Sukta 10.129
न मृत्युरासीदमृतं न तर्हि न रात्र्या अह्न आसीत्प्रकेतः । आनीदवातं स्वधया तदेकं तस्माद्धान्यन्न परः किं चनास ॥
ná mṛtyúr āsīd amṛ́taṃ ná tárhi ná rā́tryā áhna āsīt praketáḥ | ā́nīd avātáṃ svadháyā tád ékaṃ tásmād dhā́nyan ná paraḥ kíṃ canā́sa ||
No había entonces ni muerte ni inmortalidad; no se manifestaba señal alguna de noche o de día. El Uno respiraba sin aliento, por su propio poder (svadhā); fuera de Eso, no existía nada en absoluto.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.