Adhyaya 80

Verse 1

। अथ सुपर्णाख्यमाहात्म्यं भविष्यंति । ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं तेजोवीर्यसमन्वितः । गरुडस्तेन संजज्ञे मुनीनां होमकर्मणा

ಈಗ ‘ಸುಪರ್ಣ’ ಎಂಬ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ. ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ನೀವು ಹೇಳಿದಂತೆ ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ವೀರ್ಯದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಗರುಡನು ಮುನಿಗಳ ಹೋಮಕರ್ಮದಿಂದ ಜನಿಸಿದನು; ಅದನ್ನು ನಾವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ.

Verse 2

स कथं तत्र संभूत एतन्नो विस्तराद्वद । विनतायाः समुद्भूत इत्येषा श्रूयते श्रुतिः

ಹಾಗಾದರೆ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಜನಿಸಿದನು? ಇದನ್ನು ನಮಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ. ಏಕೆಂದರೆ ‘ಅವನು ವಿನತೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದನು’ ಎಂಬ ಶ್ರುತಿ-ಪರಂಪರೆ ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ.

Verse 3

सूत उवाच । योऽसावाथर्वणैर्मंत्रैः कलशश्चाभिमन्त्रितः । तैर्मंत्रैर्वालखिल्यैश्च महाऽमर्षसमन्वितैः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅಥರ್ವಣ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಅಭಿಮಂತ್ರಿತಗೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಕಲಶವು—ಅದೇ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದಲೇ—ಮಹಾ ತಪೋಬಲದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾದ ವಾಲಖಿಲ್ಯ ಋಷಿಗಳಿಂದಲೂ (ಸಂಸ್ಕೃತ) ಆಗಿತ್ತು.

Verse 4

निवारितैश्च दक्षेण सूचिते विहगाधिपे । कश्यपस्तं समादाय कलशं प्रययौ गृहम्

ದಕ್ಷನು (ಅವರನ್ನು) ತಡೆದು ವಿಹಗಾಧಿಪತಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸಿದಾಗ, ಕಶ್ಯಪನು ಆ ಕಲಶವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟನು.

Verse 5

ततः प्रोवाच संहृष्टो विनतां दयितां निजाम् । एतत्पिब जलं भद्रे मन्त्रपूतं महत्तरम्

ಆಗ ಹರ್ಷಿತನಾಗಿ ಅವನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ವಿನತೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು— “ಭದ್ರೇ, ಮಂತ್ರಪೂತವಾದ ಈ ಮಹತ್ತಾದ ಜಲವನ್ನು ಪಾನಮಾಡು.”

Verse 6

येन ते जायते पुत्रः सहस्राक्षाधिको बली । तेजस्वी च यशस्वी च अजेयः सर्व दानवैः

“ಇದರಿಂದ ನಿನಗೆ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸುವನು— ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ ಇಂದ್ರನಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಬಲವಂತ; ತೇಜಸ್ವಿ, ಯಶಸ್ವಿ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ದಾನವರಿಗೂ ಅಜೇಯ.”

Verse 7

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तत्क्षणादेव संपपौ । तत्तोयं सा वरारोहा सद्यो गर्भं ततो दधे

ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವಳು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಪಾನಮಾಡಿದಳು. ಆ ಸುಂದರಾಂಗಿಯು ಆ ಜಲವನ್ನು ಕುಡಿದ ಕೂಡಲೇ ತಕ್ಷಣ ಗರ್ಭವನ್ನು ಧರಿಸಿದಳು.

Verse 8

एवं तज्जलपानेन तेजोवीर्यसम न्वितः । कश्यपाद्गरुडो जज्ञे सर्वसर्पभयावहः

ಹೀಗೆ ಆ ಜಲಪಾನದಿಂದ ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ವೀರ್ಯದಿಂದ ಸಮನ್ವಿತನಾದ ಗರುಡನು ಕಶ್ಯಪನಿಂದ ಜನಿಸಿದನು; ಅವನು ಎಲ್ಲ ಸರ್ಪಗಳಿಗೆ ಭಯಕಾರಕನಾದನು.

Verse 9

येनामृतं हृतं वीर्यात्परिभूय पुरंदरम् । मातृभक्तिपरीतेन सर्पाणां संनिवेदितम्

ಯಾರ ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ) ಅವಮಾನಿತನಾಗಿ ಅಮೃತವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು; ಆ ಮಾತೃಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದವನು ಅದನ್ನು ಸರ್ಪಗಳಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿದನು.

Verse 10

यो जज्ञे दयितो विष्णोर्वाहनत्वमुपागतः । ध्वजाग्रे तु रथस्यापि यः सदैव व्यवस्थितः

ಯನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪ್ರಿಯನಾಗಿ ಜನಿಸಿ, ಅವರ ವಾಹನಪದವನ್ನು ಪಡೆದನು; ರಥಧ್ವಜದ ಅಗ್ರಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುವವನು ಯಾರು ಅವನು.

Verse 11

येन पूर्वं तपस्तप्त्वा क्षेत्रेऽत्रैव महात्मना । त्रिनेत्रस्तुष्टिमानीतो गतपक्षेण धीमता

ಈ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲೇ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು—ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರೂ—ಹಿಂದಿನಂತೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ತನ್ನ ಧೀಮತ್ತಿನಿಂದ ತ್ರಿನೇತ್ರನಾದ ಶಿವನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದನು.

Verse 12

पक्षाप्तिर्येन संजाता यस्य भूयोऽपि तादृशी । देवदेवप्रसादेन विशिष्टा चाऽथ निर्मिता

ದೇವದೇವನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ದೊರಕಿದವು; ಮತ್ತೆ ಅಂಥವೇ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿ, ದಿವ್ಯ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಇನ್ನೂ ವಿಶಿಷ್ಟವೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವೂ ಆದವು.

Verse 13

मुनय ऊचुः । कथं तस्य गतौ पक्षौ गरुडस्य महात्मनः । पुनर्लब्धौ कथं तेन कथं तुष्टो महेश्वरः । एतन्नो विस्तराद्ब्रूहि सूतपुत्र यथातथम्

ಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಮಹಾತ್ಮ ಗರುಡನ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಹೇಗೆ ಕಳೆದುಹೋಯವು? ಅವನು ಅವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಪಡೆದನು? ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೇಗೆ ತೃಪ್ತನಾದನು? ಓ ಸೂತಪುತ್ರ, ನಡೆದದ್ದನ್ನು ನಡೆದಂತೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು.

Verse 14

सूत उवाच । पुरासीद्ब्राह्मणो मित्रं भृगुवंशकुलोद्वहः । गरुडस्य द्विजश्रेष्ठा बालभावादपि प्रभो

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭೃಗುವಂಶದ ಕುಲೋದ್ವಹನಾದ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿದ್ದನು; ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ಓ ಪ್ರಭು, ಅವನು ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಗರುಡನ ಮಿತ್ರನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 15

तस्य कन्या पुरा जाता माधवी नाम संमता । रूपौदार्यसमोपेता सर्वलक्षणलक्षिता

ಅವನಿಗೆ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ‘ಮಾಧವೀ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದ ಒಂದು ಕನ್ಯೆ ಜನ್ಮಿಸಿದಳು. ಆಕೆ ಸೌಂದರ್ಯ-ಔದಾರ್ಯಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿ, ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಲಕ್ಷಿತಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 16

न देवी न च गन्धर्वी नासुरी न च पन्नगी । तादृग्रूपा महाभागा यादृशी सा सुमध्यमा

ಆಕೆ ದೇವಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಗಂಧರ್ವಕನ್ಯೆಯೂ ಅಲ್ಲ, ಅಸುರಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ನಾಗಸ್ತ್ರೀಯೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೂ ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ಸుమಧ್ಯಮೆಗೆ ಅವರಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣದ ಅಪೂರ್ವ ಸೌಂದರ್ಯವಿತ್ತು.

Verse 17

अथ तस्या वरार्थाय गरुडं विहगाधिपम् । स प्रोवाच परं मित्रं विनयावनतः स्थितः

ನಂತರ ಆಕೆಗೆ ವರವನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಸಲುವಾಗಿ ಅವನು ವಿಹಗಾಧಿಪತಿ ಗರುಡನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು. ವಿನಯದಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿ ನಿಂತು ತನ್ನ ಪರಮ ಮಿತ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 18

एतस्या मम कन्याया वरं त्वं विहगाधिप । सदृशं वीक्षयस्वाद्य येन तस्मै ददाम्यहम्

“ಹೇ ವಿಹಗಾಧಿಪ! ನನ್ನ ಈ ಕನ್ಯೆಗೆ ಇಂದು ಅವಳಿಗೆ ಸಮಾನನಾದ ವರನನ್ನು ಕಂಡು ತೋರಿಸು; ಆಗ ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಅವನಿಗೇ ನೀಡುವೆನು.”

Verse 19

गरुड उवाच । मम पृष्ठं समारुह्य समस्तं क्षितिमंडलम् । त्वं भ्रमस्व द्विजश्रेष्ठ गृहीत्वेमां च कन्यकाम्

ಗರುಡನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ! ನನ್ನ ಬೆನ್ನೇರಿಸಿ, ಈ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಸಮಸ್ತ ಕ್ಷಿತಿಮಂಡಲದಾದ್ಯಂತ ಸಂಚರಿಸು.”

Verse 20

ततस्तस्याः कुमार्या वै अनुरूपं गुणान्वितम् । स्वयं चाहर भर्तारमेषा मैत्री ममोद्भवा

ಆಮೇಲೆ (ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು)—ಈ ಕನ್ಯೆಗೆ ತಕ್ಕ, ಸದುಗುಣಸಂಪನ್ನನಾದ ವರನನ್ನು ನೀನೇ ಸ್ವತಃ ಕರೆತರು; ಈ ಮೈತ್ರಿ ನನ್ನಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 21

सूत उवाच । एवमुक्तोऽथ विप्रः स तत्क्षणात्कन्यया सह । आरूढो गारुडं पृष्ठं वरार्थाय द्विजोत्तमाः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ತಕ್ಷಣವೇ ಕನ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಗರುಡನ ಬೆನ್ನೇರಿಸಿ, ಯೋಗ್ಯ ವರನ ಹುಡುಕಾಟಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು।

Verse 22

यंयं पश्यति विप्रः स कुमारं तरुणाकृतिम् । स स नो तस्य चित्तांते वर्ततेस्म कथंचन

ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಯಾವ ಯಾವ ಯೌವನರೂಪದ ಕುಮಾರನನ್ನು ನೋಡಿದನೋ, ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯೂರಲಿಲ್ಲ।

Verse 23

कस्यचिद्रूपमत्युग्रं न कुलं च सुनिर्मलम् । कुलं रूपं च यस्य स्यात्तस्य नो गुणसंचयः

ಕೆಲವರ ರೂಪ ಅತಿಶಯ ಮನೋಹರ, ಆದರೆ ಕುಲ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರ್ಮಲವಲ್ಲ; ಯಾರಿಗೆ ಕುಲವೂ ರೂಪವೂ ಇದ್ದರೂ, ಅವರಲ್ಲಿ ಗುಣಸಂಚಯವಿಲ್ಲ।

Verse 24

यस्य वा गुणसन्दोहस्तस्य नो रूपमुत्तमम् । पक्षपातं च वित्तं च तथान्यद्वरलक्षणम्

ಅಥವಾ ಯಾರಲ್ಲಿ ಗುಣಸಂದೋಹವಿದೆಯೋ, ಅವರಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ರೂಪವಿಲ್ಲ; ಮತ್ತೊಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷಪಾತ, ಧನ ಮತ್ತು ವರನ ಇತರ ಲಕ್ಷಣಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ।

Verse 25

एवं वर्षसहस्रांते भ्रमतस्तस्यभूतलम् । विप्रस्य पक्षिनाथस्य वरार्थाय द्रिजोत्तमाः

ಹೀಗೆ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸಂಚರಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ವರಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ಪಕ್ಷಿರಾಜವಾಹನನಾಗಿ ಇದ್ದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋತ್ತಮನು ಅನ್ವೇಷಣೆಯನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಸಿದನು।

Verse 26

कदाचिदथ तौ श्रान्तौ भ्रममाणावितस्ततः । क्षेत्रेऽत्रैव समायातौ वासुदेवदिदृक्षया

ಒಮ್ಮೆ, ಇಲ್ಲಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅಲೆದು ದಣಿದ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ವಾಸುದೇವನ ದರ್ಶನದ ಆಸೆಯಿಂದ ಈ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೇ ಬಂದರು।

Verse 27

श्वेतद्वीपं समालोक्य तथान्यां बदरीं शुभाम् । क्षीरोदं च सवैकुण्ठं तथान्यं तस्य संश्रयम्

ಅವರು ಶ್ವೇತದ್ವೀಪವನ್ನೂ, ಶುಭವಾದ ಬದರಿಯನ್ನೂ ಕಂಡರು; ವೈಕುಂಠಸಹಿತ ಕ್ಷೀರಸಾಗರವನ್ನೂ, ಅವನ ಆಶ್ರಯವಾದ ಇತರ ಧಾಮಗಳನ್ನೂ ದರ್ಶಿಸಿದರು।

Verse 28

अथ ताभ्यां मुनिर्दृष्टो नारदो ब्रह्मसंभवः । सांत्वपूर्वं तदा पृष्टो विष्णुं ब्रह्म सनातनम्

ನಂತರ ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮಸಂಭವ ಮುನಿ ನಾರದನನ್ನು ಕಂಡರು; ಮೊದಲು ಸಾಂತ್ವನಪೂರ್ಣ ವಚನಗಳಿಂದ, ಸನಾತನ ಪರಬ್ರಹ್ಮ ವಿಷ್ಣುವಿನ ವಿಷಯವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು।

Verse 29

क्व देवः पुंडरीकाक्षः सांप्रतं वर्तते मुने । विष्णुस्थानानि सर्वाणि वीक्षितानि समंततः । आवाभ्यां संप्रहृष्टाभ्यां न संदृष्टः स केशवः

ಓ ಮುನೇ! ಈಗ ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷ ದೇವರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ? ನಾವು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನೋಡಿ ಬಂದೆವು; ಆದರೂ ಹರ್ಷದಿಂದ ಹುಡುಕಿದರೂ ಆ ಕೇಶವನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ।

Verse 30

नारद उवाच । जलशायिस्वरूपेण यावन्मासचतुष्टयम् । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे स संतिष्ठति सर्वदा

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಜಲಶಾಯೀ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಆ ಭಗವಾನ್ ಚತುರ್ಮಾಸಪರ್ಯಂತ ಹಾಟಕೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಸದಾ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 31

तस्मात्तद्दर्शनार्थाय गम्यतां तत्र मा चिरम् । येन सन्दर्शनं याति द्वाभ्यामपि स चक्रधृक्

ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರ ದರ್ಶನಾರ್ಥವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ಹೋಗೋಣ, ವಿಳಂಬ ಬೇಡ; ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೆ ನಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಚಕ್ರಧಾರಿ ಪ್ರಭುವಿನ ಪವಿತ್ರ ದರ್ಶನ ದೊರೆಯುವುದು.

Verse 32

अहमप्येव तत्रैव प्रस्थितस्तस्य दर्शनात् । प्रस्थितश्च त्वया युको देवकार्येण केनचित्

ನಾನೂ ಅವರ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಅದೇ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಯಾವುದೋ ದೇವಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಯುಕ್ತನಾಗಿ ನಿನ್ನೊಡನೆ ಸಹ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ.

Verse 33

अथ तौ पक्षिविप्रेन्द्रौ स च ब्रह्मसुतो मुनिः । प्राप्ताः सर्वे स्थितो यत्र जलशायी जनार्दनः

ನಂತರ ಆ ಇಬ್ಬರು—ಪಕ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೂ—ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರ ಮುನಿಯೂ, ಎಲ್ಲರೂ ಜಲಶಾಯೀ ಜನಾರ್ದನನು ವಿರಾಜಿಸುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದರು.

Verse 34

अथ दृष्ट्वा महत्तेजो वैष्णवं दूरतोऽपि तम् । ब्राह्मणं गरुडः प्राह नारदश्च मुनीश्वरः

ನಂತರ ದೂರದಿಂದಲೇ ಆ ಮಹಾ ವೈಷ್ಣವ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ನೋಡಿ ಗರುಡನು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು; ಮುನೀಶ್ವರ ನಾರದನೂ ಸಹ ಹೇಳಿದನು.

Verse 35

अत्रैव त्वं द्विजश्रेष्ठ तिष्ठ दूरेऽपि तेजसः । वैष्णवस्य सुतायुक्तः कल्पांताग्निसमम् व

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ನೀನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಿಲ್ಲು; ಆ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ದೂರವಾಗಿರು. ಈ ವೈಷ್ಣವ ತೇಜಸ್ಸು ಶಕ್ತಿಯೊಡನೆ ಕಲ್ಪಾಂತಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಇದೆ.

Verse 36

नो चेत्संपत्स्यसे भस्म पतंग इव पावकम् । समासाद्य निशायोगे मूढं भावं समाश्रितः

ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನೀನು ಭಸ್ಮವಾಗುವೆ—ಬೆಂಕಿಗೆ ಧಾವಿಸುವ ಪತಂಗದಂತೆ. ಅಯೋಗ್ಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಮೀಪಿಸಿ, ಮೂಢಭಾವವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ.

Verse 37

आवाभ्यां तत्प्रसादेन सोढमेतत्सुदुःसहम् । न करोति शरीरार्ति तथान्यदपि कुत्सितम्

ಅವನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಈ ಅತ್ಯಂತ ದುಸ್ಸಹ (ತೇಜಸ್ಸನ್ನು) ಸಹಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಇದು ನಮಗೆ ದೇಹವೇದನೆಯನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಇನ್ನಾವುದೇ ಹಾನಿಕರ ಕಷ್ಟವನ್ನೂ ಅಲ್ಲ.

Verse 38

एवं तं ब्राह्मणं तत्र मुक्त्वा दूरे सुतान्वितम् । गतौ तौ तत्र संसुप्तस्तोये यत्र जनार्दनः

ಹೀಗೆ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಪುತ್ರಸಹಿತ ದೂರದಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು, ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಜನಾರ್ದನನು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತ ಶಯನಿಸಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದರು.

Verse 39

दिव्यस्तुतिपरौ मूर्ध्नि धृतहस्तांजलीपुटौ । पुलकांकितसर्वांगावानन्दाश्रुप्लुताननौ

ಅವರುಿಬ್ಬರೂ ದಿವ್ಯ ಸ್ತುತಿಗಳಲ್ಲಿ ಲೀನರಾಗಿ, ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಅಂಜಲಿಬದ್ಧ ಕೈಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದರು. ಸರ್ವಾಂಗ ರೋಮಾಂಚಿತ, ಮುಖ ಆನಂದಾಶ್ರುಗಳಿಂದ ತೋಯ್ದಿತ್ತು.

Verse 40

त्रिःपरिकम्य तं देवमष्टांगं प्रणतौ हरिम् । दृष्टवन्तौ च पादांते संनिविष्टां समुद्रजाम्

ಆ ದೇವನಾದ ಹರಿಯನ್ನು ಮೂರ ಬಾರಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಅಷ್ಟಾಂಗ ಪ್ರಣಾಮದಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅವರು ಅವನ ಪಾದಾಂತದಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರಕನ್ಯೆ ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿ ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು।

Verse 41

पादसंवाहनासक्तां विष्णु वक्त्राहितेक्षणाम् । अथापरां वयोवृद्धां श्वेतवस्त्रावगुंठिताम्

ಅವನು ಒಬ್ಬಳನ್ನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪಾದಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಳಾಗಿ, ದೃಷ್ಟಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವುದಾಗಿ ಕಂಡನು; ನಂತರ ಮತ್ತೊಬ್ಬಳನ್ನು—ವಯೋವೃದ್ಧೆ, ಪೂಜ್ಯೆ, ಶ್ವೇತವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಆವೃತಳಾಗಿ—ಕಂಡನು।

Verse 42

सन्निविष्टां तदभ्याशे सम्यग्ध्यानपरायणाम् । द्वादशार्कप्रभायुक्तां कृशांगीं पुलकान्विताम्

ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವ, ಸಮ್ಯಕ್ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣಳಾದ, ಹನ್ನೆರಡು ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನಳಾದ, ಕೃಶಾಂಗಿಯೂ ಭಕ್ತಿರೋಮಾಂಚಯುಕ್ತಳೂ ಆಗಿರುವುದಾಗಿ ಕಂಡನು।

Verse 43

अथ तौ विष्णुना हर्षादुभावपि प्रहर्षितौ । संभाषितौ च संपृष्टौ यदर्थं च समागतौ

ನಂತರ ವಿಷ್ಣು ಹರ್ಷದಿಂದ ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಪ್ರಹರ್ಷಿತಗೊಳಿಸಿದನು; ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಾಷಿಸಿ ಕೇಳಿದನು—ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಯಾವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ?

Verse 44

श्रीनारद उवाच । अहं हि सुरकार्येण संप्राप्योऽत्र तवांतिकम् । गरुडो वै ब्राह्मणाय यन्मां पृच्छसि केशव

ಶ್ರೀ ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಕೇಶವ! ದೇವಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ಮತ್ತು ಗರುಡನೂ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ—ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಇದೇ।

Verse 45

श्रीभगवानुवाच । कच्चित्क्षेमं मुनिश्रेष्ठ सर्वेषां त्रिदिवौकसाम् । कच्चिन्नेंद्रस्य संजातं भयं दानवसंभवम्

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಉವಾಚ—ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ತ್ರಿದಿವವಾಸಿಗಳಾದ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಕ್ಷೇಮವಾಗಿದ್ದಾರೆಯೇ? ದಾನವಸಂಭವವಾದ ಭಯ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಉಂಟಾಯಿತೇ?

Verse 46

यज्ञभागं लभंते स्म कच्चिद्देवाः सवासवाः । कच्चिन्न दानवः कश्चिदुत्कटोऽभूद्धरातले

ವಾಸವ (ಇಂದ್ರ) ಸಹಿತ ದೇವತೆಗಳು ಯಜ್ಞಭಾಗವನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಿದಾರೆಯೇ? ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಉಗ್ರ ದಾನವನೂ ಉದ್ಭವಿಸಿಲ್ಲವಲ್ಲವೇ?

Verse 47

श्रीनारद उवाच । सांप्रतं धरणी प्राप्ता चतुर्वक्त्रस्य संनिधौ । रोरूयमाणा भारार्ता दानवैः पीडिता भृशम् । प्रोवाच पद्मजं तत्र दुःखेन महताऽन्विता

ಶ್ರೀ ನಾರದ ಉವಾಚ—ಇದೀಗ ಧರಣಿ ಚತುರ್ಮುಖ ಬ್ರಹ್ಮನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಬಂದಳು. ಅಳುತ ಅಳುತ, ಭಾರದಿಂದ ವ್ಯಥಿತಳಾಗಿ, ದಾನವರಿಂದ ಬಹಳವಾಗಿ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ, ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ಆವೃತಳಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಪದ್ಮಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು.

Verse 48

धरण्युवाच । कालनेमिर्हतो योऽसौ विष्णुनाप्रभविष्णुना । उग्रसेनसुतः कंसः संभूतः स महासुरः

ಧರಣಿ ಉವಾಚ—ಅಪ್ರತಿಹತ ಪರಾಕ್ರಮಿಯಾದ ವಿಷ್ಣುವಿನಿಂದ ಹತನಾದ ಆ ಕಾಲನೇಮಿ, ಉಗ್ರಸೇನನ ಪುತ್ರನಾದ ಕಂಸನಾಗಿ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆದಿದ್ದಾನೆ; ಅವನು ಮಹಾಸುರನು.

Verse 49

अरिष्टो धेनुकः केशी प्रलम्बोनाम चापरः । तथान्या तु महारौद्रा पूतना नाम राक्षसी

ಅರಿಷ್ಟ, ಧೇನುಕ, ಕೇಶೀ, ಮತ್ತು ಪ್ರಲಂಬನೆಂಬ ಮತ್ತೊಬ್ಬ; ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರಳಾದ—ಪೂತನಾ ಎಂಬ ರಾಕ್ಷಸಿ.

Verse 50

इतश्चेतश्च धावद्भिर्दानवैरेभिरेव च । वृथा मे जायते पीडा तथान्यैरपि दारुणैः

ಇತ್ತಿಚ್ಚೆತ್ತ ಧಾವಿಸುವ ದಾನವರಿಂದಲೂ, ಇತರ ಕ್ರೂರ ಜೀವಿಗಳಿಂದಲೂ ನನಗೆ ವಿರಾಮವಿಲ್ಲದೆ ವ್ಯರ್ಥವೇ ವೇದನೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 51

ऊर्ध्वबाहुस्तथा जातो मर्त्यलोके जनोऽधुना । बहुत्वान्न प्रमाति स्म कथंचिद्धि ममोपरि

ಈಗ ಮತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿದ ಕೈಗಳಿರುವ ಜನರು ಹುಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ; ಆದರೆ ಅವರ ಬಹುಸಂಖ್ಯೆಯಿಂದ ನನ್ನ ವಿಷಯವನ್ನು ಅವರು ಅಷ್ಟೇನೂ ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 52

भारावतरणं देव न करिष्यसि चाशु चेत् । रसातलं प्रयास्यामि तदाऽहं नात्र संशयः

ಓ ದೇವಾ! ನೀನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಈ ಭಾರವನ್ನು ಇಳಿಸದಿದ್ದರೆ, ನಾನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ರಸಾತಲಕ್ಕೆ ಇಳಿದು ಹೋಗುವೆನು।

Verse 53

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा ब्रह्मणा लोककर्तृणा । संमंत्र्य विबुधैः सार्धं प्रेषितोऽहं तवांतिकम्

ಅವಳ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಲೋಕಕರ್ತೃ ಬ್ರಹ್ಮನು ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಮಾಲೋಚನೆ ಮಾಡಿ ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು।

Verse 54

प्रोक्तव्यो भगवान्वाक्यं त्वया देवो जनार्दनः । यथाऽवतीर्य भूपृष्ठे भारमस्याः प्रणाशयेत्

ನೀನು ಭಗವಾನ್ ಜನಾರ್ದನನಿಗೆ ಈ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಬೇಕು: ಅವನು ಭೂಪೃಷ್ಠಕ್ಕೆ ಅವತರಿಸಿ ಅವಳ ಭಾರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲಿ।

Verse 55

तस्माद्भूभितले देव कृत्वा जन्म स्वयं विभो । भारं नाशय मेदिन्या एतदर्थ मिहागतः

ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ದೇವಾ, ಹೇ ಸರ್ವಶಕ್ತಿಮಾನ್ ವಿಭೋ! ನೀನು ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿ, ದೇವಿ ಭೂಮಿಯ ಭಾರವನ್ನು ನಿವಾರಿಸು; ಈ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 56

श्रीभगवानुवाच । एवं मुने करिष्यामि संमंत्र्य ब्रह्मणा सह । भारावतरणं भूमेः साकं देवैः सवासवैः

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು: ಹೇ ಮುನೇ, ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಬ್ರಹ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಸಮಾಲೋಚನೆ ಮಾಡಿ, ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಭೂಮಿಯ ಭಾರವನ್ನು ಇಳಿಸಿ (ನಿವಾರಿಸಿ) ಬಿಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 57

एवमुक्त्वाऽथ तं विष्णुर्नारदं मुनिपुंगवम् । ततश्च गरुडं प्राह त्वं किमर्थमिहागतः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ವಿಷ್ಣು ಮುನಿಪುಂಗವ ನಾರದನನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸಿ, ನಂತರ ಗರುಡನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: ‘ನೀನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆ?’