Pitṛbhakti and Śrāddha: The Classification of Pitṛs and the Superiority of Pitṛ-kārya

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । सप्त ते तपतां श्रेष्ठ स्वर्गे पितृगणास्स्मृताः । चत्वारो मूर्त्तिमंतो वै त्रयश्चैव ह्यमूर्तयः

ສະນັດກຸມາຣະ ກ່າວວ່າ: ໂອ້ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາຜູ້ບຳເພັນພຽນ, ກຸ່ມປິຕຣະ ໃນສະຫວັນມີເຈັດກຸ່ມ—ສີ່ກຸ່ມມີຮູບຮ່າງ ແລະ ສາມກຸ່ມບໍ່ມີຮູບຮ່າງ.

Verse 2

तान्यजंते देवगणा आद्या विप्रादयस्तथा । आप्याययंति ते पूर्वं सोमं योगबलेन वै

ຫມູ່ເທວະທັງຫຼາຍ ແລະບັນດາລິສີບູຮານ ໂດຍເລີ່ມຈາກພຣາຫມັນເປັນຕົ້ນ ປະກອບພິທີເຫຼົ່ານັ້ນ; ແລະກ່ອນອື່ນໃດ ໂດຍພະລັງໂຍຄະ ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ໂສມະ ຟື້ນຟູແລະເຕັມພູນຂຶ້ນແທ້.

Verse 3

तस्माच्छ्राद्धानि देयानि योगिनां तु विशेषतः । सर्वेषां राजतं पात्रमथ वा रजतान्वितम्

ດັ່ງນັ້ນ ຄວນຖວາຍທານສຣາດທະ ຢ່າງແນ່ນອນ—ໂດຍພິເສດແກ່ບັນດາໂຍຄີ. ສຳລັບພິທີທັງປວງ ຄວນໃຊ້ພາຊະນະເງິນ ຫຼືຢ່າງນ້ອຍ ພາຊະນະທີ່ປະດັບຫຼືບຸດ້ວຍເງິນ.

Verse 4

दत्तं स्वधां पुरोधाय श्राद्धे प्रीणाति वै पितॄन् । वह्नेराप्यायनं कृत्वा सोमस्य तु यमस्य वै

ໃນພິທີສຣາດທະ ເມື່ອຖວາຍທານໂດຍນຳຄຳອະນຸໂມທະນາ “ສວະທາ” ໄວ້ເປັນອັນດັບທຳອິດ ກໍເປັນການເຮັດໃຫ້ປິຕຣະ (ດວງວິນຍານບັນພະບຸລຸດ) ປິຕິຍິນດີແທ້. ແລະໂດຍການຫຼ້ຽງດູໄຟອັນສັກສິດ ກໍເປັນການສະໜອງຄວາມພໍໃຈແກ່ໂສມະ ແລະຢະມະດ້ວຍ.

Verse 5

उदगायनमप्यग्नावग्न्यभावेऽप्सु वा पुनः । पितॄन्प्रीणाति यो भक्त्या पितरः प्रीणयंति तम्

ແມ່ນແຕ່ພິທີອຸດກາຍນະ ໃນຍາມດວງອາທິດເຄື່ອນໄປທາງເໜືອ—ບູຊາລົງໃນໄຟ ຫຼືເມື່ອບໍ່ມີໄຟ ກໍບູຊາລົງໃນນ້ຳ—ຖ້າເຮັດດ້ວຍສັດທາພັກດີ ຍ່ອມເຮັດໃຫ້ພິຕຣະ (ວິນຍານບັນພະບຸລຸດ) ພໍໃຈ; ແລະເມື່ອພິຕຣະພໍໃຈ ກໍປະທານພອນແກ່ຜູ້ພັກດີນັ້ນ.

Verse 6

यच्छंति पितरः पुष्टिं प्रजाश्च विपुलास्तथा । स्वर्गमारोग्यवृद्धिं च यदन्यदपि चेप्सितम्

ພິຕຣະຍ່ອມປະທານຄວາມອຸດົມສົມບູນ ແລະຄວາມຜາສຸກ; ພ້ອມທັງປະທານລູກຫຼານຫຼາຍດົນ. ສະຫວັນ, ສຸຂະພາບ, ແລະຄວາມເຈີຣິນຮຸ່ງເຮືອງ—ແທ້ຈິງ ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ຜູ້ພັກດີປາຖະໜາ ກໍສຳເລັດໄດ້ (ດ້ວຍບຸນທີ່ມີພຣະສິວະເປັນສູນກາງ).

Verse 7

देवकार्यादपि मुने पितृकार्य्यं विशिष्यते । पितृभक्तोऽसि विप्रर्षे तेन त्वमजरामरः

ໂອ ມຸນີ, ແມ່ນແຕ່ການຮັບໃຊ້ເທວະດາ ກໍຍັງສູ້ກິດຕໍ່ປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ບໍ່ໄດ້; ກິດຕໍ່ປິຕຣະນັ້ນຖືກຍົກຍ້ອງວ່າສູງກວ່າ. ເນື່ອງຈາກທ່ານເປັນຜູ້ມີພັກດີຕໍ່ປິຕຣະ, ໂອ ພຣາຫມະນະຜູ້ປະເສີດ, ດັ່ງນັ້ນທ່ານຈຶ່ງພົ້ນຈາກຄວາມແກ່ແລະຄວາມຕາຍ।

Verse 8

न योगेन गतिस्सा तु पितृभक्तस्य या मुने । पितृभक्तिर्विशेषेण तस्मात्कार्या महामुने

ໂອ ມຸນີ, ຄວາມບັນລຸອັນປະເສີດຂອງຜູ້ມີພັກດີຕໍ່ປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ບໍ່ໄດ້ບັນລຸໂດຍພຽງແຕ່ການປະຕິບັດໂຍຄະເທົ່ານັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມະຫາມຸນີ, ຄວນປະຕິບັດພັກດີຕໍ່ປິຕຣະດ້ວຍຄວາມພາກພຽນເປັນພິເສດ.

Verse 9

मार्कण्डेय उवाच । एवमुक्त्वाऽऽशु देवेशो देवानामपि दुर्लभम् । चक्षुर्दत्त्वा सविज्ञानं जगाम यौगिकीं गतिम्

ມາກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະໄດ້ປະທານຢ່າງວ່ອງໄວ “ດວງຕາທິບ” ອັນຫາຍາກແມ່ນແຕ່ໃນຫມູ່ເທວະ ພ້ອມດ້ວຍປັນຍາຮູ້ແຈ້ງພາຍໃນ ແລ້ວຈຶ່ງຈາກໄປ ເຂົ້າສູ່ຄະຕິໂຍຄະອັນລ້ຳເລີດ.

Verse 10

शृणु भीष्म पुरा भूयो भारद्वाजात्मजा द्विजाः । योगधर्ममनुप्राप्य भ्रष्टा दुश्चरितेन वै

ຟັງເຖີດ ໂອ ພີສະມະ: ໃນອະດີດດົນນານ ບຸດທະວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ຂອງພາຣະດວາຊະ ໄດ້ບັນລຸວິໄນໂຍຄະ; ແຕ່ເນື່ອງຈາກການປະພຶດຊົ່ວ ພວກເຂົາຈຶ່ງຕົກຫຼຸດຈາກເສັ້ນທາງໂຍຄະນັ້ນແທ້ໆ.

Verse 11

वाग्दुष्टः क्रोधनो हिंस्रः पिशुनः कविरेव च । स्वसृषः पितृवर्ती च नामभिः कर्मभिस्तथा

«ຄົນແບບນັ້ນແມ່ນ ປາກຮ້າຍ, ໂກດງ່າຍ, ໂຫດຮ້າຍ, ນິນທາປ້ອນຮ້າຍ, ແລະເປັນຜູ້ຫລອກລວງ; ອີກທັງຜູ້ທີ່ຫມົດໃຈຕໍ່ນ້ອງສາວຂອງຕົນ ແລະຜູ້ທີ່ເດີນຕາມທາງຂອງພໍ່—ທັງໝົດນີ້ຮູ້ຈັກກັນດ້ວຍຊື່ເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະດ້ວຍການກະທຳເຫຼົ່ານັ້ນ.»

Verse 12

कौशिकस्य सुतास्तात शिष्या गर्गस्य चाभवन् । पितर्युपरते सर्वे प्रवसंतस्तदाभवन्

ລູກເອີຍ ບຸດທັງຫຼາຍຂອງເກົາສິກະ ໄດ້ເປັນສິດຂອງຄູກາຣກະ. ເມື່ອບິດາຂອງເຂົາເຈົ້າລ່ວງລັບໄປ ພວກເຂົາທັງໝົດກໍອອກຈາກເຮືອນ ໄປພຳນັກຢູ່ແດນໄກ.

Verse 13

विनियोगाद्गुरोस्तस्य गां दोग्ध्रीं समकालयन् । समानवत्सां कपिलां सर्वेऽन्यायागतास्तदा

ຕາມຄໍາສັ່ງແລະການມອບໝາຍຂອງຄູບາອາຈານ (ກຸຣຸ) ພວກເຂົາໄດ້ຈັດໃຫ້ມີການບີບນົມງົວ. ແລ້ວຜູ້ທັງຫມົດທີ່ມາຢ່າງບໍ່ຖືກທໍານຽມ ແລະບໍ່ມີສິດ ໄດ້ມາຊຸມຮອບງົວສີນ້ໍາຕານ (ກະປິລາ) ທີ່ມີລູກງົວຢູ່ຂ້າງໆ.

Verse 14

तेषां पथि क्षुधार्तानां बाल्यान्मोहाच्च भारत । क्रूरा बुद्धिस्समुत्पन्ना तां गां तै हिंसितुं तदा

ໂອ ພາຣະຕະ, ໃນທາງເດີນ ພວກເຂົາຖືກທຸກທໍລະມານໂດຍຄວາມຫິວ ແລະຖືກຫຼອກລວງໂດຍຄວາມໂງ່ເດັກນ້ອຍ; ໃນເວລານັ້ນ ຄວາມຄິດອັນໂຫດຮ້າຍໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນໃຈພວກເຂົາ—ຈະເຮັດຮ້າຍງົວນັ້ນ.

Verse 15

तां कविसस्वसृपश्चैव याचेते नैति वै तदा । न चाशक्यास्तु ताभ्यां वा तदा वारयितुं निजाः

ໃນເວລານັ້ນ ຄະວິ ແລະລູກຊາຍຂອງເອື້ອຍນາງ (ຫຼານຊາຍ) ໄດ້ອ້ອນວອນນາງ ແຕ່ນາງບໍ່ຍອມໄປ. ໃນຂະນະນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ຄົນຂອງນາງເອງກໍບໍ່ອາດຫ້າມນາງໄດ້ໂດຍອາໄສສອງຄົນນັ້ນ.

Verse 16

पितृवर्ती तु यस्तेषां नित्यं श्राद्धाह्निको द्विजः । स सर्वानब्रवीत्कोपात्पितृभक्तिसमन्वितः

ແຕ່ໃນພວກເຂົາມີພຣາຫມະນະຜູ້ເປັນດວິຊະ ຜູ້ຍຶດຖືທາງແຫ່ງປິຕຣະ ເຮັດພິທີປະຈໍາວັນ ແລະພິທີ ສຣາດທະ (śrāddha) ຢ່າງສະເໝີ. ຜູ້ນັ້ນເຕືອນຕໍ່ວ່າທຸກຄົນດ້ວຍຄວາມໂກດ ເພາະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແລະພັກດີຕໍ່ປິຕຣະທັງຫຼາຍ.

Verse 17

यद्यशक्यं प्रकर्तव्यं पितॄनुद्दिश्य साध्यताम् । प्रकुर्वंतो हि श्राद्धं तु सर्व एव समाहिताः

ເຖິງແມ່ນວ່າ (ພິທີກຳເຕັມຮູບແບບ) ຈະເບິ່ງຄືວ່າເຮັດໄດ້ຍາກ, ແຕ່ເຮົາກໍຄວນເຮັດສິ່ງທີ່ເປັນໄປໄດ້ໃຫ້ສຳເລັດ, ໂດຍອຸທິດໃຫ້ແກ່ບັນພະບຸລຸດ (Pitṛs). ສຳລັບຜູ້ທີ່ເຮັດພິທີສຣາດທະ (śrāddha) ແທ້ໆ—ພວກເຂົາທັງໝົດ—ເຮັດດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ສະຫງົບ ແລະ ເຄົາລົບ.

Verse 18

एवमेषा च गौर्धर्मं प्राप्स्यते नात्र संशयः । पितॄनभ्यर्च्य धर्मेण नाधर्मो नो भविष्यति

ດັ່ງນີ້ ງົວນີ້ຈະໄດ້ຮັບທຳມະຄວາມຊອບທຳແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ເມື່ອບູຊາພິຕຣະຕາມທຳມະ ອະທຳມະຈະບໍ່ເກີດແກ່ພວກເຮົາ.

Verse 19

एवमुक्ताश्च ते सर्वे प्रोक्षयित्वा च गां तदा । पितृभ्यः कल्पयित्वा तु ह्युपायुंजत भारत

ເມື່ອຖືກສອນຢ່າງນັ້ນ ພວກເຂົາທັງໝົດໄດ້ພອຍນ້ຳສັກສິດລົງໃສ່ງົວໃນເວລານັ້ນ. ແລ້ວໄດ້ກຳນົດໃຫ້ເປັນເຄື່ອງບູຊາແກ່ພິຕຣະ (ວິນຍານບັນພະບຸລຸດ) ຕາມທຳມະ ແລະຈຶ່ງນຳໄປໃຊ້—ໂອ ພາຣະຕະ.

Verse 20

उपयुज्य च गां सर्वे गुरोस्तस्य न्यवेदयन् । शार्दूलेन हता धेनुर्वत्सा वै गृह्यतामिति

ເມື່ອໄດ້ນຳໃຊ້ການຮັບໃຊ້ຂອງງົວແລ້ວ ພວກເຂົາທັງໝົດໄດ້ໄປກາບທູນອາຈານຂອງຕົນວ່າ: “ງົວໃຫ້ນົມຖືກເສືອຂ້າແລ້ວ; ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ຮັບລູກງົວເຂົ້າໄປດູແລ.”

Verse 21

आर्तवत्स तु तं वत्सं प्रतिजग्राह वै द्विजः । मिथ्योपचारतः पापमभूत्तेषां च गोघ्नताम्

ດ້ວຍຄວາມເມດຕາອັນອ່ອນໂຍນແລະຄວາມສົງສານຕໍ່ລູກງົວ ພຣາຫມັນໄດ້ຮັບເອົາລູກງົວນັ້ນ. ແຕ່ເນື່ອງຈາກການກະທຳຖືກດຳເນີນດ້ວຍຂໍ້ອ້າງອັນບໍ່ຈິງ ບາບຈຶ່ງເກີດແກ່ພວກເຂົາ ແລະໄດ້ຮັບມົນທິນ “ຜູ້ຂ້າງົວ”.

Verse 22

ततः कालेन कियता कालधर्ममुपागताः । ते सप्त भ्रातरस्तात बभूवुस्स्वायुषःक्षये

ຕໍ່ມາເມື່ອເວລາຜ່ານໄປພອດສົມຄວນ ພວກເຂົາກໍເຂົ້າສູ່ທຳມະຂອງການເວລາ ຄືຄວາມຕາຍ. ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ອ້າຍນ້ອງທັງເຈັດນັ້ນ ໄດ້ສິ້ນຊີວິດເມື່ອອາຍຸຂອງຕົນໝົດລົງ.

Verse 23

ते वै क्रूरतया हैंस्त्र्यात्स्वानार्य्यत्वाद्गुरोस्तथा । उग्रहिंसाविहाराश्च जातास्सप्त सहोदराः

ເນື່ອງຈາກຄວາມໂຫດຮ້າຍ ແລະຄວາມບໍ່ມີອາລະຍະທຳຂອງຕົນ ພວກເຂົາຈຶ່ງກາຍເປັນຜູ້ຂ້າ ແມ່ນແຕ່ອາຈານຂອງຕົນ. ມີວິຖີຊີວິດຮຸນແຮງ ແລະຄວາມຮຸນແຮງດຸຮ້າຍ ຈຶ່ງເກີດພີ່ນ້ອງເຈັດຄົນ.

Verse 24

लुब्धकस्य सुतास्तावद्बलवंतो मनस्विनः । जाता व्याधा दशार्णेषु सप्त धर्मविचक्षणाः

ບັດນີ້ ລູກຊາຍຂອງນາຍພານນັ້ນ ແຂງແຮງ ແລະໃຈກ້າ. ໃນແຜ່ນດິນດະສາຣະນະ ພວກເຂົາເກີດເປັນນາຍພານເຈັດຄົນ ແຕ່ລະຄົນຮູ້ແຈ້ງໃນເລື່ອງທັມມະ.

Verse 25

स्वधर्मनिरतास्सर्वे मृगा मोहविवर्जिताः । आसन्नुद्वेगसंविग्ना रम्ये कालंजरे गिरौ

ໃນພູກາລັນຈະຣະອັນງາມ ກວາງທັງຫມົດຕັ້ງໝັ້ນໃນໜ້າທີ່ຕາມທຳມະຊາດຂອງຕົນ. ພົ້ນຈາກຄວາມຫຼົງ ພວກມັນຢູ່ຢ່າງສະຫງົບ ບໍ່ຫວາດຫວັນ ບໍ່ວຸ່ນວາຍ.

Verse 26

तमेवार्थमनुध्याय ज्ञानं मरणसंभवम् । आसन्वनचराः क्षांता निर्द्वंद्वा निष्परिग्रहाः

ພວກເຂົາພິຈາລະນາແຕ່ສັດຈະອັນສູງສຸດນັ້ນ ແລະບໍລິບູນປັນຍາປົດປ່ອຍ ອັນເກີດຈາກການລະລຶກເຖິງຄວາມຕາຍ. ພວກເຂົາຢູ່ເປັນຜູ້ອາໄສປ່າ ອົດທົນ ອະດທົນ ພົ້ນຈາກຄູ່ຕົກຕ່າງ ແລະບໍ່ຍຶດຖືຄອບຄອງ.

Verse 27

ते सर्वे शुभकर्माणस्सद्धर्माणो वनेचराः । विधर्माचरणैर्हीना जातिस्मरणसिद्धयः

ພວກເຂົາທັງໝົດເປັນຜູ້ຢູ່ປ່າ ປະກອບກຳດີ ແລະຕັ້ງຢູ່ໃນທຳອັນຖືກຕ້ອງ. ປາສຈາກການປະພຶດອະທຳ ແລະໄດ້ບັນລຸສິດທິໂຍຄະໃນການລະລຶກຊາດກ່ອນ.

Verse 28

पूर्वजातिषु यो धर्मः श्रुतो गुरुकुलेषु वै । तथैव चास्थिता बुद्धौ संसारेऽप्य निवर्तने

ທຳທີ່ໄດ້ຟັງແລະຮຽນໃນຊາດກ່ອນ ໃນສຳນັກຄູອາຈານ ຍັງຕັ້ງຢູ່ໃນປັນຍາດັ່ງເກົ່າ; ແມ່ນແຕ່ຢູ່ໃນສັງສານ ກໍບໍ່ຖອຍກັບ ແຕ່ຍັງນຳພາໃຫ້ກ້າວໜ້າ.

Verse 29

गिरिमध्ये जहुः प्राणांल्लब्धाहारास्तपस्विनः । तेषां तु पतितानां च यानि स्थानानि भारत

ໂອ ພາຣະຕະ, ໃນກາງພູເຂົາ ນັກຕະປະສະວິນຜູ້ບຳເນັດຕະປະ ເມື່ອໄດ້ອາຫານຫຼ້ຽງຊີວິດແລ້ວ ກໍລະທິ້ງລົມຫາຍໃຈຊີວິດ. ແລະສະຖານທີ່ທີ່ຮ່າງຂອງພວກເຂົາລົ້ມຢູ່ ຖືກຈື່ຈຳເປັນຈຸດສັກສິດ.

Verse 30

तथैवाद्यापि दृश्यंते गिरौ कालञ्जरे नृप । कर्मणा तेन ते जाताः शुभाशुभविवर्जकाः

ໂອ ພະຣາຊາ, ຈົນທຸກມື້ນີ້ກໍຍັງເຫັນພວກເຂົາຢູ່ເທິງພູກາລັນຈະຣະ. ໂດຍກຳນັ້ນເອງ ພວກເຂົາໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ພົ້ນຈາກທັງດີແລະຊົ່ວ ເກີນພົ້ນຄູ່ຕົວຕົນທີ່ຜູກມັດວິນຍານ.

Verse 31

शुभाऽशुभतरां योनिं चक्रवाकत्वमागताः । शुभे देशे शरद्वीपे सप्तैवासञ्जलौकसः

ເຂົ້າສູ່ຊະຕາກຳປົນປົວ—ມີຄວາມດີນ້ອຍ ແຕ່ຄວາມບໍ່ດີຫຼາຍ—ພວກເຂົາໄດ້ເກີດເປັນນົກຈັກຣະວາກ. ແທ້ຈິງ ໃນດິນແດນອັນມົງຄຸນເທິງເກາະ Śaradvīpa ມີ 7 ອົງເປັນສັດອາໄສນ້ຳ.

Verse 32

त्यक्त्वा सहचरीधर्मं मुनयो धर्मधारिणः । निस्संगा निर्ममाश्शांता निर्द्वंद्वा निष्परिग्रहाः

ເມື່ອລະທິ້ງໜ້າທີ່ທີ່ຜູກພັນກັບການຄົບຄົນໃນໂລກ ບັນດາມຸນີຜູ້ທົງທັມມະ ກໍເປັນຜູ້ບໍ່ຕິດພັນ ບໍ່ຖືຕົນ ສະຫງົບ ພົ້ນຈາກຄູ່ຕົກຕ່າງ ແລະບໍ່ສະສົມ. ໂດຍໃຫ້ຈິດພັກຢູ່ໃນພຣະຜູ້ເປັນປະຕິ (Pati) ຜູ້ເປັນເອກະລາດແຕ່ຜູ້ດຽວ ພວກເຂົາຈຶ່ງມຸ່ງໄປສູ່ມົກສະ.

Verse 33

निवृत्तिनिर्वृताश्चैव शकुना नामतः स्मृताः । ते ब्रह्मचारिणस्सर्वे शकुना धर्मधारिणः

ພວກເຂົາຖືກຈື່ຈຳຕາມນາມວ່າ «ສະກຸນາ»—ຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນນິວຣິຕຕິ (ການຖອນອອກ) ແລະນິຣວຣິຕຕິ (ຄວາມສະຫງົບພາຍໃນ)។ ທຸກຄົນເປັນພຣະຫມະຈາຣີ ຜູ້ຖືວິໄນສັກສິດ ແລະສະກຸນາເປັນຜູ້ຄ້ຳຈຸນທຳມະຢ່າງໝັ້ນຄົງ।

Verse 34

जातिस्मरास्सुसंवृद्धास्सप्तैव ब्रह्मचारिणः । स्थिता एकत्र सद्धर्मा विकाररहितास्सदा

ພຣະຫມະຈາຣີ 7 ອົງ—ຜູ້ມີຄວາມຈື່ຈຳຊາດກ່ອນ (ຊາຕິສະມະຣາ) ແລະສຸກງອມໃນວິໄນ—ພຳນັກຢູ່ຮ່ວມກັນໃນທີ່ດຽວ ຕັ້ງຢູ່ໃນສັດທຳມະເສມອ ແລະປອດຈາກຄວາມຫວັ່ນໄຫວແລະການປ່ຽນແປງພາຍໃນຕະຫຼອດໄປ।

Verse 35

विप्रयोनौ तु यन्मोहान्मिथ्यापचरितं गुरौ । तिर्य्यग्योनौ तथा जन्म श्राद्धाज्ज्ञानं च लेभिरे

ເນື່ອງຈາກໂມຫະ ພວກເຂົາໄດ້ປະພຶດຜິດ ແລະຫລອກລວງຕໍ່ຄູອາຈານ ແມ່ນແຕ່ເກີດໃນສາຍພຣາຫມະນະກໍຕາມ। ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເກີດໃນຍົນີສັດ; ແຕ່ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງສຣາດທະ (ພິທີບູຊາແກ່ຜູ້ລ່ວງລັບ) ພວກເຂົາໄດ້ຮັບປັນຍາອັນຖືກຕ້ອງອີກຄັ້ງ।

Verse 36

तथा तु पितृकार्य्यार्थं कृतं श्राद्धं व्यवस्थितैः । तदा ज्ञानं च जातिं च क्रमात्प्राप्तं गुणोत्तरम्

ດັ່ງນັ້ນເພື່ອກິດຂອງປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ຜູ້ມີວິໄນໄດ້ປະກອບພິທີສຣາດທະຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ແລ້ວຕໍ່ມາຕາມລຳດັບ ພວກເຂົາໄດ້ບັນລຸຄຸນຄ່າທີ່ສູງຂຶ້ນ—ໄດ້ຮັບປັນຍາແທ້ ແລະສະພາບການເກີດອັນສູງສົ່ງ।

Verse 37

पूर्वजादिषु यद्ब्रह्म श्रुतं गुरुकुलेषु वै । तथैव संस्थितज्ञानं तस्माज्ज्ञानं समभ्यसेत्

ດັ່ງນັ້ນ ຄວນພາກພຽນຝຶກຝົນປັນຍາແຫ່ງພຣະພຣະຫມັນ (Brahman) ອັນນຳໄປສູ່ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ ທີ່ໄດ້ຍິນຈາກບັນພະບຸລຸດ ແລະໃນສຳນັກຄູ (gurukula). ເພາະປັນຍາຈະຕັ້ງມັ່ນໄດ້ ກໍໂດຍການຝຶກຝົນສະໝໍ້ສະເໝີ ແລະຊຶມຊັບເທົ່ານັ້ນ.

Verse 38

सुमनाश्च सुवाक्छुद्धः पञ्चमश्छिद्रदर्शकः । स्वतंत्रश्च सुयज्ञश्च कुलीना नामतः स्मृताः

ພວກເຂົາຖືກຈື່ຈຳຕາມນາມວ່າ «Kulīna» ຄື: Sumanā, Suvākśuddha, ຜູ້ທີ່ຫ້າຊື່ Chidradarśaka, ແລະ Svatantra, Suyajña.

Verse 39

तेषां तत्र विहंगानां चरतां धर्मचारिणाम् । सुवृत्तमभवत्तत्र तच्छृणुष्व महामुने

ສໍາລັບນົກເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ເຄື່ອນໄຫວໄປມາເປັນຜູ້ປະພຶດທຳ—ໃນສະຖານທີ່ນັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນວິຖີປະພຶດອັນດີງາມ ແລະເປັນມົງຄຸນ. ຈົ່ງຟັງເລື່ອງນັ້ນເຖີດ, ໂອ ມະຫາມຸນີ.

Verse 40

नीपानामीश्वरो राजा प्रभावेण समन्वितः । श्रीमानन्तःपुरवृतो वनं तत्राविवेश ह

ແລ້ວຕໍ່ມາ ພຣະຣາຊາ—ຜູ້ເປັນອົງອິດສະວອນແຫ່ງຊາວ Nīpa—ພ້ອມດ້ວຍຣາຊະສະຫງ່າ ແລະອຳນາດບາລະມີ ອັນຮຸ່ງເຮືອງ ໂດຍມີຄະນະພາຍໃນວັງຕິດຕາມ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ປ່ານັ້ນ.

Verse 41

स्वतंत्रश्चक्रवाकस्सस्पृहयामास तं नृपम् । दृष्ट्वा यांतं सुखोपेतं राज्यशोभासमन्वितम्

ນົກຈັກກະຣະວາກະຜູ້ເດີນທາງຢ່າງເສຣີ ເມື່ອເຫັນພະຣາຊາເດີນໄປດ້ວຍຄວາມສຸກ ປະດັບດ້ວຍສະຫງ່າລາສີແຫ່ງຣາຊະອໍານາດ ກໍເກີດຄວາມອາວອນຫາພະອົງ।

Verse 42

यद्यस्ति सुकृतं किंचित्तपो वा नियमोऽपि वा । खिन्नोहमुपवासेन तपसा निश्चलेन च

ຖ້າໃນຂ້ອຍຍັງມີບຸນກຸສົນໃດໜຶ່ງ—ຈາກການກະທຳດີ ຫຼື ຕະປະ ຫຼື ນິຍະມະ—ແຕ່ຂ້ອຍກໍເຫນື່ອຍລ້າດ້ວຍການອົບອົດອາຫານ ແລະ ຕະປະທີ່ບໍ່ຂາດຕອນ ບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ।

Verse 43

तस्य सर्वस्य पूर्णेन फलेनापि कृतेन हि । सर्वसौभाग्यपात्रश्च भवेयमहमीदृशः

ແທ້ໆແລ້ວ ແມ່ນແຕ່ຂ້ອຍຈະບັນລຸຜົນອັນເຕັມສົມບູນຂອງທັງໝົດນັ້ນ ກໍຂໍໃຫ້ຂ້ອຍເປັນຜູ້ເໝາະສົມທີ່ຈະຮັບມົງຄຸນແລະໂຊກດີທຸກປະການເຊັ່ນນັ້ນ।

Verse 44

मार्कण्डेय उवाच । ततस्तु चक्रवाकौ द्वावासतुस्सहचारिणौ । आवां वै सचिवौ स्याव तव प्रियहितैषिणौ

ມາກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ນົກຈັກຣະວາກສອງຕົວນັ້ນ ອາໄສຢູ່ຮ່ວມກັນເປັນຄູ່ມິດ. «ພວກເຮົາຈະເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້(ອຳມາດ)ຂອງເຈົ້າ ຜູ້ປາດຖະນາສິ່ງທີ່ເຈົ້າຮັກ ແລະເປັນປະໂຫຍດແກ່ເຈົ້າ»।

Verse 45

तथेत्युक्त्वा तु तस्यासीत्तदा योगात्मनो गतिः । एवं तौ चक्रवाकौ च स्ववाक्यं प्रत्यभाषताम्

ເມື່ອກ່າວວ່າ «ເຊັ່ນນັ້ນແລ້ວ» ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ຜູ້ມີຈິດແຫ່ງໂຍຄະກໍໄດ້ເຂົ້າສູ່ວິຖີທີ່ກຳນົດໄວ້ (ເຂົ້າສະພາບໂຍຄະ ແລະຈາກໄປ)។ ດັ່ງນັ້ນ ນົກຈັກຣະວາກທັງຄູ່ກໍຕອບຮັບຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງຕົນເອງ។

Verse 46

यस्मात्कर्मब्रुवाणस्वं योगधर्ममवाप्य तम् । एवं वरं प्रार्थयसे तस्माद्वाक्यं निबोध मे

ເນື່ອງຈາກເຈົ້າ—ແມ່ນແຕ່ເວົ້າໃນທາງກຳມະ (karma) —ກໍໄດ້ບັນລຸວິໄນແຫ່ງໂຍຄະນັ້ນແທ້ໆ; ແລະບັດນີ້ເຈົ້າຂໍພອນເຊັ່ນນີ້, ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງເຂົ້າໃຈຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້ອຍ.

Verse 47

राजा त्वं भविता तात कांपिल्ये नगरोत्तमे । एतौ ते सचिवौ स्यातां व्यभिचारप्रधर्षितौ

ລູກເອີຍ ເຈົ້າຈະເປັນກະສັດໃນກາມປິລະຍາ ເມືອງອັນປະເສີດ. ແລະສອງຄົນນີ້ຈະເປັນອຳມາດຂອງເຈົ້າ—ຜູ້ຖືກກະທົບແລະອັບອາຍເນື່ອງຈາກການລ່ວງທຳຂອງຕົນ.

Verse 48

न तानूचुस्त्रयो राज्यं चतुरस्सहचारिणः । सप्रसादं पुनश्चक्रे तन्मध्ये सुमनाब्रवीत्

ທັງສາມຄົນນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ເວົ້າເລື່ອງລາຊະອານາຈັກໃຫ້ສີ່ສະຫາຍຮູ້. ແລ້ວລາວກໍກັບມາມີໃຈເມດຕາອີກ ແລະໃນທ່າມກາງພວກເຂົາ ສຸມະນາໄດ້ກ່າວຂຶ້ນ.

Verse 49

अंतर्वो भविता शापः पुनर्योगमवाप्स्यथ । सर्वसत्त्वः सुयज्ञश्च स्वतंत्रोऽयं भविष्यति

ຄຳສາບນີ້ທີ່ມີເທິງເຈົ້າ ຈະເປັນແຕ່ພາຍໃນ ແລະມີຂອບເຂດ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການຮ່ວມຢູ່ໃນໂຍກະອີກຄັ້ງ. ຜູ້ນີ້ຈະພ້ອມດ້ວຍຄຸນຄ່າອັນດີງາມທັງປວງ ເປັນຜູ້ປະກອບພິທີຍັດຍະອັນສັກສິດ ແລະຈະເປັນອິດສະຫຼະແທ້.

Verse 50

पितृप्रसादाद्युष्माभिस्संप्राप्तं सुकृतं भवेत् । गां प्रोक्षयित्वा धर्मेण पितृभ्यश्चोपकल्पिताः

ດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ບຸນກຸສົນທີ່ເຈົ້າໄດ້ຮັບຈະເກີດຜົນແທ້. ເມື່ອໄດ້ພອຍນ້ຳສັກສິດລົງເທິງງົວຕາມທຳມະແລ້ວ ຈົ່ງຈັດຖວາຍງົວນັ້ນໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ເພື່ອປິຕຣະທັງຫຼາຍ.

Verse 51

अस्माकं ज्ञानसंयोगस्सर्वेषां योगसाधनम् । इदं च कार्यं संरब्धं श्लोकमेकमुदाहृतम्

«ການປະສານຂອງພວກເຮົາກັບປັນຍາອັນແທ້ ແມ່ນເຄື່ອງມືໃຫ້ທຸກຄົນບັນລຸໂຍຄະ. ແລະເພື່ອຈຸດປະສົງນີ້ ທີ່ໄດ້ຕັ້ງໃຈຢ່າງໝັ້ນຄົງ ຈຶ່ງໄດ້ກ່າວຊະໂລກພຽງບົດດຽວ.»

Verse 52

पुरुषान्तरितं श्रुत्वा ततो योगमवाप्स्यथ । इत्युक्त्वा स तु मौनोभूद्विहंगस्सुमना बुधः

“ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ຟັງຄໍາສອນເກືອບກ່ຽວກັບບຸລຸດຜູ້ສະຖິດຢູ່ພາຍໃນ (ອາດຕະມາພາຍໃນ) ແລ້ວ ຕໍ່ຈາກນັ້ນເຈົ້າຈະບັນລຸໂຍຄະ.” ກ່າວແລ້ວ ມຸນີຜູ້ຮູ້ ດຸດດັ່ງນົກ ກໍເງີຍງສງົບ ໃຈສະຫງົບຮຽບຮ້ອຍ।

Verse 53

मार्कण्डेय उवाच । लोकानां स्वस्तये तात शन्तनुप्रवरात्मज । इत्युक्तं तच्चरित्रं मे किं भूयश्श्रोतुमिच्छसि

ມາກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ລູກທີ່ຮັກ, ຜູ້ສືບສາຍຈາກຕະກູນອັນສົງ່າຂອງຊັນຕະນຸ—ຂ້ອຍໄດ້ກ່າວເພື່ອຄວາມສະຫວັດດີຂອງປວງໂລກ. ຂ້ອຍໄດ້ເລົ່າປະຫວັດອັນສັກສິດນັ້ນແລ້ວ; ເຈົ້າຍັງປາດຖະໜາຟັງອັນໃດອີກ?”