Adhyaya 32: Skanda’s Svastyayana and the Slaying of Taraka and Mahisha

Verse 1

इति श्रीवामनपुराणे एकत्रिंशो ऽध्यायः पुलस्त्य उवाच सेनापत्ये ऽभिषिक्तस्तु कुमारो दैवतैरथ प्रणिपत्य भवं भक्त्या गिरिजां पावकं शुचिम्

So endet das einunddreißigste Kapitel des Śrī Vāmana-Purāṇa. Pulastya sprach: Daraufhin verneigte sich Kumāra, nachdem er von den Göttern zum Heerführer geweiht worden war, in hingebungsvoller Verehrung vor Bhava (Śiva), vor Girijā (Pārvatī) und vor dem reinen Pāvaka (dem Feuer).

Verse 2

षट् कृत्तिकाश्च शिरसा प्रणम्य कुटिलामपि ब्रह्माणं च नमस्कृत्य इदं वचनमब्रवीत्

Und nachdem er mit geneigtem Haupt die sechs Kṛttikās verehrt, auch Kuṭilā gegrüßt und Brahmā seine Ehrerbietung dargebracht hatte, sprach er diese Worte.

Verse 3

कुमार उवाच नमो ऽस्तु भवतां देवा ॐ नमो ऽस्तु तपोधनाः युष्मत्प्रसादाज्जेष्यामि शत्रू महिषतारकौ

Kumāra sprach: „Ehrerbietung euch, o Götter. Oṃ—Ehrerbietung euch, ihr, die ihr den Reichtum der Askese besitzt. Durch eure Gnade werde ich die Feinde, Mahiṣa und Tāraka, besiegen.“

Verse 4

शिशुरस्मि न जानामि वक्तुं किञ्चन देवताः दीयतां ब्रह्मणा सार्द्धमनुज्ञ मम साम्प्रतम्

„Ich bin nur ein Kind; ich weiß nicht, wie ich irgendetwas angemessen aussprechen soll, o ihr Gottheiten. Gewährt mir, zusammen mit Brahmā, eure Erlaubnis—jetzt, in diesem Augenblick.“

Verse 5

इत्येवमुक्ते वचने कुमारेण महात्मना मुखं निरीक्षन्ति सुराः स्रेवे विगतसाध्यमाः

Als der großherzige Kumāra diese Worte so gesprochen hatte, blickten die Götter auf sein Antlitz; ihre frühere Ungewissheit/Behinderung war verflogen.

Verse 6

शङ्कपरो ऽपि सुतस्नेहात् समुत्थाय प्रजापतिम् आदाय दक्षिणे पाणौ स्कन्दान्तिकमुपागमत्

Selbst Śaṅkara (Śiva) erhob sich aus Liebe zu seinem Sohn, nahm Prajāpati an der rechten Hand und trat zu Skanda heran.

Verse 7

अथोमा प्राह तनयं पुत्र एह्येहि शत्रुहन् वन्दस्व चरणौ दिव्यौ विष्णोर्लोकनमस्कृतौ

Da sprach Umā zu ihrem Sohn: „Mein Sohn, komm her—o Feindbezwinger—verneige dich vor den göttlichen Füßen Viṣṇus, die von den Welten verehrt werden.“

Verse 8

ततो विहस्याह गुहः को ऽयं मातर्वदस्व माम् यस्यादरात् प्रणामो ऽयं क्रियते मद्विधैर्जनैः

Darauf sagte Guha lächelnd: „Wer ist dieser, Mutter? Sage es mir—aus welcher Verehrung wird diese Niederwerfung von Menschen wie mir vollzogen?“

Verse 9

तं माता प्राह वचनं कृते कर्मणि पद्मभूः वक्ष्यते तव यो ऽयं हि महात्मा गरुडध्वजः

Seine Mutter sprach diese Worte: „Wenn das Ritual vollzogen ist, wird Padmabhū (Brahmā) zu dir sprechen; denn dieser großgesinnte hier—der mit dem Garuḍa-Banner (Viṣṇu)—wird es dir verkünden.“

Verse 10

केवलं त्विह मां देवस्त्वत्पिता प्राह शङ्करः नान्यः परतरो ऽस्माद्धि वयमन्ये च देहिनः

„Hier wahrlich sprach dein Vater Śaṅkara zu mir: ‚Nur dieser Deva ist der Höchste; niemand ist Ihm überlegen. Wir und alle anderen verkörperten Wesen sind insgesamt untergeordnet.‘“

Verse 11

पार्वत्या गदिते स्कन्दः प्रणिपत्य जनार्दनम् तस्थौ कृताञ्जलिपुटस्त्वाज्ञां प्रार्थयते ऽच्युतात्

Als Pārvatī so gesprochen hatte, verneigte sich Skanda vor Janārdana. Mit zum Añjali gefalteten Händen stand er da und erbat von Acyuta einen Befehl (eine Weisung).

Verse 12

कृताञ्जलिपुटं स्कन्दं भगवान् भूतभावनः कृत्वा स्वस्त्ययनं देवो ह्यनुज्ञां प्रददौ ततः

Darauf vollzog der erhabene Herr, der Wohltäter der Wesen, für Skanda, der mit gefalteten Händen dastand, das glückverheißende Svastyayana-Ritual und erteilte ihm sodann die Erlaubnis, fortzufahren.

Verse 13

नारद उवाच यत्तत् स्वस्त्ययनं पुण्यं कृतवान् गरुडध्वजः शिखिध्वजाय विप्रर्षे तन्मे व्याख्यातुमर्हसि

Nārada sprach: „Jenes verdienstvolle Svastyayana, das der Garuḍa-Bannerträger (Viṣṇu) für den Pfauenbannerträger (Skanda) vollzogen hat—o brahmanischer Seher—geruhe es mir zu erläutern.“

Verse 14

पुलस्त्य उवाच शृणु स्वस्त्ययनं पुण्यं यत्प्राह भगवान् हरिः स्कन्दस्य विजयार्थाय महिषस्य वधाय च

Pulastya sprach: „Höre das verdienstvolle Svastyayana, das der erhabene Hari verkündete – zum Sieg Skandas und zur Tötung des Mahiṣa.“

Verse 15

स्वस्ति ते कुरुतां ब्रह्म पद्मयोनी रजोगुणः स्वस्ति चक्राङ्कितकरो विष्णुस्ते विदधत्वाजः

Möge Brahmā – aus dem Lotos geboren und von der Eigenschaft rajas geprägt – dir Wohlergehen schenken. Möge Viṣṇu, dessen Hand das Zeichen des Diskus trägt, o Aja (Ungeborener), dir Wohlergehen verleihen.

Verse 16

स्वस्ति ते शङ्करो भक्त्या सपत्नीको वृषध्वजः पावकः स्वस्ति तुभ्यं च करोतु शिखिवाहन

Möge Śaṅkara – aus Hingabe Gnade spendend, mit seiner Gemahlin vereint und den Stier als Banner tragend – dir Wohlergehen bringen. Und möge auch Pāvaka (Agni) dir Wohlergehen gewähren, o Pfauenreiter.

Verse 17

दिवाकरः स्वस्ति करोतु तुभ्यं सोमः सभौमः सबुधो गुरुश्च काव्यः सदा स्वस्ति करोतु तुभ्यं शनैश्चरः स्वस्त्ययनं करोतु

Möge die Sonne dir Wohlergehen gewähren; möge der Mond zusammen mit Mars und Merkur, und auch Jupiter, dir Wohlergehen gewähren. Möge Kāvya (Venus) dir stets Wohlergehen schenken; und möge Śanaiścara (Saturn) dir einen glückverheißenden Lebenslauf sichern.

Verse 18

मरीचिरत्रिः पुलहः पुलस्त्यः क्रतुर्वसिष्ठो भृगुरङ्गिराश्च मृकण्डुजस्ते कुरुतां हि स्वस्ति स्वस्ति सदा सप्त महर्षयश्च

Mögen Marīci, Atri, Pulaha, Pulastya, Kratu, Vasiṣṭha, Bhṛgu, Aṅgiras und der Sohn des Mṛkaṇḍu (Mārkaṇḍeya) dir Wohlergehen gewähren. Mögen die Sieben großen Ṛṣis immerdar Glückverheißung spenden.

Verse 20

विश्वेश्विनौ साध्यमरुद्गणाग्नयो दिवाकराः शूलधरा महेश्वराः यक्षाः पिशाचा वसवो ऽथ किन्नराः ते स्वस्ति कुर्वन्तु सदोद्यतास्त्वमी // वम्प्_32.19 नागाः सुपर्णाः सरितः सरांसि तीर्थानि पुण्यायतनाः समुद्राः महाबला भूतगणा गणेन्द्राः ते स्वस्ति कुर्वन्तु सदा समुद्यताः

Mögen die Viśvedevas, die Aśvins, die Sādhyas, die Scharen der Maruts, die Feuer (Agni-Gottheiten), die Sonnen und die Dreizackträger—die Maheśvaras—zusammen mit Yakṣas, Piśācas, Vasus und Kinnaras, stets wachsam, dir Wohlergehen gewähren. Mögen Nāgas, Suparṇas (Garuḍa-Geschlecht), Flüsse, Seen, tīrthas—heilige Stätten des Verdienstes—Ozeane, mächtige Heerscharen von Wesen und die Herren der gaṇas, immer bereit, Wohlergehen verleihen.

Verse 21

स्वस्ति द्विपादिकेभ्यस्ते चतुष्पादेभ्य एव च स्वस्ति ते बहुपादेभ्यस्त्वपादेभ्यो ऽप्यनामयम्

Möge dir Wohlergehen zuteilwerden von den Zweifüßigen und ebenso von den Vierfüßigen. Möge dir Wohlergehen zuteilwerden von den Vielbeinigen und auch von den Beinlosen—mögest du frei von Krankheit sein.

Verse 22

प्राचीं दिग् रक्षतां वज्री दक्षिणां दण्डनायकः पाशी प्रतीचीं रक्षतु लक्ष्मामशुः पातु चोत्तराम्

Möge der Träger des Vajra (Donnerkeils) die östliche Richtung schützen; möge der Herr der Strafe, der Stabträger (daṇḍa), die südliche Richtung schützen; möge der Schlingenträger (pāśa) die westliche Richtung schützen; und möge Lakṣmāmaśu die nördliche Richtung schützen.

Verse 23

वह्निर्दक्षिमपूर्वा च कुबेरो दक्षिणापराम् प्रतीचीमुत्तरां वायुः शिवः पूर्वोत्तरामपि

Möge Agni das südöstliche Viertel schützen; möge Kubera das südwestliche Viertel schützen; möge Vāyu das nordwestliche Viertel schützen; und möge Śiva auch das nordöstliche Viertel schützen.

Verse 24

उवरिष्टाद् ध्रुवः शिवः पुर्वोत्तरामपि मुसती लाङ्गली चक्री धनुष्मानन्तरेषु च

Von oben mögen Dhruva und Śiva Schutz gewähren; und auch in den Zwischenräumen mögen der Keulenträger, der Pflugträger, der Scheibenträger (cakra) und der Bogenträger schützen.

Verse 25

वाराहो ऽम्बुनिधौ पातु दुर्गे पातु नृकेसरी सामवेदध्वनिः श्रीमान् सर्वलतः पातु माधवः

Möge Varāha mich im Ozean beschützen; möge Narasiṃha mich in der Gefahr beschützen; möge Mādhava—heilvoll, widerhallend im Klang des Sāma-Veda—mich von allen Seiten beschützen.

Verse 26

पुलस्त्य उवाच एवं कृतस्वस्त्ययनो गुहः शक्तिधरो ऽग्रणीः प्रणिपत्य सुरान् सर्वान् समुत्पतत भूतलात्

Pulastya sprach: „So also: Nachdem er das svastyayana (Ritus des heilvollen Schutzes) vollzogen hatte, verneigte sich Guha—der Speerträger, der vornehmste Anführer—vor allen Göttern und erhob sich dann von der Erdoberfläche (stieg empor).“

Verse 27

तमन्वेव गणाः सर्वे दत्ता ये मुदितैः सुरैः अनुजग्मुः कुमारं ते कामरूपा विहङ्गमाः

Sogleich folgten ihm alle Gaṇas—jene, die ihm von den erfreuten Göttern verliehen worden waren. Diese vogelgleichen Wesen, die nach Belieben Gestalt annehmen konnten, begleiteten den Kumāra (Skanda).

Verse 28

मातरश्च तथा सर्वाः समुत्पेतुर्नभस्तलम् समं स्कन्देन बलिना हन्तुकामा महासुरान्

Darauf erhoben sich auch alle Mütter (Mātṛkās) in die Weite des Himmels, gemeinsam mit dem mächtigen Skanda, im Verlangen, die großen Asuras zu erschlagen.

Verse 29

ततः सुदीर्घमध्वानं गत्वा स्कन्दो ऽब्रवीद् गणान् भूम्यां तूर्णं महावीर्याः कुरुध्वमवतारणम्

Dann, nachdem er eine sehr lange Strecke zurückgelegt hatte, sprach Skanda zu den Gaṇas: „O ihr von großer Kraft, steigt schnell zur Erde hinab.“

Verse 30

गणा गुहवचः श्रुत्वा अवतीर्य महीतलम् आरात् पतन्तस्तद्देशं नादं चक्रुर्भयङ्करम्

Nachdem sie die Worte Guhas (Skandas) vernommen hatten, stiegen die Gaṇas zur Erde herab; aus der Nähe stürzten sie sich auf jene Gegend und erhoben ein furchterregendes Dröhnen.

Verse 31

तन्निनादो महीं सर्वामापूर्य च नभस्तलम् विवेशार्णवरन्ध्रेण पातालं दानवालयम्

Dieses Dröhnen, das die ganze Erde und auch die Weite des Himmels erfüllte, drang durch einen Spalt im Ozean nach Pātāla, der Wohnstatt der Dānavas.

Verse 32

श्रुतः स महिषेणाथ तारकेम च धीमता विरोजनेन जम्भेन कुजम्भेनासुरेण च

Jener (Ruf) wurde von Mahiṣa vernommen, ebenso vom weisen Tāraka, von Virocana, von Jambha und auch vom Asura Kujambha.

Verse 33

ते श्रुत्वा सहसा नादं वज्रपातोपमं दृढम् किमेतदिति संचिन्त्य तूर्णं जग्मुस्तदान्धकम्

Als sie jenes plötzliche Dröhnen hörten — fest, einem Vajra-Schlag gleich — dachten sie: „Was ist das?“, und eilten daraufhin zu Andhaka.

Verse 34

ते समेत्यान्धकेनैव समं दानवपुङ्गवाः मन्त्रयामासुरुद्विग्नास्तं शब्दं प्रति नारद

O Nārada, jene Vornehmsten unter den Dānavas, die sich mit Andhaka versammelt hatten, hielten in Unruhe Rat über jenes Geräusch.

Verse 35

मन्त्रयत्सु च दैत्येषु भूतलात् सूकराननः पातालकेतुर्दैत्येन्द्रः संप्राप्तो ऽथ रसातलम्

Während die Daityas berieten, erschien von der Erdoberfläche Pātālaketu, der daityische Herr mit Ebergesicht, und darauf gelangte er nach Rasātala.

Verse 36

स बाणविद्धो व्यथितः कम्पमानो मुहुर्मुहुः अब्रवीद् वचनं दीनं समभ्येत्यान्धकासुरम्

Von einem Pfeil durchbohrt, von Schmerz gequält und immer wieder zitternd, trat er zu Andhaka Asura heran und sprach eine klägliche Bitte.

Verse 37

पातालकेतुरुवाच गतो ऽहमासं दैत्येन्द्र गालवस्याश्रमं प्रति तं विध्वंसयितुं यत्नं समारब्धं बलान्मया

Pātālaketu sprach: „O Herr der Daityas, ich ging zur Einsiedelei Gālavas. Mit Gewalt begann ich den Versuch, sie zu zerstören.“

Verse 38

यावत्सूकरूपेण प्रविशामि तमाश्रमम् न जाने तं नरं राजन् येन मे प्रहितः शरः

„Als ich in Ebergestalt in jene Einsiedelei eindrang, o König, weiß ich nicht, welcher Mann den Pfeil auf mich abschoss.“

Verse 39

शरसंभिन्नजत्रुश्च भयात् तस्य महाजवः प्रणष्ट आश्रमात् तस्मात् स च मां पृष्ठतो ऽन्वगात्

„Und als der Pfeil die Gegend von Hals/Schlüsselbein zerschmettert hatte, ergriff mich Furcht vor ihm; obwohl ich sehr schnell bin, floh ich aus jener Einsiedelei, und er folgte mir von hinten.“

Verse 40

तुरङ्गखुरनिर्घोषः श्रूयते परमो ऽसुर तिष्ठ तिष्ठेति वदतस्तस्य शूरस्य पृष्ठतः तद्भयादस्मि जलधिं संप्राप्तो दक्षिणार्णवम्

O mächtiger Asura, hinter jenem Helden ist das gewaltige Donnern der Pferdehufe zu hören, während er ruft: „Halt! Halt!“ Aus Furcht vor ihm habe ich den Ozean erreicht — das südliche Meer.

Verse 41

यावत्पस्यामि तत्रस्थान् नानावेषाकृतीन् नरान् केचिद् गर्जन्ति घनवत् प्रतिगर्जन्ति चापरे

So weit ich sehen kann, stehen dort Menschen in vielerlei Gewändern und Gestalten. Einige brüllen wie donnernde Wolken, und andere brüllen als Antwort zurück.

Verse 42

अन्ये चोचुर्वयं नूनं निघ्नामो महिषासुरम् तारकं घातयामो ऽद्य वदन्त्यन्ये सुतैजसः

Andere sagten: „Gewiss werden wir nun Mahiṣāsura erschlagen.“ Wieder andere — von ihrer eigenen feurigen Kraft strahlend — sagten: „Heute werden wir Tāraka töten.“

Verse 43

तच्छ्रुत्वा सुतरां त्रासो मम जातो ऽसुरेश्वर महार्णवं परित्यज्य पतितो ऽस्मि भयातुरः

Als ich dies hörte, o Herr der Asuras, erhob sich in mir ein überaus großer Schrecken. Den gewaltigen Ozean verlassend, stürzte ich nieder, von Furcht überwältigt.

Verse 44

धरण्यां विवृतं गर्तं स मामन्वपतद् बली तद्भयात् संपरित्यज्य हिरण्यपुरमात्मनः

Auf der Erde war eine offene Grube; Bali verfolgte mich hinein. Aus Furcht vor ihm verließ ich Hiraṇyapura völlig — meine eigene Stadt.

Verse 45

तवान्तिकमनुप्राप्तः प्रसादं कर्तुमर्हसि तच्छ्रत्वा चान्धको वाक्यं प्राह मेघस्वनं वचः

Da ich in deine Nähe gelangt bin, ziemt es dir, mir Gunst zu gewähren. Als er dies vernahm, sprach Andhaka Worte, deren Klang wie Donnerwolken dröhnte.

Verse 46

न भेतव्यं त्वया तस्मात् सत्यं गोप्तास्मि दानव महिषस्तारकश्चोभौ बाणश्च बलिनां वरः

Darum sollst du dich nicht fürchten. Wahrlich, o Dānava, ich werde dich schützen. Mahiṣa und Tāraka — beide — und auch Bāṇa, der Vortrefflichste unter den Starken, werden dich stützen.

Verse 47

अनाख्यायैव ते वीरास्त्वन्धकं महिषादयः स्वपरिग्रहसंयुक्ता भूमिं युद्धाय निर्ययुः

Ohne Andhaka auch nur zu benachrichtigen, zogen jene Helden — Mahiṣa und die anderen — mit ihren eigenen Gefolgschaften und ihrer Ausrüstung über das Land zum Kampf aus.

Verse 48

यत्र ते दारुमाकारा गणाश्चक्रुर्महास्वनम् तत्र दैत्याः समाजग्मुः सायुधाः सबला मुने

Wo jene Scharen, die wie Bäume anmuteten, ein gewaltiges Dröhnen erhoben, dort versammelten sich die Daityas, bewaffnet und mit ihren Heeren, o Weiser.

Verse 49

दैत्यानापततो दृष्ट्वा कार्तिकेयगणास्ततः अभ्यद्रवन्त सहसा स चोग्रो मातृमण्डलः

Als die Daityas zum Angriff heranstürmten, stürzten die Scharen Kārttikeyas sogleich vor; und auch der grimmige Kreis der Mütter (Mātṛs) drängte nach vorn.

Verse 50

तेषां पुरस्सरः स्थाणुः प्रगृह्य परिघं बली निषूदयत् परबलं क्रुद्धो रुद्रः पशूनिव

An ihrer Spitze stand Sthāṇu; der Mächtige ergriff eine eiserne Keule (parigha) und vernichtete das feindliche Heer—Rudra, vom Zorn entbrannt, schlug sie nieder, als wären sie bloße Tiere.

Verse 51

तं निघ्नन्तं महादेवं निरीक्ष्य कलशोदरः कुठारं पाणिनादाय हन्ति सर्वान् महासुरान्

Als Kalaśodara sah, wie Mahādeva sie niederschlug, nahm er eine Axt in die Hand und stürmte heran, um die großen Asuras ringsum zu erschlagen.

Verse 52

ज्वालामुखो भयकरः करेणादाय चासुरम् सरथं सगजं साश्वं विस्तृते वदने ऽक्षिपत

Der furchterregende Jvālāmukha packte einen Asura mit der Hand und schleuderte ihn—mitsamt Wagen, Elefant und Pferden—in seinen weit aufgerissenen Mund.

Verse 53

दण्डकश्चापि संक्रुद्धः प्रासपाणिर्महासुरम् सवाहनं प्रक्षिपति समुत्पाट्य महार्मवे

Daṇḍaka ebenfalls, erzürnt und mit einem Speer in der Hand, riss den großen Asura aus dem Boden und warf ihn—mitsamt seinem Reittier—in den gewaltigen Ozean.

Verse 54

शङ्कुकर्णश्च मुसली हलेनाकृष्य दानवान् संचूर्णयति मन्त्रीव राजानं प्रासभृद् वशी

Und Śaṅkukarṇa, der Träger des Stößels (musala), zerrte die Dānavas mit dem Pflug (hala) heran und zermalmte sie—wie ein mächtiger Minister einen speertragenden König niederdrückt.

Verse 55

खड्गचर्मधरो वीरः पुष्पदन्तो गणेश्वरः द्विधा त्रिधा च बहुधा चक्रे दैतेयदानवान्

Puṣpadanta, der heldenhafte Herr der Gaṇas, Schwert und Schild tragend, zerteilte die Daityas und Dānavas in zwei, in drei und in viele Stücke.

Verse 56

पिङ्गलो दण्डमुद्याम्य यत्र यत्र प्रधावति तत्र तत्र प्रदृश्यन्ते राशयः शावदानवैः

Piṅgala, den Stab erhoben, stürmte, wohin er wollte; und überall, wohin er lief, sah man Haufen von Dānavas als Leichen daliegen.

Verse 57

सहस्रनयनः शूलं भ्रामयन् वै गणाग्रणीः निजघानासुरान् वीरः सवाजिरथकुञ्जरान्

Der heldenhafte Gaṇa-Anführer Sahasranayana, den Speer wirbelnd, streckte die Asuras samt ihren Pferden, Wagen und Elefanten nieder.

Verse 58

भीमो भीमशिलावर्षै स पुरस्सरतो ऽसुरान् निजघान यथैवेन्द्रो वज्रवृष्ट्या नगोत्तमान्

Bhīma, der einen furchterregenden Hagel aus Felsbrocken schleuderte, erschlug die Asuras in der vordersten Reihe – wie Indra durch einen Regen von Vajras die höchsten Berge zerschmettert.

Verse 59

रौद्रः शकटचक्राक्षो गणः पञ्चशिखो बली भ्रामयन् मुद्गरं वेगान्निजघान बलाद् रिपून्

Der mächtige Gaṇa namens Raudra – auch Śakaṭacakrākṣa und Pañcaśikha genannt – wirbelte seine Keule mit Geschwindigkeit und schlug die Feinde durch schiere Kraft nieder.

Verse 60

गिरिभेदी तलेनैव सारोहं कुञ्जरं रणे भस्म चक्रे महावेगो रथं च रथिना सह

Giribhedī, von gewaltiger Schnelligkeit, verwandelte im Kampf mit einem einzigen Schlag seiner Handfläche einen Elefanten samt Reiter in Asche; ebenso einen Streitwagen mitsamt dem Wagenlenker.

Verse 61

नाडीजङ्घो ऽङ्घ्रिपातैश्च मुष्टिभिर्जानुनासुरान् कीलभिर्वज्रतुल्याभिर्जघान बलवान् मुने

O Weiser, der kraftvolle Nāḍījaṅgha streckte die Asuras mit Tritten, Faustschlägen und Knien nieder; und mit pflockartigen Waffen, dem Vajra (Donnerkeil) gleich, erschlug er sie.

Verse 62

कूर्मग्रीवो ग्रीवयैव शिरमा चरणेन च लुण्ठनेन तता दैत्यान् निजघान सवाहनान्

Kūrmagrīva streckte die Daityas mit seinem eigenen Nacken, mit dem Kopf, mit den Füßen und auch durch Überrollen nieder; so tötete er die Daityas samt ihren Reittieren.

Verse 63

पिण्डारकस्तु तुण्डेन शृङ्गाभ्यां च कलिप्रिय विदारयति संग्रामे दानवान् समरोद्धतान्

Doch Piṇḍāraka, o Liebling der Kali, zerriss im Kampf die Dānavas, die im Krieg übermütig waren, mit seinem Schnabel und seinen beiden Hörnern.

Verse 64

ततस्तत्सैन्यमतुलं वध्यमानं गणेश्वरैः प्रदुद्रावाथ महिषस्तारकश्च गणाग्रणीः

Da brach jenes unvergleichliche Heer, von den Gaṇeśvaras (den Herren der Gefolgschaften Śivas) niedergemetzelt, auseinander und floh. Zu jener Zeit liefen auch Mahiṣa und Tāraka — Anführer unter den gaṇas — in der Flucht davon.

Verse 65

ते हन्यमानाः प्रमथा दानवाभयां वरायुधैः परिवार्य समन्तात् ते युयुधुः कुपितास्तदा

Jene Pramathas, obgleich sie niedergestreckt wurden, umringten das Heer der Dānava von allen Seiten mit vortrefflichen Waffen und kämpften dann zornentbrannt weiter.

Verse 66

हंसास्यः पट्टिशेनाथ जघान महिषासुरम् षोटशाक्षस्त्रिशूलेन शतशीर्षो वरासिना

Darauf erschlug Haṃsāsya den Dämon Mahiṣa mit einem paṭṭiśa (Streitaxt). Ṣoṭaśākṣa tötete einen weiteren Feind mit einem triśūla (Dreizack), und Śataśīrṣa mit einem vortrefflichen Schwert.

Verse 67

श्रुतायुधस्तु गदया विशोको मुसलेन तु बन्धुदत्तस्तु शूलेन मूर्ध्नि दैत्यमताडयत्

Śrutāyudha traf den Daitya am Haupt mit einer gadā (Keule); Viśoka schlug mit einem musala (Stößel); und Bandhudatta schlug mit einem śūla (dreizackiger Spieß) und zerschmetterte des Dämons Kopf.

Verse 68

तथान्यैः पार्षदैर्युद्धे शूलशक्त्यृष्टिपट्टिशैः नाकम्पत् ताड्यमानो ऽपि मैनाक इव पर्वतः

Ebenso im Kampf: Obgleich er von anderen Pārṣadas mit śūla, śakti (Speeren), ṛṣṭi (Lanzen) und paṭṭiśa (Äxten) getroffen wurde, erbebte er nicht – gleich dem Berge Maināka.

Verse 69

तारको भद्रकाल्या च तथोलूखलया रणे वध्यते चैकचूडाया दार्यते परमायुधैः

Im Kampf wurde Tāraka von Bhadrakālī erschlagen; ebenso ein weiterer Feind von Ulūkhalā; und ein anderer von Ekacūḍā, der durch erhabenste Waffen in Stücke gerissen wurde.

Verse 70

तौ ताड्यमानौ प्रमथैर्मातृभिश्च महासुरौ न क्षोभं जग्मतुर्विरौ क्षोभयन्तौ गणानपि

Obwohl sie von den Pramathas und den Müttern (Mātṛs) geschlagen wurden, gerieten jene zwei großen Asuras—beide heldenhaft—nicht ins Wanken; vielmehr versetzten sie selbst sogar die Gaṇas in Aufruhr.

Verse 71

महिषो गदया तूर्णं प्रहारैः प्रमथानथ पराजित्य पराधावत् कुमारं प्रति सायुधः

Dann besiegte Mahiṣa die Pramathas mit schnellen Schlägen seiner Keule (gadā) und stürmte, noch bewaffnet, auf Kumāra (Skanda) zu.

Verse 72

तमापतन्तं महिषं सुचक्राक्षो निरीक्ष्य हि चक्रमुद्यम्य संक्रुद्धो रुरोध दनुनन्दनम्

Als er Mahiṣa heranstürmen sah, hob Sucakrākṣa, der mit dem glänzenden „Diskus-Auge“, zornig seinen Cakra empor und hielt den Sohn Danus auf.

Verse 73

गदाचक्राङ्कितकरौ गणासुरमहारथै अयुध्येतां तद ब्रह्मन् लघु चित्रं च सुष्ठु च

O Brāhmaṇa, da kämpften die beiden—deren Hände mit Keule und Diskus bewaffnet (und gekennzeichnet) waren—gegen die großen Wagenkrieger unter Gaṇas und Asuras. Der Kampf war schnell, wundersam und trefflich umstritten.

Verse 74

गदां मुमोच महिषः समाविध्य गणाय तु सुचक्राक्षो निजं चक्रमुत्ससर्जासुरं प्रति

Mahiṣa schleuderte seine Keule (gadā) und traf einen Gaṇa. Daraufhin entsandte Sucakrākṣa seinen eigenen Cakra als Waffe gegen den Asura.

Verse 75

गदां छित्त्वा सुतीक्ष्णारं चक्रं महिषमाद्रवत् तत उच्चुक्रुशुर्दैत्या हा हतो महिषस्तिवति

Nachdem die Keule zerschlagen war, stürmte das Rad (Cakra) mit überaus scharfer Schneide auf Mahiṣa los. Da schrien die Daitya: „Weh! Mahiṣa ist erschlagen!“

Verse 76

तच्छ्रुत्वाभ्यद्रवद् बाणः प्रासमाविध्य वेगवान् जघान चक्रं रक्ताक्षः पञ्जमुष्टिशतेन हि

Als er dies hörte, stürmte Bāṇa heran; schnell schleuderte er einen Speer. Der Rotäugige schlug Cakra mit fünfhundert Fausthieben nieder.

Verse 77

पञ्चबाहुशतेनापि सुचक्राक्षं बबन्ध सः बलवानपि बाणेन निष्प्रयत्नगतिः कृतः

Auch mit fünfhundert Armen band er Sucakrākṣa; und obgleich stark, wurde Sucakrākṣa durch Bāṇa in seiner Bewegung völlig hilflos gemacht.

Verse 78

सुचक्राक्षं सचक्रं हि बद्धं बाणासुरेण हि दृष्ट्वाद्रवद्गदापाणिर्मकराक्षो महाबलः

Als er sah, dass Sucakrākṣa — mitsamt Cakra — vom Asura Bāṇa gefesselt war, stürmte der überaus starke Makarākṣa, die Keule in der Hand, heran.

Verse 79

गदया मूर्ध्नि बाणं हि निजघान महाबलः वेदनार्त्तो मुमोचाथ सुचक्राक्षं महासुरः स चापि तेन संयुक्तो व्रीडायुक्तो महामनाः

Darauf schlug der Mächtige Bāṇa mit der Keule auf den Kopf. Von Schmerz gequält stieß jener große Asura — dessen Augen wie kunstvoll geschmiedete Räder waren — einen Schrei aus. Und auch er, so getroffen, war, obgleich hochgesinnt, von Scham erfüllt.

Verse 80

स संग्रामं परित्यज्य सालिग्राममुपाययौ बाणो ऽपि मकाराक्षेण ताडितो ऽभूत्पराङ्मुखः

Den Kampf aufgebend, begab er sich nach Śāligrāma. Und auch Bāṇa—von Makārākṣa getroffen—wandte sich ab und floh aus der Schlacht.

Verse 81

प्रभज्यत बलं सर्वं दैत्यानां सुरतापस ततः स्वबलमीक्ष्यैव प्रभग्नं तारको बली खड्गोद्यतकरो दैत्यः प्रदुद्राव गणेश्वरान्

O Asket unter den Göttern, die gesamte Streitmacht der Daityas wurde zerschmettert. Da sah der mächtige Tāraka sein eigenes Heer zerbrochen; der Daitya, das Schwert in der Hand erhoben, stürmte auf die Gaṇeśvaras zu.

Verse 82

ततस्तु तेनाप्रतिमेन सासिना ते हंसवक्त्रप्रमुखा गणेश्वराः समातरश्चापि पराजिता रणे स्कन्दं भयार्त्ताः शरणं प्रपेदिरे

Darauf wurden die Gaṇeśvaras, angeführt von Haṃsavaktra, und auch ihre Mütter im Kampf von jenem unvergleichlichen Schwertträger besiegt. Von Furcht gequält suchten sie bei Skanda Zuflucht.

Verse 83

भगनान् गणान् वीक्ष्य महेश्वरात्मजस्तं तारकं सासिनमापतन्तम् दृष्ट्वैव शक्त्या हृदये बिभेद स भिन्नमर्मा न्यपतत् पृथिव्याम्

Als Maheśvaras Sohn (Skanda) die Gaṇas zerschlagen und in die Flucht getrieben sah und Tāraka, den Schwertträger, heranstürmen erblickte, durchbohrte er ihn sogleich mit seiner Śakti-Lanze im Herzen; die Lebenspunkte zertrümmert, stürzte er zur Erde.

Verse 84

तस्मिन्हते भ्रातरि भग्नदर्पो भयातुरो ऽभून्महिषो महर्षे संत्यज्य संग्रामशिरो दुरात्मा जगाम शैलं स दिमाचलाख्यम्

Als jener Bruder erschlagen war, wurde Mahiṣa, dessen Hochmut gebrochen war, von Furcht ergriffen, o großer Weiser. Den vordersten Rand der Schlacht verlassend, begab sich dieser Übeltäter zu dem Berg namens Dimācala.

Verse 85

बाणो ऽपि वीरे निहते ऽथ तारके गते हिमाद्रिं महिषे भयात्ते भयाद् विवेशोग्रमपां निधानं गर्णैर्बले वध्यति सापराधे

Als der Held Tāraka erschlagen war, floh auch Bāṇa — aus Furcht vor Mahiṣa — in Angst und trat in den Himālaya ein, das wilde Schatzhaus und Reservoir der Wasser. Dort töteten die Gaṇas in ihrer Kraft die Schuldigen (Übeltäter).

Verse 86

हत्वा कुमारो रणमुर्ध्नि तारकं प्रगृह्य शक्तिं महता जवेन मयूरमारुह्य शिखण्डमण्डितं ययौ निहन्तुं महिषासुरस्य

Nachdem der junge Kumāra Tāraka auf dem Gipfel der Schlacht erschlagen hatte, ergriff er seinen Speer (Śakti) und bestieg in großer Schnelligkeit den mit einem Schopf geschmückten Pfau, um Mahiṣāsura zu töten.

Verse 87

स पृष्ठतः प्रेक्ष्य शिकण्डिकेतनं समापतन्तं वरशक्तिपाणिनम् कैलासमुत्सृज्य हिमाचलं तथा क्रौञ्चं समभ्येत्व गुहं विवेश

Als er zurückblickte, sah er den, dessen Banner den Pfau trägt, auf ihn zustürmen, den vortrefflichen Speer in der Hand. Er verließ den Kailāsa, erreichte darauf den Himācala und trat, nachdem er den Berg Krauñca erreicht hatte, in eine Höhle ein.

Verse 89

दैत्यं प्रविष्टं स पिनाकिसूनुर्जुगोप यत्नाद् भगवान् सुहो ऽपि स्वबन्धुहन्ता भविता कथं त्वहं संचिन्तयन्नेव ततः स्थितो ऽभूत् // वम्प्_32.88 ततो ऽभ्यगात् पुष्करसंभवस्तु हरो मुरारिस्त्रिदसेश्वरश्च अभ्येत्य चोचुर्महिषं सशैलं भिन्दस्व शक्त्या कुरु देवकार्यम्

Als der Daitya eingetreten war, hielt sich der Sohn des Pināka-Trägers (Skanda), obgleich ein gesegneter Held, mit Sorgfalt zurück und dachte: „Wie könnte ich zum Töter meiner eigenen Verwandten werden?“ So stand er dort, in Nachsinnen versunken. Da kamen Brahmā, aus dem Lotos geboren, Hara (Śiva), Murāri (Viṣṇu) und Indra, der Herr der Götter. Sie traten heran und sprachen: „Spalte mit der Macht deines Speeres diesen Büffeldämon samt dem Berge; vollbringe das Werk der Götter.“

Verse 90

तत् कार्तिकेयः प्रियमेव तथ्यं श्रुत्वा वचः प्राह सुरान् विहस्य कथं हि मातामहनप्तृकं वधे स्वभ्रातरं भ्रातृसुतं च मातुः

Als Kārttikeya jene Worte hörte — ihnen lieb und doch als Wahrheit vorgetragen — sprach er mit einem herben Lächeln zu den Göttern: „Wie sollte ich bei diesem Töten meinen eigenen Bruder treffen und dazu noch den Neffen meiner Mutter, den Sohn meines Bruders?“

Verse 91

एषा श्रुतिश्चापि पुरातनी किल गायन्ति यां वेदविदो महर्षयः कृत्वा च यस्या मतमुत्तमायाः स्वर्गं व्रजन्ति त्वतिपापिनो ऽपि

Ferner heißt es, dies sei eine uralte Śruti, die die großen ṛṣi, Kenner des Veda, besingen. Wer nach dieser höchsten Satzung handelt, gelangt selbst dann in den Himmel, wenn er von sehr schweren Sünden belastet ist.

Verse 92

गां ब्राह्मणं वृद्धमथाप्तवाक्यं बालं स्वबन्धुं ललनामदुष्टाम् कृतापराधा अपि नैव वध्या आचार्यमुख्या गुरवस्तथैव

„Eine Kuh; ein Brāhmaṇa; ein Greis; einer, dessen Wort verlässlich ist; ein Kind; der eigene Verwandte; und eine untadelige Frau — diese dürfen, selbst wenn sie ein Vergehen begangen haben, nicht getötet werden. Ebenso dürfen die vornehmsten Lehrer (Ācārya) und die eigenen Gurus nicht getötet werden.“

Verse 93

एवं जानन् धर्ममग्र्यं सुरेन्द्रा नाहं हन्यां भातरं मातुलेयम् यदा दैत्यो निर्गामिष्यद् गुहान्तः तदा शक्त्या घातायिष्यामि शत्रुम्

„Da ich so das höchste Dharma kenne, o Herr der Götter, werde ich meinen Bruder, meinen Vetter mütterlicherseits, nicht töten. Wenn der Daitya aus dem Innern der Höhle hervorkommt, dann werde ich den Feind mit meinem Speer niederstrecken.“

Verse 96

श्रुत्वा कुमारवचनं भगवान्महर्षे कृत्वा मतिं स्वहृदये गुहमाह शक्रः मत्तो भवान् न मतिमान् वदसे किमर्थं वाक्यं शृणुष्व हरिणा गदितं हि पूर्वम् वम्प्_32.94 नैकस्यार्थे बहून् हन्यादिति शास्त्रेषु निश्चयः एकं हन्याद् बहुभ्योर्ऽथे न पापी तेन जायते 32.95 एतच्छ्रुत्वा मया पूर्वं समयस्थेन चाग्निज निहतो नमुचिः पूर्वं सोदरो ऽपि ममानुजः

Als Śakra die Worte des Knaben vernommen hatte, erwog er sie in seinem Herzen und sprach zum großen ṛṣi: „Du redest nicht verständig zu mir; aus welchem Grund? Höre die Aussage, die Hari einst sprach. In den Śāstra ist entschieden: Man soll nicht viele um eines willen töten. Man darf einen um vieler willen töten; dadurch wird man nicht sündig. Dies habe ich früher gehört, und der vereinbarten Bedingung gemäß, o Sohn des Feuers, erschlug ich einst Namuci; und noch früher sogar meinen eigenen jüngeren Bruder.“

Verse 97

तस्मात् बहूनामर्थाय सक्रोञ्चं महिषासुरम् घातयस्व पराक्रम्य शक्त्या पावकदत्तया

Darum, zum Wohle der Vielen, o Śakra, ziehe mutig aus und erschlage den Büffeldämon Mahiṣāsura mit der Śakti (Lanze), die dir Pāvaka (Agni) verliehen hat.

Verse 98

पुरन्दरवचः श्रुत्वा क्रोधादारक्तलोचनः कुमारः प्राह वचनं कम्पमानः शतक्रतुम्

Als Kumāra die Worte Purandaras (Indras) vernahm, sprach er—die Augen vor Zorn gerötet—zu dem zitternden Śatakratu (Indra).

Verse 99

मूढ किं ते बलं बाह्वोः शारीरं चापि वृत्रहन् येनाधिक्षिपसे मां त्वं ध्रुवं न मतिमानसि

„Tor! O Bezwinger Vṛtras, welche Kraft hast du in deinen Armen und welche leibliche Macht, dass du es wagst, mich herauszufordern? Wahrlich, du bist nicht weise.“

Verse 100

तमुवाच सहस्राक्षस्त्वत्तो ऽहं बलवान् गुह तं गृहः प्राह एह्येहि युद्ध्यस्व बलवान् यदि

Da sprach Sahasrākṣa (Indra) zu ihm: „O Guha (Skanda), ich bin stärker als du.“ Guha erwiderte: „Dann komm—kämpfe, wenn du wahrhaft stark bist.“

Verse 101

शक्रः प्राहाथ बलवान् ज्ञायते कृत्तिकासुत प्रदक्षिणं शीघ्रतरं यः कुर्यात् क्रौञ्चमेव हि

Da sprach Śakra (Indra): „O Sohn der Kṛttikās, der Stärkere wird daran erkannt: Wer die Pradakṣiṇā schneller vollzieht—die Umrundung des Krauñca.“

Verse 102

श्रुत्वा तद्वचनं स्कन्दो मयूरं प्रोह्य वेगवान् प्रदक्षिणं पादचारी कर्त्तु तूर्णतरो ऽब्यगात्

Als Skanda diese Worte hörte, bestieg er—von Natur aus schnell—seinen Pfau; doch zu Fuß brach er noch eiliger auf, um die Pradakṣiṇā zu vollziehen.

Verse 103

शक्रो ऽवतीर्य नागेन्द्रात् पादेनाथ प्रदक्षिणम् कृत्वा तस्थौगुहो ऽभ्येत्य मूढङ्किं संस्थितो भवान्

Śakra (Indra) stieg von Nāgendra, dem Herrn der Schlangen, herab, vollzog mit seinem Fuß die Pradakṣiṇā (rechtsherum Umkreisung) und blieb dann dort stehen. Da trat Guha heran und sprach: „Du Verblendeter, warum stehst du hier?“

Verse 104

तमिन्द्रः प्राह कौटिल्यं मया पूर्वं प्रदक्षिणः कृतो ऽस्य न त्वया पूर्वं कुमारः शक्रमब्रवीत्

Indra sprach zu ihm: „Du Verschlagener! Ich habe die Pradakṣiṇā dieses Heiligen zuerst vollzogen, nicht du.“ Darauf erwiderte der Kumāra dem Śakra.

Verse 105

मया पूर्वं मया पूर्वं विवदनतौ परस्परम् प्राप्योचतुर्महेशाय ब्रह्मणे माधवाय च

Mit den Worten „Ich war zuerst! Ich war zuerst!“ stritten die beiden miteinander; dann traten sie heran und trugen die Sache Maheśa, Brahmā und auch Mādhava (Viṣṇu) vor.

Verse 106

अथोवाच हरिः स्कन्दं प्रष्टुमर्हसि पर्वतम् यो ऽयं वचक्ष्यति पूर्वं क्रौञ्चमभ्येत्य पावकिः पप्रच्छाद्रिमिदं केन कृतं पूर्वं प्रदक्षिणम्

Da sprach Hari (Viṣṇu) zu Skanda: „Du solltest den Berg befragen. Denn einst trat Pāvaki (Agni) an Krauñca heran und fragte diesen Berg: ‚Von wem wurde diese Pradakṣiṇā zuerst vollzogen?‘“

Verse 107

तन्माधववचः श्रुत्वा क्रौञ्चमभ्येत्य पावकिः पप्रच्छाद्रिमिदं केन कृतं पूर्वं प्रदक्षिणम्

Nachdem Pāvaki (Agni) die Worte Mādhavas (Viṣṇu) vernommen hatte, trat er an Krauñca heran und fragte den Berg: „Von wem wurde diese Pradakṣiṇā zuerst vollzogen?“

Verse 108

इत्येवमुक्तः क्रौञ्चस्तु प्राह पूर्वं महामतिः चकार गोत्रभित् पश्चात्त्वाया कृतमथो गुह

So angesprochen, sprach Krauñca – weise in alten Dingen: „Früher vollbrachte es der ‚Spalter der Berge‘ (Indra); danach wurde es von dir vollbracht, o Guha (Skanda).“

Verse 109

एवं ब्रुवन्तं क्रौञ्चं स क्रोधात्प्रस्फुरिताधरः बिभेद शक्त्या कौटिल्यो महिषेण समं तदा

Als Krauñca so sprach, traf ihn Kauṭilya – dessen Unterlippe vor Zorn bebte – mit einem Speer und zerschmetterte ihn zusammen mit seinem Büffel-Reittier.

Verse 111

तस्मिन्हते ऽथ तनये बलवान् सुनाभो वेगेन भूमिधरपार्थिवस्तथागात् ब्रह्मेन्द्ररुद्रश्विवसुप्रधाना जग्मुर्दिवं महिषमीक्ष्य हतं गुहेन // वम्प्_32.110 स्वमातुलं बीक्ष्य बली कुमारः शक्तिं समुत्पाट्य निहन्तुकामः निवारितश्चक्रधरेण वेगादालिङ्ग्य दोर्भ्या गुरुरित्युदीर्य

Dann, als jener Sohn getötet worden war, kam der mächtige Sunābha schnell herbei. Als sie den von Guha getöteten Büffel sahen, zogen die Scharen von Brahmā, Indra und Rudra zum Himmel. Und der jugendliche Bali riss, als er seinen Onkel mütterlicherseits sah, einen Speer heraus in der Absicht, ihn zu töten; doch der Träger des Diskus hielt ihn schnell zurück, umarmte ihn und erklärte: ‚Er ist dein Lehrer.‘

Verse 112

सुनाभमभ्येत्य हिमाचलस्तु प्रगृह्य हस्ते ऽन्यत एव नीतवान् हरिः कुमारं सशिखण्डिनं नयद्वेगाद्दिवं पन्नगशत्रुपत्रः

Himācala näherte sich Sunābha, ergriff ihn bei der Hand und führte ihn andernorts hin. Und Hari, der Feind der Schlangen – mit dem Garuḍa-Banner – trug den Jüngling, der mit einem Schopf geschmückt war, schnell in den Himmel hinauf.

Verse 113

ततो गुहः प्राह हरिं सुरेशं मोहेन नष्टो भगवन् विवेकः भ्राता मया मातुलजो निरस्तस्तस्मात् करिष्ये स्वशरीरशोषम्

Dann sprach Guha zu Hari, dem Herrn der Götter: „O Erhabener, durch Verblendung ist meine Unterscheidungskraft zerstört worden. Ich habe meinen Bruder, den Sohn meines Onkels mütterlicherseits, verstossen. Deshalb werde ich die Auszehrung meines eigenen Körpers (Kasteiung) auf mich nehmen.“

Verse 114

तं प्राह विष्णुर्व्रज तीर्थवर्थं पृथूदकं पापतरोः कुठारम् स्नात्वौघवत्यां हरमीक्ष्य भक्त्या भविष्यसे सूर्यसमप्रभावः

Viṣṇu sprach zu ihm: „Geh zur heiligen Furt (tīrtha) namens Pṛthūdaka, einem Beil, das den Baum der Sünde fällt. Nachdem du im Fluss Oghavatī gebadet und Hara in hingebungsvoller Bhakti geschaut hast, wirst du strahlen wie die Sonne.“

Verse 115

इत्येवमुक्तो हरिणा कुमारस्त्वभ्येत्य तीर्थं प्रसमीक्ष्य शंभुम् स्नात्वार्च्य देवान् स रविप्रकाशो जगाम शैलं सदनं हरस्य

So von Hari unterwiesen, begab sich der Jüngling zur tīrtha; nachdem er Śambhu gebührend geschaut hatte, badete er und verehrte die Götter. Dann ging er—im Glanz der Sonne leuchtend—zum Berg, der Wohnstatt Haras.

Verse 116

सुचक्रनेत्रो ऽपि महाश्रमे तपश्चचार शैले पवनाशनस्तु आराधयानो वृषभध्वजं तदा हरो ऽस्य तुष्टो वरदो बभूव

Selbst Sucakranetra, der in einer großen Einsiedelei weilte, übte auf einem Berg Askese (tapas) und lebte allein von Luft. Während er so den Herrn mit dem Stierbanner (Vṛṣabhadhvaja) verehrte, wurde Hara ihm gnädig und wurde zum Spender einer Gabe.

Verse 117

देवात् स वव्रे वरमायुधार्थे चक्रं तथा वै रिपुबाहुषण्डम् छिन्द्याद्यथा त्वप्रतिमं करेण बाणस्य तन्मे भगवान् ददातु

Vom Gott erbat er eine Gabe um einer Waffe willen: eine Scheibe (cakra), damit sie durch deine unvergleichliche Hand die Vielzahl der Arme des Feindes — die Arme Bāṇas — abschneide. Möge der erhabene Herr mir dies gewähren.

Verse 118

तमाह शंभुर्व्रज दत्तमेतद् वरं हि चक्रस्य तवायुधास्य बाणस्य तद्बाहुबलं प्रवृद्धं संछेत्स्यते नात्र विचारणास्ति

Śambhu sprach zu ihm: „Geh — diese Gabe hinsichtlich deiner Waffe, der Scheibe (cakra), ist dir gewährt. Die stark angewachsene Kraft der Arme Bāṇas wird abgeschlagen werden; daran besteht kein Zweifel.“

Verse 119

वरे प्रदत्ते त्रिपुरान्तकेन गणेश्वरः स्कन्दमुपाजगाम निपत्य पादौ प्रतिवन्द्य हृष्टो निवेदयामास हरप्रसादम्

Als Tripurāntaka (Śiva) die Gabe gewährt hatte, begab sich Gaṇeśa, der Herr der Gaṇas, zu Skanda. Er fiel ihm zu Füßen, verneigte sich freudig erneut und meldete ihm die gnadenvolle Gunst (prasāda) Haras (Śivas).

Verse 120

एवं तवोक्तं महिषासुरस्य वधं त्रिनेत्रात्मजशक्तिभेदात् क्रौञ्चस्य मृत्युः शरणागतार्थं पापापहं पुण्यविवर्धनं च

So ist dir verkündet worden: die Tötung des Mahiṣāsura durch die durchdringende Kraft der Waffe des Sohnes des Dreiäugigen (Skanda); und der Tod des Krauñca (Berg/Dämon), vollzogen um des Schutzsuchenden willen—beides tilgt Sünde und mehrt Verdienst.