Adhyaya 8

Verse 1

नारद उवाच । नाडीजंघबकेनोक्तां वाचमाकर्ण्यभूपतिः । मार्कंडेयेन संयुक्तो बभूवातीव दुःखितः

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ನಾಡೀಜಂಘ-ಬಕನು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಮುನಿಯೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದ ಆ ರಾಜನು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತನಾದನು।

Verse 2

तं निशम्य मुनिर्भूपं दुःखितं साश्रुलोचनम् । समानव्यसनः प्राह तदर्थं स पुनर्बकम्

ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ದುಃಖಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜನನ್ನು ನೋಡಿ, ಸಮಾನ ವ್ಯಥೆಯುಳ್ಳ ಮುನಿಯು ವಿಷಯ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಲು ಮತ್ತೆ ಆ ಬಕನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 3

विधायाशां महाभाग त्वदंतिकमुपागतौ । आवां चिरायुर्ज्ञातांशाविन्द्रद्युम्नमिति द्विज

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗನೇ! ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಆಶೆ ಇಟ್ಟು ನಾವು ನಿನ್ನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ। ಹೇ ದ್ವಿಜನೇ! ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ—ನಾನು ಮತ್ತು ಚಿರಾಯು—ನಿನ್ನನ್ನು ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದೇವೆ।

Verse 4

निष्पन्नं नास्य तत्कार्यं प्राणानेष मुमुक्षति । वह्निप्रवेशेन परं वैराग्यं समुपागतः

ಅವನ ಕಾರ್ಯ ಸಿದ್ಧವಾಗಿಲ್ಲ; ಈಗ ಅವನು ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ। ಅಗ್ನಿಪ್ರವೇಶದಿಂದ ಅವನು ಪರಮ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾನೆ।

Verse 5

तन्मामुपागतोऽहं च त्वां सिद्धं नास्य वांछितम् । तदेनमनुयास्यामि मरणेन त्वया शपे

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಸಿದ್ಧನೇ! ನಾನೂ ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ಅವನ ಬಯಕೆ ನೆರವೇರಿಲ್ಲ। ಹೀಗಾಗಿ ನಾನು ಅವನ ಮರಣದಲ್ಲಿಯೂ ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವೆ—ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಶಪಥ।

Verse 6

आशां कृत्वाभ्युपायातं निराशं नेक्षितुं क्षमाः । भवंति साधवस्तस्माज्जीवितान्मरणं वरम्

ಆಶೆಯಿಂದ ಬಂದು ನಿರಾಶನಾದವನನ್ನು ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಸಜ್ಜನರು ಸಮರ್ಥರಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಜೀವನಕ್ಕಿಂತ ಮರಣವೇ ವರವಾಗಿದೆ.

Verse 7

प्रार्थितं चामुना हृत्स्थं मया चास्मै प्रतिश्रुतम् । त्वां मित्रं तत्परिज्ञाने धृत्वा हृदि चिरायुषम्

ಅವನು ಹೃದಯದಿಂದ ಬೇಡಿದುದನ್ನೇ ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದೆ. ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ಅರಿಯಲು ನಿನ್ನನ್ನು ಮಿತ್ರನಾಗಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿ ನಾನು—ಚಿರಾಯು—ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 8

असंपादयतो नार्थं प्रतिज्ञातं ममायुषा । कलुषेणार्थिना माशापूरकेण सखेधुना

ನಾನು ಪ್ರತಿಜ್ಞಿಸಿದ ಗುರಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಲಾರದೆ ಹೋದರೆ ನನ್ನ ಜೀವವೇ ವ್ಯರ್ಥ; ಈ ಕಲుషಿತ ಯಾಚಕನಿಂದ, ಆಶೆಯನ್ನು ತುಂಬಿದ ಈ ಸಖನಿಂದ, ಈಗ ದುಃಖಹೇತುವಾದವನಿಂದ.

Verse 9

प्रतिश्रुतं कृतं श्लाघ्या दासतांत्यजपक्वणे । हरिश्चंद्रस्येव नृणां न श्लाघ्या सत्यसंधता

ಒಮ್ಮೆ ಕೊಟ್ಟ ವಾಗ್ದಾನವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಶ್ಲಾಘನೀಯ—ದಾಸ್ಯಾಧೀನತೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಪರಿಪಕ್ವನಾದವನಲ್ಲಿಯೂ. ಆದರೆ ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನಂತ ಸತ್ಯಸಂಧತೆ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಪ್ರಶಂಸಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 10

मित्रस्नेहस्य पर्यायस्तच्च साप्तपदं स्मृतम् । स्नेहः स कीदृशो मित्रे दुःखितो यो न दृश्यते

ಮಿತ್ರಸ್ನೇಹದ ಪರ್ಯಾಯವೆಂದು ‘ಸಾಪ್ತಪದ’ ಎಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಮಿತ್ರನು ದುಃಖದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಅವನ ಜೊತೆ ಕಾಣದ ಸ्नेಹ ಯಾವುದು?

Verse 11

तदवश्यमहं साकमधुना वह्निसाधनम् । करिष्ये कीर्तिवपुषः कृते सत्यमिदं सखे

ಆದುದರಿಂದ, ಓ ಸಖೇ, ನಾನು ಈಗ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿನ್ನೊಡನೆ ಅಗ್ನಿಸಾಧನ (ಅಗ್ನಿಪರೀಕ್ಷೆ) ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಕೀರ್ತಿಯೇ ದೇಹವಾದವನ ಗೌರವಕ್ಕಾಗಿ—ಇದು ಸತ್ಯ.

Verse 12

अनुजानीहि मामेतद्दर्शनं तव पश्चिमम् । त्वया सह महाभाग नाडीजंघ द्विजोत्तम

ನನಗೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡು—ನಿನ್ನ ಈ ದರ್ಶನವೇ ನನ್ನ ಕೊನೆಯದು. ಓ ಮಹಾಭಾಗ ನಾಡೀಜಂಘ, ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ನಾನು ನಿನ್ನೊಡನೆ (ಪ್ರಸ್ಥಾನಿಸಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ).

Verse 13

नारद उवाच । वज्रवद्दुःसहां वाचं मार्कंडेयसमीरिताम् । शुश्रुवान्स क्षणं ध्यात्वा प्रतीतः प्राह तावुभौ

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ವಜ್ರಸಮಾನ ದುಃಸಹ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಧ್ಯಾನಿಸಿ; ತೃಪ್ತನಾಗಿ ಆ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 14

नाडीजंघ उवाच । यद्येवं तदिदं मित्रं विशंतं ज्वलनेऽधुना । निवारय मुनिश्रेष्ठ मत्तोऽस्ति चिरजीवितः

ನಾಡೀಜಂಘನು ಹೇಳಿದನು—ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ಈಗ ಜ್ವಲಿಸುವ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕೆಂದಿರುವ ಈ ಮಿತ್ರನನ್ನು ತಡೆ; ಅವನಿಗೆ ನನ್ನಿಗಿಂತ ದೀರ್ಘಾಯು ಇದೆ.

Verse 15

प्राकारकर्णनामासावुलूकः शिवपर्वते । स ज्ञास्यति महीपालमिंद्रद्युम्नं न संशयः

ಶಿವಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಕಾರಕರ್ಣ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಗೂಬೆ ಇದೆ; ಅದು ರಾಜ ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿದೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 16

तस्मादहं त्वया सार्धममुना च शिवालयम् । व्रजामि तं शिखरिणं मित्रकार्यप्रसिद्धये

ಆದುದರಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನೊಡನೆ ಮತ್ತು ಅವನೊಡನೆ ಸಹ ಶಿವಾಲಯವಾದ ಆ ಪರ್ವತಶಿಖರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ; ಮಿತ್ರನ ಕಾರ್ಯವು ಸಫಲವಾಗಿ ನೆರವೇರಲೆಂದು.

Verse 17

इत्येव मुक्त्वा ते जग्मुस्त्रयोऽपि द्विजपुंगवाः । कैलासं ददृशुस्तत्र तमुलूकं स्वनीडगम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ಮೂವರು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೊರಟರು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಕೈಲಾಸವನ್ನು ಕಂಡರು; ತನ್ನ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಆ ಗೂಬೆನ್ನೂ ನೋಡಿದರು.

Verse 18

कृतसंविदसौ तेन बकः स्वागतपूजया । पृष्टश्च तावुभौ प्राह तत्सर्वमभिवांछितम्

ಸ್ವಾಗತಪೂಜೆಯಿಂದ ಅವರೊಡನೆ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಬಳಿಕ ಆ ಬಕ ಪಕ್ಷಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು; ಅವನು ಆ ಇಬ್ಬರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಹೇಳಿದನು.

Verse 19

चिरायुरसि जानीषे यदीन्द्रद्युम्नभूपतिम् । तद्ब्रूहि तेन ज्ञानेन कार्यं जीवामहे वयम्

ನೀನು ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಮಾನ್. ನೀನು ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನ ರಾಜನನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ ಹೇಳು; ಆ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯ ಸಿದ್ಧಿಸಿ ನಾವು ಬದುಕುವೆವು.

Verse 20

इति पृष्टः स विमना मित्रकार्यप्रसाधनात् । कौशिकः प्राह जानामि नेन्द्रद्युम्नमहं नृपम्

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಮಿತ್ರಕಾರ್ಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸಲಾರದೆ ಅವನು ಮನನೊಂದುಕೊಂಡನು. ಕೌಶಿಕನು ಹೇಳಿದನು—“ನಾನು ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನ ರಾಜನನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.”

Verse 21

अष्टाविंशत्प्रमाणा मे कल्पा जातस्य भूतले । न दृष्टो न श्रुतो वासाविंद्रद्युम्नो नृपः क्षितौ

ನಾನು ಭೂತಲದಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ಕಲ್ಪಗಳ ಪ್ರಮಾಣದಷ್ಟು ಕಾಲ ಜೀವಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಆದರೂ ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ‘ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನ’ ಎಂಬ ರಾಜನನ್ನು ನಾನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ, ಕೇಳಲಿಲ್ಲವೂ।

Verse 22

तच्छ्रुत्वा विस्मितो भूपस्तस्यायुरतिमात्रतः । दुःखितोऽपि तदा हेतुं पप्रच्छासौ तदायुषः

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜನು ಅವನ ಅತಿಮಹದಾಯುಷ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ವಿಸ್ಮಿತನಾದನು; ದುಃಖಿತನಾಗಿದ್ದರೂ ಆಗ ಅವನ ಆ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯದ ಕಾರಣವನ್ನು ಕೇಳಿದನು।

Verse 23

एवमायुर्यदि तव कथं प्राप्तं ब्रवीहि तत् । उलूकत्वं कथमिदं जुगुप्सितमतीव च

ನಿನ್ನ ಆಯುಷ್ಯ ಇಷ್ಟಾದರೆ, ಅದು ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ದೊರಕಿತು ಎಂದು ಹೇಳು. ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಅತ್ಯಂತ ಜುಗುಪ್ಸಿತವಾದ ಗೂಬೆತನ (ಗೂಬೆ ರೂಪ) ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ಬಂದಿತು?

Verse 24

प्राकारकर्ण उवाच । श्रृणु भद्र यथा दीर्घमायुर्मेशिवपूजनात् । जुगुप्सितमुलूकत्वं शापेन च महामुनेः

ಪ್ರಾಕಾರಕರ್ಣನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಭದ್ರ, ಕೇಳು; ಶಿವಪೂಜೆಯಿಂದ ನನಗೆ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ ಹೇಗೆ ದೊರಕಿತು, ಮತ್ತು ಮಹಾಮುನಿಯ ಶಾಪದಿಂದ ಈ ಜುಗುಪ್ಸಿತವಾದ ಗೂಬೆತನ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 25

वसिष्ठकुलसंभूतः पुराहमभवं द्विजः । घंट इत्यभिविख्यातो वाराणस्यां शिवेरतः

ಹಿಂದೆ ನಾನು ವಸಿಷ್ಠಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ದ್ವಿಜನಾಗಿದ್ದೆ; ‘ಘಂಟ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿ, ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ಶಿವಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದೆ।

Verse 26

धर्मश्रवणनिष्ठस्य साधूनां संसदि स्वयम् । श्रुत्वास्मि पूजयामीशं बिल्वपत्रैरखंडितैः

ಧರ್ಮಶ್ರವಣದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠರಾದ ಸಜ್ಜನರ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ, ಅವರ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾನು ಸ್ವತಃ ಅಖಂಡ ಬಿಲ್ವಪತ್ರಗಳಿಂದ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದೆ.

Verse 27

न मालती न मंदारः शतपत्रं न मल्लिका । तथा प्रियाणि श्रीवृक्षो यथा मदनविद्विषः

ಮಾಲತಿ ಅಲ್ಲ, ಮಂದಾರ ಅಲ್ಲ, ಶತಪತ್ರ ಪದ್ಮ ಅಲ್ಲ, ಮಲ್ಲಿಕಾ ಅಲ್ಲ—ಮದನವಿದ್ವೇಷಿ ಶಿವನಿಗೆ ಶ್ರೀವೃಕ್ಷ (ಬಿಲ್ವ) ಎಷ್ಟು ಪ್ರಿಯವೋ ಅಷ್ಟು ಮತ್ತೇನೂ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ.

Verse 28

अखंडबिल्वपत्रेण एकेन शिवमूर्धनि । निहितेन नरैः पुण्यं प्राप्यते लक्षपुष्पजम्

ಶಿವನ ಮಸ್ತಕದ ಮೇಲೆ ಒಂದೇ ಅಖಂಡ ಬಿಲ್ವಪತ್ರವನ್ನು ಇಟ್ಟರೂ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಲಕ್ಷ ಪುಷ್ಪಾರ್ಪಣೆಯ ಸಮಾನ ಪುಣ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 29

अखंडितैर्बिल्वपत्रैः श्रद्धया स्वयमाहृतैः । लिंगप्रपूजनं कृत्वा वर्षलक्षं वसेद्दिवि

ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸ್ವತಃ ತಂದ ಅಖಂಡ ಬಿಲ್ವಪತ್ರಗಳಿಂದ ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದವನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ ವರ್ಷ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 30

सच्छास्त्रेभ्य इति श्रुत्वा पूजयाम्यहमीश्वरम् । त्रिकालं श्रद्धया पत्रैः श्रीवृक्षस्य त्रिभिस्त्रिभिः

ಸತ್ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತೇನೆ—ಪ್ರತಿದಿನ ತ್ರಿಕಾಲದಲ್ಲೂ, ಶ್ರೀವೃಕ್ಷ (ಬಿಲ್ವ)ದ ಮೂರು ಮೂರು ಪತ್ರಗಳಿಂದ.

Verse 31

ततो वर्षशतस्यांते तुतोष शशिशेखरः । प्रत्यक्षीभूय मामाह मेघगंभीरया गिरा

ಆಮೇಲೆ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಶಿಶೇಖರ (ಶಿವ) ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು. ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಮೆಘಗಂಭೀರ ವಾಣಿಯಿಂದ ನನಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 32

ईश्वर उवाच । तुष्टोस्मि तव विप्रेंद्राखंडबिल्वदलार्चनात् । वृणीष्वाभिमतं यत्ते दास्यम्यपि च दुर्लभम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರಾ! ಅಖಂಡ ಬಿಲ್ವದಳಾರ್ಚನೆಯಿಂದ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನಿನಗೆ ಅಭಿಮತವಾದ ವರವನ್ನು ಬೇಡು; ದುರ್ಳಭವಾದುದನ್ನೂ ನಾನು ನೀಡುವೆನು.

Verse 33

अखंडबिल्वपत्रेण महातुष्टिः प्रजायते । एकनापि यथान्येषां तथा न मम कोटिभिः

ಒಂದು ಅಖಂಡ ಬಿಲ್ವಪತ್ರದಿಂದಲೇ (ನನಗೆ) ಮಹಾತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಇತರರಿಗೆ ಅನೇಕ ಅರ್ಪಣಗಳಿಂದ ಹೇಗೋ, ನನಗೆ ಒಂದರಿಂದಲೇ; ಕೋಟಿಗಳಿಂದಲೂ ಅಷ್ಟಲ್ಲ.

Verse 34

इत्युक्तोऽहं भगवता शंभुना स्वमनः स्थितम् । वृणोमि स्म वरं देव कुरु मामजरामरम्

ಭಗವಾನ್ ಶಂಭು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ವರವನ್ನೇ ಬೇಡಿದೆನು—ಹೇ ದೇವಾ! ನನಗೆ ಜರಾ ಮತ್ತು ಮರಣವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿ ನೀಡು.

Verse 35

अथ लीलाविलासो मां तथेत्युक्त्वाऽविचारितम् । ययावदर्शनं प्रीतिमहं च महतीं गतः

ಆಮೇಲೆ ಲೀಲಾವಿಲಾಸಿ ಪ್ರಭು ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕ್ಷಣವೂ ತಡವಿಲ್ಲದೆ ಅಂತರಧಾನನಾದನು; ನಾನು ಮಹಾ ಆನಂದವನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 36

कृतकृत्यं तदात्मानमज्ञासिपमहं क्षितौ । एतस्मिन्नेव काले तु भृगुवंश्योऽभवद्द्विजः

ಆಗ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಕೃತಕೃತ್ಯನಾಗಿ, ಉದ್ದೇಶಸಿದ್ಧನಾಗಿ ತಿಳಿದೆನು; ಮತ್ತು ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭೃಗುವಂಶದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ದ್ವಿಜ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಜನಿಸಿದನು।

Verse 37

अवदातत्रिजन्मासवक्षविच्चाक्षरार्थवित् । सुदर्शनेति प्रथिता प्रिया तस्याभवत्सती

ಅವನು ಶುದ್ಧಾಚಾರಿ ದ್ವಿಜ, ವಾಕ್ಯವಿದ್ ಹಾಗೂ ಅಕ್ಷರಾರ್ಥವಿದ್; ಅವನ ಪ್ರಿಯಾ ಪತಿವ್ರತಾ ಸತಿ ‘ಸುದರ್ಶನ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗಿ, ಪವಿತ್ರಳೂ ಕాంతಿಮಯಿಯೂ ಆಗಿ, ಶ್ರುತಿವಾಣಿಯ ಸಾರಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣಳಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 38

अतीव मुदिता पत्युर्मुखं प्रेक्ष्यास्य दर्शनात् । तनया देवलस्यैपा रूपेणाप्रतिमा भुवि

ಪತಿಯ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳು ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಗೊಂಡಳು; ಆಗ ದೇವಲನ ಈ ಪುತ್ರಿ ಜನಿಸಿದಳು—ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಪೂರ್ವಳಾದಳು।

Verse 39

तस्यां तस्मादभूत्कन्या निर्विशेषा निजारणेः । निवृत्तबालभावाभूत्कुमारी यौवनोन्मुखी

ಅವರಿಬ್ಬರಿಂದ ಒಂದು ಕನ್ಯೆ ಜನಿಸಿದಳು—ತನ್ನ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಅಸಮಾನ, ವಿಶಿಷ್ಟಳಾದಳು. ಬಾಲ್ಯಭಾವವನ್ನು ತೊರೆದು ಆ ಕುಮಾರಿ ಯೌವನದತ್ತ ಮುಖಮಾಡಿದಳು।

Verse 40

नालं बभूव तां दातुं तनयां गुणशालिनीम् । कस्यापि जनकः सा च वयःसंधौ मयेक्षिता

ಗುಣಶಾಲಿನಿಯಾದ ಆ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಕೊಡಲು ಯೋಗ್ಯನಾದ ವರನು ತಂದೆಗೆ ಯಾರೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ; ಮತ್ತು ವಯಸ್ಸಂಧಿ—ಯೌವನದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ—ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಕಂಡೆನು।

Verse 41

प्रविश्द्यौवनाभोगभावैरतिमनोहरा । निर्वास्यमानैरपरैस्तिलतंदुलिताकृतिः

ಯೌವನದ ಭೋಗಭಾವಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅವಳು ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರಳಾದಳು. ಇತರ ನವವಿಕಸಿತ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವಳ ಆಕೃತಿ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುವ ಎಳ್ಳಿನ ಲತೆಯಂತೆ ಸಣ್ಣದು, ಸೂಕುಮಾರವಾಗಿ ತೋರ್ಪಟ್ಟಿತು.

Verse 42

क्रीडमाना वयस्याभिर्लावण्यप्रतिमेव सा । व्यचिंतयमहं विप्र तां निरीक्ष्य सुमध्यमाम्

ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳು ಲಾವಣ್ಯದ ಪ್ರತಿಮೆಯಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆ ಸుమಧ್ಯಮೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಹೇ ವಿಪ್ರ, ನಾನು ಚಿಂತನೆಗೆ ಒಳಗಾದೆನು.

Verse 43

अनन्याकृतिमन्योऽसौ विधिर्येनेति निर्मिता । ततः सात्त्विकभावानां तत्क्षणादस्मि गोचरम्

ನಾನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದೆ—“ಇಂತಹ ಅನನ್ಯ ರೂಪವನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವಿಧಾತನೇ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದಿರಬೇಕು.” ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ನಾನು ಸಾತ್ತ್ವಿಕ ಭಾವಗಳ—ಸ್ನೇಹ ಮತ್ತು ಅಂತರಂಗ ಕಂಪನದ—ವಲಯಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದೆನು.

Verse 44

प्रापितो लीलयाहत्य बाणैः कुसुमधन्विना । ततो मया स्खलद्वालं पृष्टा कस्येति तत्सखी

ಕುಸುಮಧನ್ವಿ ಕಾಮದೇವನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಲೀಲೆಯಾಗಿ ಹೊಡೆದಂತಾಗಿ ನಾನು ವ್ಯಾಕುಲನಾದೆ. ನಂತರ ತಡಬಡಿಸುವ ಮಾತಿನಿಂದ ಅವಳ ಸಖಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದೆ—“ಇವಳು ಯಾರ ಮಗಳು?”

Verse 45

प्राहेति भृगुवंश्यस्य कन्येयं द्विजजन्मनः । अनूढाद्यापि केनापि समायातात्र खेलितुम्

ಸಖಿಯು ಹೇಳಿದಳು—“ಇವಳು ಭೃಗು ವಂಶದ ಒಬ್ಬ ದ್ವಿಜನ ಪುತ್ರಿ. ಇನ್ನೂ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ವಿವಾಹವಾಗಿಲ್ಲ; ಸಖಿಯರೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡಲು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ.”

Verse 46

ततः कुसुमबाणेन शरव्रातैर्भृशं हतः । पितरं प्रणतो गत्वा ययाचे तां भृगूद्वहम्

ನಂತರ ಪುಷ್ಪಬಾಣಗಳ ಶರವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಬಹಳವಾಗಿ ಪೀಡಿತನಾದ ನಾನು ಅವಳ ತಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಭೃಗುಕುಲೋತ್ತಮನಾದ ಆ ಮಹರ್ಷಿಯನ್ನು ಅವಳನ್ನು ವಿವಾಹಾರ್ಥವಾಗಿ ಬೇಡಿಕೊಂಡೆನು।

Verse 47

स च मां सदृशं ज्ञात्वा शीलेन च कुलेन च । अतीव चार्थिनं मह्यं ददौ वाचा पुरः क्रमात्

ಅವನು ನನ್ನ ಶೀಲವೂ ಕುಲವೂ ನೋಡಿ ನನನ್ನು ಯೋಗ್ಯನೆಂದು ತಿಳಿದು, ನನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ವಿನಂತಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಯೋಗ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ವಾಕ್ಯದಿಂದಲೇ ಅವಳನ್ನು ನನಗೆ ದಾನಮಾಡಿದನು।

Verse 48

ततः सा तनया तस्य भार्गवस्या श्रृणोदिति । दत्तास्मि तस्मै विप्राय विरूपायेति जल्पताम्

ಆಗ ಆ ಭಾರ್ಗವನ ಮಗಳು ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ—“ನನ್ನನ್ನು ಆ ವಿಪ್ರನಿಗೆ, ವಿರೂಪನಿಗೆ ದಾನಮಾಡಿದ್ದಾರೆ” ಎಂದು ದುಃಖದಿಂದ ಗುನುಗುತ್ತಾ ಅಸಮಾಧಾನ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದಳು।

Verse 49

रोरूयमाणा जननीमाह पश्य यथा कृतम् । अतीवानुचितं दत्त्वा जनकेन तथा वरे

ಅವಳು ಅಳುತ್ತಾ ತಾಯಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು—“ನೋಡು, ಏನು ಮಾಡಲಾಗಿದೆ! ತಂದೆ ನನ್ನನ್ನು ಅಂಥ ವರನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಅತ್ಯಂತ ಅನೌಚಿತವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ।”

Verse 50

विषमालोड्य पास्यामि प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् । वरं न तु विरूपस्योद्वोढुर्भार्या कथंचन

“ನಾನು ವಿಷವನ್ನು ಕಲಸಿ ಕುಡಿಯುವೆ, ಅಥವಾ ಹುತಾಶನದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುವೆ; ಆದರೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಆ ವಿರೂಪ ವರನ ಪತ್ನಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.”

Verse 51

ततः संबोध्य जननी तां सुतामाह भार्गवम् । न देयास्मै त्वया कन्या विरूपायेति चाग्रहात्

ಆಮೇಲೆ ತಾಯಿ ಮಗಳನ್ನು ಸಾಂತ್ವನಗೊಳಿಸಿ ಭಾರ್ಗವನಿಗೆ ದೃಢವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು— “ಆ ವಿರೂಪನಿಗೆ ಈ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಕೊಡಬೇಡ.”

Verse 52

स वल्लभावचः श्रुत्वा धर्मशास्त्राण्यवेक्ष्य च । दत्तामपि हरेत्पूर्वां श्रेयांश्चेद्वर आव्रजेत्

ಪ್ರಿಯೆಯ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ಅವನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದನು— “ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರನು ಬಂದರೆ, ಮೊದಲು ನೀಡಿದ ಕನ್ಯೆಯನ್ನೂ ಮರಳಿ ಪಡೆಯಬಹುದು.”

Verse 53

अर्वाक्छिलाक्रमणतो निष्ठा स्यात्सप्तमे पदे । इति व्यवस्य प्रददावन्यस्मै तां द्विजः सुताम्

ಅವನು ಹೀಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು— “ಶಿಲಾಕ್ರಮಣಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಏಳನೇ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಬಂಧನ ದೃಢವಾಗುತ್ತದೆ।” ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ ಆ ದ್ವಿಜನು ಮಗಳನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು।

Verse 54

श्वोभाविनि विवाहे तु तच्च सर्वं मया श्रुतम् । ततोतीव विलक्ष्योहं वयस्यानां पुरस्तदा

ಮರುದಿನ ನಡೆಯಲಿದ್ದ ವಿವಾಹದ ವಿಷಯವೆಲ್ಲವನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಿದೆ. ಆಗ ಸ್ನೇಹಿತರ ಮುಂದೆ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಲಜ್ಜಿತನಾಗಿ ಸಂಕೋಚಗೊಂಡೆ.

Verse 55

नाशकं वदनं भद्र तथा दर्शयितुं निजम् । कामार्तोतीव तां सुप्तामर्वाग्निशि तदाहरम्

ಹೇ ಭದ್ರೇ, ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ತೋರಿಸಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕಾಮದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ, ರಾತ್ರಿಯ ಮೊದಲ ಯಾಮದಲ್ಲಿ, ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳನ್ನು ನಾನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋದೆ.

Verse 56

नीत्वा दुर्गतमैकांतेऽकार्षमौद्वाहिकं विधिम् । गांधर्वेण विवाहेन ततोऽकार्षं हृदीप्सितम्

ಅವಳನ್ನು ಏಕಾಂತ ದುರ್ಗಮ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ನಾನು ವಿವಾಹವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದೆ; ನಂತರ ಗಾಂಧರ್ವವಿವಾಹದಿಂದ ನನ್ನ ಹೃದಯಾಭೀಷ್ಟವನ್ನು ಪೂರೈಸಿದೆ.

Verse 57

अनिच्छंतीं तदा बालां बलात्सुरतसेवनम् । अथानुपदमागत्य तत्पिता प्रातरेव माम्

ಆಗ ಇಚ್ಛೆಯಿಲ್ಲದ ಆ ಬಾಲಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ರತಿಸೇವನ ಮಾಡಿದೆ. ತಕ್ಷಣವೇ ನಂತರ ಅವಳ ತಂದೆ ಬೆಳಗ್ಗೆಯೇ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು.

Verse 58

निश्वस्य संवृतो विप्रास्तां वीक्ष्योद्वाहितां सुताम् । शशाप कुपितो भद्र मां तदानीं स भार्गवः

ಆಳವಾಗಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ‘ವಿವಾಹಿತ’ವಾದ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಕೋಪಗೊಂಡನು; ಹೇ ಭದ್ರ, ಆ ಕ್ಷಣವೇ ಆ ಭಾರ್ಗವನು ನನಗೆ ಶಾಪವಿತ್ತನು.

Verse 59

भार्गव उवाच । निशाचरस्य धर्मेण यत्त्वयोद्वाहिता सुता । तस्मान्निशाचरः पाप भव त्वमविलंबितम्

ಭಾರ್ಗವನು ಹೇಳಿದನು—‘ನಿಶಾಚರನ ಧರ್ಮದಂತೆ ನೀನು ಮಗಳನ್ನು ವಿವಾಹ ಮಾಡಿದ್ದೀ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಪಾಪಿ, ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ನೀನೇ ನಿಶಾಚರನಾಗು.’

Verse 60

इति शप्तः प्रण्म्यैनं पादोपग्रहपूर्वकम् । हाहेति च ब्रुवन्गाढं साश्रुनेत्रं सगद्गदम्

ಹೀಗೆ ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು ಮೊದಲು ಪಾದಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು; ‘ಹಾಯ್! ಹಾಯ್!’ ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾ ತೀವ್ರ ವೇದನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದನು—ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು, ಕಂಠ ಗದ್ಗದವಾಯಿತು.

Verse 61

ततोहमब्रवं कस्माददोषं मां भवानिति । शपते भवता दत्ता मम वाचा पुरा सुता

ಆಗ ನಾನು ಹೇಳಿದೆ—“ನಾನು ನಿರ್ದೋಷಿ; ಹಾಗಿದ್ದರೂ ನೀವು ನನಗೆ ಏಕೆ ಶಾಪ ಕೊಡುತ್ತೀರಿ? ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ವಚನದಿಂದಲೇ ನಿಮ್ಮ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ನನಗೆ ನೀಡುವುದಾಗಿ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು.”

Verse 62

सोद्वाहिता मया कन्या दानं सकृदिति स्मृतिः । सकृज्जल्पंति राजानः सकृज्जल्पंति पण्डिताः

“ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ನಾನು ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ; ದಾನವು ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಎಂಬುದು ಸ್ಮೃತಿಯ ಮಾತು. ರಾಜರು ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೆ; ಪಂಡಿತರೂ ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೆ।”

Verse 63

सकृत्कन्याः प्रदीयंते त्रीण्येतानि सकृत्सकृत् । किं च प्रतिश्रुतार्थस्य निर्वाहस्तत्सतां व्रतम्

“ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಒಂದೇ ಬಾರಿ ನೀಡುತ್ತಾರೆ; ಈ ಮೂರೂ ಕರ್ಮಗಳು ‘ಒಂದೇ ಬಾರಿ’ ನಡೆಯುವವು. ಮತ್ತೂ, ಪ್ರತಿಶ್ರುತವಾದ ಅರ್ಥವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವುದೇ ಸಜ್ಜನರ ವ್ರತ.”

Verse 64

भवादृशानां साधूनां साधूनां तस्य त्यागो विगर्हितः । प्रतिश्रुता त्वया लब्धा तदा कालमियं मया

“ನಿಮ್ಮಂತಹ ಸಾಧುಜನರಿಗೆ ಇಂತಹ ತ್ಯಾಗವು ನಿಂದನೀಯ. ಆಗ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯಿಂದಲೇ ಅವಳು ನನಗೆ ಲಭಿಸಿದ್ದಳು; ಈಗ ಕಾಲ ಬಂದಿರುವುದರಿಂದ ನಾನು ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ।”

Verse 65

उद्वोढा चाधुना नाहमुचितः शापभाजनम् । वृथा शपन्ति मह्यं च भवंतस्तद्विचार्यताम्

“ಈಗ ಅವಳು ವಿವಾಹಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ; ನಾನು ಶಾಪಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರನಲ್ಲ. ನೀವು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ನನಗೆ ಶಾಪ ಕೊಡುತ್ತೀರಿ—ಇದನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿ ನೋಡಿ।”

Verse 66

यो दत्त्वा कन्यकां वाचा पश्चाद्धरति दुर्मतिः । स याति नरकं चेति धर्मशास्त्रेषु निश्चितम्

ಯಾವನು ವಚನದಿಂದ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ದಾನಮಾಡಿ, ನಂತರ ದುರ್ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರನಿಶ್ಚಯದಂತೆ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 67

तदाकर्ण्य व्यवस्यासौ तथ्यं मद्वचनं हृदा । पश्चात्तापसमोपेतो मुनिर्मामित्यथाब्रवीत्

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಮುನಿಯು ನನ್ನ ವಚನ ಸತ್ಯವೆಂದು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದನು; ನಂತರ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ತುಂಬಿ ನನ್ನೊಡನೆ ಹೀಗೆಂದನು।

Verse 68

न मे स्यादन्यथा वाणी उलूकस्त्वं भविष्यति । निशाचरो ह्युलूकोऽपि प्रोच्यते द्विजसत्तम

ನನ್ನ ವಾಣಿ ಬೇರೆ ಆಗದು; ನೀನು ಉಲೂಕ (ಗೂಬೆ) ಆಗುವೆ. ಗೂಬೆಯನ್ನೂ ‘ನಿಶಾಚರ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಓ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮ।

Verse 69

यदेंद्रद्युम्नविज्ञाने सहायस्तंव भविष्यसि । तदा त्वं प्रकृतिं विप्र प्राप्स्यसीत्यब्रवीत्स माम्

ಅವನು ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು—ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಸಹಾಯಕನಾಗುವಾಗ, ಓ ವಿಪ್ರ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪಡೆಯುವೆ।

Verse 70

तद्वाक्यसमकालं च कौशिकत्वमिदं मम । एतावंति दिनान्यासीदष्टाविंशद्दिनं विधेः

ಆ ವಚನಗಳು ಉಚ್ಚರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ನನಗೆ ಈ ‘ಕೌಶಿಕ’ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿತು; ಅದು ಅಷ್ಟೇ ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಇತ್ತು—ಹೇ ವಿಧೇ, ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ದಿನಗಳು।

Verse 71

बिल्वीदलौरिति पुरा शशिशेखरस्य संपूजनेन मम दीर्घतरं किलायुः । संजातमत्र च जुगुप्सितमस्य शापात्कैलासरोधसि निशाचररूपमासीत्

ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ಬಿಲ್ವದಳಗಳಿಂದ ಶಶಿಶೇಖರ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿದುದರಿಂದ ನನ್ನ ಆಯುಷ್ಯ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೀರ್ಘವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅವನ ಶಾಪದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಜುಗುಪ್ಸಿತವಾದ ಗತಿ ಉಂಟಾಯಿತು—ಕೈಲಾಸದ ಇಳಿಜಾರಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿಶಾಚರರೂಪ (ರಾಕ್ಷಸದೇಹ) ಪಡೆದಿದ್ದೆನು.