Adhyaya 77

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं तत्र तौ परमेश्वरौ । उमामहेश्वरौ सूत हरिश्चन्द्रेण भूभुजा

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಸೂತನೇ! ನೀವು ಅಲ್ಲಿ ಇರುವ ಆ ಇಬ್ಬರು ಪರಮೇಶ್ವರರು—ಉಮಾ ಮತ್ತು ಮಹೇಶ್ವರ—ಎಂದು ಹೇಳಿದಿರಿ; ಅವರು ರಾಜ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಿದ್ದರು?

Verse 2

कृतौ कथयसीत्येवं वेदिमध्यं समाश्रितौ । उतान्यौ स्थापितौ तत्र चमत्कारपुरांतिकम्

“ಇವು ಹೇಗೆ ನಿರ್ಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು ಅಥವಾ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು?”—ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ವೇದಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದರು; ಇನ್ನಿಬ್ಬರನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಚಮತ್ಕಾರಪುರದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿಸಿದರು।

Verse 3

वेदिमध्यगतौ नित्यं पार्वतीपरमेश्वरौ । एतत्संश्रूयते सूत विवाहः प्रागभूत्तयोः । ओषधिप्रस्थमासाद्य पुरं हिम वतः प्रियम्

ವೇದಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಾರ್ವತಿ ಮತ್ತು ಪರಮೇಶ್ವರರು ನಿತ್ಯವೂ ವಿರಾಜಮಾನರು। ಓ ಸೂತ, ಹಿಮವಂತನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಓಷಧಿಪ್ರಸ್ಥ ನಗರವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಬಳಿಕ ಅವರ ವಿವಾಹವು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿತೆಂದು ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ।

Verse 4

अत्र नः संशयो जातः श्रद्धेयमपि ते वचः । श्रुत्वा किं वा भ्रमस्तेऽयं किं वाऽस्माकं प्रकीर्तय

ಇಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಸಂಶಯ ಉಂಟಾಗಿದೆ, ನಿಮ್ಮ ವಚನಗಳು ಶ್ರದ್ಧೇಯವಾಗಿದ್ದರೂ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ—ಭ್ರಮ ನಿಮ್ಮದೋ ನಮ್ಮದೋ? ದಯವಿಟ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿ।

Verse 5

सूत उवाच । नास्माकं विभ्रमो जातो युष्माकं तु द्विजोत्तमाः । परं यत्कारणं कृत्स्नं तद्ब्रवीमि निबोध्यताम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಭ್ರಮ ಉಂಟಾಗಿಲ್ಲ; ಸಂಶಯವು ನಿಮ್ಮಲ್ಲೇ ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ। ಅದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹಾಗೂ ಸತ್ಯ ಕಾರಣವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳಿ ಗ್ರಹಿಸಿ।

Verse 6

य एष ओषधिप्रस्थे विवाहः प्रागभू त्तयोः । उमात्रिनेत्रयो रम्यः सर्वदेवप्रमोदकृत्

ಓಷಧಿಪ್ರಸ್ಥದಲ್ಲಿ ಉಮಾ ಮತ್ತು ತ್ರಿನೇತ್ರಧಾರಿ ಪ್ರಭುವಿನ ಆ ಇಬ್ಬರ ಪೂರ್ವ ವಿವಾಹವು ಅತ್ಯಂತ ರಮ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ಸಮಸ್ತ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಆನಂದ ತಂದಿತು।

Verse 7

वैवस्वतेऽन्तरे पूर्वं संजातो द्विजसत्तमाः । सप्तमस्य तु विख्यातो युष्माकं विदितोऽत्र यः

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ! ಇದು ವೈವಸ್ವತ ಮನ್ವಂತರಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆಯೇ ಉಂಟಾಯಿತು; ಏಳನೆಯ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ—ಇಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆಲ್ಲ ತಿಳಿದದೇ.

Verse 8

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे यश्चोद्वाहस्तयोरभूत् । स्वायंभुवमनोराद्ये स संजातः सुविस्तरः

ಹಾಟಕೇಶ್ವರ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರ ವಿವಾಹವು ಸಂಭವಿಸಿತು; ಅದು ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮನುನ ಆದ್ಯಯುಗದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿ, ಪರಂಪರಾಶ್ರುತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.

Verse 9

ऋषय ऊचुः । विवाह ओषधिप्रस्थे यः पुरा समभूत्तयोः । पार्वतीहरयोः सूत सोऽस्माभिर्विस्तराच्छ्रुतः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸೂತ! ಔಷಧಿಪ್ರಸ್ಥದಲ್ಲಿ ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪಾರ್ವತಿ-ಹರರ ವಿವಾಹವು ನಡೆದಿತು; ಅದರ ವಿವರವನ್ನು ನಾವು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ.

Verse 10

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे दक्षयज्ञे मनोहरे । विवाहो वृषयानस्य मनौ स्वायंभुवे पुरा

ಹಾಟಕೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮನೋಹರ ದಕ್ಷಯಜ್ಞದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮನುನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪುರಾತನವಾಗಿ ವೃಷಯಾನನ ವಿವಾಹವು ನಡೆಯಿತು.

Verse 11

सोऽस्माकं कीर्तनीयश्च त्वया सूतकुलोद्वह । विस्तरेण यथा वृत्तः एतन्न कौतुकं परम्

ಆದುದರಿಂದ ಹೇ ಸೂತಕುಲಶ್ರೇಷ್ಠ! ಇದು ನಮ್ಮಿಗಾಗಿ ನೀನು ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಬೇಕು—ಹೇಗೆ ನಡೆಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ; ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಪರಮ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ವಿಷಯ.

Verse 12

सूत उवाच । अत्र वः कीर्तयिष्यामि सर्वपातकनाशनम् । विवाहसमयं सम्यग्देवदेवस्य शूलिनः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಸಮ್ಯಕ್ ಕ್ರಮದಿಂದ ದೇವದೇವ ಶೂಲಧಾರಿ ಪರಮೇಶ್ವರನ ವಿವಾಹಕಾಲದ ಪವಿತ್ರ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅದು ಸರ್ವಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ।

Verse 13

ब्रह्मणो दक्षिणांगुष्ठाद्दक्षः प्राचेतसोऽभवत् । शतानि पञ्च कन्यानां तस्य जातानि च द्विजाः

ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಲ ಅಂಗುಷ್ಟದಿಂದ ಪ್ರಾಚೇತಸನಾದ ದಕ್ಷನು ಉದ್ಭವಿಸಿದನು; ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ಅವನಿಗೆ ಐನೂರು ಪುತ್ರಿಯರು ಜನಿಸಿದರು।

Verse 14

तासां ज्येष्ठतमा साध्वी सतीनाम शुचिस्मिता । बभूव कन्यका सर्वैर्गुणैर्युक्ताऽयतेक्षणा

ಅವರಲ್ಲಿ ಜ್ಯೇಷ್ಠಳಾದ ಸಾಧ್ವೀ ಕನ್ಯೆ ‘ಸತಿ’—ಪವಿತ್ರ ಮೃದುಸ್ಮಿತದಿಂದ ಶುಚಿಸ್ಮಿತಾ; ಅವಳು ಸರ್ವಗುಣಸಂಪನ್ನಳಾಗಿ ದೀರ್ಘ, ಸುಂದರ ನೇತ್ರಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಳು।

Verse 15

न देवी न च गंधर्वी नासुरी न च नागजा । तादृग्रूपाऽभवच्चान्या यादृशी सा सुमध्यमा

ದೇವಿಯರಲ್ಲಿಯೂ, ಗಂಧರ್ವಕನ್ಯೆಯರಲ್ಲಿಯೂ, ಆಸುರಿಯರಲ್ಲಿಯೂ, ನಾಗಜನ್ಯ ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿಯೂ—ಆ ಸుమಧ್ಯಮಾ ಸತಿಯಂತೆಯೇ ರೂಪವತಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬಳಿರಲಿಲ್ಲ।

Verse 17

ततः पुण्यतमं क्षेत्रं कन्यादानस्य स क्षमम् । संध्याय ससुतामात्यः सभृत्यः समुपस्थितः

ನಂತರ ಅವನು ಕನ್ಯಾದಾನಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿದನು; ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪುತ್ರಿ, ಅಮಾತ್ಯರು ಮತ್ತು ಸೇವಕರೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಹಾಜರಾದನು।

Verse 18

ततश्चोद्वाहयोग्यानि वसुनि विविधान्यपि । आनयामास भूरीणि मांगल्यानि विशेषतः

ನಂತರ ಅವನು ವಿವಾಹಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ನಾನಾವಿಧ ಧನ-ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ತರಿಸಿದನು; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಂಗಳಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಅಪಾರ ಶುಭ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದನು।

Verse 19

अथ चैत्रस्य शुक्लस्य नक्षत्रे भगदैवते । त्रयोदश्यां दिने भानोः समायातो महेश्वरः

ನಂತರ ಚೈತ್ರ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ, ಭಗದೈವತ ನಕ್ಷತ್ರದಲ್ಲಿ, ತ್ರಯೋದಶಿ ತಿಥಿಗೆ, ಭಾನುವಾರ ದಿನ ಮಹೇಶ್ವರನು ಆಗಮಿಸಿದನು।

Verse 20

सर्वैः सुरगणैः सार्धं देवविष्णुपुरःसरैः । आदित्यैर्वसुभी रुद्रैरश्विभ्यां च तथाऽपरैः

ಅವನು ಸಮಸ್ತ ಸುರಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು—ಮುಂದೆ ದೇವ ವಿಷ್ಣು; ಜೊತೆಗೆ ಆದಿತ್ಯರು, ವಸುಗಳು, ರುದ್ರರು, ಅಶ್ವಿನೀದ್ವಯ ಮತ್ತು ಇತರ ದಿವ್ಯರು ಕೂಡ ಇದ್ದರು।

Verse 21

सिद्धैः साध्यगणैर्भूतैः प्रेतैर्वैनायकैस्तथा । गन्धर्वैश्चारणौघैश्च गुह्यकैर्यक्षराक्षसैः

ಸಿದ್ಧರು, ಸಾಧ್ಯಗಣಗಳು, ಭೂತ-ಪ್ರೇತಗಳು, ವೈನಾಯಕರು; ಹಾಗೆಯೇ ಗಂಧರ್ವರು, ಚಾರಣಸಮೂಹಗಳು, ಗುಹ್ಯಕರು, ಯಕ್ಷರು, ರಾಕ್ಷಸರು ಸಹಿತವಾಗಿ ಬಂದರು।

Verse 22

एतस्मिन्नंतरे दक्षः संप्रहृष्टतनूरुहः । प्रययौ संमुखस्तस्य युक्तः सर्वैः सुहृद्गणैः

ಈ ನಡುವೆ ದಕ್ಷನು ಆನಂದದಿಂದ ರೋಮಾಂಚಿತನಾಗಿ, ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಸುಹೃದ್ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ, ಅವನನ್ನು ಎದುರುಗೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು।

Verse 23

वाद्यमानैर्महावाद्यैः सूतमागधबन्दिभिः । पठद्भिः सर्वतोऽनेकैर्गायद्भिर्गायनैस्तथा

ಮಹಾವಾದ್ಯಗಳು ನಾದಿಸುತ್ತಿರಲು, ಸೂತರು, ಮಾಘಧರು ಮತ್ತು ಬಂದಿಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸ್ತುತಿಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಗಾಯಕರು ಸಹ ಗೀತಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 24

ततः सर्वे सुरास्तत्र स्वयं दक्षेण पूजिताः । यथाश्रेष्ठं यथाज्येष्ठमुपविष्टा यथाक्रमम् । परिवार्याखिलां वेदिं मंडपांतरवर्तिनीम्

ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ದಕ್ಷನು ಸ್ವತಃ ಪೂಜಿಸಿದನು. ಅವರು ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ ಮತ್ತು ಜ್ಯೇಷ್ಠತೆ ಅನುಸಾರ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಕುಳಿತು, ಮಂಟಪದೊಳಗಿನ ಸಮಸ್ತ ವೇದಿಯನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು ಆಸೀನರಾದರು।

Verse 25

ततः पितामहं प्राह दक्षः प्रीतिपुरःसरम् । प्रणिपत्य त्वया कर्म कार्यं वैवाहिकं विभोः

ಆಮೇಲೆ ದಕ್ಷನು ಪ್ರೀತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು. ನಮಸ್ಕರಿಸಿ— “ಹೇ ವಿಭೋ, ಈ ವೈವಾಹಿಕ ಕರ್ಮವನ್ನು ನೀವೇ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು” ಎಂದನು।

Verse 26

स्वयमेव सुताऽस्माकं येन स्यात्सुभगा सती । पुत्र पौत्रवती नित्यं सुशीला पतिवल्लभा

“ನಮ್ಮ ಮಗಳು ಸತೀ ನಿಜವಾಗಿ ಸೌಭಾಗ್ಯವತಿಯಾಗಲಿ— ಸದಾ ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರವತಿಯಾಗಿ, ಸುಶೀಲಳಾಗಿ, ಪತಿಗೆ ಪ್ರಿಯಳಾಗಲಿ.”

Verse 27

बाढमित्येव सोऽप्युक्त्वा प्रहृष्टेनांतरात्मना । समुत्थाय ततश्चक्रे कृत्यमर्हणपूर्वकम्

ಅವರು “ಬಾಢಂ (ತಥಾಸ್ತು)” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅಂತರಾತ್ಮದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಗೊಂಡು ಎದ್ದು, ಮೊದಲು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅರ್ಘ್ಯಾದಿ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ನಂತರ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು।

Verse 28

संप्रदानक्रियां कृत्वा तत्रैव विधिपूर्वकम् । ततो हस्तग्रहं ताभ्यां मिथश्चक्रे यथाक्रमम् । मातॄणां पुरतो वेधाः सतीशाभ्यां यथोचितम्

ಅಲ್ಲಿಯೇ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಂಪ್ರದಾನಕ್ರಿಯೆ (ಕನ್ಯಾದಾನ) ನೆರವೇರಿಸಿ, ನಂತರ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಆ ಇಬ್ಬರ ಪರಸ್ಪರ ಹಸ್ತಗ್ರಹಣವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿದನು. ಮಾತೃಗಳ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ವೇಧಾ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಸತಿ–ಈಶರಿಗೆ ಯಥೋಚಿತ ವಿವಾಹವಿಧಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 29

अथ वेदिं समासाद्य गृह्योक्तविधिनाऽखिलम् । अग्निकार्यं यथोद्दिष्टं चकाराथ सुविस्तरम्

ನಂತರ ವೇದಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿ, ಗೃಹ್ಯಸೂತ್ರೋಕ್ತ ವಿಧಾನದಂತೆ, ಸೂಚಿಸಿದಂತೆಯೇ, ವಿಶದವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಗ್ನಿಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 30

यथायथा स रम्याणि वीक्षतेंऽगानि कौतुकात् । सत्याः पितामहो हृष्टः कामार्तोऽभूत्तथातथा

ಕೌತುಕದಿಂದ ಅವನು ಅವಳ ರಮ್ಯ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಎಷ್ಟೆಷ್ಟೋ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನೋ, ಅಷ್ಟಷ್ಟೇ ಸತ್ಯೆಯ ಪಿತಾಮಹನು ಹರ್ಷಗೊಂಡು, ಅದೇ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಕಾಮದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದನು.

Verse 31

तेनैकं वदनं मुक्त्वा तस्या वस्त्रावगुंठितम् । वीक्षिताऽतिस्मरार्तेन यथा कश्चिन्न बुद्ध्यते

ಆ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಅವಳ ವಸ್ತ್ರಾವಗುಂಠಿತ ದೇಹವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಯೇ ಇಟ್ಟು, ಕೇವಲ ಮುಖವನ್ನಷ್ಟೇ ಹೊರಬಿಟ್ಟನು; ನಂತರ ಅತಿಸ್ಮರಪೀಡಿತನಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ಅಂತೆ ನೋಡಿದನು—ಯಾರಿಗೂ ಬುದ್ಧಿ ನಿಲ್ಲದಂತೆ.

Verse 32

न शंभोर्लज्जया वक्त्रं प्रत्यक्षं स व्यलोकयत् । न च सा लज्जयाविष्टा करोति प्रकटं मुखम्

ಶಂಭುವಿನ ಮುಂದೆ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಅವನು ಅವಳ ಮುಖವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಲಿಲ್ಲ; ಅವಳೂ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಆವೃತಳಾಗಿ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ.

Verse 33

ततस्तद्दर्शनार्थाय स उपायं व्यलो कयत् । धूमद्वारेण कामार्तश्चकार च ततः परम्

ಆಮೇಲೆ ಅವಳ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಒಂದು ಉಪಾಯವನ್ನು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಕಾಮದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ಧೂಮವನ್ನೇ ನೆಪವೂ ಸಾಧನವೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮುಂದೆ ಮುಂದುವರಿದನು.

Verse 34

आर्द्रेंधनानि भूरीणि क्षिप्त्वाक्षित्वा विभावसौ । स्वल्पाज्याहुतिविन्यासादार्द्रद्रव्योद्भव स्तथा

ಅವನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ತೇವಯುಕ್ತ ಇಂಧನಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ, ಸ್ವಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ತುಪ್ಪದ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದನು; ಹೀಗಾಗಿ ತೇವದ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಅವನು ಬಯಸಿದಂತೆ ಧೂಮವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು.

Verse 35

एतस्मिन्नंतरे धूमः प्रादुर्भूतः समंततः । तादृग्येन तमोभूतं वेदिमूलं विनिर्मितम्

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಧೂಮವು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿತು; ಅದರ ಘನತೆಯಿಂದ ವೇದಿಯ ಮೂಲಭಾಗವು ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ಆವೃತವಾದಂತಾಯಿತು.

Verse 36

ततो धूमाकुलेनेत्रे भगवांस्त्रिपु रान्तकः । हस्ताभ्यां छादयामास येऽन्ये तत्र व्यवस्थिताः

ಆಮೇಲೆ ಧೂಮದಿಂದ ಕಲುಷಿತವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಭಗವಾನ್ ತ್ರಿಪುರಾಂತಕನು ತನ್ನ ಕೈಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡನು; ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಇತರರೂ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದರು.

Verse 37

ततो वस्त्रं समुत्क्षिप्य सतीवक्त्रं पितामहः । वीक्षयामास कामार्तः प्रहृष्टेनांतरात्मना

ನಂತರ ಪಿತಾಮಹನು ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಸತಿಯ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಕಾಮದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿದ್ದರೂ ಅವನ ಅಂತರಾತ್ಮ ಹರ್ಷದಿಂದ ಉಲ್ಲಸಿತವಾಯಿತು.

Verse 38

तस्य रेतः प्रचस्कन्द ततस्तद्वीक्षणाद्द्रुतम् । पतितं च धरापृष्ठे तुषारचयसंनिभम्

ಆ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ ಅವನ ರೇತಸ್ಸು ಸಹಸಾ ಸ್ಖಲಿಸಿ, ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಭೂಮಿಪೃಷ್ಠದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು, ಹಿಮದ ರಾಶಿಯಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು.

Verse 39

ततश्च सिकतौघेना तत्क्षणात्पद्मसंभवः । छादयामास तद्रेतो यथा कश्चिन्न बुद्ध्यते

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಪದ್ಮಸಂಭವ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮರಳಿನ ಮಹಾಪ್ರವಾಹದಿಂದ ಆ ರೇತಸ್ಸನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದನು; ಯಾರಿಗೂ ಅದು ತಿಳಿಯದಂತೆ.

Verse 40

अथ तद्भगवाञ्च्छंभुर्ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा । रेतोऽवस्कन्दनात्तस्य कोपादेतदुवाच ह

ನಂತರ ಭಗವಾನ್ ಶಂಭು ದಿವ್ಯಚಕ್ಷುವಿನಿಂದ ಅದನ್ನು ತಿಳಿದು, ರೇತಸ್ಸು ಸ್ಖಲನವಾದ ಆ ಕೃತ್ಯದಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡು ಹೀಗೆ ನುಡಿದನು.

Verse 41

किमेतद्विहितं पाप त्वया कर्म विगर्हितम् । नैवार्हा मम कान्ताया वक्त्रवीक्षाऽनुरागतः

ಏ ಪಾಪಿ! ಇದು ಏನು ಮಾಡಿದೆಯೆ? ನೀನು ನಿಂದನೀಯ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೀಯೆ. ಇಂತಹ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ದೇವಿಯ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡುವ ಯೋಗ್ಯತೆ ನಿನಗಿಲ್ಲ.

Verse 43

त्वं वेत्सि शंकरेणैतत्कर्मजालं न विंदितम् । त्रैलोक्येऽपि मयाऽप्यस्ति गूढं तत्स्यात्कथं विधे । यत्किञ्चित्त्रिषु लोकेषु जंगमं स्थावरं तथा । तस्याहं मध्यगो मूढ तैलं यद्वत्तिलांतगम्

ನೀನು ‘ನನಗೆ ಗೊತ್ತು’ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯೆ; ಆದರೆ ಈ ಕರ್ಮಜಾಲವನ್ನು ಶಂಕರನೂ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ನನಗೂ ಕೆಲವು ಗುಪ್ತವಾಗಿವೆ; ಹಾಗಿರಲು, ಹೇ ವಿಧಾತೃ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯ? ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಜಂಗಮ-ಸ್ಥಾವರ ಎಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೂ ನಾನು ಇರುವೆ—ಎಳ್ಳಿನೊಳಗಿನ ಎಣ್ಣೆಯಂತೆ, ಹೇ ಮೂಢ!

Verse 44

तस्मात्स्पृश निजं शीर्षं ब्रह्मन्नेतदसंशयम् । यावदेवं गते ब्रह्मा शिरः स्पृशति पाणिना । तावत्तत्र स्थितः साक्षात्तद्रूपो वृषवाहनः

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ನಿನ್ನದೇ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಬ್ರಹ್ಮನು ಕೈಯಿಂದ ತಲೆಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ವೃಷವಾಹನನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಅದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸాక్షಾತ್ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತನು।

Verse 45

ततो लज्जापरीतांगः स्थितश्चाधोमुखो द्विजाः । इन्द्राद्यैरमरैः सर्वैः सहितः सर्वतः स्थितैः

ನಂತರ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಆವರಿತ ದೇಹದವನು ಮುಖವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿ ನಿಂತನು, ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ. ಇಂದ್ರಾದಿ ಸಮಸ್ತ ಅಮರ ದೇವತೆಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ನಿಂತು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು।

Verse 46

अथाऽसौ लज्जयाविष्टः प्रणिपत्य महेश्वरम् । प्रोवाच च स्तुतिं कृत्वा क्षम्यतां क्षम्यतामिति

ನಂತರ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾಗಿ ಅವನು ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಸ್ತುತಿ ಮಾಡಿ—“ಕ್ಷಮಿಸು, ಕ್ಷಮಿಸು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು।

Verse 47

अस्य पापस्य शुद्ध्यर्थं प्राय श्चित्तं वद प्रभो । निग्रहं च यथान्यायं येन पापं प्रयाति मे

ಈ ಪಾಪದ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ, ಹೇ ಪ್ರಭೋ, ಯೋಗ್ಯ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಹೇಳು. ಹಾಗೆಯೇ ನ್ಯಾಯಾನುಸಾರ ತಕ್ಕ ನಿಯಮ-ನಿಗ್ರಹವನ್ನೂ ವಿಧಿಸು, ಇದರಿಂದ ನನ್ನ ಪಾಪವು ದೂರವಾಗಲಿ।

Verse 48

श्रीभगवानुवाच । अनेनैव तु रूपेण मस्तकस्थेन वै ततः । तपः कुरु समाधिस्थो ममाराधनतत्परः

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—“ಈದೇ ರೂಪವನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಧರಿಸಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡು. ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ನನ್ನ ಆರಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ತತ್ಪರನಾಗಿರು.”

Verse 49

ख्यातिं यास्यति सर्वत्र नाम्ना रुद्रशिरः क्षितौ । साधकः सर्वकृत्यानां तेजोभाजां द्विजन्म नाम्

ಈ ತೀರ್ಥವು ಭೂಮಿಯೆಲ್ಲೆಡೆ ‘ರುದ್ರಶಿರಃ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗುವುದು; ತೇಜಸ್ವಿ ದ್ವಿಜರ ಸಮಸ್ತ ಧರ್ಮಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದಾಗುವುದು।

Verse 50

मानुषाणामिदं कृत्यं यस्माच्चीर्णं त्वयाऽधुना । तस्मात्त्वं मानुषो भूत्वा विचरिष्यसि भूतले

ನೀನು ಈಗ ಮಾನವರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಈ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ನೀನು ಮಾನವನಾಗಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವೆ।

Verse 51

यस्त्वां चानेन रूपेण दृष्ट्वा पृच्छां करिष्यति । किमेतद्ब्रह्मणो मूर्ध्नि भगवांस्त्रिपुरांतकः

ಮತ್ತು ಯಾರು ನಿನ್ನನ್ನು ಈ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವರು—‘ಭಗವನ್ ತ್ರಿಪುರಾಂತಕ! ಬ್ರಹ್ಮನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಇದು ಏನು?’—

Verse 52

ततस्ते चेष्टितं सर्वं कौतुकाच्च शृणोति यः । परदारकृतात्पापात्ततो मुक्तिं प्रयास्यति

ಆಮೇಲೆ ಭಕ್ತಿಯುಕ್ತ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನಿನ್ನ ಸಮಸ್ತ ಚರಿತೆಯನ್ನು ಕೇಳುವವನು, ಪರಸ್ತ್ರೀಸಂಬಂಧದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ನಂತರ ಮೋಕ್ಷದತ್ತ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವನು।

Verse 53

यथायथा जनस्त्वेतत्कृत्यं ते कीर्तयिष्यति । तथातथा विशुद्धिस्ते पापस्यास्य भविष्यति

ಜನರು ನಿನ್ನ ಈ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಎಷ್ಟೆಷ್ಟಾಗಿ ಕೀರ್ತಿಸುವರೋ, ಅಷ್ಟಷ್ಟಾಗಿ ಈ ಪಾಪದಿಂದ ನಿನ್ನ ಶುದ್ಧಿ ಸಂಭವಿಸುವುದು।

Verse 54

एतदेव हि ते ब्रह्मन्प्रायश्चित्तं प्रकीर्तितम् । जनहास्यकरं लोके तव गर्हाकरं परम्

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ಇದೇ ನಿನ್ನ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವೆಂದು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗಿದೆ—ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಜನಹಾಸ್ಯದ ಪಾತ್ರನಾಗಿಸಿ, ನಿನಗೆ ಪರಮ ನಿಂದೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವುದು।

Verse 55

एतच्च तव वीर्यं तु पतितं वेदिमध्यगम् । कामार्तस्य मया दृष्टं नैतद्व्यर्थं भविष्यति

ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಈ ವೀರ್ಯವು ವೇದಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದೆ. ಕಾಮಾರ್ತನಾಗಿದ್ದಾಗ ನಾನು ಅದನ್ನು ಕಂಡೆ; ಇದು ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 56

यावन्मात्रैः परिस्पृष्टमेतत्सैकतरेणुभिः । तावन्मात्रा भविष्यंति मुनयः संशितव्रताः

ಇದು ಮರಳಿನ ರೇಣುಗಳಿಂದ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಶಿತವಾಯಿತೋ, ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ದೃಢವ್ರತ ಮುನಿಗಳು ಉದ್ಭವಿಸುವರು।

Verse 57

वालखिल्या इति ख्याताः सर्वेंऽगुष्ठप्रमाणकाः । तपोवीर्यसमोपेताः शापानुग्रहकारकाः

ಅವರು ‘ವಾಲಖಿಲ್ಯರು’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತರಾಗುವರು—ಎಲ್ಲರೂ ಅಂಗುಷ್ಟಪ್ರಮಾಣದವರು, ತಪೋವೀರ್ಯಯುತರು, ಶಾಪವೂ ಅನುಗ್ರಹವೂ ಮಾಡುವ ಸಮರ್ಥರು।

Verse 58

एतस्मिन्नंतरे तस्माद्वेदिमध्याच्च तत्क्षणात् । अष्टाशीतिसहस्राणि मुनीनां भावितात्मनाम् । अंगुष्ठकप्रमाणानि निष्क्रान्तानि द्विजोत्तमाः

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ವೇದಿಯ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಭಾವಿತಾತ್ಮರಾದ ಮುನಿಗಳ ಎಂಭತ್ತೆಂಟು ಸಾವಿರ—ಅಂಗುಷ್ಟಪ್ರಮಾಣದವರು—ಹೊರಬಂದರು, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ!

Verse 59

ततस्ते प्रणिपत्योच्चैः प्रोचुर्देवं पितामहम् । स्थानं दर्शय नस्तात तपोऽर्थं कलिवर्जितम्

ಅನಂತರ ಅವರು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಉಚ್ಚಸ್ವರದಿಂದ ದೇವ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ತಾತಾ! ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಕಲಿದೋಷವರ್ಜಿತವಾದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ನಮಗೆ ತೋರಿಸು।”

Verse 60

पितामह उवाच । अस्मिन्क्षेत्रे मया सार्धं कुरुध्वं पुत्रकास्तपः । गमिष्यथ परां सिद्धिं येन लोके सुदुर्लभाम्

ಪಿತಾಮಹನು ಹೇಳಿದರು— “ಓ ಪುತ್ರಕರೇ! ಈ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನನ್ನೊಡನೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿರಿ. ಅದರಿಂದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭವಾದ ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವಿರಿ।”

Verse 61

ते तथेति प्रतिज्ञाय कृत्वा तत्राश्रमं शुभम् । वालखिल्यास्तपश्चक्रुः संसिद्धिं च परां गताः

ಅವರು “ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲಿ ಶುಭ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು. ಬಳಿಕ ವಾಲಖಿಲ್ಯರು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಪರಮ ಸಂಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು.

Verse 62

अथ ब्रह्मापि तत्कर्म सर्वं वैवाहिकं क्रमात् । समाप्तिमनयत्प्रोक्तं यच्छ्रुतौ तेन च स्वयम्

ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಶ್ರುತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಧಿಸಿದಂತೆ ಹಾಗೂ ಹೇಳಿದಂತೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಆ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೈವಾಹಿಕ ಕರ್ಮವನ್ನು ಸಮಾಪ್ತಿಗೆ ತಂದನು.

Verse 63

पतत्सु पुष्पवर्षेषु समन्ताद्गगनांगणात् । वाद्यमानेषु वाद्येषु गीय मानैश्चगीतकैः

ಆಕಾಶಾಂಗಣದಿಂದ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು; ವಾದ್ಯಗಳು ಮೊಳಗುತ್ತಿದ್ದು, ಮಧುರ ಗೀತೆಗಳು ಹಾಡಲ್ಪಡುತ್ತಿವೆ.

Verse 64

पठत्सु विप्रमुख्येषु नृत्यमानासु रागतः । रंभादिषु पुरन्ध्रीषु देवानां दृङ्मनोहरम्

ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಪಠಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ರಂಭಾ ಮೊದಲಾದ ಅಪ್ಸರೆಯರು ರಾಗಭಾವದಿಂದ ನೃತ್ಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ದೃಶ್ಯವು ದೇವತೆಗಳ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೂ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಪರಮ ಮನೋಹರವಾಗಿತ್ತು।

Verse 65

एवं महोत्सवो जज्ञे तत स्तुंबुरुपूर्वकैः । गीयमानेषु गीतेषु यथापूर्वं त्रिविष्टपे

ಹೀಗೆ ಮಹೋತ್ಸವವು ಉದಯವಾಯಿತು; ತುಂಭುರು ಮೊದಲಾದವರು ಹಾಡಿದ ಗೀತೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅದು ಪೂರ್ವಕಾಲದ ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪ (ಸ್ವರ್ಗ) ಉತ್ಸವದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು।

Verse 66

अथ कर्मावसाने स भगवांस्त्रिपुरांतकः । प्रोवाच पद्मजं भक्त्या दक्षिणां ते ददामि किम्

ನಂತರ ಕರ್ಮ ಮುಗಿದಾಗ ಭಗವಾನ್ ತ್ರಿಪುರಾಂತಕ (ಶಿವ) ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪದ್ಮಜ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ನಿನಗೆ ದಕ್ಷಿಣೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ; ಏನು ಬಯಸುತ್ತೀಯ?”

Verse 67

वैवाहिकी सुरश्रेष्ठ यद्यपि स्यात्सुदुर्लभा । ब्रूहि शीघ्रं महाभाग नादेयं विद्यते मम

ಓ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ವೈವಾಹಿಕ ದಕ್ಷಿಣೆ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭವಾದರೂ, ಮಹಾಭಾಗನೇ, ಬೇಗ ಹೇಳು; ನನಗೆ ಕೊಡಲಾಗದದ್ದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 68

पितामह उवाच । अनेनैव तु रूपेण वेद्यामस्यां सुरेश्वर । त्वया स्थेयं सदैवात्र नृणां पापविशुद्धये

ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಹೇಳಿದರು—“ಓ ಸುರೇಶ್ವರನೇ! ಇದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಈ ವೇದಿಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಸದಾ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಇರಬೇಕು, ಮಾನವರ ಪಾಪಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ।”

Verse 69

येन ते सन्निधौ कृत्वा स्वाश्रमं शशिशेखर । तपः करोमि नाशाय पापस्यास्य महत्तमम्

ಹೇ ಶಶಿಶೇಖರಾ! ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಈ ಮಹಾಪಾಪದ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 70

चैत्रशुक्लत्रयोदश्यां नक्षत्रे भगदैवते । सूर्यवारेण यो भक्त्या वीक्षयिष्यति मानवः । तदैव तस्य पापानि प्रयास्यन्ति च संक्षयम्

ಚೈತ್ರ ಶುಕ್ಲ ತ್ರಯೋದಶಿಯಲ್ಲಿ, ಭಗದೈವತ ನಕ್ಷತ್ರದಲ್ಲಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಭಾನುವಾರ (ಈ ಪವಿತ್ರ ಸನ್ನಿಧಿಯನ್ನು) ದರ್ಶನ ಮಾಡುವ ಮಾನವನ ಪಾಪಗಳು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕ್ಷಯವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 71

या नारी दुर्भगा वन्ध्या काणा रूपविवर्जिता । साऽपि त्वद्दर्शनादेव भविष्यति सुरूपधृक् । प्रजावती सुभोगाढ्या सुभगा नात्र संशयः

ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀ ದುರ್ಭಾಗ್ಯವತಿ, ವಂಧ್ಯೆ, ಕಾಣಿ ಅಥವಾ ರೂಪವಿಹೀನಳಾಗಿದ್ದರೂ—ನಿನ್ನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಅವಳೂ ಸುರೂಪಧಾರಿಣಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ; ಪ್ರಜಾವತಿ, ಸುಭೋಗ-ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿ, ಸುಭಾಗ್ಯವತಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 72

महेश्वर उवाच । हिताय सर्वलोकानां वेद्यामस्यां व्यवस्थितः । स्थास्यामि सहितः पत्न्या सत्यात्व द्वचनाद्विधे

ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಸರ್ವಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ಈ ವೇದಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತನಾಗಿ, ನಾನು ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಇರುವೆನು। ಹೇ ವಿಧಿ (ಬ್ರಹ್ಮಾ)! ನಿನ್ನ ವಚನದಿಂದ ಇದನ್ನು ಸತ್ಯಮಾಡು।

Verse 73

सूत उवाच । एवं स भगवांस्तत्र सभार्यो वृषभध्वजः । विद्यते वेदिमध्यस्थो लोकानां पापनाशनः ०

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಭಗವಾನ್ ವೃಷಭಧ್ವಜ (ಶಿವ) ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಅಲ್ಲಿ ವೇದಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಮಾನನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಲೋಕಗಳ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನು।

Verse 74

एतद्वः सर्वमाख्यातं यथा तस्य पुराऽभवत् । विवाहो वृषनाथस्य मनौ स्वायंभुवे द्विजाः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಡೆದಂತೆ ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಮಗೆ ವಿವರಿಸಿದೆನು—ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮನುವಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವೃಷನಾಥನ ವಿವಾಹವು.

Verse 76

कन्या च सुखसौभाग्य शीलाचारगुणान्विता । तथा स्यात्पुत्रिणी साध्वी पतिव्रतपरायणा

ಆ ಕನ್ಯೆ ಸುಖಸೌಭಾಗ್ಯದಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿ, ಶೀಲಾಚಾರಗುಣಗಳಿಂದ ಸಂಪನ್ನಳಾಗುತ್ತಾಳೆ; ಅವಳು ಪುತ್ರವತಿಯಾಗಿಯೂ, ಸಾಧ್ವಿಯಾಗಿಯೂ, ಪತಿವ್ರತಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣಳಾಗುತ್ತಾಳೆ.

Verse 79

विवाहसमये प्राप्ते प्रारम्भे वा शृणोति यः । एतदाख्यानमव्यग्रं संपूज्य वृषभध्वजम् । तस्याऽविघ्नं भवेत्सर्वं कर्म वैवाहिकं च यत्

ವಿವಾಹಕಾಲ ಬಂದಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಆರಂಭದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಯಾರು ಅವ್ಯಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ವೃಷಭಧ್ವಜ (ಶಿವ)ನನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ ಈ ಆಖ್ಯಾನವನ್ನು ಶ್ರವಣಮಾಡುತ್ತಾನೋ—ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ವೈವಾಹಿಕ ಕರ್ಮಗಳು ನಿರ್ವಿಘ್ನವಾಗುತ್ತವೆ.