດ” ແລ້ວໄປຫາທີ່ພະທັມມະຣາຊ (ຍົມ) ປະທັບຢູ່

Verse 72

महता भूषणेनैव रूपं कृत्वा मनोरमम् । कुंकुमैः कज्जलैर्वस्त्रैर्भूषणैश्चैव भूषिता

ນາງໄດ້ປັບຮູບໃຫ້ງາມຈັບໃຈດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບອັນວິຈິດ; ແລ້ວປະດັບກາຍດ້ວຍກຸງກຸມ, ຂີ້ຕາ (ຄາຈັລ), ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມອັນປະນີດ ແລະ ອາພອນທັງຫຼາຍ

Verse 73

कुसुमं च तथा वस्त्रं किंकिणीकटिराजिता । झणत्कारैस्तथा कष्टैर्भूषिता च पदद्वये

ນາງປະດັບດ້ວຍດອກໄມ້ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ; ເອວຂອງນາງງາມເດັ່ນດ້ວຍສາຍກະດິ່ງຄິງກິນີທີ່ດັງກິ່ງກັງ; ແລະທັງສອງຕີນກໍປະດັບດ້ວຍກໍາໄລຂໍ້ຕີນທີ່ດັງຈັງຫວະ

Verse 74

नानाभूषणभूषाढ्या नानाचंदनचर्चिता । नानाकुसुम मालाढ्या दुकूलेनावृता शुभा

ນາງອຸດົມດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບນານາຊະນິດ, ທາກາຍດ້ວຍຈັນທະນ໌ຫຼາກຫຼາຍ, ແລະປະດັບດ້ວຍພວງມາລາດອກໄມ້ນານາ—ນາງຜູ້ເປັນມົງຄຸນແລະສະຫວ່າງໄສ ຖືກຫໍ່ຄຸມດ້ວຍຜ້າໄໝລະອຽດ

Verse 75

प्रगृह्य वीणां संशुद्धां करे सर्वांगसुन्दरी । नर्तनं त्रिविधं तत्र चक्रे लोकमनोरमम्

ນາງຜູ້ງາມສົມບູນທັງກາຍ ຖືວີນາທີ່ຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະປັບສຽງດີແລ້ວໄວ້ໃນມື ແລ້ວຟ້ອນລໍາສາມປະການ ຊຶ່ງຊວນໃຫ້ໂລກທັງປວງຫຼົງໄຫຼ ແລະຊື່ນຊົມ।

Verse 76

तारस्वरेण मधुरैर्वंशनादेन मिश्रितम्

ທຳນອງນັ້ນປະສານກັບສຽງສູງອັນຫວານ ແລະປົນກັບສຽງຂຸ່ຍອັນໄພເຣາະເປັນອັນດຽວ

Verse 77

मूर्च्छनातालसंयुक्तं तंत्रीलयसमन्वितम् । क्षणेन सहसा देवो धर्मराजो जितात्मवान् । विमनाः स तदा जातो धर्मराजो नृपात्मजः

ທຳນອງນັ້ນປະກອບດ້ວຍມູຣຈະນາແລະຕາລະ ພ້ອມຈັງຫວະອັນພອດີຂອງສາຍດົນຕີ; ໃນພຽງຊົ່ວພິບຕາ ແມ່ນແຕ່ພຣະທັມມະຣາຊາຜູ້ຊະນະຕົນເອງກໍພລັນເສົ້າໝອງ; ໂອ ລູກແຫ່ງກະສັດ, ໃນເວລານັ້ນພຣະທັມມະຣາຊາກໍເກີດຄວາມຫົວໃຈຫົດຫູ່

Verse 78

युधिष्ठिर उवाच । आश्चर्यं परमं ब्रह्मञ्जातं मे ब्रह्मसत्तम । कथं ब्रह्मोपपन्नस्य तपश्छेदो बभूव ह

ຢຸທິສຖິຣະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມັນ, ຄວາມອັດສະຈັນອັນສູງສຸດໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂ້າພະເຈົ້າ; ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ຜູ້ຮູ້ພຣະພຣົມ. ຜູ້ຕັ້ງມັ່ນໃນພຣະພຣົມ ເຫດໃດຕະປະຈຶ່ງຂາດຕອນໄດ້?”

Verse 79

धर्मे धरा च नाकश्च धर्मे पातालमेव च । धर्मे चंद्रार्कमापश्च धर्मे च पवनोऽनलः

ໃນທັມມະ ມີແຜ່ນດິນແລະຟ້າສະຖິດຢູ່; ໃນທັມມະ ມີປາຕານດ້ວຍ. ໃນທັມມະ ມີຈັນທຣາແລະສຸຣິຍາ ພ້ອມທັງນ້ໍາ; ໃນທັມມະ ມີລົມແລະໄຟດໍາລົງຢູ່

Verse 80

धर्मे चैवाखिलं विश्वं स धर्मो व्यग्रतां कथम् । गतः स्वामिंस्तद्वैयग्र्यं तथ्यं कथय सुव्रत

ສັບພະຈັກກະວານນີ້ຕັ້ງຢູ່ໃນທຳ; ແລ້ວເປັນໄປໄດ້ແນວໃດທີ່ທຳນັ້ນເອງກັບກະວົນກະວາຍ? ຂ້າແຕ່ທ່ານຜູ້ຄວນເຄົາລົບ ຜູ້ຖືພຣະວຣະຕະອັນດີ ຂໍໃຫ້ກ່າວເຫດອັນແທ້ຈິງນັ້ນເຖີດ

Verse 81

व्यास उवाच । पतनं साहसानां च नरकस्यैव कारणम् । योनिकुण्डमिदं सृष्टं कुंभीपाकसमं भुवि

ພຣະວະຍາສກ່າວວ່າ: “ຄວາມຕົກຕ່ຳຂອງຜູ້ຫຸນຫັນກ້າບອກ ແມ່ນເຫດແຫ່ງນະລົກ. ໃນແຜ່ນດິນນີ້ໄດ້ສ້າງ ‘ໂຍນິ-ກຸນດະ’ ຂຶ້ນ ດຸດດັ່ງນະລົກຊື່ ກຸມພີປາກະ.”

Verse 82

नेत्ररज्ज्वा दृढं बद्ध्वा धर्षयंति मनस्विनः । कुचरूपैर्महादंडैस्ताड्यमानमचेतसम्

ເຂົາຖືກມັດແນ່ນດ້ວຍເຊືອກທີ່ດວງຕາ; ພວກຜູ້ໂຫດຮ້າຍກໍທໍລະມານເຂົາ—ແລະເມື່ອເຂົາໄຮ້ສະຕິ ກໍຖືກຕີດ້ວຍຄອນໃຫຍ່ໜັກຮູບພິລຶກ

Verse 83

कृत्वा वै पातयंत्याशु नरकं नृपसत्तम । मोहनं सर्वभूतानां नारी चैवं विनिर्मिता

ດັ່ງນັ້ນເຂົາທັງຫຼາຍຈຶ່ງໂຍນມະນຸດລົງນະລົກຢ່າງວ່ອງໄວ, ໂອ້ ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ. ແລະດ້ວຍປະການນີ້ ສະຕຣີຖືກສ້າງເປັນ ‘ໂມຫນະ’ ເຄື່ອງລໍ້ລວງສໍາລັບສັດທັງປວງ

Verse 85

तावत्तपोभिवृद्धिस्तु तावद्दानं दया दमः । तावत्स्वाध्यायवृत्तं च तावच्छौचं धृतं व्रतम्

ມີແຕ່ຕາມເທົ່ານັ້ນ ຕະປະຈຶ່ງເພີ່ມພູນແທ້; ມີແຕ່ຕາມເທົ່ານັ້ນ ທານ ເມດຕາ ແລະການຂົ່ມໃຈຈຶ່ງດໍາລົງ; ມີແຕ່ຕາມເທົ່ານັ້ນ ສະວາທະຍາຍ ແລະຄວາມປະພຶດຊອບຈຶ່ງຄົງຢູ່; ມີແຕ່ຕາມເທົ່ານັ້ນ ຄວາມບໍລິສຸດ ຄວາມອົດທົນ ແລະພຣະວຣະຕະທີ່ຖືຢ່າງສັດຊື່ຈຶ່ງຍືນຍົງ

Verse 86

यावत्त्रस्तमृगीदृष्टिं चपलां न विलोकयेत् । तावन्माता पिता तावद्धाता तावत्ससुहृज्जनः

ຕາບໃດທີ່ບໍ່ໄດ້ຫັນສາຍຕາໄປຫາສາຍຕາອັນຊຸກຊົນດັ່ງກວາງ ທີ່ເຮັດໃຫ້ໃຈຫວັ່ນໄຫວ, ຕາບນັ້ນແມ່ແລະພໍ່ຍັງເປັນຜູ້ປົກປ້ອງແທ້; ຕາບນັ້ນວິທາຕາ (ຜູ້ກຳນົດຊະຕາ) ຍັງໜຸນຊ່ວຍ; ແລະມິດແທ້ກັບຜູ້ຫວັງດີຍັງມັ່ນຄົງ.

Verse 87

तावल्लज्जा भयं तावत्स्वाचारस्तावदेव हि । ज्ञानमौदार्यमैश्वर्यं तावदेव हि भासते । यावन्मत्तांगनापाशैः पातितो नैव बन्धनैः

ຄວາມອາຍແລະຄວາມຢ້ານກົວບາບມີຢູ່ແຕ່ຕາບນັ້ນ; ຄວາມປະພຶດຖືກຕ້ອງກໍຢູ່ແຕ່ຕາບນັ້ນ. ປັນຍາ ຄວາມໃຈກວ້າງ ແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງກໍສ່ອງແສງແຕ່ຕາບນັ້ນ ຕາບໃດທີ່ຍັງບໍ່ຖືກຫຼຸດລົງໃນພັນທະນາການ ໂດຍບ່ວງບາດຂອງຍິງຜູ້ມົວເມົາຄວາມຫຼົງ.