Adhyaya 20

Verse 1

हरिरुवाच । तपसानेन पुण्येन सत्येनानेन ते द्विज । स्तोत्रेण पावनेनापि तुष्टोस्मि व्रियतां वरः

હરિએ કહ્યું—હે દ્વિજ! તારા આ પુણ્ય તપ, આ સત્ય અને આ પાવન સ્તોત્રથી હું પ્રસન્ન છું; વર માગ।

Verse 2

वरं दद्मि महाभाग यत्ते मनसि वर्तते । यंयमिच्छसि कामं त्वं तंतं ते पूरयाम्यहम्

હે મહાભાગ! હું તને વર આપું છું—જે તારા મનમાં છે. તું જે જે ઇચ્છા કરેશ, તે તે હું પૂર્ણ કરીશ.

Verse 3

सोमशर्मोवाच । प्रथमं देहि मे कृष्ण वरमेकं सुवाञ्छितम् । सुप्रसन्नेन मनसा यद्यस्ति सुदया मम

સોમશર્માએ કહ્યું—હે કૃષ્ણ! પ્રથમ મને એક અત્યંત ઇચ્છિત વર આપો; જો તમે મારા પર દયાળુ થઈ સંપૂર્ણ પ્રસન્ન મનથી હો.

Verse 4

जन्मजन्मांतरं प्राप्य तव भक्तिं करोम्यहम् । दर्शयस्व परं स्थानमचलं मोक्षदायकम्

જન્મે જન્માંતરે ભટકી હવે હું તમારી ભક્તિ કરું છું; મને તે પરમ, અચલ, મોક્ષદાયક ધામ દર્શાવો.

Verse 5

स्ववंशतारकं पुत्रं दिव्यलक्षणसंयुतम् । विष्णुभक्तिपरं नित्यं मम वंशप्रधारकम्

મને એવો પુત્ર આપો જે મારા વંશનો તારક બને, દિવ્ય લક્ષણોથી યુક્ત હોય, સદા વિષ્ણુભક્તિમાં પરાયણ રહે અને મારી કુળપરંપરા આગળ ધપાવે.

Verse 6

सर्वज्ञं सर्वदं दांतं तपस्तेजः समन्वितम् । देवब्राह्मणलोकानां पालकं पूजकं सदा

જે સર્વજ્ઞ, સર્વદાતા, દમનશીલ અને તપસ્તેજથી યુક્ત છે—તે દેવો તથા બ્રાહ્મણસમુદાયનો સદા પાલક અને પૂજક છે.

Verse 7

देवमित्रं पुण्यभावं दातारं ज्ञानपंडितम् । देहि मे ईदृशं पुत्रं दारिद्रं हर केशव

હે હર, હે કેશવ! મને એવો પુત્ર આપો—જે સજ્જનોનો મિત્ર, પુણ્યભાવવાળો, દાનશીલ અને સત્યજ્ઞાનમાં પંડિત હોય; જેથી દારિદ્ર્ય નાશ પામે.

Verse 8

भवत्वेवं न संदेहो वरमेनं वृणोम्यहम् । हरिरुवाच । एवमस्तु द्विजश्रेष्ठ भविष्यति न संशयः

“એમ જ થાઓ—એમાં શંકા નથી; હું આ વર પસંદ કરું છું.” હરીએ કહ્યું—“તથાસ્તુ, હે દ્વિજશ્રેષ્ઠ; નિશ્ચયે એવું થશે, કોઈ સંશય નથી.”

Verse 9

मत्प्रसादात्सुपुत्रस्तु तव वंश प्रतारकः । भोक्ष्यसि त्वं वरान्भोगान्दिव्यांश्च मानुषानिह

મારા પ્રસાદથી તને સદ્પુત્ર પ્રાપ્ત થશે, જે તારા વંશને આગળ વધારનાર અને રક્ષક થશે; અને તું અહીં જ દિવ્ય તથા માનુષ—બંને પ્રકારના ઉત્તમ ભોગો ભોગવશે.

Verse 10

समालोक्य परं सौख्यं पुत्रसंभवजं शुभम् । यावज्जीवसि विप्र त्वं तावद्दुःखं न पश्यसि

પુત્રજન્મથી ઉત્પન્ન થયેલ તે પરમ મંગલમય સુખને નિહાળી—હે વિપ્ર! જેટલું તું જીવશે, તેટલું તું દુઃખનું દર્શન નહીં કરે.

Verse 11

दाता भोक्ता गुणग्राही भविष्यसि न संशयः । सुतीर्थे मरणं चापि यास्यसि त्वं परां गतिम्

નિઃસંદેહ તું દાતા, ભોક્તા અને ગુણગ્રાહી બનશે. અને સુતીર્થમાં દેહત્યાગ કર્યે પણ તું પરમ ગતિને પ્રાપ્ત કરશ.

Verse 12

एवं वरं हरिर्दत्त्वा सप्रियाय द्विजाय सः । अंतर्धानं गतो देवः स्वप्नवत्परिदृश्यते

આ રીતે હરિએ પ્રિયાસહિત તે દ્વિજને વર આપીને અંતર્ધાન થયા; દેવ સ્વપ્ન સમાન દર્શન આપતા જણાયા.

Verse 13

तदा सुमनया युक्तः सोमशर्मा द्विजोत्तमः । सुतीर्थे पावने तस्मिन्रेवातीरे सुपुण्यदे

ત્યારે સુમનાસહિત દ્વિજોત્તમ સોમશર્મા તે પાવન સુતીર્થે, રેવા-તીરે અતિ પુણ્યપ્રદ પ્રદેશમાં પહોંચ્યા.

Verse 14

अमरकंटके विप्रो दानं पुण्यं करोति सः । गते बहुतरे काले तस्य वै सोमशर्मणः

અમરકંટકમાં તે બ્રાહ્મણે દાનરૂપ પુણ્યકર્મ કર્યું. બહુ લાંબો સમય વીતી ગયા પછી, તે સોમશર્માના વિષયમાં...

Verse 15

कपिलारेवयोः संगे स्नानं कृत्वा स निर्गतः । दृष्टवान्पुरतो विप्रः श्वेतमेकं हि कुंजरम्

કપિલા અને રેવા નદીઓના સંગમે સ્નાન કરીને તે બહાર આવ્યો; ત્યારે તે બ્રાહ્મણે સામે એક શ્વેત હાથી જોયો.

Verse 16

सुप्रभं सुंदरं दिव्यं सुमदं चारुलक्षणम् । नानाभरणशोभांगं बहुलक्ष्म्या समन्वितम्

તે અતિ તેજસ્વી, સુંદર અને દિવ્ય હતું; મૃદુ ગૌરવથી યુક્ત અને મનોહર લક્ષણોથી ચિહ્નિત. તેના અંગો અનેક આભૂષણોથી શોભિત હતા અને તે પ્રચુર લક્ષ્મી-સમૃદ્ધિથી સમન્વિત હતું.

Verse 17

सिंदूरैः कुंकुमैस्तस्य कुंभस्थले विराजिते । कर्णनीलोत्पलयुतं पताकादंडसंयुतम्

તેના કુંભશિખર પર સિંદૂર અને કુંકુમની શોભા ઝળહળતી હતી. બન્ને બાજુ નિલોત્પલસમાન કર્ણાભૂષણ હતું અને તે ધ્વજદંડ તથા પતાકાથી યુક્ત હતું.

Verse 18

नागोपरिस्थितो दिव्यः पुरुषो दृढसुप्रभः । दिव्यलक्षणसंपन्नः सर्वाभरणभूषितः

નાગ પર એક દિવ્ય પુરુષ સ્થિત હતો—દૃઢ અને અતિ તેજસ્વી. તે દિવ્ય લક્ષણોથી સંપન્ન અને સર્વ આભૂષણોથી ભૂષિત હતો.

Verse 19

दिव्यमाल्यांबरधरो दिव्यगंधानुलेपनः । सुसौम्यं सोमवत्पूर्णच्छत्रचामरसंयुतम्

તે દિવ્ય માળાઓ અને વસ્ત્રો ધારણ કરીને, દિવ્ય સુગંધિત અનુલેપનથી અલંકૃત હતો. અતિ સૌમ્ય, પૂર્ણિમાના ચંદ્ર સમો દીપ્ત, અને પૂર્ણ રાજછત્ર તથા ચામરોથી સેવિત હતો.

Verse 20

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे एेंद्रे सुमनो । पाख्याने सुव्रतोत्पत्तिर्नाम विंशोऽध्यायः

આ રીતે શ્રીપદ્મપુરાણની પંચપંચાશત્સહસ્રસંહિતાના ભૂમિખંડના ઐન્દ્ર વિભાગમાં, સુમનઃ-આખ્યાન અંતર્ગત ‘સુવ્રતોત્પત્તિ’ નામનો વિંશ અધ્યાય સમાપ્ત થાય છે.

Verse 21

सगजं सुंदरं दृष्ट्वा पुरुषं दिव्यलक्षणम् । व्यतर्कयत्सोमशर्मा विस्मयाविष्टमानसः

હાથી સહિત દિવ્યલક્ષણોથી યુક્ત તે સુંદર પુરુષને જોઈ સોમશર્માનું મન આશ્ચર્યથી છલકાઈ ગયું અને તે વિચારમાં પડ્યો।

Verse 22

कोऽयं प्रयाति दिव्यांगः पंथानं प्राप्य सुव्रतः । एवं चिंतयतस्तस्य यावद्गृहं समाप्तवान्

“માર્ગ પર આગળ વધતો આ દિવ્ય અંગોવાળો, સુવ્રતધારી કોણ છે?” એમ વિચારતાં વિચારતાં તે તો પોતાના ઘેર પહોંચી ગયો।

Verse 23

प्रविशंतं गृहद्वारं देवरूपं मनोहरम् । हर्षेण महताविष्टः सोमशर्मा द्विजोत्तमः

ઘરના દ્વારમાં પ્રવેશતા તે દેવરૂપ મનોહર પુરુષને જોઈ દ્વિજોત્તમ સોમશર્મા મહાન હર્ષથી વ્યાપ્ત થયો।

Verse 24

स्वगृहं प्रति धर्मात्मा त्वरमाणः प्रयाति च । गृहद्वारं गतो यावत्तावत्तं तु न पश्यति

ધર્માત્મા પુરુષ પોતાના ઘરની તરફ ઉતાવળે જાય છે; અને ઘરદ્વાર સુધી પહોંચે ત્યાં સુધી તેને તે દેખાતું પણ નથી।

Verse 25

पतितान्येव पुष्पाणि सौहृद्यानि महामतिः । दिव्यानि वासयुक्तानि प्रांगणे द्विजसत्तमः

હે દ્વિજસત્તમ! તે મહામતિએ પ્રાંગણમાં માત્ર પડેલા ફૂલો જ મૂક્યા—દિવ્ય, સુગંધયુક્ત અને સૌહાર્દથી ભરપૂર।

Verse 26

चंदनैः कुंकुमैः पुण्यैः सुगंधैस्तु विलेपितम् । स्वकीयं प्रांगणे दृष्ट्वा दूर्वाक्षतसमन्वितम्

પવિત્ર ચંદન અને શુભ કુંકુમના સુગંધિત લેપથી લિપ્ત, પોતાના આંગણે દૂર્વા અને અક્ષતથી યુક્ત તે જોઈ।

Verse 27

स एवं विस्मयाविष्टश्चिंतयानः पुनः पुनः । ददर्श सुमनां प्राज्ञो दिव्यमंगलसंपदम्

આ રીતે વિસ્મયમાં મગ્ન થઈ વારંવાર વિચારતો, પ્રાજ્ઞ અને શાંતચિત્ત પુરુષે દિવ્ય મંગલસંપદાથી યુક્ત સુમનાને જોયી।

Verse 28

सोमशर्मोवाच । केन दत्तानि दिव्यानि एतान्याभरणानि च । शृंगारंरूपसौभाग्यं वस्त्रालंकारभूषणम्

સોમશર્મા બોલ્યા—આ દિવ્ય આભૂષણો કોને આપ્યાં? આ શૃંગાર, રૂપ-સૌભાગ્ય, વસ્ત્રો, અલંકાર અને ભૂષણ કોના દ્વારા પ્રાપ્ત થયા?

Verse 29

तन्मे त्वं कारणं भद्रे कथयस्वाविशंकिता । एवं संभाष्यतां भार्यां विरराम द्विजोत्तमः

અતએવ, હે ભદ્રે, તે કારણ મને નિઃશંકપણે કહો. આમ પત્ની સાથે વાત કરીને તે દ્વિજોત્તમ મૌન રહ્યો.

Verse 30

सुमनोवाच । शृणु कांत समायातः कश्चिद्देववरोत्तमः । श्वेतनागसमारूढो दिव्याभरणभूषितः

સુમના બોલી—હે કાંત, સાંભળો; દેવોમાં શ્રેષ્ઠ એવો કોઈ અહીં આવ્યો છે, શ્વેત હાથી પર આરૂઢ અને દિવ્ય આભૂષણોથી ભૂષિત છે।

Verse 31

दिव्यगंधानुलिप्तांगो दिव्याश्चर्यसमन्वितः । न जाने को हि देवोसौ विप्रगंधर्वसेवितः

તેનાં અંગો દિવ્ય સુગંધથી અનુલેપિત હતાં અને તે અલૌકિક આશ્ચર્યગુણોથી યુક્ત હતો. બ્રાહ્મણો અને ગંધર્વો જેની સેવા કરે છે, એવો દેવસમાન પુરુષ કોણ છે તે હું જાણતો નથી।

Verse 32

स्तूयमानः समायातो देवगंधर्वचारणैः । योषितः पुण्यरूपाढ्या रूपशृंगारसंयुताः

દેવો, ગંધર્વો અને ચારણો દ્વારા સ્તુતિગાન થતો હતો ત્યારે તે આવ્યા; અને પુણ્યરૂપથી યુક્ત, શુભ સૌંદર્ય ધરાવતી, રૂપ-શૃંગારથી સજ્જ સ્ત્રીઓ પણ ત્યાં હતી।

Verse 33

सर्वाभरणशोभाढ्याः सर्वाः पूर्णमनोरथाः । ताभिः सह समक्षं मे पुरुषेण महात्मना

બધી સ્ત્રીઓ સર્વ આભૂષણોની શોભાથી યુક્ત હતી અને સૌના મનોરથ પૂર્ણ હતા. તેમની સાથે, મારી સામે જ, તે મહાત્મા પુરુષ ઊભો હતો।

Verse 34

चतुष्कं पूरितं रत्नैः सर्वशोभासमन्वितम् । तत्राहमासने पुण्ये स्थापिता ब्राह्मणैः किल

ચાર વસ્તુઓનો સમૂહ રત્નોથી પરિપૂર્ણ અને સર્વ શોભાથી સમન્વિત હતો. ત્યાં પવિત્ર આસન પર મને ખરેખર બ્રાહ્મણોએ સ્થાપિત કર્યો।

Verse 35

वस्त्रालंकारभूषां मे ददुस्ते सर्व एव हि । वेदमंगलगीतैस्तु शास्त्रगीतैश्च पुण्यदैः

તેઓ સર્વે જ મને વસ્ત્રો, અલંકારો અને ભૂષણો આપ્યા. સાથે વેદમંગલ ગાન અને શાસ્ત્રોના પુણ્યદાયક સ્તોત્રગાન પણ થતું હતું।

Verse 36

अभिषिक्तास्मि तैः सर्वैरंतर्धानं पुनर्गताः । मामेवं परितः सर्वे पुनरूचुर्द्विजोत्तम

તેઓ સર્વે મને અભિષેક કરીને પછી ફરી અંતર્ધાન થઈ ગયા. ત્યારબાદ તેઓ બધા મને ચારે તરફ ઊભા રહી ફરી બોલ્યા—હે દ્વિજોત્તમ।

Verse 37

तव गेहं वयं सर्वे वसिष्यामः सदैव हि । शुचिर्भव सुकल्याणि भर्त्रा सार्द्धं सदैव हि

અમે બધા નિશ્ચયે સદૈવ તારા ગૃહમાં વસશું. હે સુકલ્યાણિ, પતિ સાથે સદાય શુચિ રહેજે।

Verse 38

एवमुक्त्वा गताः सर्वे एवं दृष्टं मयैव हि । तया यत्कथितं वृत्तं समाकर्ण्य महामतिः

આવું કહીને તેઓ બધા ચાલ્યા ગયા; ખરેખર મેં પોતે એમ જ જોયું. અને તેણીએ કહેલું વૃત્તાંત સાંભળી તે મહામતિ…

Verse 39

पुनश्चिंतां प्रपन्नोऽसौ किमिदं देवनिर्मितम् । विचिन्तयित्वाथ तदा सोमशर्मा महामतिः

તે ફરી ચિંતામાં પડ્યો—“આ શું છે, દેવોએ રચેલું?” ત્યારે મહામતિ સોમશર્માએ વિચાર કરીને…

Verse 40

ब्रह्मकर्मणि संयुक्तः साधर्म्यं धर्ममुत्तमम् । तस्माद्गर्भं महाभागा दधार व्रतशालिनी

તેઓ બ્રાહ્મણોચિત પવિત્ર કર્મોમાં સંયુક્ત થઈ, ઉત્તમ ધર્મની સમાનતા-સંગતિમાં સ્થિત રહ્યા; તેથી તે વ્રતશાલિની મહાભાગા સ્ત્રીએ ગર્ભ ધારણ કર્યો।

Verse 41

तेन गर्भेण सा देवी अधिकं शुशुभे तदा । संदीप्तपुत्रसंयुक्त तेजोज्वालासमन्विता

તે ગર્ભથી તે દેવી ત્યારે વધુ જ શોભાયમાન થઈ—દીપ્તિમાન પુત્ર સાથે સંયુક્ત, તેજની જ્વાલાથી સમન્વિત।

Verse 42

सा हि जज्ञे च तपसा तनयं देवसन्निभम् । अंतरिक्षे ततो नेदुर्देवदुंदुभयस्तदा

તેણે તપસ્યાના બળથી દેવસમાન પુત્રને જન્મ આપ્યો; તે ક્ષણે આકાશમાં દેવદુંદુભિઓ ગુંજ્યાં।

Verse 43

शंखान्दध्मुर्महादेवा गंधर्वा ललितं जगुः । अप्सरसस्तथा सर्वा ननृतुस्तास्तदा किल

ત્યારે મહાદેવોએ શંખ ફૂંક્યા; ગંધર્વોએ મધુર ગાન કર્યું; અને સર્વ અપ્સરાઓ, કહેવાય છે, તે સમયે નૃત્ય કરવા લાગી।

Verse 44

अथ ब्रह्मासुरैः सार्द्धं समायातो द्विजोत्तमः । चकार नाम तस्यैव सुव्रतेति समाहितः

પછી બ્રહ્મા અને દેવો સાથે આવેલા દ્વિજોત્તમે, મન એકાગ્ર કરીને, તેણીને ‘સુવ્રતા’ નામ આપ્યું।

Verse 45

नाम कृत्वा ततो देवा जग्मुः सर्वे महौजसः । गतेषु तेषु देवेषु सोमशर्मासु तस्य च

નામકરણ કર્યા પછી તે બધા મહાતેજસ્વી દેવો પ્રસ્થાન કરી ગયા; દેવો ગયા પછી સોમશર્મા પણ અને તેનો સહચર પણ આગળ વધ્યા।

Verse 46

जातकर्मादिकं कर्म चकार द्विजसत्तमः । जाते पुत्रे महाभागे सुव्रते देवनिर्मिते

મહાભાગ્યશાળી, સુવ્રતી અને જાણે દેવોએ રચેલો એવો પુત્ર જન્મતાં તે શ્રેષ્ઠ દ્વિજે જાતકર્મ આદિ સર્વ સંસ્કારવિધિઓ કરી।

Verse 47

तस्य गेहे महालक्ष्मीर्धनधान्यसमाकुला । गजाश्वमहिषी गावः कांचनं रत्नमेव च

તેના ગૃહમાં મહાલક્ષ્મીનું વૈભવ છલકાતું હતું—ધન-ધાન્યથી ભરપૂર; હાથી, ઘોડા, મહિષી, ગાયો તથા સોનું અને રત્નો પણ હતાં।

Verse 48

यथा कुबेरभवनं शुशुभे धनसंचयैः । तत्सोमशर्मणो गेहं तथैव परिराजते

જેમ કુબેરનું ભવન ધનસંચયોથી શોભે છે, તેમ જ સોમશર્માનું ઘર પણ એ જ રીતે તેજથી પરિરાજે છે।

Verse 49

ध्यानपुण्यादिकं कर्म चका रद्विजसत्तमः । तीर्थयात्रां गतो विप्रो नानापुण्यसमाकुलः

તે શ્રેષ્ઠ દ્વિજે ધ્યાન આદિ પુણ્યકર્મો કર્યા; અને તે બ્રાહ્મણ નાનાવિધ પુણ્યથી સમાકુલ થઈ તીર્થયાત્રાએ નીકળ્યો।

Verse 50

अन्यानि यानि पुण्यानि दानानि द्विजसत्तमः । चकार तत्र मेधावी ज्ञानपुण्य समन्वितः

અને અન્ય જે જે પુણ્યો તથા દાનો હતાં, તે પણ તે શ્રેષ્ઠ દ્વિજે ત્યાં કર્યા—તે મેધાવી હતો અને જ્ઞાનજન્ય પુણ્યથી સમન્વિત હતો।

Verse 51

एवं साधयते धर्मं पालयेच्च पुनःपुनः । पुत्रस्य जातकर्मादि कर्माणि द्विजसत्तमः

આ રીતે શ્રેષ્ઠ દ્વિજ વારંવાર ધર્મનું સાધન કરી તેનું પાલન કરે; અને પુત્ર માટે જાતકર્મ વગેરે સર્વ સંસ્કારકર્મો વિધિપૂર્વક કરે.

Verse 52

विवाहं कारयामास हर्षेण महता किल । पुत्रस्य पुत्राः संजाताः सगुणा लक्षणान्विताः

તેણે નિશ્ચયે મહાન હર્ષથી પુત્રનું વિવાહ કરાવ્યું. પછી સમય જતાં પુત્રના પુત્રો જન્મ્યા—સદ્‌ગુણયુક્ત અને શુભ લક્ષણોથી સંપન્ન.

Verse 53

सत्यधर्मतपोपेता दानधर्मरताः सदा । स तेषां पुण्यकर्माणि सोमशर्मा चकार ह

તેઓ સત્ય, ધર્મ અને તપથી યુક્ત હતા અને સદા દાનધર્મમાં રત રહેતા. સોમશર્માએ તેમના માટે તે પુણ્યકર્મો અને વિધિઓ કર્યા.

Verse 54

पौत्राणां तु महाभागस्तेषां सुखेन मोदते । सर्वं सौख्यं च संभुज्य जरारोगविवर्जितः

તે મહાભાગ્યવાન પોતાના પૌત્રો સાથે સુખથી આનંદ કરે છે. સર્વ સુખો ભોગવીને પણ તે જરા અને રોગથી રહિત રહે છે.

Verse 55

पंचविंशाब्दिको यद्वत्तद्वत्कायं तु तस्य हि । सूर्यतेजः प्रतीकाशः सोमशर्मा महामतिः

જેમ તે પચ્ચીસ વર્ષનો હતો તેમ જ તેનું શરીર રહ્યું. મહામતિ સોમશર્મા સૂર્યતેજ સમાન તેજસ્વી હતો.

Verse 56

सा चापि शुशुभे देवी सुमना पुण्यमंगलैः । पुत्रपौत्रैर्महाभागा दानव्रतैश्च संयमैः

એ દેવી સુમના પણ પુણ્ય-મંગલમય ઉત્સવો વડે શોભી ઉઠી; પુત્ર-પૌત્રોથી યુક્ત, દાન, વ્રત અને સંયમથી મહાભાગ્યવતી બની તેજસ્વી રહી।

Verse 57

अतिभाति विशालाक्षी पुण्यैः पतिव्रतादिभिः । तारुण्येन समायुक्ता यथा षोडशवार्षिकी

વિશાળ નેત્રોવાળી તે સ્ત્રી પતિવ્રત વગેરે પુણ્યોથી અત્યંત તેજસ્વી બને છે; તારુણ્યથી યુક્ત થઈ તે જાણે સોળ વર્ષની કન્યા જેવી દેખાય છે।

Verse 58

मोदमानौ महात्मानौ दंपती चारुमंगलौ । हर्षेण च समायुक्तौ पुण्यात्मानौ महोदयौ

તે મહાત્મા દંપતી મનોહર અને મંગલમય હતા; હર્ષ-આનંદથી પરિપૂર્ણ પુણ્યાત્માઓ બની તેઓ મહાન સમૃદ્ધિ અને ઉન્નતિને પામ્યા।

Verse 59

एवं तयोस्तु वृत्तांतं पुण्याचारसमन्वितम् । सुव्रतस्य प्रवक्ष्यामि व्रतचर्यां द्विजोत्तमाः

આ રીતે તે બંનેનો પુણ્યાચારયુક્ત વર્તાંત કહીને, હે દ્વિજોત્તમો, હવે હું ‘સુવ્રત’ નામના વ્રતની આચરણવિધિ વર્ણવીશ।

Verse 60

यथा तेन समाराध्य नारायणमनामयम्

જે રીતે તે નિરામય નારાયણની વિધિપૂર્વક આરાધના કરીને।