Adhyaya 160
Chapter Arc: पवन (वायु) अर्जुन से एक प्राचीन, विस्मयकारी आख्यान आरम्भ करते हैं—जब एक राजा ने ‘भूमि’ को ही ब्राह्मणों को दक्षिणा में देने का संकल्प किया, और स्वयं पृथ्वी-देवी उस दान की बात सुनकर विचलित हो उठीं। → भूमि-देवी सोचती हैं कि जो समस्त प्राणियों को धारण करती है, उसे ‘दान’ कैसे किया जा सकता है; यदि राजा का ऐसा विचार है तो वे भूमित्व त्यागकर ब्रह्मलोक चली जाएँगी। इसी धारा में वायु कश्यप-ऋषि के अद्भुत प्रभाव का संकेत देते हैं और कथा को उतथ्य मुनि, उनकी पत्नी भद्रा, तथा वरुण के प्रसंग की ओर मोड़ते हैं—जहाँ लोकपाल वरुण भद्रा के साथ जललोक में रमण करने लगते हैं। नारद इस अपमान/हरण का समाचार उतथ्य तक पहुँचाते हैं; उतथ्य नारद को कठोर संदेश देकर वरुण के पास भेजते हैं, पर वरुण भद्रा को छोड़ने से इनकार कर देता है। → उतथ्य का तीखा प्रश्न और धर्म-आह्वान वरुण के सम्मुख गूँजता है—‘मेरी पत्नी को छोड़ो; तुमने उसे क्यों हर लिया?’ पर वरुण प्रत्युत्तर देता है कि भद्रा उसे अत्यन्त प्रिय है और वह उसे छोड़ नहीं सकता। लोकपाल की सत्ता बनाम ऋषि-धर्म का यह टकराव कथा का शिखर बनता है। → कथा का निष्कर्ष दान-धर्म के व्यापक संकेत में बैठता है—दान का अधिकार, दान की सीमा, और ‘जो धारण करती है’ (भूमि/पत्नी/मर्यादा) उसे वस्तु की तरह देने-लेने की असंगति। वायु अर्जुन को यह बोध कराते हैं कि दान का तेज तभी धर्म है जब वह अन्याय, हरण और अहंकार से रहित हो। → वरुण के अडिग इनकार के बाद प्रश्न खुला रह जाता है—क्या लोकपाल अपने आसन-धर्म के नाम पर ऋषि के गृह-धर्म का अतिक्रमण कर सकता है, और इस संघर्ष का दैवी-नैतिक परिणाम क्या होगा?
Shlokas
Verse 1
ऑपनआक्राता बछ। 2 चतुष्पञ्चाशर्दाधिकशततमो< ध्याय: ब्राह्मणशिरोमणि उतथ्यके प्रभावका वर्णन वायुरुवाच इमां भूमिं द्विजातिभ्यो दित्सुर्वैं दक्षिणां पुरा । अड्ढी नाम नृपो राजंस्तततक्रिन्तां मही ययौ
ພຣະວາຍຸກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຣາຊາ! ໃນການກ່ອນ ມີກະສັດນາມ ອັງກະ (Aṅga) ປາດຖະນາຈະມອບແຜ່ນດິນນີ້ເອງເປັນດັກຊິນາ (dakṣiṇā) ແກ່ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (ພຣາຫມັນ). ເມື່ອແຜ່ນດິນຮູ້ເຖິງຈິດປະສົງທີ່ຈະມອບນາງເປັນທານ ນາງກໍຖືກຄວາມກັງວົນອັນເລິກລ້ຳຄອບງຳ.»
Verse 2
धारिणीं सर्वभूतानामयं प्राप्प वरो नूपः । कथमिच्छति मां दातु द्विजेभ्यो ब्रह्मण: सुताम्
ອາຣຈຸນກ່າວວ່າ: «ຂ້ອຍເປັນຜູ້ຄ້ຳຈຸນສັດທັງປວງ ແລະເປັນທິດາຂອງພຣະພຣະຫມາ (Brahmā). ໄດ້ຄອບຄອງຂ້ອຍແລ້ວ ເປັນເຫດໃດກະສັດຜູ້ປະເສີດນີ້ຈຶ່ງປາດຖະນາຈະມອບຂ້ອຍໃຫ້ແກ່ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (ພຣາຫມັນ)?»
Verse 3
साहं त्यक्त्वा गमिष्यामि भूमित्व॑ं ब्रह्मण: पदम् | अयं सराष्ट्रो नृपतिर्मा भूदिति ततोडगमत्
ນາງ (ແຜ່ນດິນ) ຕັດສິນໃຈວ່າ: «ຖ້າກະສັດນີ້ຄິດແບບນັ້ນ ຂ້າຈະລະທິ້ງພາລະໜ້າທີ່ແຫ່ງການຮອງຮັບໂລກ (ທຳຂອງຂ້າໃນຮູບແຜ່ນດິນ) ແລະຈະໄປສູ່ພະບົດຂອງພຣະພຣະຫມາ ເພື່ອໃຫ້ກະສັດນີ້ພ້ອມອານາຈັກຂອງຕົນສູນສິ້ນ» ແລ້ວນາງກໍຈາກໄປຕາມຄຳຕັດສິນນັ້ນ.
Verse 4
ततस्तां कश्यपो दृष्टवा व्रजन्तीं पृथिवीं तदा । प्रविवेश महीं सद्यो मुक्त्वा55त्मानं समाहित:
ແລ້ວພຣະິສີກັດສະຍະປະເຫັນແຜ່ນດິນກຳລັງຈາກໄປ ຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນນັ້ນໃນທັນທີ. ດ້ວຍຈິດທີ່ຕັ້ງມັ່ນໃນຍົກຄະ ທ່ານລະທິ້ງຮ່າງກາຍ ແລະຫຼວມເຂົ້າກັບຮູບອັນແຂງແກ່ນຂອງດິນ.
Verse 5
ऋद्धा सा सर्वतो जज्ञे तृणीषधिसमन्विता । धर्मोत्तरा नष्टभया भूमिरासीत् ततो नृप
ໂອ ພຣະຣາຊາ! ເມື່ອທ່ານເຂົ້າສູ່ນາງ ແຜ່ນດິນກໍຍິ່ງອຸດົມສົມບູນກວ່າເກົ່າ. ຫຍ້າ ແລະ ພືດຢາສະຫມຸນໄພເກີດຂຶ້ນຫຼາຍທົ່ວທິດ. ທຳກໍເພີ່ມພູນຂຶ້ນເປັນລຳດັບ ແລະ ຄວາມຢ້ານກົວກໍສູນໄປ.
Verse 6
एवं वर्षसहस्राणि दिव्यानि विपुलब्रत: । त्रिंशत: कश्यपो राजन् भूमिरासीदतन्द्रित:
ໂອ ພຣະຣາຊາ! ດັ່ງນັ້ນ ພຣະິສີກັດສະຍະປະ ຜູ້ຮັກສາວຣະຕະອັນໃຫຍ່ ແລະ ບໍ່ມີຄວາມເກີດຄວາມເກັດຄ້ານ ໄດ້ດຳລົງຢູ່ເປັນແຜ່ນດິນຕະຫຼອດສາມສິບພັນປີທິບ.
Verse 7
अथागम्य महाराज नमस्कृत्य च कश्यपम् | पृथिवी काश्यपी जज्ञे सुता तस्य महात्मन:
ໂອ ພຣະມະຫາຣາຊາ! ຕໍ່ມາ ແຜ່ນດິນໄດ້ກັບມາຈາກໂລກພຣະຫມາ ແລະ ໄດ້ກ່າວນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະິສີກັດສະຍະປະ. ນາງໄດ້ເກີດເປັນບຸດສາວຂອງມະຫາຕະປະສີນັ້ນ; ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ນາງຈຶ່ງມີນາມວ່າ “ກາສະຍະປີ”.
Verse 8
एष राजन्नीदृशो वै ब्राह्मण: कश्यपो5 भवत् । अन्य प्रब्रृहि वा त्वं च कश्यपात् क्षत्रियं वरम्
ອາຣຈຸນໄດ້ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພະຣາຊາ! ພຣາຫມັນ ກາສຍະປະ ນັ້ນແທ້ຈິງເປັນເຊັ່ນນັ້ນ—ພະລັງອຳນາດຂອງທ່ານໄດ້ປາກົດໃຫ້ເຫັນແລ້ວ. ຖ້າພະອົງຮູ້ຈັກກະສັດຕຣິຍະຜູ້ໃດທີ່ຍິ່ງກວ່າກາສຍະປະ ກໍຂໍໃຫ້ກ່າວບອກ»។
Verse 9
तूष्णीं बभूव नृपति: पवनस्त्वब्रवीत् पुन: । शृणु राजन्नुतथ्यस्य जातस्याड्विरसे कुले
ພະຣາຊານິ່ງງຽບ. ແລ້ວເທວະແຫ່ງລົມໄດ້ກ່າວອີກຄັ້ງວ່າ: «ໂອ ພະຣາຊາ! ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງເລື່ອງຂອງ ອຸຕັດຖະຍະ ຜູ້ເກີດໃນສາຍວົງອັງຄິຣະ»។
Verse 10
भद्रा सोमस्य दुहिता रूपेण परमा मता | तस्यास्तुल्यं पतिं सोम उतथ्यं समपश्यत
ພັດຣາ ທິດາຂອງ ໂສມະ ໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງວ່າງາມເຫນືອຜູ້ໃດ. ໂສມະເຫັນວ່າ ິສີ ອຸຕັດຖະຍະ ເປັນຄູ່ຄອງທີ່ສົມຄວນ ມີຄຸນຄ່າສະເໝີກັນ ແລະເໝາະສົມເປັນສາມີຂອງນາງ.
Verse 11
सा च तीव्रं तपस्तेपे महाभागा यशस्विनी । उतथ्यार्थ तु चार्वज्ी परं नियममास्थिता
ນາງ—ຜູ້ມີກຽດສັກ ແລະເປັນຜູ້ມີພອນຫຼາຍ—ໄດ້ປະພຶດຕະປະສະຢ່າງເຂັ້ມງວດ. ເພື່ອໄດ້ອຸຕັດຖະຍະເປັນສາມີ ນາງຜູ້ມີອວັຍະວະງາມນັ້ນໄດ້ຍຶດຖືວິໄນອັນສູງສຸດແຫ່ງການຂົມຕົນ ແລະເລີ່ມການບຳເນັດຢ່າງແຮງກ້າ.
Verse 12
तत आहूय सोतथ्यं ददावत्रिरयशस्विनीम् | भार्यार्थे स च जग्राह विधिवद् भूरिदक्षिण:
ຕໍ່ມາໃນການເວລາໜຶ່ງ ິສີ ອະຕຣິ—ບິດາຂອງ ໂສມະ—ໄດ້ເຊີນ ອຸຕັດຖະຍະ ມາ ແລະມອບຫຼານສາວຜູ້ມີກຽດຂອງຕົນ (ພັດຣາ) ໃຫ້ເປັນພັນລະຍາ. ອຸຕັດຖະຍະ ຜູ້ລືຊື່ວ່າໃຫ້ທານຫຼາຍ ໄດ້ຮັບມືນາງຕາມພິທີກຳນົດຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະຮັບນາງເປັນພັນລະຍາໂດຍຊອບທຳ.
Verse 13
तां त्वकामयत श्रीमान् वरुण: पूर्वमेव ह । स चागम्य वनप्रस्थं यमुनायां जहार ताम्
ພຣະວະຣຸນະຜູ້ມີສະຫງ່າລາສີ ໄດ້ປາຖະໜານາງນັ້ນມາແຕ່ເດີມ. ພຣະອົງໄດ້ມາເຖິງອາສຣົມຂອງດຸລະພຣະສີຜູ້ຢູ່ປ່າ ແລະໄດ້ນໍານາງໄປ ໃນຂະນະທີ່ນາງກໍາລັງອາບນໍ້າໃນແມ່ນໍ້າຍະມຸນາ.
Verse 14
जलेश्वरस्तु हृत्वा तामनयत् स्वं पुरं प्रति । परमाद्भुतसंकाशं षघट्सहस्रशतह्नदम्,'जलेश्वर वरुण उस स्त्रीको हरकर अपने परम अद्भुत नगरमें ले आये; जहाँ छ: हजार बिजलियोंका प्रकाश* छा रहा था
ພຣະວະຣຸນະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງນໍ້າ ໄດ້ຊິງນາງໄປ ແລະນໍາໄປສູ່ນະຄອນຂອງພຣະອົງ—ນະຄອນອັນອັດສະຈັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງປະກາຍແສງອັນນັບບໍ່ຖ້ວນ.
Verse 15
न हि रम्यतरं किंचित् तस्मादन्यत् पुरोत्तमम् | प्रासादैरप्सरोभिश्व दिव्यै: कामैश्न शोभितम्
ແທ້ແລ້ວ ບໍ່ມີນະຄອນໃດຈະຮື່ນລົມ ແລະປະເສີດກວ່ານະຄອນນັ້ນ. ມັນຖືກປະດັບດ້ວຍປາສາດນັບບໍ່ຖ້ວນ ດ້ວຍອັບສະຣາ ແລະດ້ວຍຄວາມສຸກສົມບູນອັນເທວະດາ.
Verse 16
तत्र देवस्तया सार्ध रेमे राजन् जलेश्वर: । अथाख्यातमुतथ्याय तत: पत्न्यवमर्दनम्
ຂໍພຣະຣາຊາ, ທີ່ນັ້ນພຣະວະຣຸນະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງນໍ້າ ໄດ້ເສບສົມກັບນາງ. ຕໍ່ມາ ນາຣະດະໄດ້ແຈ້ງແກ່ອຸຕັດຖະຍະວ່າ: “ວະຣຸນະໄດ້ຊິງເອົາພັນລະຍາຂອງທ່ານ ແລະໄດ້ທໍາລາຍກຽດສັກສີນາງ.”
Verse 17
तच्छुत्वा नारदात् सर्वमुतथ्यो नारदं तदा । प्रोवाच गच्छ ब्रूहि त्वं वरुणं परुषं वच:
ເມື່ອອຸຕັດຖະຍະໄດ້ຟັງທຸກຢ່າງຈາກນາຣະດະແລ້ວ ຈຶ່ງກ່າວກັບນາຣະດະວ່າ: “ໄປເຖີດ ແລະຈົ່ງນໍາຄໍາກ້າວຮ້າຍອັນເຂັ້ມງວດຂອງຂ້າໄປບອກແກ່ວະຣຸນະ.”
Verse 18
मद्वाक्यान्मुज्च मे भार्या कस्मात् तां हृतवानसि । लोकपालो<सि लोकानां न लोकस्य विलोपक:
ອາຣະຈຸນກ່າວວ່າ: «ຕາມຄໍາຂ້າ ຈົ່ງປ່ອຍເມຍຂ້າ. ເຈົ້າເອົານາງໄປເພາະຫຍັງ? ເຈົ້າໄດ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງເປັນຜູ້ພິທັກໂລກ (lokapāla) ບໍ່ແມ່ນຜູ້ທໍາລາຍລະບຽບໂລກ. ຈົ່ງປ່ອຍເມຍຂອງອຸຕັດຖະຍະ—ເຈົ້າລັກພານາງໄປເພາະຫຍັງ?» ໃນຄໍາອ້ອນວອນນີ້ ຜູ້ເວົ້າໄດ້ທ້າທາຍວະຣຸນະ ໂດຍຍົກຂຶ້ນຫນ້າທີ່ທາງທໍາຂອງ lokapāla: ອໍານາດຕ້ອງປົກປ້ອງລະບຽບສັງຄົມແລະສິນທໍາ ບໍ່ໃຫ້ລະເມີດມັນດ້ວຍການຍຶດເອົາຄູ່ຄອງອັນຊອບທໍາຂອງຜູ້ອື່ນດ້ວຍກໍາລັງ.
Verse 19
सोमेन दत्ता भार्या मे त्वया चापद्ताद्य वै | इत्युक्तो वचनात् तस्य नारदेन जलेश्वर:
ອາຣະຈຸນກ່າວວ່າ: «ໂສມະໄດ້ມອບເມຍໃຫ້ຂ້າ ແຕ່ມື້ນີ້ເຈົ້າກັບເອົານາງໄປ.» ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ—ຕາມຄໍາລາຍງານຂອງນາຣະດະ—ພຣະເຈົ້າແຫ່ງນໍ້າຖືກປະເຊີນກັບຂໍ້ຫາ ເຮັດໃຫ້ເຫັນຄວາມຕຶງຕັນທາງທໍາລະຫວ່າງສິດອັນຊອບທໍາໃນການເປັນຄູ່ສົມຣົດ ແລະການນໍາອໍານາດໄປໃຊ້ຜິດທາງ.
Verse 20
इति श्रुत्वा वचस्तस्य सो5थ तं वरुणो5ब्रवीत्
ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງເຂົາແລ້ວ ວະຣຸນະຈຶ່ງກ່າວຕອບເຂົາ.
Verse 21
इत्युक्तो वरुणेनाथ नारद: प्राप्य तं मुनिम् । उतथ्यमब्रवीद् वाक््यं नातिहृष्टमना इव,“वरुणके इस प्रकार उत्तर देनेपर नारदजी उतथ्य मुनिके पास लौट गये और खिन्न-से होकर बोले--
ເມື່ອຖືກວະຣຸນະກ່າວຕອບດັ່ງນັ້ນ ນາຣະດະກໍກັບໄປຫາມຸນີອຸຕັດຖະຍະ ແລະເວົ້າຖ້ອຍຄໍາທີ່ນໍາມາ ໂດຍມີທ່າທີຄ້າຍຄົນທີ່ບໍ່ຊື່ນບານນັກ—ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມຜິດຫວັງຕໍ່ຄໍາຕອບຂອງວະຣຸນະ ແລະຄວາມຮູ້ສຶກວ່າເລື່ອງນີ້ມີນໍ້າໜັກທາງທໍາຢ່າງລຶກຊຶ້ງ.
Verse 22
गले गृहीत्वा क्षिप्तो5स्मि वरुणेन महामुने । न प्रयच्छति ते भार्या यत् ते कार्य कुरुष्व तत्
ອາຣະຈຸນກ່າວວ່າ: «ໂອ ມະຫາມຸນີ! ວະຣຸນະຈັບຄໍຂ້າ ແລ້ວຂວ້າງຂ້າອອກໄປ. ລາວບໍ່ຍອມຄືນເມຍໃຫ້ທ່ານ. ບັດນີ້ ທ່ານເຫັນວ່າຄວນເຮັດຢ່າງໃດເພື່ອໃຫ້ການຂອງທ່ານສໍາເລັດ ກໍຈົ່ງເຮັດຕາມນັ້ນ.»
Verse 23
नारदस्य वच: श्रुत्वा क्रुद्धः प्राज्वलदड्धिरा: । अपिबत् तेजसा वारि विष्ट भ्य सुमहातपा:
ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງນາຣະດະ ອຸຕັດຖະຍະ—ບຸດຂອງອັງຄິຣະສ—ກໍລຸກໄຫວດ້ວຍໂທສະດັ່ງໄຟລຸກ. ຕະປະສີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ອາໄສອໍານາດແຫ່ງຕະປະ ກັ້ນນໍ້າໄວ້ ແລ້ວເລີ່ມດື່ມມັນດ້ວຍລັດສະໝີແຫ່ງເຕຊະວິນຍານຂອງຕົນ.
Verse 24
पीयमाने तु सर्वस्मिंस्तोयेडपि सलिलेश्वर: । सुहृद्धिर्भिक्षमाणो 5पि नैवामुज्चत तां तदा,“जब सारा जल पीया जाने लगा, तब सुहृदोंने जलेश्वर वरुणसे प्रार्थना की तो भी वे भद्राको न छोड़ सके
ເມື່ອນໍ້າທັງປວງກໍາລັງຖືກດື່ມໝົດ ແມ່ນແຕ່ວະຣຸນະ—ເຈົ້າແຫ່ງນໍ້າ—ຖືກມິດຜູ້ຫວັງດີອ້ອນວອນຢ່າງຫນັກ ກໍຍັງບໍ່ຍອມປ່ອຍນາງໃນເວລານັ້ນ.
Verse 25
तत क्ुद्धो5ब्रवीद् भूमिमुतथ्यो ब्राह्मणोत्तम: । दर्शयस्व स्थलं भद्गरे घट्सहस्रशतह्दम्
ແລ້ວອຸຕັດຖະຍະ ພຣາຫມັນຜູ້ສູງສຸດ ດ້ວຍໂທສະ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ແຜ່ນດິນວ່າ: “ໂອ ຜູ້ເປັນມງຄົດ! ຈົ່ງຊີ້ໃຫ້ຂ້າເຫັນສະຖານທີ່ນັ້ນ ທີ່ລັດສະໝີແຫ່ງຟ້າຜ່າຫົກພັນສາຍແຜ່ກະຈາຍຢູ່.”
Verse 26
ततस्तदीरिणं जात॑ समुद्रस्थावसर्पत: । तस्माद् देशान्नदीं चैव प्रोवाचासौ द्विजोत्तम:
ຕໍ່ມາ ເມື່ອທະເລຖອນຕົວອອກຈາກທີ່ຕັ້ງເກົ່າ ພື້ນທີ່ນັ້ນກໍກາຍເປັນດິນຊາຍແຫ້ງແລ້ງ. ເຫັນແຜ່ນດິນນັ້ນ ແລະແມ່ນໍ້າທີ່ໄຫຼຜ່ານມັນ ອຸຕັດຖະຍະ ຜູ້ສູງສຸດໃນພວກດວິຊະ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ແມ່ນໍ້າສະຣັສວະຕີວ່າ: “ໂອ ສະຣັສວະຕີ ຜູ້ຂີ້ຢ້ານ, ຈົ່ງເຮັດຕົນໃຫ້ມອງບໍ່ເຫັນ ແລ້ວໄປສູ່ແດນທະເລຊາຍ. ໂອ ຜູ້ເປັນມງຄົດ, ເມື່ອເຈົ້າລະທິ້ງບ່ອນນີ້ ແຜ່ນດິນນີ້ຈະກາຍເປັນອະບໍລິສຸດ.”
Verse 27
अदृश्या गच्छ भीरु त्वं सरस्वति मरुन् प्रति । अपुण्य एष भवतु देशस्त्यक्तस्त्वया शुभे
ອຸຕັດຖະຍະ ຜູ້ສູງສຸດໃນພວກດວິຊະ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ແມ່ນໍ້າສະຣັສວະຕີວ່າ: “ໂອ ຜູ້ຂີ້ຢ້ານ, ໂອ ສະຣັສວະຕີຜູ້ເປັນມງຄົດ, ຈົ່ງໄປໂດຍບໍ່ໃຫ້ເຫັນ ໄປສູ່ແດນທະເລຊາຍ. ຂໍໃຫ້ດິນແດນນີ້ ທີ່ເຈົ້າລະທິ້ງ ກາຍເປັນດິນແດນອັນຂາດບຸນ.”
Verse 28
तस्मिन् संशोषिते देशे भद्रामादाय वारिप: । अददाच्छरणं गत्वा भारयामाड्विरसाय वै,“जब वह सारा प्रदेश सूख गया, तब जलेश्वर वरुण भद्राको साथ लेकर मुनिकी शरणमें आये और उन्होंने आंगिरसको उनकी भार्या दे दी
ເມື່ອດິນແດນນັ້ນທັງໝົດແຫ້ງຫມົດແລ້ວ ວະຣຸນະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງນ້ຳ ໄດ້ນຳ ພະດຣາ (Bhadrā) ໄປດ້ວຍ ແລ້ວໄປຂໍພຶ່ງພາການຄຸ້ມຄອງຂອງລະສີ ເຂົ້າສູ່ທີ່ພັກພິງຂອງທ່ານ। ທີ່ນັ້ນ ວະຣຸນະໄດ້ມອບພະດຣາໃຫ້ ອັງຄິຣະສ (Aṅgiras) ເປັນພັນລະຍາ ເພື່ອຟື້ນຟູລະບຽບຫຼັງໄພພິບັດ ແລະຍົກຍ້ອງອຳນາດແຫ່ງຕະປະສະຍາ।
Verse 29
प्रतिगृहा तु तां भार्यामुतथ्य: सुमना5भवत् | मुमोच च जगद् दुःखाद् वरुणं चैव हैहय,“हैहयराज! अपनी उस पत्नीको पाकर उतथ्य बड़े प्रसन्न हुए और उन्होंने सम्पूर्ण जगत् तथा वरुणको जलके कष्टसे मुक्त कर दिया
ອາຣະຈຸນກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ພັນລະຍາຄືນມາ ອຸຕັດທະຍະ (Utathya) ກໍມີໃຈຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ. ແລ້ວທ່ານໄດ້ປົດປ່ອຍໂລກທັງປວງ—ແລະວະຣຸນະດ້ວຍ—ໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມທຸກທໍລະມານທີ່ເກີດຈາກນ້ຳ ຟື້ນຄືນຄວາມສະຫງົບແລະລະບຽບອີກຄັ້ງ.
Verse 30
ततः स लब्ध्वा तां भार्या वरुणं प्राह धर्मवित् । उतथ्य: सुमहातेजा यत् तच्छुणु नराधिप,“नरेश्वर! अपनी उस पत्नीको पाकर महातेजस्वी धर्मज्ञ उतथ्यने वरुणसे जो कुछ कहा, वह सुनो
ຕໍ່ມາ ເມື່ອໄດ້ພັນລະຍາຄືນມາ ອຸຕັດທະຍະ (Utathya) ຜູ້ຮູ້ທຳ ແລະມີລັດສະໝີອັນຍິ່ງ ໄດ້ກ່າວກັບວະຣຸນະ. “ໂອ ພະຣາຊາ, ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວ.”
Verse 31
मयैषा तपसा प्राप्ता क्रोशतस्ते जलाधिप । इत्युक्त्वा तामुपादाय स्वमेव भवनं ययौ
ອາຣະຈຸນກ່າວວ່າ: “ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງນ້ຳ, ແມ່ນແຕ່ເຈົ້າຮ້ອງໂຮງກໍຕາມ, ຂ້າໄດ້ຮັບພັນລະຍານີ້ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງຕະປະສະຍາ.” ເມື່ອກ່າວແລ້ວ ທ່ານກໍນຳພະດຣາໄປດ້ວຍ ແລະກັບຄືນສູ່ເຮືອນຂອງຕົນ.
Verse 32
एष राजन्नीदृशो वै उतथ्यो ब्राह्मणर्षभ: । ब्रवीम्यहं ब्रूहि वा त्वमुतथ्यात् क्षत्रियं वरम्
ອາຣະຈຸນກ່າວວ່າ: “ໂອ ພະຣາຊາ, ອຸຕັດທະຍະ (Utathya) ຜູ້ເປັນຍອດໃນບັນດາພຣາຫມັນ ມີອຳນາດແລະສະຖານະອັນພິເສດເຊັ່ນນີ້. ຂ້າກ່າວໃຫ້ຊັດ. ຖ້າເຈົ້າຮູ້ຈັກກະສັດນັກຮົບ (ກະສັດຊັ້ນກະສັດ—Kshatriya) ຜູ້ເຫນືອກວ່າອຸຕັດທະຍະ, ຈົ່ງບອກຂ້າວ່າ ຜູ້ເປັນຍອດໃນບັນດາກະສັດນັ້ນແມ່ນໃຜ.”
Verse 153
इस प्रकार श्रीमह्याभारत अनुशासनपर्वके अन्तर्गत दानधर्मपर्वमें वायुदेवता और कार्तवीर्य अर्जुनका संवादविषयक एक सौ तिरपनवाँ अध्याय पूरा हुआ
ດັ່ງນັ້ນ ບົດທີ 153 ໃນ ອະນຸສາສນະປະວະ (Anuśāsana Parva) ຂອງ «ສຣີມະຫາພາຣະຕະ» ໃນພາກ «ທານະທັມມະ» (Dāna-dharma) ອັນເກີ່ຍວກັບບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ພະວາຍຸ (Vāyu) ແລະ ກາຣຕະວີຣຍະ ອາຣຊຸນ (Kārtavīrya Arjuna) ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ.
Verse 154
इति श्रीमहा भारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि पवनार्जुनसंवादो नाम चतुष्पज्चाशदधिकशततमो< ध्याय:
ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສຣີມະຫາພາຣະຕະ» ພາຍໃນ ອະນຸສາສນະປະວະ ໃນພາກ «ທານະທັມມະ» (dāna-dharma) ບົດທີ 154 ຊື່ «ບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ພະພະວະນ (Pavana/ວາຍຸ) ແລະ ອາຣຊຸນ (ກາຣຕະວີຣຍະ)» ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ຂໍ້ຂຽນທ້າຍບົດຍັງຊີ້ວ່າ ຄຳສອນນີ້ເປັນການອົບຮົມດ້ານຈິດທຳ ເພື່ອຄວາມໃຈກວ້າງໃນການໃຫ້ ແລະການປະພຶດຊອບ.
Verse 193
मुज्च भार्यामुतथ्यस्य कस्मात् त्वं हृतवानसि । “वरुण! तुम मेरे कहनेसे मेरी पत्नीको छोड़ दो। तुमने क्यों उसका अपहरण किया है? तुम लोगोंके लिये लोकपाल बनाये गये हो
ອາຣຊຸນ ກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງປ່ອຍເມຍຂອງ ອຸຕັດທະຍະ (Utathya) ເສຍ. ເຈົ້າໄດ້ພານາງໄປເພາະຫຍັງ? ພວກເຈົ້າຖືກແຕ່ງຕັ້ງເປັນຜູ້ພິທັກໂລກ ບໍ່ແມ່ນຜູ້ທຳລາຍລະບຽບສັງຄົມ. ໂສມ (Soma) ໄດ້ມອບລູກສາວຂອງລາວໃຫ້ຂ້າ; ນາງແມ່ນເມຍອັນຊອບທຳຂອງຂ້າ. ແລ້ວວັນນີ້ ເຈົ້າຈຶ່ງລັກພານາງໄປໄດ້ແນວໃດ?” ຕາມຄຳຂອງ ອຸຕັດທະຍະ, ນາຣະດະ (Nārada) ໄດ້ນຳຄຳຮ້ອງຂໍນີ້ໄປກ່າວຕໍ່ ວະຣຸນ (Varuṇa) ຈອມແຫ່ງນ້ຳ ໃຫ້ປ່ອຍນາງ ແລະຖາມເຖິງຄວາມຍຸດຕິທຳຂອງການລັກພານັ້ນ.
Verse 203
ममैषा सुप्रिया भार्या नैनामुत्स्रष्टमुत्सहे । “नारदजीके मुखसे उतथ्यकी यह बात सुनकर वरुणने उनसे कहा--“यह मेरी अत्यन्त प्यारी भार्या है। मैं इसे छोड़ नहीं सकता”
ວະຣຸນ ຕອບກັບ ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳຮ້ອງຂໍນັ້ນວ່າ: “ນາງນີ້ແມ່ນເມຍທີ່ຂ້າຮັກຢ່າງຍິ່ງ; ຂ້າບໍ່ອາດປ່ອຍນາງໄປໄດ້.” ຖ້ອຍຄຳນີ້ສະທ້ອນຄວາມຕຶງຕັນທາງທັມມະ ລະຫວ່າງການສະໜອງຄຳຮ້ອງຂໍຂອງຜູ້ອື່ນ ແລະການຮັກສາພັນທະແຫ່ງຄູ່ຄອງຂອງຕົນ.