Adhyaya 26

Verse 1

नारद उवाच । अथ ब्रह्मा महादेवमभिवाद्य कृतांजलिः । उद्वाहः क्रियतां देव इत्युवाच महेश्वरम्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು— ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮಹಾದೇವನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ ಕೃತಾಂಜಲಿಯಾಗಿ ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ, “ಹೇ ದೇವ, ವಿವಾಹವಿಧಿ ನೆರವೇರಲಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

Verse 2

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्राहेदं भगवान्हरः । पराधीना वयं ब्रह्मन्हिमाद्रेस्तव चापि यत्

ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಭಗವಾನ್ ಹರನು ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ನಾವು ಪರಾಧೀನರು; ನಿಜವಾಗಿ ಹಿಮಾದ್ರಿಯೂ ನಿನ್ನೂ ಅಧೀನವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಇರುವೆವು.”

Verse 3

यद्युक्तं क्रियतां तद्धि वयं युष्मद्वशेऽधुना । ततो ब्रह्मा स्वयं दिव्यं पुरं रत्नमयं शुभम्

ಯೋಗ್ಯವಾದುದೇ ನಡೆಯಲಿ; ಈಗ ನಾವು ನಿಮ್ಮ ವಶದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ನಂತರ ಸ್ವಯಂ ಬ್ರಹ್ಮನು ರತ್ನಮಯವಾದ ದಿವ್ಯ, ಶುಭ ಪುರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು.

Verse 4

उद्वाहार्थं महेशस्य तत्क्षणात्समकल्पयत् । शतयोजनविस्तीर्णं प्रासादशतशोभितम्

ಮಹೇಶನ ವಿವಾಹಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದನು—ಶತಯೋಜನ ವಿಸ್ತಾರವಾದ, ನೂರಾರು ಪ್ರಾಸಾದಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾದ ಪುರ.

Verse 5

पुरेतस्मिन्महादेवः स्वयमेव व्यतिष्ठत । ततः सप्तमुनीन्देवश्चिंतिताब्यागतान्पुरः

ಆ ಪುರದಲ್ಲಿ ಮಹಾದೇವನು ಸ್ವಯಂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ವಿರಾಜಿಸಿದನು. ನಂತರ ದೇವನು ಕೇವಲ ಚಿಂತಿಸಿದಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಏಳು ಮುನಿಗಳು ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 6

प्राहिणोदंबिकायाश्च स्थिरपत्रार्थमीश्वरः । सारुंधतीकास्ते तत्र ह्लादयंतो हिमाचलम्

ಸ್ಥಿರಪತ್ರ (ಮಂಗಳಚಿಹ್ನ) ಪಡೆಯುವ ಸಲುವಾಗಿ ಈಶ್ವರನು ಅವರನ್ನು ಅಂಬಿಕೆಯ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಅರುಂಧತೀಸಮಾನ ಸದ್ಗುಣಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಹಿಮಾಚಲವನ್ನು ಹರ್ಷಗೊಳಿಸಿದರು.

Verse 7

सभार्यामीश्वरगुणैः स्थिरपत्राणि चादधुः । ततः संपूजितास्तेन पुनरागम्य तेऽचलात्

ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಅವರು ಈಶ್ವರನ ಗುಣಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಆ ಸ್ಥಿರಪತ್ರಗಳನ್ನು (ಮಂಗಳಚಿಹ್ನಗಳನ್ನು) ಪಡೆದರು. ನಂತರ ಅವನಿಂದ ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿತರಾಗಿ ಅವರು ಆ ಅಚಲದಿಂದ ಮರಳಿ ಬಂದರು.

Verse 8

न्यवेदयंस्र्यंबकाय स च तानभ्यनंदत । उद्वाहार्थं ततो देवो विश्वं सर्वं न्यमंत्रयत्

ಅವರು ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ತ್ರ್ಯಂಬಕನಾದ ಮಹಾದೇವನಿಗೆ ನಿವೇದಿಸಿದರು; ಆತನು ಅವರ ಮೇಲೆ ಹರ್ಷಪಟ್ಟನು. ಬಳಿಕ ವಿವಾಹಾರ್ಥವಾಗಿ ದೇವನು ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವನ್ನೂ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು.

Verse 9

समागतं च तत्सव विना दैत्यैर्दुरात्मभिः । स्थावरं जंगमं यच्च विश्वं विष्णुपुरोगमम्

ಆ ಸಮಸ್ತವೂ ಸೇರಿತು—ದುರಾತ್ಮ ದೈತ್ಯರನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ. ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿದ್ದ ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮವೆಲ್ಲವೂ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಂದವು.

Verse 10

सब्रह्यकं पुरारातेर्महिमानमवर्धयत् । ततस्तं विधिराहेदं गन्धमादनपर्वते

ಹೀಗೆ ಬ್ರಹ್ಮನೊಡನೆ ಪುರಾರಾತಿ (ತ್ರಿಪುರಾಂತಕ ಶಿವ) ಯ ಮಹಿಮೆ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ನಂತರ ಗಂಧಮಾದನ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅವನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 11

पुरे स्थितं विवाहस्य देव कालः प्रवर्तते । ततस्तस्य जटाजूटे चंद्रखंडं पितामहः

‘ನಗರದಲ್ಲಿ ವಿವಾಹದ ದಿವ್ಯ ಕಾಲ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ.’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅವನ ಜಟಾಜೂಟದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಖಂಡವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

Verse 12

बबंध प्रणयोदारविस्फारितविलोचनः । कपर्द्दं शोभनं विष्णुः स्वय चक्रेऽस्य हर्षतः

ಉದಾರ ಪ್ರಣಯದಿಂದ ವಿಸ್ತರಿಸಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಅವನಿಗಾಗಿ, ವಿಷ್ಣುವು ಹರ್ಷದಿಂದ ತನ್ನ ಕೈಗಳಿಂದಲೇ ಶೋಭನ ಕಪರ್ದ (ಜಟಾಮುಕುಟ)ವನ್ನು ಮಾಡಿ ಕಟ್ಟಿದನು.

Verse 13

कपालमालां विपुलां चामुण्डा मूर्ध्न्यबंधत । उवाच चापि गिरिशं पुत्रं जनय शंकर

ಚಾಮುಂಡಾ ಅವರ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ವಿಶಾಲ ಕಪಾಲಮಾಲೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿದಳು; ಗಿರೀಶನಿಗೆ ಸಹ ಹೇಳಿದಳು— “ಹೇ ಶಂಕರ, ಪುತ್ರನನ್ನು ಜನಿಸು।”

Verse 14

यो दैत्येंद्रकुलं हत्वा मां रक्तैस्तर्पयिष्यति । सूर्यो ज्वलच्छिखारक्तं भाबासितजगत्त्रयम्

“ಯಾರು ದೈತ್ಯೇಂದ್ರರ ಕುಲವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ರಕ್ತತರ್ಪಣಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುವನೋ…” ಆಗ ಜ್ವಲಿಸುವ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ರಕ್ತವರ್ಣ ಸೂರ್ಯನು ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸಿದನು.

Verse 15

बबंध देवदेवस्यच स्वयमेव प्रमोदतः । शेषवासुकिमुख्याश्च ज्वलंतस्तेजसा शुभाः

ಆನಂದದಿಂದ ಅವರು ತಾವೇ ದೇವದೇವನನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದರು. ಶೇಷ, ವಾಸುಕಿಯೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಪ್ರಮುಖ ನಾಗರು ಶುಭವಾಗಿ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಜ್ವಲಿಸಿದರು.

Verse 16

आत्मानं भूषणस्थाने स्वयं ते चक्रुरीश्वरे वायवश्च ततस्तीक्ष्णश्रृंगं हिमगिरिप्रभम्

ಅವರು ತಾವೇ ಈಶ್ವರನ ಭೂಷಣಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ ಭೂಷಣಗಳಾದರು. ನಂತರ ವಾಯುದೇವರು ಹಿಮಗಿರಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಶೃಂಗವನ್ನು ಅವನಿಗಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಿದರು.

Verse 17

वृषं विभूषयामासुर्नानारत्नोपपत्तिभिः । शक्रो गजजिनं गृह्य स्वयमग्रे व्यवस्थितः

ಅವರು ನಾನಾವಿಧ ರತ್ನಗಳಿಂದ ವೃಷಭವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದರು. ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಗಜಚರ್ಮವನ್ನು ಹಿಡಿದು ತಾನೇ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತನು.

Verse 18

विना भस्म समाधाय कपाले रजतप्रभम् । मनुजास्थिमयीं मालां प्रेतनाथश्च वन्दनम्

ಒಬ್ಬನು ಪವಿತ್ರ ಭಸ್ಮವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು; ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ರಜತಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಹೊಳೆಯುವ ಕಪಾಲಪಾತ್ರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. ಪ್ರೇತನಾಥನು ಸಹ ಮಾನವಾಸ್ಥಿಮಯ ಮಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿ—ವೈರಾಗ್ಯದ ಭಯಂಕರವಾದರೂ ವಂದನೀಯ ಚಿಹ್ನೆಯಾಗಿ ತೋರ್ಪಟ್ಟನು.

Verse 19

वह्निस्तेजोमयं दिव्यमजिनं प्रददौ स्थितः । एवं विभूषितः सर्वैर्भृत्यैरीशो बभौ भृशम्

ವಹ್ನಿ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ತೇಜೋಮಯ ದಿವ್ಯ ಅಜಿನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಭೃತ್ಯರಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಈಶ್ವರನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು.

Verse 20

ततो हिमाद्रेः पुरुषा वीरकं प्रोचिरे वचः । मा भूत्कालात्ययः शीघ्रं भवस्यैतन्निवेद्यताम्

ನಂತರ ಹಿಮಾದ್ರಿಯ ಪುರುಷರು ವೀರಕನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ಕಾಲವಿಲಂಬವಾಗಬಾರದು; ಇದನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಭವ (ಶಿವ)ನಿಗೆ ನಿವೇದಿಸು.”

Verse 21

ततो देवं प्रणम्याह वीरकः करसंपुटी । त्वरयंति महेशानं हिमाद्रेः पुरुषास्त्वमी

ಆಮೇಲೆ ವೀರಕನು ಕರಸಂಪುಟ ಮಾಡಿ ದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಮಹೇಶಾನ! ಹಿಮಾದ್ರಿಯ ಪುರುಷರು ನಿಮಗೆ ತ್ವರೆಯನ್ನು ಕೋರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.”

Verse 22

इति श्रुत्वा वचो देवः शीघ्रमित्येव चाब्रवीत् । सप्त वारिधयस्तस्य चक्रुर्दर्पणदर्शनम्

ಈ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವನು “ಶೀಘ್ರ” ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಿದನು. ತಕ್ಷಣವೇ ಏಳು ಸಾಗರಗಳು ಅವನಿಗೆ ದರ್ಪಣಸದೃಶ ದರ್ಶನವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟವು.

Verse 23

तत्रैक्षत महादेवः स्वरूपं स जगन्मयम् । ततो बद्धांजलिर्धीमान्स्थाणुं प्रोवाच केशवः

ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾದೇವನು ತನ್ನದೇ ಜಗನ್ಮಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿದನು. ಅನಂತರ ಧೀಮಂತನಾದ ಕೇಶವನು ಕರಜೋಡಿಸಿ ಸ್ಥಾಣು (ಅಚಲ ಪ್ರಭು)ವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 24

देवदेव महादेव त्रिपुरांतक शंकर । शोभसेऽनेन रूपेण जगदानंददायिना

ಹೇ ದೇವದೇವ, ಹೇ ಮಹಾದೇವ, ಹೇ ತ್ರಿಪುರಾಂತಕ ಶಂಕರ! ಜಗತ್ತಿಗೆ ಆನಂದ ನೀಡುವ ಈ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೀನು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿರುವೆ.

Verse 25

महेश्वर यथा साक्षादपरस्त्वं महेश्वरः । ततः स्मयन्महादेवो जयेति भुवने श्रुतः

“ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರ! ನೀನು ಸాక్షಾತ್ ಪರಮನು; ನಿನ್ನಿಂದ ಭಿನ್ನನಾದ ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಲ್ಲ, ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರ.” ಅನಂತರ ಮಹಾದೇವನು ನಗುತ್ತ ‘ಜಯ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು—ಅದು ಎಲ್ಲ ಭುವನಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಬಂತು.

Verse 26

करमालंब्य विष्णोश्च वृषभं रुरुहेशनैः । ततश्च वसवो देवाः शूलं तस्य न्यवेदयन्

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಕೈಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ವೃಷಭದ ಮೇಲೆ ಏರಿದನು. ನಂತರ ವಸು ದೇವತೆಗಳು ಅವನಿಗೆ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು.

Verse 27

धनदो निदिभिर्युक्तः समीपस्थस्ततोऽभवत् । स शूलपाणिर्विश्वात्मा संचचाल ततो हरः

ಆಗ ನಿಧಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಧನದ (ಕುಬೇರ) ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತನು. ನಂತರ ಶೂಲಪಾಣಿ, ವಿಶ್ವಾತ್ಮನಾದ ಹರನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು.

Verse 28

देवदुंदुभिनादैश्च पुष्पासारैश्च गीतकैः । नृत्यद्भिरप्सरोभिश्च जयेति च महास्वनैः

ದೇವದುಂದುಭಿಗಳ ಗಂಭೀರ ನಾದ, ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ, ಮಧುರ ಗೀತೆಗಳು, ನೃತ್ಯಮಾಡುವ ಅಪ್ಸರಸರು ಮತ್ತು ‘ಜಯ’ ಎಂಬ ಮಹಾಘೋಷಗಳಿಂದ ದಿಕ್ಕುಗಳು ಮೊಳಗಿದವು।

Verse 29

सव्यदक्षिणसंस्थानौ ब्रह्मविष्णूतु जग्मतुः । हंसं च गरुडं चैव समारुह्य महाप्रभौ

ಎಡ-ಬಲ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಬ್ರಹ್ಮ-ವಿಷ್ಣು ಮಹಾಪ್ರಭುಗಳು ಹಂಸ ಮತ್ತು ಗರುಡವನ್ನು ಏರಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು।

Verse 30

अथादितिर्दितिः सा च दनुः कद्रूः सुपर्णजा । पौलोमी सुरसा चैव सिंहिका सुरभिर्मुनिः

ನಂತರ ಅದಿತಿ, ದಿತಿ, ದನು, ಕದ್ರೂ, ಸುಪರ್ಣಜಾ, ಪೌಲೋಮಿ, ಸುರಸಾ, ಸಿಂಹಿಕಾ, ಸುರಭಿ ಹಾಗೂ ಮುನಿಗಳೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು।

Verse 31

सिद्धिर्माया क्षमा दुर्गा देवी स्वाहा स्वधा सुधा । सावित्री चैव गायत्री लक्ष्मीः सा दक्षिणा द्युतिः

ಸಿದ್ಧಿ, ಮಾಯಾ, ಕ್ಷಮಾ, ದುರ್ಗಾದೇವಿ, ಸ್ವಾಹಾ, ಸ್ವಧಾ, ಸುಧಾ; ಹಾಗೆಯೇ ಸಾವಿತ್ರಿ, ಗಾಯತ್ರಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಿ, ದಕ್ಷಿಣಾ, ದ್ಯುತಿ ಕೂಡ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು।

Verse 32

स्पृहामतिर्धृतिर्बुद्धिर्मंथिरृद्धिः सरस्वती । राका कुहूः सिनीवाली देवी भानुमती तथा

ಸ್ಪೃಹಾ, ಮತಿ, ಧೃತಿ, ಬುದ್ಧಿ, ಮಂಥಿ, ಋದ್ಧಿ, ಸರಸ್ವತಿ; ಹಾಗೆಯೇ ರಾಕಾ, ಕುಹೂ, ಸಿನೀವಾಲಿ ಮತ್ತು ದೇವಿ ಭಾನುಮತಿ ಕೂಡ ಬಂದರು।

Verse 33

धरणी धारणी वेला राज्ञी चापि च रोहिणी । इत्येताश्चान्यदेवानां मातरः पत्नयस्तथा

ಧರಣೀ, ಧಾರಣೀ, ವೇಲಾ, ರಾಜ್ಞೀ, ರೋಹಿಣೀ—ಇವರೂ ಹಾಗೂ ಇತರ ದೇವರ ಮಾತೃರೂಪಿಣಿಯರೂ ಪತ್ನೀರೂಪಿಣಿಯರೂ ಅಲ್ಲಿ ಸಮಾಗಮಿಸಿದರು।

Verse 34

उद्वाहं देवदेवस्य जग्मुः सर्वा मुदान्विताः । उरगा गरुडा यक्षा गंधर्वाः किंनरा नराः

ದೇವದೇವನ ವಿವಾಹಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹರ್ಷದಿಂದ ಹೊರಟರು—ಉರಗರು, ಗರುಡರು, ಯಕ್ಷರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಕಿನ್ನರರು, ಮಾನವರೂ ಸಹ।

Verse 35

सागरा गिरयो मेघा मासाः संवत्सरास्तथा । वेदा मंत्रास्तथा यज्ञाः श्रौता धर्माश्च सर्वशः

ಸಾಗರಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು, ಮೇಘಗಳು, ಮಾಸಗಳು, ಸಂವತ್ಸರಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ ವೇದಗಳು, ಮಂತ್ರಗಳು, ಯಜ್ಞಗಳು ಮತ್ತು ಸರ್ವ ವಿಧದ ಶ್ರೌತಧರ್ಮವಿಧಾನಗಳೂ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದವು।

Verse 36

हुंकाराः प्रणवाश्चैव इतिहासाः सहस्रशः । कोटिशश्च तथा देवा महेंद्राद्याः सवाहनाः

ಅಸಂಖ್ಯ ಹೂಂಕಾರಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಣವ ‘ಓಂ’ ನಾದವೂ ಎದ್ದಿತು; ಸಾವಿರಾರು ಇತಿಹಾಸಪಠಣಗಳು ನಡೆದವು। ಹಾಗೆಯೇ ಮಹೇಂದ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಮೊದಲಾದ ದೇವರುಗಳು ಕೋಟ್ಯಂತರವಾಗಿ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ವಾಹನಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದರು।

Verse 37

अनुजग्मुर्महादेवं कोटिशोऽर्बुदशश्च हि । गणाश्च पृष्ठतो जग्मुः शंखवर्णाश्च कोटिशः

ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಕೋಟಿಗಳಲ್ಲಿ—ಅರ್ಬುದಗಳಷ್ಟು—ಜನರು ಸಾಗಿದರು। ಅವರ ಹಿಂದೆ ಶಂಖವರ್ಣದಂತೆ ಶುಭ್ರವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಗಣಗಳೂ ಕೋಟ್ಯಂತರವಾಗಿ ನಡೆದರು।

Verse 38

दशभिः केकराख्याश्च विद्युतोऽष्टाभिरेव च । चतुःषष्ट्या विशाखाश्च नवभिः पारियात्रिकाः

ಕೇಕರ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಗಣಗಳು ಹತ್ತು-ಹತ್ತು ದಳಗಳಾಗಿ ಬಂದರು; ವಿದ್ಯುತ್ (ಮಿಂಚು) ಗಣಗಳು ಎಂಟು-ಎಂಟಾಗಿ; ವಿಶಾಖ ಗಣಗಳು ಅರವತ್ತನಾಲ್ಕಾಗಿ; ಪಾರಿಯಾತ್ರಿಕ ಗಣಗಳು ಒಂಬತ್ತು-ಒಂಬತ್ತು ದಳಗಳಾಗಿ ಆಗಮಿಸಿದರು।

Verse 39

षड्भिः सर्वांतकः श्रीमांस्तथैव विकृताननः । ज्वालाकेशो द्वादशभिः कोटिभिः संवृतो ययौ

ಶ್ರೀಮಾನ್ ಸರ್ವಾಂತಕನು ಆರು ದಳಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ವಿಕೃತಾನನನೂ. ಜ್ವಾಲಾಕೇಶನು ಹನ್ನೆರಡು ಕೋಟಿ ಅನುಚರರಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ ಹೊರಟನು।

Verse 40

सप्तभिः समदः श्रीमान्दुंदुभोष्ठाभिरेव च । पंचभिश्च कपालीशः षड्भिः संह्रादकः शुभः

ಶ್ರೀಮಾನ್ ಸಮದನು ಏಳು ದಳಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು; ದುಂದುಭೋಷ್ಠನೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಕಪಾಲೀಶನು ಐದು ದಳಗಳೊಂದಿಗೆ, ಶುಭ ಸಂಹ್ರಾದಕನು ಆರು ದಳಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಗಮಿಸಿದನು।

Verse 41

कोटिकोटिभिरेवैकः कुंडकः कुंभकस्तथा । विष्टंभोऽष्टाभिरेवेह गणपः सर्वसत्तमः

ಕುಂಡಕನು ಒಬ್ಬನೇ ಕೋಟಿ-ಕೋಟಿ ಅನುಚರರೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಕುಂಭಕನೂ. ಇಲ್ಲಿ ಸರ್ವಸತ್ತಮ ಗಣಪನಾದ ವಿಷ್ಠಂಭನು ಎಂಟು ದಳಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಗಮಿಸಿದನು।

Verse 42

पिप्पलश्च सहस्रेण सन्नादश्च तथा बली । आवेशनस्तथाष्टाभिः सप्तभिश्चंद्रतापनः

ಪಿಪ್ಪಲನು ಸಾವಿರ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು; ಬಲಿಷ್ಠ ಸನ್ನಾದನೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಆವೇಶನನು ಎಂಟು ದಳಗಳೊಂದಿಗೆ, ಚಂದ್ರತಾಪನನು ಏಳು ದಳಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಗಮಿಸಿದನು।

Verse 43

महाकेशः सहस्रेण नंदिर्द्वादशभिस्तथा । नगः कालः करालश्च महाकालः शतेन च

ಮಹಾಕೇಶನು ಸಾವಿರ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು; ನಂದಿಯೂ ಹನ್ನೆರಡು ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು. ನಾಗ, ಕಾಲ, ಕರಾಳರೂ ಆಗಮಿಸಿದರು; ಮಹಾಕಾಲನು ನೂರು ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು.

Verse 44

अग्निकः शतकोट्या वै कोट्याग्निमुख एव च । आदित्यमूर्धा कोट्या च कोट्या चैव धनावहः

ಅಗ್ನಿಕನು ಶತಕೋಟಿ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು; ಅಗ್ನಿಮುಖನೂ ಒಂದು ಕೋಟಿ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು. ಆದಿತ್ಯಮೂರ್ಧಾ ಒಂದು ಕೋಟಿಯೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು; ಧನಾವಹನೂ ಒಂದು ಕೋಟಿಯೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು.

Verse 45

सन्नागश्च शतेनैव कुमुदः कोटिभिस्त्रिभिः । अमोघः कोकिलश्चैव कोटिकोट्या सुमंत्रकः

ಸನ್ನಾಗನು ನೂರು ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು; ಕುಮುದನು ಮೂರು ಕೋಟಿ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು. ಅಮೋಘ ಮತ್ತು ಕೋಕಿಲರೂ ಬಂದರು; ಸುಮಂತ್ರಕನು ಕೋಟಿ-ಕೋಟಿ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು.

Verse 46

काकपादस्तता षष्ट्या षष्ट्या संतानको गणः । महाबलश्च नवभिर्मधुपिंगश्च पिंगलः

ಕಾಕಪಾದ, ತತಾ ಮತ್ತು ಸಂತಾನಕ—ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಅರವತ್ತು ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದರು. ಮಹಾಬಲನು ಒಂಬತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು; ಮಧುಪಿಂಗನು ಪಿಂಗಲನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಬಂದನು.

Verse 47

नीलो नवत्या सप्तत्या चतुर्वक्त्रश्च पूर्वपात् । वीरभद्रश्चश्चतुःषष्ट्या करणो बालकस्तथा

ನೀಲನು ತೊಂಬತ್ತು ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು; ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಎಪ್ಪತ್ತು ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು. ಚತುರ್ವಕ್ತ್ರನು ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಆಗಮಿಸಿದನು. ವೀರಭದ್ರನು ಅರವತ್ತ್ನಾಲ್ಕಿನೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು; ಕರಣ ಮತ್ತು ಬಾಲಕನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಬಂದರು.

Verse 48

पंचाक्षः शतमन्युश्च मेघमन्युश्च विंशतिः । काष्ठकोटिश्चतुःषष्ट्या सुकोशो वृषभस्तथा

ಪಂಚಾಕ್ಷ, ಶತಮನ್ಯು ಮತ್ತು ಮೇಘಮನ್ಯು (ಇಪ್ಪತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ) ಅಲ್ಲಿ ಬಂದರು. ಕಾಷ್ಠಕೋಟಿ ಅರವತ್ತನಾಲ್ಕಿನೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಸುಕೋಶ ಮತ್ತು ವೃಷಭವೂ ಬಂದರು.

Verse 49

विश्वरूपस्तालकेतुः पंचाशच्च सिताननः । ईशानो वृद्धदेवश्च दीप्तात्मा मृत्युहा तथा

ವಿಶ್ವರೂಪ ಮತ್ತು ತಾಲಕೇತು ಬಂದರು; ಸಿತಾನನನು ಐವತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು. ಈಶಾನ, ವೃದ್ಧದೇವ, ದೀಪ್ತಾತ್ಮ ಮತ್ತು ಮೃತ್ಯುಹಾ ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು.

Verse 50

विषादो यमहा चैव गणो भृंगरिटिस्तथा । अशनी हासकश्चैव चतुःषष्ट्या सहस्रपात्

ವಿಷಾದ, ಯಮಹಾ ಮತ್ತು ಭೃಂಗರಿಟಿ ಎಂಬ ಗಣನೂ ಬಂದರು. ಅಶನೀ ಮತ್ತು ಹಾಸಕ ಬಂದರು; ಸಹಸ್ರಪಾತನು ಅರವತ್ತನಾಲ್ಕಿನೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು.

Verse 51

एते चान्ये च गणपा असंख्याता महाबलाः । सर्वे सहस्रहस्ताश्च जटामुकुटधारीणः

ಇವರೂ ಮತ್ತಿತರ ಅನೇಕ ಗಣಪತಿಗಳು—ಅಸಂಖ್ಯಾತರು, ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಗಳು—ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಸಹಸ್ರಹಸ್ತರು ಮತ್ತು ಜಟಾಮಕುಟಧಾರಿಗಳು.

Verse 52

चंद्रलेखावतंसाश्च नीलकंठास्त्रिलोचनाः । हारकुंडलकेयूरमुकुटाद्यैरलंकृताः

ಅವರು ಚಂದ್ರಲೇಖೆಯನ್ನು ಅವತಂಸವಾಗಿ ಧರಿಸಿ, ನೀಲಕಂಠರು, ತ್ರಿಲೋಚನರು. ಹಾರ, ಕುಂಡಲ, ಕೇಯೂರ, ಮುಕುಟಾದಿ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 53

अणिमादिगुणैर्युक्ताः शक्ताः शापप्रसादयोः । सूर्यकोटिप्रतीकाशास्तत्राजग्मुर्गणेश्वराः

ಅಣಿಮಾದಿ ಸಿದ್ಧಿಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿದ್ದು, ಶಾಪವೂ ಪ್ರಸಾದವೂ ನೀಡಲು ಸಮರ್ಥರಾದ, ಕೋಟಿ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಗಣೇಶ್ವರರು ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದರು।

Verse 54

पातालांबरभूमिस्थाः सर्वलोकनिवासिनः । तुंबुरुर्नारदो हाहा हूहूश्चैव तु सामगाः

ಪಾತಾಳ, ಆಕಾಶ, ಭೂಮಿ—ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಿಂದ—ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ನಿವಾಸಿಗಳು ಬಂದರು; ಸಾಮಗಾನಿಗಳಾದ ತುಂಬುರು, ನಾರದ, ಹಾಹಾ, ಹೂಹೂ ಕೂಡ ಆಗಮಿಸಿದರು।

Verse 55

तंत्रीमादाय वाद्यांश्चाऽवादयञ्छंकरोत्सवे । ऋषयः कृत्स्नशश्चैव वेदगीतांस्तपोधनाः

ತಂತ್ರಿ ಮೊದಲಾದ ವಾದ್ಯಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವರು ಶಂಕರೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಮಧುರವಾಗಿ ವಾದಿಸಿದರು; ತಪೋಧನ ಋಷಿಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವೇದಗೀತಗಳನ್ನು ಜಪಿಸಿ ಗಾಯನ ಮಾಡಿದರು।

Verse 56

पुण्यान्वैवाहिकान्मंत्राञ्जेषुः संहृष्टमानसाः । एवं प्रतस्थेगिरिशो वीज्यमानश्च गंगया

ಹರ್ಷಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವರು ವಿವಾಹದ ಪುಣ್ಯಮಂಗಳ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಜಪಿಸಿದರು. ಹೀಗೆ ಗಿರೀಶ (ಶಿವ) ಹೊರಟನು; ಗಂಗಾದೇವಿ ಚಾಮರವನ್ನು ಬೀಸಿ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 57

तथा यमुनया चापांपतिना धृतच्छत्रया । स्त्रीभिर्नानाविधालापैलाजाभिश्चानुमोदितः

ಹಾಗೆಯೇ ಯಮುನಾ ಮತ್ತು ಜಲಾಧಿಪತಿ ವರುಣನು ರಾಜಛತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿದರು. ನಾನಾವಿಧ ಮಂಗಳವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳುವ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಹಾಗೂ ಲಾಜಾ (ಹೊರಿದ ಧಾನ್ಯ) ಅರ್ಪಣಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಿದರು।

Verse 58

महोत्सवेन देवेशो गिरिस्थानं विवेश सः । प्रभासत्स्वर्णकलशं तोरणानां शतैर्युतम्

ಮಹೋತ್ಸವದ ನಡುವೆ ದೇವೇಶ್ವರನು ಆ ಗಿರಿಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಸ್ವರ್ಣಕಲಶಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸುವ ನೂರಾರು ತೋರಣಗಳಿಂದ ಅದು ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 59

वैडूर्यबद्धभूमिस्थं रत्नजैश्च गृहैर्युतम् । तत्प्रविश्य स्तूयमानो द्वारमभ्याससाद ह

ಅಲ್ಲಿನ ಆವರಣವು ವೈಡೂರ್ಯಮಣಿಗಳಿಂದ ಬದ್ಧವಾಗಿದ್ದು, ರತ್ನನಿರ್ಮಿತ ಗೃಹಗಳಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾ, ಅವನು ದ್ವಾರವನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದನು.

Verse 60

ततो हिमाचलस्तत्र दृश्यते व्याकुलाकुलः । आदिशदात्मभृत्यानां महादेव उपस्थिते

ಆಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಹಿಮಾಚಲನು ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ ಅಶಾಂತನಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ಮಹಾದೇವನು ಉಪಸ್ಥಿತರಿರುವಾಗ, ಅವನು ತನ್ನ ಸೇವಕರಿಗೆ ಆದೇಶಗಳನ್ನು ನೀಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 61

ततो ब्रह्माणमचलो गुरुत्वे प्रार्थयत्तदा । कृत्यानां सर्वभारेषु वासुदेवं च बुद्धिमान्

ಆಗ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾದ ಅಚಲನು ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಗುರುತ್ವದಲ್ಲಿ—ಅಧ್ಯಕ್ಷನಾಗಿ—ಇರಲು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲ ಕೃತ್ಯಗಳ ಭಾರವನ್ನು ವಹಿಸಲು ವಾಸುದೇವನನ್ನೂ ವಿನಂತಿಸಿದನು.

Verse 62

प्रत्याह च विवाहऽस्मिन्कुमारीभ्रातरं विना । भविष्यति कथं विष्णो लाजहोमादिकर्मसु

ಅವನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು—“ಹೇ ವಿಷ್ಣೋ! ಈ ವಿವಾಹದಲ್ಲಿ ಕನ್ಯೆಯ ಭ್ರಾತನಿಲ್ಲದೆ ಲಾಜಾಹೋಮಾದಿ ಕರ್ಮಗಳು ಹೇಗೆ ನೆರವೇರುತ್ತವೆ?”

Verse 63

सुतो हि मम मैनाकः स प्रविष्टोऽर्णवे स्थितः । इति चिंताविषण्णं तं विष्णुराहमहामतिः

“ನನ್ನ ಪುತ್ರ ಮೈನಾಕನು ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅಲ್ಲೀಯೇ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.” ಎಂದು ಚಿಂತೆಯಿಂದ ವಿಷಣ್ಣನಾದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಮಹಾಮತಿ ವಿಷ್ಣುವು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 64

अत्र चिंता न कर्तव्या गिरिराज कथंचन । अहं भ्राता जगन्मातुरेतदे वं च नान्यथा

“ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಚಿಂತೆಯೂ ಮಾಡಬೇಡ, ಗಿರಿರಾಜ. ನಾನೇ ಜಗನ್ಮಾತೆಯ ಸಹೋದರನು—ಇದೇ ಸತ್ಯ, ಬೇರೆಲ್ಲ.”

Verse 65

ततः प्रमुदितः शैलः पार्वतीं च स्वलंकृताम् । सखीभिः कोटिसंख्याभिर्वृतां प्रवेशयत्सदः

ನಂತರ ಹರ್ಷಭರಿತ ಗಿರಿರಾಜನು, ಸ್ವಶೋಭೆಯಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾದ ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು, ಕೋಟಿ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಸಖಿಯರಿಂದ ವೃತಳಾಗಿ, ಸಭಾಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಪಡಿಸಿದನು।

Verse 66

ततो नीलमयस्तंभं ज्वलत्कांचनकुट्टिमम् । मुक्ताजालपरिष्कारं ज्वलितौ षधिदीपितम्

ನಂತರ ಅವನು ನೀಲಮಯ ಸ್ತಂಭಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಜ್ವಲಿಸುವ ಕಂಚನ ಕಟ್ಟುಟಿಮದ ನೆಲವಿರುವ, ಮುತ್ತಿನ ಜಾಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮತ್ತು ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಔಷಧಿಗಳಿಂದ ದೀಪ್ತಗೊಂಡ ವಿವಾಹಮಂಡಪವನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 67

रत्नासनसहस्राढ्यं शतयोजनविस्तृतम् । विवाहमंडपं शर्वो विवेशानुचरावृतः

ಸಾವಿರಾರು ರತ್ನಾಸನಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿದ್ದು ಶತಯೋಜನ ವಿಸ್ತಾರ ಹೊಂದಿದ ಆ ವಿವಾಹಮಂಡಪಕ್ಕೆ, ಅನುಚರರಿಂದ ವೃತನಾದ ಶರ್ವ (ಶಿವ) ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 68

ततः शैलः सपत्नीकः पादौ प्रक्षाल्य हर्षितः । भवस्य तेन तोयेन सिषिचे स्वं जगत्तथा

ನಂತರ ಶೈಲನು (ಹಿಮಾಲಯನು) ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಹರ್ಷದಿಂದ ಭವ (ಶಿವ)ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಪ್ರಕ್ಷಾಳಿಸಿ, ಅದೇ ಪಾದೋದಕದಿಂದ ತನ್ನ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನೂ ಸಿಂಚಿಸಿ ಪಾವನಗೊಳಿಸಿದನು।

Verse 69

पाद्यमाचमनं दत्त्वा मधुपर्कं च गां तथा । प्रदानस्य प्रयोगं च संचिंतयंति ब्राह्मणाः

ಪಾದ್ಯ, ಆಚಮನೀಯ ಜಲ, ಮಧುಪರ್ಕ ಹಾಗೂ ಗೋವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ದಾನಕರ್ಮದ ಯಥಾವಿಧಿ ಪ್ರಯೋಗವನ್ನು ಚಿಂತನೆ ಮಾಡತೊಡಗಿದರು।

Verse 70

दौहित्रीं कव्यवाहानां दद्मि पुत्रीं स्वकामहम् । इत्युक्त्वा तस्थिवाञ्छैलो न जानाति हरस्य सः

“ಕವ್ಯವಾಹನರ (ಅಗ್ನಿದೇವರ) ದೌಹಿತ್ರಿಯಾದ ನನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ನಾನು ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ನೀಡುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಶೈಲನು ನಿಂತನು; ಆದರೆ ಹರ (ಶಿವ)ನ ನಿಜತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅವನು ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ।

Verse 71

ततः सर्वानपृच्छत्स कुलं कोऽपि न वेद तत् । ततो विष्णुरिदं प्राह पृछ्यंतेऽन्ये किमर्थतः

ನಂತರ ಅವನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ (ವರನ) ಕುಲವೇನು ಎಂದು ಕೇಳಿದನು; ಆದರೆ ಯಾರಿಗೂ ಅದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ। ಆಗ ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು: “ಇತರರನ್ನು ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?”

Verse 72

अज्ञातकुलतां तस्य पृछ्यतामयमेव च । अहिरेव अहेः पादान्वेत्ति नान्यो हिमाचल

ಅವನ ಅಜ್ಞಾತ ಕುಲದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಈತನನ್ನೇ ಕೇಳಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಹಾವಿನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಯನ್ನು ಹಾವು ಮಾತ್ರವೇ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ, ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಅಲ್ಲ—ಓ ಹಿಮಾಚಲ।

Verse 73

स्वगोत्रं यदि न ब्रूते न देया भगिनी मम । ततो हासस्तदा जज्ञे सर्वेषां सुमहास्वनः

ಅವನು ತನ್ನ ಗೋತ್ರವನ್ನು ಹೇಳದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಸಹೋದರಿಯನ್ನು ಕೊಡಬಾರದು. ಆಗ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಮಹಾಧ್ವನಿಯೊಂದಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ನಗು ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 74

निवृत्तश्च क्षणाद्भूयः किं वक्ष्यति हरस्त्विति । ततो विमृश्य बहुधा किंचिद्भीताननो यता

ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಗು ನಿಂತಿತು; ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲರೂ ‘ಹರನು ಏನು ಹೇಳುವನು?’ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದರು. ನಂತರ ಬಹು ವಿಧವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಭೀತಮುಖನಾಗಿ (ಒಬ್ಬನು) ಹತ್ತಿರ ಹೋದನು.

Verse 75

लज्जाजडः स्मितं चक्रे ततः पार्थ स वै हरः । ततो विशिष्टा ब्रुवति शीघ्रं कालोऽतिवर्तते

ಆಗ, ಹೇ ಪಾರ್ಥ, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಸ್ಥಬ್ಧನಾದ ಹರ (ಶಿವ) ಕೇವಲ ಸ್ಮಿತಮಾತ್ರ ಮಾಡಿದನು. ನಂತರ ಒಬ್ಬ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸ್ತ್ರೀ—‘ಶೀಘ್ರ, ಕಾಲವು ಕಳೆಯುತ್ತಿದೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು.

Verse 76

हरिः प्राह महेशानं बिभ्यदावेद्मयहं तव । मातामहं च पितरं प्रयोगं श्रृणु भूधर

ಹರಿಯು ಮಹೇಶಾನನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—‘ಭಕ್ತಿಭಯದಿಂದ ಇದನ್ನು ನಿನಗೆ ನಿವೇದಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ಭೂಧರ, ವಿಧಿಯನ್ನು ಕೇಳು; ಈ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಾತಾಮಹನಾಗಿಯೂ ಪಿತನಾಗಿಯೂ ನಡೆಯುವೆನು.’

Verse 77

आत्मपुत्राय ते शंभो आत्मदौहित्रकाय ते । इत्युक्ते विष्णुना सर्वे साधुसाध्विति ते जगुः

ವಿಷ್ಣುವು ‘ಹೇ ಶಂಭೋ, ಇದು ನಿನ್ನ ಸ್ವಪುತ್ರನಿಗೇ, ನಿನ್ನ ಸ್ವದೌಹಿತ್ರನಿಗೇ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ‘ಸಾಧು! ಸಾಧು!’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು.

Verse 78

देवोऽप्युदाहरेद्वुद्धिं सर्वेभ्योऽप्यधिकां वराम् । ततः शैलस्तथा चोक्त्वा दत्त्वा देवीं च सोदकम्

ದೇವನು (ವಿಷ್ಣು) ಸಹ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ವರಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು. ನಂತರ ಹಿಮವಾನ್ ಶೈಲನು ಹಾಗೆಯೇ ಹೇಳಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಸೋದಕವಾಗಿ (ವಿಧಿಜಲসহಿತ) ದಾನಮಾಡಿದನು.

Verse 79

आत्मानं चापि देवाय प्रददौ सोदकं नगः । ततः सर्वे तुष्टुवुस्तं विवाहं विस्मयान्विताः

ಆ ಪರ್ವತನು ಸೋದಕದೊಂದಿಗೆ ತನ್ನನ್ನೂ ದೇವನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿದನು. ನಂತರ ಎಲ್ಲರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿ ಆ ವಿವಾಹವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 80

दाता महीभृतां नाथो होता देवश्चतुर्मुखः । वरः पशुपतिः साक्षात्कन्या विश्वरणिस्तथा

ದಾತನು ಪರ್ವತಗಳ ನಾಥ ಹಿಮವಾನ್; ಹೋತನು ಚತುರ್ಮುಖ ದೇವ ಬ್ರಹ್ಮ. ವರನು ಸాక్షಾತ್ ಪಶುಪತಿ, ಕನ್ಯೆ ವಿಶ್ವರಾಣಿ (ಪಾರ್ವತಿ) ಯೇ.

Verse 81

ततः स्तुवत्सु मुनिषु पुष्पवर्षे महत्यपि । नदत्सु देवतूर्येषु करं जग्राह त्र्यम्बकः

ಆ ವೇಳೆ ಮುನಿಗಳು ಸ್ತುತಿಗಾನ ಮಾಡುತ್ತಿರಲು, ಮಹಾ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಸುರಿಯಲು, ದೇವತೂರ್ಯಗಳು ನಾದಿಸುತ್ತಿರಲು—ತ್ರ್ಯಂಬಕನು ಅವಳ ಕೈಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದನು.

Verse 82

देवो देवीं समालोक्य सलज्जां हिमशैलजाम् । न तृप्यति न चाह्लादत्सा च देवां वृषध्वजम्

ಪ್ರಭುವು ಲಜ್ಜೆಯುತ ಹಿಮಶೈಲಜ ದೇವಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ತೃಪ್ತನಾಗಲಿಲ್ಲ, ಆನಂದದಿಂದ ವಿರಮಿಸಲಿಲ್ಲ; ಅವಳೂ ವೃಷಧ್ವಜನಾದ ದೇವನನ್ನು ನೋಡಿ ಹರ್ಷಿತಳಾದಳು.

Verse 83

तत्र ब्रह्मादिमुनयो देवीमद्भुतरूपिणीम् । पश्यंतः शरणं जग्मुर्मनसा परमेश्वरम्

ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಮುನಿಗಳು ದೇವಿಯ ಅದ್ಭುತರೂಪವನ್ನು ಕಂಡು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಶರಣು ಪಡೆದರು।

Verse 84

मा मुह्याम पार्वतीं च यथा नारदपर्वतौ । ततस्तथैव तच्चक्रे सर्वेषामीप्सितं वचः

“ನಾರದ ಮತ್ತು ಪರ್ವತರು ಪಾರ್ವತೀ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಮೋಹಿತರಾದರೋ, ಹಾಗೆ ನಾವು ಮೋಹಿತರಾಗಬಾರದು.” ನಂತರ ಅವನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇಷ್ಟವಾದ ವಚನವನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 85

ततो देवैश्च मुनिभिः संस्तुतः परमेश्वरः । प्रविवेश शुभां वेदीं मूर्तिमज्ज्वलनाश्रिताम्

ನಂತರ ದೇವರುಗಳೂ ಮುನಿಗಳೂ ಸ್ತುತಿಸಿದ ಪರಮೇಶ್ವರನು, ಮೂರ್ತಿಮಂತ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯಗೊಂಡು, ಆ ಶುಭ ವೇದಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 86

वेधाः श्रुतीरितैर्मं त्रैर्मूर्तिमद्भिरुपस्थितैः । मूर्तमग्निं जुहाव त्रिः परिक्रम्य च तं हरः

ಆಗ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಉಚ್ಚರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮೂರ್ತಿಮಂತ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಉಪಸ್ಥಿತನಾದ ವೇಧಾಃ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಬಾರಿ ಆಹುತಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು; ಹರ (ಶಿವ) ಕೂಡ ಆ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಮೂರು ಬಾರಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿದನು।

Verse 87

लाजाहोम उमाभ्राता प्राह तं सस्मितं हरिः । बहवो मिलिताः संति लोकाः संमर्द ईश्वर

ಲಾಜಾ-ಹೋಮದ ವೇಳೆ ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ನಗುತ್ತಾ ಉಮೆಯ ಭ್ರಾತ (ಶಿವ)ನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ಓ ಈಶ್ವರ, ಅನೇಕ ಲೋಕಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿವೆ; ತುಂಬಾ ಗಿರಕಿ ಇದೆ.”

Verse 88

सावधानेन रक्ष्याणि भूषणानि त्वया हर । ततो हरश्च तं प्राह स्वजने माऽतिगोपय

ಹೇ ಹರಾ! ಈ ಭೂಷಣಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಕಾಪಾಡಬೇಕು. ಆಗ ಹರನು ಅವನಿಗೆ—ಸ್ವಜನರಿಂದ ಇದನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಗುಪ್ತವಾಗಿಡಬೇಡ—ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

Verse 89

किंचित्प्रार्थय दास्यामि प्राह विष्णुस्ततो वरम् । त्वयि भक्तिर्दृढा मेऽस्तु स च तद्दुर्लभं ददौ

ಆಗ ವಿಷ್ಣುವು ಹೇಳಿದರು—ಏನಾದರೂ ಬೇಡು, ನಾನು ವರ ನೀಡುವೆನು. ಅವನು—ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭಕ್ತಿ ದೃಢವಾಗಿರಲಿ—ಎಂದು ಬೇಡಿದನು. ವಿಷ್ಣುವು ಆ ದುರ್ಲಭ ವರವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದನು.

Verse 90

ददतुः सृष्टिसंरक्षां ब्रह्मणे दक्षिणामुभौ । अग्नये यज्ञभागांश्च प्रीतौ हरजनार्दनौ

ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹರ ಮತ್ತು ಜನಾರ್ದನ—ಇಬ್ಬರೂ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ದಕ್ಷಿಣೆಯಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಹೊಣೆ ನೀಡಿದರು; ಅಗ್ನಿಗೆ ಯಜ್ಞದ ಯಥೋಚಿತ ಭಾಗಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು.

Verse 91

भृग्वादीनां ततो दत्त्वा श्रुतिरक्षणदक्षिणाम् । ततो गीतैश्च नृत्यैश्च भोजनैश्च यथेप्सितैः

ನಂತರ ಭೃಗು ಮೊದಲಾದ ಋಷಿಗಳಿಗೆ ಶ್ರುತಿ-ರಕ್ಷಣೆಯ ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ನೀಡಿ, ಆಮೇಲೆ ಗೀತೆಗಳು, ನೃತ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಇಷ್ಟವಾದ ಭೋಜನಗಳನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿದರು.

Verse 92

महोत्सवैरनेकैश्च विस्मयं समपद्यत । विसृज्य लोकं तं सर्वं किमिच्छादानकैर्भवः

ಅನೇಕ ಮಹೋತ್ಸವಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡರು. ನಂತರ ಆ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಸಮೂಹವನ್ನು ವಿದಾಯಗೊಳಿಸಿ, ಭವ (ಶಿವ) ಬೇಡಿದಂತೆ ದಾನಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನೀಡಿದನು.

Verse 93

सरस्वत्या च पितरौ देव्याश्चाऽश्वास्य दुःखितौ । आमंत्र्य हिमशैलेंद्रं ब्रह्मणं च सकेशवम्

ಸರಸ್ವತೀ ದೇವಿಯ ದುಃಖಿತ ತಂದೆತಾಯಿಗಳಿಗೆ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡಿದಳು; ನಂತರ ಹಿಮಶೈಲೇಂದ್ರನಿಗೂ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ಕೇಶವನೊಡನೆ (ವಿಷ್ಣು) ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ಅವರು ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾದರು।

Verse 94

जगाम मंदरगिरिं गिरिणा यानुगोर्चितः

ಪರ್ವತನು (ಹಿಮಾಲಯ) ಅನುಸರಿಸಿ ಗೌರವಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವರು ಮಂದರಗಿರಿಗೆ ತೆರಳಿದರು।

Verse 95

ततो गते भगवति नीललोहिते सहोमया गिरिममलं हि भूधरः । सबांधवो रुदिति हि कस्य नो मनो विसंष्ठंलं जगति हि कन्यकापितुः

ಭಗವಾನ್ ನೀಲಲೋಹಿತ (ಶಿವ) ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ ತೆರಳಿದ ನಂತರ, ಪರ್ವತರಾಜ ಹಿಮಾಲಯನು ತನ್ನ ನಿರ್ಮಲ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಬಂಧುಬಳಗದೊಡನೆ ಅಳಲುತೊಡಗಿದನು। ಕನ್ಯೆಯ ತಂದೆಯ ದುಃಖದಿಂದ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರ ಮನಸ್ಸು ಕದಲದೆ ಇರುವುದು?

Verse 96

इमं विवाहं गिरिराजपुत्र्याः श्रृणोति चाध्येति च यो नरः शुचिः । विशेषतश्चापि विवाहमंगले स मंगलं वृद्धिमवाप्नुते चिरम्

ಗಿರಿರಾಜಪುತ್ರಿ (ಪಾರ್ವತಿ)ಯ ಈ ವಿವಾಹವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಶುದ್ಧಮನಸ್ಸಿನವನು ಕೇಳಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದರೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವಿವಾಹಮಂಗಳದಿನದಲ್ಲಿ—ಅವನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಮಂಗಳ, ಸಮೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।