Sukta 149

Mantra 1

सविता यन्त्रैः पृथिवीमरम्णादस्कम्भने सविता द्यामदृंहत् । अश्वमिवाधुक्षद्धुनिमन्तरिक्षमतूर्ते बद्धं सविता समुद्रम् ॥

Savitṛ, par ses attelages, mit la Terre sur sa juste voie ; dans le soutien il affermit le Ciel. Tel un cheval, il tira le lait du monde médian en tumulte ; Savitṛ lia l’Océan dans l’inattaquable — établissant les rythmes ordonnés de l’existence.

Mantra 2

यत्रा समुद्रः स्कभितो व्यौनदपां नपात्सविता तस्य वेद । अतो भूरत आ उत्थितं रजोऽतो द्यावापृथिवी अप्रथेताम् ॥

Là où l’Océan, étayé, s’étendit au loin — Savitṛ, Apām Napāt, le « Fils des eaux », le sait. De là naquit la Terre ; de là l’étendue fut soulevée ; de là Ciel-et-Terre s’élargirent : ainsi les mondes ordonnés se manifestèrent.

Mantra 3

पश्चेदमन्यदभवद्यजत्रममर्त्यस्य भुवनस्य भूना । सुपर्णो अङ्ग सवितुर्गरुत्मान्पूर्वो जातः स उ अस्यानु धर्म ॥

Ensuite advint cet Autre — adorable — dans l’immensité de l’être immortel. Le Garutmān aux belles ailes de Savitṛ naquit le premier ; il se meut selon la loi de cet (éternel) ordre, portant dans son vol l’élan de la vérité.

Mantra 4

गाव इव ग्रामं यूयुधिरिवाश्वान्वाश्रेव वत्सं सुमना दुहाना । पतिरिव जायामभि नो न्येतु धर्ता दिवः सविता विश्ववारः ॥

Comme les vaches vers l’enclos, comme les coursiers ardents dans l’élan, comme la mugissante, au cœur bienveillant, trait pour son veau — ainsi que Savitṛ descende en nous, le Soutien du ciel, riche de tous les biens désirables ; qu’il vienne à nous comme l’époux vers l’épouse, pour établir en nous le juste mouvement et la plénitude.

Mantra 5

हिरण्यस्तूपः सवितर्यथा त्वाङ्गिरसो जुह्वे वाजे अस्मिन् । एवा त्वार्चन्नवसे वन्दमानः सोमस्येवांशुं प्रति जागराहम् ॥

Ô Savitṛ au faîte d’or ! Comme les Aṅgirasas t’invoquèrent en cette plénitude de force, ainsi moi aussi, te chantant pour secours et te vénérant, je veille tourné vers toi — tel celui qui guette le rayon éclatant de Soma — jusqu’à ce que ton impulsion devienne agissante en nous.