Adhyaya 253

Verse 1

शूद्र उवाच । पार्वतीकुपिता देवी कथं देवेन शूलिना । प्रसादं च गता शप्त्वा यत्कोपात्क्षुभ्यते जगत्

ಶೂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಕೋಪಗೊಂಡ ದೇವಿ ಪಾರ್ವತಿ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ದೇವನೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಪುನಃ ಪ್ರಸನ್ನಳಾದಳು? ಮತ್ತು ಶಾಪವನ್ನಿಟ್ಟು, ಅವಳ ಕೋಪದಿಂದ ಜಗತ್ತು ಕಲುಷಿತವಾಗುವಾಗ, ಅವಳು ಹೇಗೆ ಮತ್ತೆ ಅನುಗ್ರಹಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಳು?

Verse 2

कथं स भगवान्रुद्रो भार्याशापमवाप ह । वैकृतं रूपमासाद्य पुनर्दिव्यं वपुः श्रितः

ಆ ಭಗವಾನ್ ರುದ್ರನು ಪತ್ನಿಯ ಶಾಪಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಒಳಗಾದನು? ವಿಕೃತ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಅವನು ಹೇಗೆ ಮತ್ತೆ ದಿವ್ಯ ವಪುವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು?

Verse 3

गालव उवाच । देवा रूपाण्यदृश्यानि कृत्वा देव्या महाभयात् । मनुष्यलोके सकले प्रतिमासु च संस्थिताः

ಗಾಲವನು ಹೇಳಿದನು—ದೇವಿಯ ಮಹಾಭಯದಿಂದ ದೇವರುಗಳು ತಮ್ಮ ರೂಪಗಳನ್ನು ಅದೃಶ್ಯಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಸಮಸ್ತ ಮಾನವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಮೆಗಳೊಳಗೆ ಸ್ಥಿತರಾದರು.

Verse 4

तेषामपि प्रसन्ना साऽनुग्रहं समुपाकरोत् । विष्णुस्तुता महाभागा विश्वमाताऽघनाशिनी

ಅವರ ಮೇಲೆಯೂ ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗಿ ಅವಳು ಕರುಣೆಯಿಂದ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಪ್ರದಾನಮಾಡಿದಳು. ವಿಷ್ಣುವಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ವಿಶ್ವಮಾತೆ ಪಾಪನಾಶಿನಿಯಾದಳು.

Verse 5

तेषां बलाच्च पार्वत्याः शापभारेण यन्त्रितः । तां नित्यमेवानुनयन्नृचे सोवाच शंकरम्

ಅವರ ಒತ್ತಾಯದಿಂದಲೂ ಪಾರ್ವತಿಯ ಶಾಪಭಾರದಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿತನಾಗಿ ಅವನು ಸದಾ ಅವಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ನಂತರ ಒಂದು ಋಚೆಯ ಮೂಲಕ ಶಂಕರನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು.

Verse 6

एते देवा विश्व पूज्या विश्वस्य च वरप्रदाः । मत्प्रसादाद्भविष्यंति भक्तितस्तोषिता नरैः

ಈ ದೇವರುಗಳು ಸಮಸ್ತ ಲೋಕದಿಂದ ಪೂಜ್ಯರಾಗುವರು ಮತ್ತು ಲೋಕಕ್ಕೆ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡುವರು. ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವರು ಮಾನವರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತೃಪ್ತರಾಗುವರು.

Verse 7

त्वामृते मम कर्मेदं कृतं साधुविनिन्दितम् । वेद्यां विवाह काले च प्रत्यक्षं सर्वसाक्षिकम्

ನಿನ್ನಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಈ ಕರ್ಮ ನಡೆದಿದ್ದರೆ ಅದು ಸಜ್ಜನರಿಂದಲೂ ನಿಂದಿತವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ವೇದಿಯಲ್ಲಿಯೂ ವಿವಾಹಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ನೀನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಸರ್ವಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಇದ್ದೆ.

Verse 8

यत्सप्तमंडलानां च गमनं च करार्पणम् । वह्निश्च वरुणः कृष्णो देवताश्च सवल्लभाः

ಅಂದರೆ ಸಪ್ತಮಂಡಲಗಳ ಪರಿಕ್ರಮಣ ಮತ್ತು ಕರಾರ್ಪಣ (ಹಸ್ತಗ್ರಹಣ/ಕನ್ಯಾದಾನ) ಎಂಬ ವಿಧಿ. ಅಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿ, ವರುಣ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರಿಯ ದೇವತೆಗಳು ಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗಿಯೂ ಶಕ್ತಿಗಳಾಗಿಯೂ ಇರುತ್ತಾರೆ.

Verse 9

चतुर्दिक्ष्वंग संयुक्ता देवब्राह्मणसंयुताः । एतेषामग्रतो दिब्यं कृत्वा त्वं जनसंसदि

ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ವಿಧಿಯ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್‌ ಸಂಯೋಜಿಸಿ, ದೇವಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ—ಅವರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ನೀನು ಜನಸಭೆಯಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯಕರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದೆ।

Verse 10

प्रमादात्सत्त्वमापन्नो व्यभिचारं कथं कृथाः । गुरुवोऽपि न सन्मार्गे प्रवर्त्तंते जनौघवत्

ಸಾತ್ತ್ವಿಕ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಪಡೆದ ನೀನು, ಅಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ದೋಷವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡುವೆ? ಗುರುಗಳೂ ಜನಪ್ರವಾಹದಂತೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಸನ್ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯದೆ ಬಿಡಬಹುದು; ಆದ್ದರಿಂದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದಿರು।

Verse 11

निग्राह्याः सर्वलोकेषु प्रबुद्धैः श्रूयते श्रुतौ । पुत्रेणापि पिता शास्यः शिष्येणापि गुरुः स्वयम्

ಶ್ರುತಿಯಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತರು ಹೇಳುವಂತೆ—ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಲ್ಲೂ ದೋಷಿಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕು. ಮಗನಿಂದಲೂ ತಂದೆ ತಿದ್ದಲ್ಪಡಬೇಕು; ಶಿಷ್ಯನಿಂದಲೂ ಗುರು ಸ್ವತಃ।

Verse 12

क्षत्रियैर्ब्राह्मणः शास्यो भार्यया च पतिस्तथा । उन्मार्गगामिनं श्रेष्ठमपि वेदान्तपारगम्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಉನ್ಮಾರ್ಗಗಾಮಿ ಆದರೆ ಕ್ಷತ್ರಿಯರಿಂದಲೂ ಅವನು ತಿದ್ದಲ್ಪಡಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಪತಿಯೂ ಪತ್ನಿಯಿಂದ—ಅವನು ತಪ್ಪು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದರೆ, ಅವನು ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿಯೂ ವೇದಾಂತಪಾರಗನಾಗಿಯೂ ಇದ್ದರೂ।

Verse 13

नीचैरपि प्रशास्येत श्रुतिराह सनातनी । सन्मार्ग एव सर्वत्र पूज्यते नापथः क्वचित्

ಸನಾತನ ಶ್ರುತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ—ಕೆಳಸ್ಥಿತಿಯವರಿಂದಲೂ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸನ್ಮಾರ್ಗವೇ ಪೂಜ್ಯ; ಅಪಥವು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಅಲ್ಲ।

Verse 14

येन स्वकुलजो धर्मस्त्यक्तः स पतितो भवेत् । मृतश्च नरकं प्राप्य दुःखभारेण युज्यते

ತನ್ನ ಕುಲಧರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವನು ಪತಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಮರಣಾನಂತರ ನರಕವನ್ನು ಸೇರಿ ದುಃಖಭಾರದ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 15

धर्मं त्यजति नास्तिक्याज्ज्ञातिभेदमुपागतः । स निग्राह्यः सर्वलोकैर्मनुधर्मपरायणैः

ನಾಸ್ತಿಕ್ಯದಿಂದ ಧರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಬಂಧುಗಳಲ್ಲಿ ಭೇದಭಾವಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದವನನ್ನು, ಮನुधರ್ಮಪರಾಯಣರಾದ ಎಲ್ಲರೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕು.

Verse 16

कुलधर्माञ्ज्ञातिधर्मान्देशधर्मान्महेश्वर । ये त्यजंति च तेऽवश्यं कुलाच्च पतिता जनाः

ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರಾ! ಕುಲಧರ್ಮ, ಬಂಧುಧರ್ಮ ಮತ್ತು ದೇಶಧರ್ಮಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪತಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ—ತಮ್ಮ ಸಮುದಾಯದಿಂದಲೂ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 17

अग्नित्यागो व्रतत्यागो वचनत्याग एव च । धर्मत्यागो नैव कार्यः कुर्वन्पतित एव हि

ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದು, ವ್ರತವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದು, ವಚನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದೂ ಆಗಬಹುದು; ಆದರೂ ಧರ್ಮತ್ಯಾಗ ಮಾಡಬಾರದು—ಧರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪತಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 18

न पिता न च ते माता न भ्राता स्वजनोऽपि च । पश्यते तव वार्तां च अस्पृश्यस्त्वमदन्विषम्

ನಿನ್ನ ತಂದೆಯೂ ಅಲ್ಲ, ತಾಯಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಸಹೋದರನೂ ಅಲ್ಲ, ಸ್ವಜನರೂ ಅಲ್ಲ—ಯಾರೂ ನಿನ್ನ ವಿಚಾರವನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ, ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ; ನೀನು ಅಸ್ಪೃಶ್ಯನಾಗುತ್ತೀ, ಯಾರೂ ಸ್ವೀಕರಿಸದ ವಿಷದಂತೆ.

Verse 19

अस्थिमालाचिताभस्म जटाधारी कुचैलवान् । चपलो मुक्तमर्यादस्तस्थुं नार्हसि मेऽग्रतः

ಅಸ್ಥಿಮಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಚಿತಾಭಸ್ಮದಿಂದ ಲಿಪ್ತನಾಗಿ, ಜಟಾಧಾರಿಯಾಗಿ ಮಲಿನ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಯಾಗಿ—ಚಪಲನಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಮર્યಾದೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದವನೇ—ನನ್ನ ಮುಂದೆಯೇ ನಿಲ್ಲಲು ನೀನು ಅರ್ಹನಲ್ಲ।

Verse 20

अब्रह्मण्योऽव्रती भिक्षुर्दुष्टात्मा कपटी सदा । नार्हसि त्वं मम पुरः संभाषयितुमीश्वर

ನೀನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹಿತೈಷಿಯಲ್ಲ; ವ್ರತವಿಲ್ಲದವನು; ಹೆಸರಿಗಷ್ಟೇ ಭಿಕ್ಷು, ಒಳಗೆ ದುಷ್ಟಾತ್ಮ, ಸದಾ ಕಪಟ. ಹೇ ಈಶ್ವರ, ನನ್ನ ಮುಂದೆಯೇ ಮಾತನಾಡಲು ನೀನು ಅರ್ಹನಲ್ಲ।

Verse 21

एवं सा रुदती देवी बाष्पव्याकुललोचना । महादुःखयुतैवासीद्देवेशेऽनुनयत्यपि

ಹೀಗೆ ದೇವಿ ಅಳುತ್ತಾ ಇದ್ದಳು; ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ವ್ಯಾಕುಲವಾಗಿದ್ದವು. ದೇವೇಶನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಅವಳು ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ಆವರಿತಳಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 22

पुनरेव प्रकुपिता हरं प्रोवाच भामिनी । तवार्जवं न हृदये काठिन्यं वेद्मि नित्यदा

ಮತ್ತೆ ಕೋಪಗೊಂಡ ಆ ಭಾಮಿನಿ ಹರನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು—“ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸರಳತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ನಿತ್ಯವೂ ನಿನ್ನ ಕಠಿಣತೆಯನ್ನೇ ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 23

ब्राह्मणैस्त्वासुरैरुक्तं तन्मृषा प्रतिभाति मे । यस्मान्मयि महादुष्टभाव एव कृतस्त्वया

ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು—ಆಸುರಭಾವದಿಂದಿರುವವರಂತೆ—ಹೇಳಿದುದು ನನಗೆ ಸುಳ್ಳೆಂದು ತೋರುತ್ತದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ಮಹಾಕ್ರೂರ ಸಂಶಯವನ್ನು ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಿದ್ದೀಯೆ।

Verse 24

ब्राह्मणा वंचिता यस्माद्ब्राह्मणैस्त्वं हनिष्यसे । एवमुक्त्वा भगवती पुनराह न किञ्चन

“ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವಂಚಿತರಾದ ಕಾರಣ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಕೈಯಿಂದಲೇ ನೀನು ಹತನಾಗುವೆ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಭಗವತಿ ಮತ್ತೆ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.

Verse 25

ईशः प्रसन्नवदनामुपचारैरथाकरोत् । शनैर्नीतिमयैर्वाक्यैर्हेतुमद्भिर्महेश्वरः

ಆಮೇಲೆ ಈಶ್ವರ ಮಹೇಶ್ವರನು ಸೌಮ್ಯ ಉಪಚಾರಗಳಿಂದ ಅವಳ ಮುಖವನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ನೀತಿ-ಧರ್ಮಮಯವಾದ, ಕಾರಣಯುಕ್ತ ವಚನಗಳಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 26

प्रसन्नलोचनां ज्ञात्वा किंचित्प्राह हरस्ततः । कोपेन कलुषं वक्त्रं पूर्णचन्द्र समप्रभम्

ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಪ್ರಸನ್ನವಾದುದನ್ನು ತಿಳಿದು ಹರನು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತನಾಡಿದನು; ಆದರೂ ಅವಳ ಮುಖ—ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದರೂ—ಕೋಪದಿಂದ ಇನ್ನೂ ಮಸುಕಾಗಿತ್ತು.

Verse 27

कस्मात्त्वं कुरुषे भद्रे युक्तमेव वचो न ते । सर्वभूतदया कार्या प्राणिनां हि हितेच्छया

“ಭದ್ರೇ, ನೀನು ಹೀಗೆ ಏಕೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೀ? ನಿನ್ನ ವಚನ ಯುಕ್ತವಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿ, ಸಮಸ್ತ ಭೂತಗಳ ಮೇಲೆ ದಯೆ ಆಚರಿಸಬೇಕು.”

Verse 28

यद्यपीष्टो हि यस्यार्थो न कार्यं परपीडनम् । जगत्सर्वं सुतप्रायं तवास्ति वरवर्णिनि

“ಯಾರಿಗಾದರೂ ಇಷ್ಟವಾದ ಗುರಿಯೇ ಇದ್ದರೂ ಪರರನ್ನು ಪೀಡಿಸಬಾರದು. ವರವರ್ಣಿನಿ, ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ನಿನಗೆ ಪುತ್ರಪ್ರಾಯವಾಗಿದೆ.”

Verse 29

जगत्पूज्या त्वमेवैका सर्वरूपधरानघे । मया यदि कृतं कर्मावद्यं देव हिताय वै

ಹೇ ಅನಘೇ, ಸರ್ವರೂಪಧಾರಿಣೀ! ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಪೂಜಿಸುವುದು ನೀನೇ ಏಕೈಕ ದೇವಿ. ನನ್ನಿಂದ ಯಾವುದಾದರೂ ನಿಂದ್ಯಕರ್ಮ ನಡೆದಿದ್ದರೆ, ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ದೇವತೆಗಳ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿತ್ತು.

Verse 30

तथाप्येवं तव सुतो भविष्यति न संशयः । अथवा मम सर्वेभ्यः प्राणेभ्योऽपि गरीयसी

ಆದರೂ ಹೀಗೆಯೇ ಆಗುವುದು—ನಿನಗೆ ಪುತ್ರನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಜನಿಸುವನು; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾಗಿ ನೀನು ನನಗೆ ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಿಯಳಾಗಿದ್ದೀ.

Verse 31

यदिच्छसि तथा कुर्यां तथा तव मनोरथान् । प्रसन्नवदना भूत्वा कथयस्व वरानने

ನೀನು ಏನು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯೋ ಅದನ್ನೇ ನಾನು ಮಾಡುವೆನು; ಹಾಗೆಯೇ ನಿನ್ನ ಮನೋರಥಗಳೂ ನೆರವೇರುತ್ತವೆ. ಹೇ ವರಾನನೇ, ಪ್ರಸನ್ನಮುಖಳಾಗಿ ನೀನು ಬಯಸುವ ವರಗಳನ್ನು ಹೇಳು.

Verse 32

इत्युक्ता सा भगवती पुनराह महेश्वरम् । चातुर्मास्ये च संप्राप्ते महाव्रत धरो यदि

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಆ ಭಗವತಿ ಮತ್ತೆ ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ಪವಿತ್ರ ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯ ಕಾಲವು ಬಂದಾಗ, ಹೇ ಮಹಾವ್ರತಧರಾ, ನೀನು ಯದಿ…”

Verse 33

देवतानां च प्रत्यक्षं तांडवं नर्तसे यदि । पारयित्वा व्रतं सम्यग्ब्रह्मचर्यं महेश्वर

“ದೇವತೆಗಳ ಪ್ರತ്യക്ഷ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನೀನು ತಾಂಡವವನ್ನು ನರ್ತಿಸಿದರೆ; ಮತ್ತು ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರ, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ಆ ವ್ರತವನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ…”

Verse 34

मत्प्रीत्यै यदि देहार्थं वैष्णवं च प्रयच्छसि । शापस्यानुग्रहं कुर्यां प्रसववदना सती

ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ದೇಹಹಿತಕರವಾದ ವೈಷ್ಣವಸ್ವರೂಪ ವರವನ್ನು ನೀನು ನೀಡಿದರೆ, ನಾನು—ಪ್ರಸವಿಸಬರುವ ತಾಯಿಯಂತೆ ಮುಖವಳ್ಳ ಸತಿ—ಶಾಪವನ್ನು ಅನುಗ್ರಹವಾಗಿಸುವೆನು।

Verse 35

नान्यथा मम चित्तं त्वां विश्वासमनुगच्छति । तच्छ्रुत्वा भगवांस्तुष्टस्तथेति प्रत्युवाच ताम्

ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಚಿತ್ತವು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಭಗವಾನ್ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿ ಅವಳಿಗೆ ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 36

सापि हृष्टा भगवती शापस्यानुग्रहे वृता

ಆ ಭಗವತೀಯೂ ಹರ್ಷಗೊಂಡು ಶಾಪವನ್ನು ಅನುಗ್ರಹವಾಗಿಸಲು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿ ಸ್ಥಿರಳಾದಳು।

Verse 37

इदं पुराणं मनुजः शृणोति श्रद्धायुक्तो भेदबुद्ध्या दृढत्वम् । तस्या वश्यं जीवितं सर्वसिद्धं मर्त्याः सत्यात्तच्छ्रयत्वं प्रयांति

ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಈ ಪುರಾಣವನ್ನು ಕೇಳುವ ಮನುಜನು ಭೇದವಿವೇಕದಲ್ಲಿ ದೃಢನಾಗಿ, ಜೀವನದ ಮೇಲೆ ವಶತ್ವವನ್ನೂ ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಗಳ ಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಸತ್ಯಬಲದಿಂದ ಮর্ত್ಯರು ಆ ಪರಮಾಶ್ರಯಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 253

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये शंकरकृतपार्वत्यनुनयो नाम त्रिपंचाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದ ಶೇಷಶಾಯೀ ಉಪಾಖ್ಯಾನದಲ್ಲಿ, ಬ್ರಹ್ಮ–ನಾರದ ಸಂವಾದದ ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಶಂಕರಕೃತ ಪಾರ್ವತೀ ಅನುನಯ’ ಎಂಬ 253ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।