महापातकवर्णनम् (Mahāpātaka-varṇanam) — “Description of Great Sins and Their Consequences”

Verse 1

व्यास उवाच । ये पापनिरता जीवा महानरकहेतवः । भगवंस्तान्समाचक्ष्व ब्रह्मपुत्र नमोऽस्तु ते

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಭಗವನ್! ಪಾಪದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ ಮಹಾನರಕಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರಿಸಿರಿ. ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರ! ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 2

सनत्कुमार उवाच । ये पापनिरता जीवा महानरकहेतवः । ते समासेन कथ्यंते सावधानतया शृणु

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು— ಪಾಪದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ ಮಹಾನರಕಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ನಾನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಕೇಳು.

Verse 3

परस्त्रीद्रव्यसंकल्पश्चेतसाऽनिष्टचिंतनम् । अकार्याभिनिवेशश्च चतुर्द्धा कर्म मानसम्

ಪರಸ್ತ್ರೀಯನ್ನೂ ಪರಧನವನ್ನೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಯಸುವುದು, ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ಅನಿಷ್ಟವನ್ನು ಚಿಂತಿಸುವುದು, ಮಾಡಬಾರದ್ದರಲ್ಲಿ ಹಠವಾಗಿ ತೊಡಗುವುದು— ಇವು ನಾಲ್ಕು ಮಾನಸಿಕ ಕರ್ಮಗಳು ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

Verse 4

अविबद्धप्रलापत्वमसत्यं चाप्रियं च यत् । परोक्षतश्च पैशुन्यं चतुर्द्धा कर्म वाचिकम्

ಅಸಂಬದ್ಧ ಹಾಗೂ ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಲಾಪ, ಅಸತ್ಯ ಹೇಳುವುದು, ಅಪ್ರಿಯ/ಕಠೋರ ವಚನಗಳು, ಮತ್ತು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಚಾಡಿ ಹೇಳುವುದು— ವಾಚಿಕ ಕರ್ಮ ನಾಲ್ಕು ವಿಧವಾಗಿದೆ.

Verse 5

इति श्रीशिवमहापुराणे पंचम्यामुमासंहितायां महापातकवर्णनं नाम पंचमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ಪಂಚಮ ಭಾಗವಾದ ಉಮಾಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ ‘ಮಹಾಪಾತಕವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಐದನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.

Verse 6

इत्येतद्वा दशविधं कर्म प्रोक्तं त्रिसाधनम् । अस्य भेदान्पुनर्वक्ष्ये येषां फलमनंतकम्

ಇಂತೆ ತ್ರಿಸಾಧನಗಳಿಂದ ಸಿದ್ಧವಾಗುವ ಈ ದಶವಿಧ ಧರ್ಮಕರ್ಮವು ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಈಗ ಇದರ ಇನ್ನಷ್ಟು ಭೇದಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹೇಳುವೆನು; ಅವುಗಳ ಫಲ ಅನಂತವಾಗಿದೆ.

Verse 7

ये द्विषंति महादेवं संसारार्णवतारकम् । सुमहत्पातकं तेषां निरयार्णवगामिनाम्

ಸಂಸಾರಸಾಗರದಿಂದ ದಾಟಿಸುವ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವವರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಭಯಂಕರ ಮಹಾಪಾತಕವು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಅವರು ನರಕಸಾಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 8

ये शिवज्ञानवक्तारं निन्दंति च तपस्विनम् । गुरून्पितॄनथोन्मत्तास्ते यांति निरयार्णवम्

ಶಿವಜ್ಞಾನವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸುವ ಆಚಾರ್ಯನನ್ನು ನಿಂದಿಸುವವರು, ತಪಸ್ವಿಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವವರು, ಮತ್ತು ಉನ್ಮತ್ತರಂತೆ ಗುರುಗಳನ್ನೂ ತಂದೆಯನ್ನೂ ಅವಮಾನಿಸುವವರು—ಅವರು ನರಕಸಾಗರಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 9

शिवनिन्दा गुरोर्निन्दा शिवज्ञानस्य दूषणम् । देवद्रव्यापहरणं द्विजद्रव्यविनाशनम्

ಶಿವನಿಂದೆ, ಗುರುವಿನಿಂದೆ, ಶಿವಜ್ಞಾನವನ್ನು ದೂಷಿಸುವುದು, ದೇವದ್ರವ್ಯ (ದೇವಾಲಯದ ಪವಿತ್ರ ಸಂಪತ್ತು) ಅಪಹರಿಸುವುದು, ಮತ್ತು ದ್ವಿಜರ ದ್ರವ್ಯವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು—ಇವು ಮಹಾಪಾತಕಗಳು.

Verse 10

हरंति ये च संमूढाश्शिवज्ञानस्य पुस्तकम् । महांति पातकान्याहुरनन्तफलदानि षट्

ಶಿವಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡುವ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಮೋಹಗ್ರಸ್ತರು ಯಾರು ಕದ್ದೊಯ್ಯುವರೋ, ಅವರು ಆರು ಮಹಾಪಾತಕಗಳನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ಅವು ಅನಂತ ಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡುವವು.

Verse 11

नाभिनन्दंति ये दृष्ट्वा शिवपूजां प्रकल्पिताम् । न नमंत्यर्चितं दृष्ट्वा शिवलिंगं स्तुवंति न

ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಶಿವಪೂಜೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಪಡದವರು, ಅರ್ಚಿತ ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ನೋಡಿ ನಮಸ್ಕರಿಸದವರು, ಸ್ತುತಿಸದವರು—ಅವರು ಭಕ್ತಿಶ್ರದ್ಧೆಗಳಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 12

यथेष्टचेष्टा निश्शंकास्संतिष्ठंते रमंति च । उपचारविनिर्मुक्ताश्शिवाग्रे गुरुसन्निधौ

ಅವರು ಯಥೇಷ್ಟವಾಗಿ ನಡೆದು, ನಿಶ್ಶಂಕರಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಆನಂದಿಸುತ್ತಾರೆ—ಪೂಜೆಯ ಉಪಚಾರ-ಔಪಚಾರಿಕತೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ—ಗುರುಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಶಿವನ ಮುಂದೆಯೇ।

Verse 13

स्थानसंस्कारपूजां च ये न कुर्वंति पर्वसु । विधिवद्वा गुरूणां च कर्म्मयोगव्यवस्थिताः

ಪರ್ವದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳಸಂಸ್ಕಾರ-ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡದವರು, ಹಾಗೆಯೇ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಗುರುಗಳ ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡದವರು—ತಾವು ಕರ್ಮಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂದರೂ—ಶೈವವಿಧಿತ ಸತ್ಕರ್ಮಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 14

ये त्यजंति शिवाचारं शिवभक्तान्द्विषंति च । असंपूज्य शिवज्ञानं येऽधीयंते लिखंति च

ಶಿವಾಚಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಶಿವಭಕ್ತರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವವರು; ಹಾಗೆಯೇ ಶಿವಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪೂಜಿಸದೆ ಓದಿ ಅಥವಾ ಬರೆಯುವವರು—ಅವರು ಶಿವಧರ್ಮಕ್ಕೆ ವಿರೋಧವಾಗಿ ನಡೆಯುವರು।

Verse 15

अन्यायतः प्रयच्छंति शृण्वन्त्युच्चारयंति च । विक्रीडंति च लोभेन कुज्ञाननियमेन च

ಅವರು ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ (ಉಪದೇಶ/ದಾನ) ನೀಡುತ್ತಾರೆ, ಕೇಳುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಲೋಭದಿಂದ ಅದನ್ನು ಆಟವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಕುಜ್ಞಾನ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ಬದ್ಧರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 16

असंस्कृतप्रदेशेषु यथेष्टं स्वापयंति च । शिवज्ञानकथाऽऽक्षेपं यः कृत्वान्यत्प्रभाषते

ಅವರು ಅಸಂಸ್ಕೃತ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟದಂತೆ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತು ಶಿವಜ್ಞಾನಕಥೆಯನ್ನು ಮಧ್ಯೆ ತಡೆದು ಬೇರೆ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡುವವನು—ಬಂಧಿತ ಜೀವವನ್ನು ಪತಿ (ಶಿವ) ಕಡೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ವಿಮುಖನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 17

न ब्रवीति च यः सत्यं न प्रदानं करोति च । अशुचिर्वाऽशुचिस्थाने यः प्रवक्ति शृणोति च

ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳದವನು, ದಾನ ಮಾಡದವನು; ತಾನೇ ಅಶುಚಿಯಾಗಿದ್ದು ಅಥವಾ ಅಶುಚಿ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿ ಕೇಳುವವನು—ಶಿವಾಚಾರದಿಂದ ಪತನಗೊಂಡು ಉನ್ನತ ಸಾಧನೆಗೆ ಅಯೋಗ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 18

गुरुपूजामकृत्वैव यश्शास्त्रं श्रोतुमिच्छति । न करोति च शुश्रूषामाज्ञां च भक्तिभावतः

ಗುರುಪೂಜೆ ಮಾಡದೆ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುವವನು; ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಸೇವೆ ಮಾಡದೆ, ಗುರುಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸದೆ ಇದ್ದರೆ—ಅವನು ಶಾಸ್ತ್ರಾನುಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯನಲ್ಲ।

Verse 19

नाभिनन्दंति तद्वाक्यमुत्तरं च प्रयच्छति । गुरुकर्मण्यसाध्यं यत्तदुपेक्षां करोति च

ಅವರು ಅವನ ಮಾತನ್ನು ಮೆಚ್ಚುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೂ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ; ಗುರುಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸಲು ಕಷ್ಟವಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನೂ ಅವರು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 20

गुरुमार्त्तमशक्तं च विदेशं प्रस्थितं तथा । वैरिभिः परिभूतं वा यस्संत्यजति पापकृत्

ಗುರು ದುಃಖಿತನಾಗಿರುವಾಗ, ಅಶಕ್ತನಾಗಿರುವಾಗ, ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೊರಟಿರುವಾಗ ಅಥವಾ ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ಹಿಂಸಿಸಲ್ಪಡುವಾಗ ಅವನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವನು ಪಾಪಕೃತ್ಯ ಮಾಡುವವನು.

Verse 21

तद्भार्य्यापुत्रमित्रेषु यश्चावज्ञां करोति च । एवं सुवाचकस्यापि गुरोर्धर्मानुदर्शिनः

ಅವನ ಪತ್ನಿ, ಪುತ್ರ ಮತ್ತು ಮಿತ್ರರ ಮೇಲೆ ಅವಮಾನ ತೋರಿಸುವವನು; ಹಾಗೆಯೇ ಧರ್ಮಮಾರ್ಗವನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಸುಭಾಷಿತ ಗುರುನನ್ನೂ ಅಸಮ್ಮಾನಿಸುವವನು.

Verse 22

एतानि खलु सर्वाणि कर्माणि मुनिसत्तम । सुमहत्पातकान्याहुश्शिवनिन्दासमानि च

ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ಈ ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳೂ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅತಿಮಹಾಪಾತಕಗಳೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಶಿವನಿಂದೆಗೆ ಸಮಾನವೆಂದೂ ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 23

ब्रह्मघ्नश्च सुरापश्च स्तेयी च गुरुतल्पगः । महापातकिनस्त्वेते तत्संयोगी च पंचमः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹಂತಕ, ಸುರಾಪಾನಿ, ಕಳ್ಳ, ಗುರುಶಯ್ಯಾಭಂಗಿ—ಇವರು ಮಹಾಪಾತಕಿಗಳು ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ; ಇವರ ಸಂಗ ಮಾಡುವವನು ಐದನೆಯವನಾಗಿ ಅವರಲ್ಲಿಯೇ ಗಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 24

क्रोधाल्लोभाद्भयाद्द्वेषाद्ब्राह्मणस्य वधे तु यः । मर्मांतिकं महादोषमुक्त्वा स ब्रह्महा भवेत्

ಕ್ರೋಧ, ಲೋಭ, ಭಯ ಅಥವಾ ದ್ವೇಷದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವವನು, ಮರ್ಮಾಂತಿಕ ಮಹಾದೋಷವನ್ನು ಮಾಡಿ ‘ಬ್ರಹ್ಮಹಾ’ ಆಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 25

ब्राह्मणं यः समाहूय दत्त्वा यश्चाददाति च । निर्द्दोषं दूषयेद्यस्तु स नरो ब्रह्महा भवेत्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ವಾಗ್ದಾನಿತ ದಾನವನ್ನು ನೀಡಿ ಮತ್ತೆ ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವವನು, ಹಾಗೆಯೇ ನಿರ್ದೋಷ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ದೂಷಿಸುವವನು—ಆ ನರನು ಬ್ರಹ್ಮಹಾ ಆಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 26

यश्च विद्याभिमानेन निस्तेजयति सुद्विजम् । उदासीनं सभामध्ये ब्रह्महा स प्रकीर्तितः

ತನ್ನ ವಿದ್ಯಾಭಿಮಾನದಿಂದ ಸಭೆಯ ಮಧ್ಯೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತವಾಗಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಸುದ್ವಿಜನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿ ಅವನ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವವನು—ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮಹಾ ಎಂದು ಪ್ರಖ್ಯಾತನು.

Verse 27

मिथ्यागुणैर्य आत्मानं नयत्युत्कर्षतां बलात् । गुणानपि निरुद्वास्य स च वै ब्रह्महा भवेत्

ಸುಳ್ಳು ಗುಣಗಳ ಬಲದಿಂದ ತನ್ನನ್ನೇ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿಕೊಂಡು, ನಿಜ ಗುಣಿಗಳನ್ನೂ ಹೊರದೂಡುವವನು—ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಹಾ ಆಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 28

गवां वृषाभिभूतानां द्विजानां गुरुपूर्वकम् । यस्समाचरते विप्र तमाहुर्ब्रह्मघातकम्

ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ಎಮ್ಮೆ/ವೃಷಭದಿಂದ ಆಕ್ರಮಿತ (ಗರ್ಭಿತ) ಗಾವನ್ನು ಅಪಚಾರ ಮಾಡುವವನು, ಹಾಗೆಯೇ ದ್ವಿಜರನ್ನು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗುರುವನ್ನೇ—ಅಪಮಾನಿಸುವವನು ಬ್ರಹ್ಮಘಾತಕನೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 29

देवद्विजगवां भूमिं प्रदत्तां हरते तु यः । प्रनष्टामपि कालेन तमाहुर्ब्रह्मघातकम्

ದೇವರು, ದ್ವಿಜರು ಅಥವಾ ಗೋವುಗಳಿಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ದತ್ತವಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು—ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಷ್ಟವಾದಂತೆ ಕಂಡರೂ—ಯಾರು ಹರಣಮಾಡುವರೋ, ಅವರನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಘಾತಕರೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 30

देवद्विजस्वहरणमन्यायेनार्जितं तु यत् । ब्रह्महत्यासमं ज्ञेयं पातकं नात्र संशयः

ದೇವರು ಅಥವಾ ದ್ವಿಜರ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ) ಸ್ವತ್ತನ್ನು ಅನ್ಯಾಯದಿಂದ ಹರಣಮಾಡುವುದು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಪಾತಕವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 31

अधीत्य यो द्विजो वेदं ब्रह्मज्ञानं शिवात्मकम् । यदि त्यजति यो मूढः सुरापानस्य तत्समम्

ವೇದವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನಮಾಡಿ—ಅದರ ತಾತ್ಪರ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನ, ಅದರ ಸಾರ ಶಿವಸ್ವರೂಪ—ಎಂದು ತಿಳಿದ ದ್ವಿಜನು ಮೋಹದಿಂದ ಅದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ, ಅವನ ಪಾಪವು ಸುರಾಪಾನಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 32

यत्किंचिद्धि व्रतं गृह्य नियमं यजनं तथा । संत्यागः पञ्चयज्ञानां सुरापानस्य तत्समम्

ಯಾವುದೇ ವ್ರತ, ಯಾವುದೇ ನಿಯಮ, ಯಾವುದೇ ಯಜನ-ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದರೂ; ಪಂಚಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದು ಸುರಾಪಾನಕ್ಕೆ ಸಮಾನವೆಂದು ಮತವಾಗಿದೆ।

Verse 33

पितृमातृपरित्यागः कूटसाक्ष्यं द्विजानृतम् । आमिषं शिवभक्तानामभक्ष्यस्य च भक्षणम्

ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದು, ಸುಳ್ಳು ಸಾಕ್ಷಿ ನೀಡುವುದು, ದ್ವಿಜನ ಅಸತ್ಯ, ಶಿವಭಕ್ತರ ಮಾಂಸ/ಆಹಾರವನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವುದು, ಮತ್ತು ಅಭಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವುದು—ಇವು ಮಹಾಪಾತಕಗಳು; ಶಿವಭಕ್ತಿಯ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿ ಮಲಬಂಧನವನ್ನುಂಟುಮಾಡುವವು।

Verse 34

वने निरपराधानां प्राणिनां चापघातनम् । द्विजार्थं प्रक्षिपेत्साधुर्न धर्मार्थं नियोजयेत्

ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಿರಪರಾಧ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೇಲೆ ಹಿಂಸೆ ಅಥವಾ ವಧೆಯನ್ನು ಸಜ್ಜನನು ಮಾಡಬಾರದು. ದ್ವಿಜನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಿದರೂ ಅದನ್ನು ಧರ್ಮಸಾಧನವೆಂದು ನಿಯೋಜಿಸಬಾರದು.

Verse 35

गवां मार्गे वने ग्रामे यैश्चैवाग्निः प्रदीयते । इति पापानि घोराणि ब्रह्महत्यासमानि च

ಗೋವುಗಳ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ—ಕಾಡಲ್ಲಾಗಲಿ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಾಗಲಿ—ಯಾರು ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಹಚ್ಚಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಘೋರ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಅವು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಸಮಾನವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 36

दीनसर्वस्वहरणं नरस्त्रीगजवाजिनाम् । गोभूरजतवस्त्राणामौषधीनां रसस्य च

ದೀನರ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು—ಪುರುಷ-ಸ್ತ್ರೀ, ಆನೆ-ಕುದುರೆಗಳವರೆಗೂ; ಹಾಗೆಯೇ ಗೋವು, ಭೂಮಿ, ಬೆಳ್ಳಿ, ವಸ್ತ್ರ, ಔಷಧಿ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಸಾರವನ್ನೂ ಅಪಹರಿಸುವುದು—ಇದು ಮಹಾಪಾಪ.

Verse 37

चन्दनागरुकर्पूरकस्तूरीपट्टवाससाम् । विक्रयस्त्वविपत्तौ यः कृतो ज्ञानाद् द्विजातिभिः

ವಿಪತ್ತು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ದ್ವಿಜರು ತಿಳಿದುಕೊಂಡೇ ಚಂದನ, ಅಗುರು, ಕರ್ಪೂರ, ಕಸ್ತೂರಿ, ಪಟ್ಟ (ರೇಷ್ಮೆ) ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ವಸ್ತ್ರಗಳ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡಿದರೆ ಅದು ಅಯೋಗ್ಯ; ಅದು ಶಿವೋನ್ಮುಖ ಶುದ್ಧಿ-ಮುಕ್ತಿಗಿಂತ ಸಂಸಾರಬಂಧನವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 38

हस्तन्यासापहरणं रुक्मस्तेयसमं स्मृतम् । कन्यानां वरयोग्यानामदानं सदृशे वरे

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯಾಗಿ ನೀಡಿದ ದಾನವನ್ನು ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ಅಪಹರಿಸುವುದು ಚಿನ್ನದ ಕಳ್ಳತನಕ್ಕೆ ಸಮಾನವೆಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ವಿವಾಹಯೋಗ್ಯ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಯೋಗ್ಯ ಹಾಗೂ ಸಮಕಕ್ಷ ವರನಿಗೆ ನೀಡದೆ ತಡೆಯುವುದೂ ಸಮಾನ ದೋಷವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 39

पुत्रमित्रकलत्रेषु गमनं भगिनीषु च । कुमारीसाहसं घोरमद्यपस्त्रीनिषेवणम्

ಮಗನ ಅಥವಾ ಮಿತ್ರನ ಪತ್ನಿಯ ಬಳಿಗೆ ಗಮಿಸುವುದು, ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವಸಹೋದರಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಭೋಗ; ಕನ್ಯೆಯ ಮೇಲೆ ಮಾಡುವ ಭೀಕರ ದೌರ್ಜನ್ಯ; ಮದ್ಯಪಾನ ಮತ್ತು ಪತಿತಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗ—ಇವೆಲ್ಲ ಮಹಾಪಾತಕಗಳು; ಪಾಶಬಂಧವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ ಜೀವನು ಶಿವಾಭಿಮುಖನಾಗುವುದನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತವೆ.

Verse 40

सवर्णायाश्च गमनं गुरुभार्य्यासमं स्मृतम् । महापापानि चोक्तानि शृणु त्वमुपपातकम्

ತನ್ನದೇ ವರ್ಣದ ಸ್ತ್ರೀಯೊಂದಿಗೆ ಅಧರ್ಮಸಂಗಮ ಮಾಡುವುದೂ ಗುರುಪತ್ನೀಗಮನಕ್ಕೆ ಸಮಾನವೆಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಮಹಾಪಾಪಗಳು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟವು; ಈಗ ಉಪಪಾತಕಗಳನ್ನು ಕೇಳು।