Ekakshara

Verse 1

एकाक्षरं त्वक्षरेऽत्रास्ति सोमे सुषुम्नायां चेह दृढी स एकः । त्वं विश्वभूर्भूतपतिः पुराणः पर्जन्य एको भुवनस्य गोप्ता ॥१॥

Das Einsilbige Prinzip ist hier im Unvergänglichen; in Soma und hier im suṣumnā‑Kanal ist jener Eine fest gegründet. Du bist der Schöpfer des Alls, der Herr der Wesen, der Uralte; der Regen‑Spender—der Eine—und der Hüter der Welt.

Verse 2

विश्वे निमग्नपदवीः कवीनां त्वं जातवेदो भुवनस्य नाथः । अजातमग्रे स हिरण्यरेता यज्ञैस्त्वमेवैकविभुः पुराणः ॥२॥

Du bist die Pfade, in die alle Seher eintauchen; du, o Jātavedas, bist der Herr der Welt. Ungeboren am Anfang ist jener Eine von goldenem Samen; durch Opfer wird allein dir verehrt—dem Einen, all‑durchdringenden, uralten Herrn.

Verse 3

प्राणः प्रसूतिर्भुवनस्य योनिर्व्याप्तं त्वया एकपदेन विश्वम् । त्वं विश्वभूर्योनिपारः स्वगर्भे कुमार एको विशिखः सुधन्वा ॥३॥

Du bist Prāṇa, du bist Hervorbringung (prasūti), du bist der Schoß der Welt; durch dich ist mit einem einzigen Schritt das ganze All durchdrungen. Du bist der Schöpfer des Universums, jenseits des Schoßes als Ursprung; und in deinem eigenen Schoß bist du der eine Jüngling, pfeillos, mit gutem Bogen.

Verse 4

वितत्य बाणं तरुणार्कवर्णं व्योमान्तरे भासि हिरण्यगर्भः । भासा त्वया व्योम्नि कृतः सुतार्क्ष्य-स्तवं वै कुमारस्त्वमरिष्टनेमिः ॥४॥

Den Pfeil ausspannend, von der Farbe der jungen Sonne, leuchtest du im Zwischenraum des Himmels als Hiraṇyagarbha. Durch deinen Glanz wird das Firmament strahlend; wahrlich, du bist Kumāra, du bist Ariṣṭanemi.

Verse 5

त्वं वज्रभृद्भूतपतिस्त्वमेव । कामः प्रजानां निहितोऽसि सोमे । स्वाहा स्वधा यच्च वषट् करोति रुद्रः पशूनां गुहया निमग्नः ॥५॥

Du bist der Träger des Vajra; du allein bist der Herr der Wesen. Du bist Kāma, in die Geschöpfe hineingelegt, o Soma. Du bist svāhā, svadhā und das, was den vaṣaṭ vollzieht; du bist Rudra der Tiere, versenkt in die Höhle (des Herzens).

Verse 6

धाता विधाता पवनः सुपर्णो विष्णुर्वराहो रजनी रहश्च । भूतं भविष्यत्प्रभवः क्रियाश्च । कालः क्रमस्त्वं परमाक्षरं च ॥६॥

Du bist Dhātā und Vidhātā, der Wind, der Schönbeflügelte; du bist Viṣṇu, Varāha, Nacht und Geheimnis. Du bist das Vergangene und der Ursprung des Zukünftigen, und die Handlungen. Du bist Zeit und Abfolge; und du bist auch das höchste Akṣara, das Unvergängliche.

Verse 7

ऋचो यजूंषि प्रसवन्ति वक्त्रात् सामानि सम्राड् वसुवन्तरिक्षम् । त्वं यज्ञनेता हुतभुग् विभुश्च रुद्रास्तथा दैत्यगणा वसुश्च ॥७॥

Aus deinem Mund werden die Ṛk-Hymnen und die Yajus-Formeln in Gang gesetzt, ebenso die Sāman-Gesänge. O Souverän, du bist der Vasu und du bist der Zwischenraum. Du bist der Lenker des Opfers, der Genießer der Opfergaben und der All-Durchdringende; du bist die Rudras, und ebenso die Scharen der Daityas, und auch die Vasu-Gottheiten.

Verse 8

स एष देवोऽम्बरगश्च चक्रे अन्येऽभ्यधिष्ठेत तमो निरुन्ध्यः । हिरण्मयं यस्य विभाति सर्वं व्योमान्तरे रश्मिमिवांशुनाभिः ॥८॥

Dieser selbe Gott, der im Himmel wandelt, hat es so gefügt; er waltet über die anderen und hält die Finsternis zurück. Golden ist das, wodurch dies alles erstrahlt, im weiten Raum des Himmels, wie ein Strahl mit seinen ausstrahlenden Speichen.

Verse 9

स सर्ववेत्ता भुवनस्य गोप्ता ताभिः प्रजानां निहिता जनानाम् । प्रोता त्वमोता विचितिः क्रमाणां प्रजापतिश्छन्दमयो विगर्भः ॥९॥

Er ist der Allwissende, der Hüter der Welt; durch jene (Kräfte) sind die Geschöpfe der Wesen unter den Menschen gegründet. Er ist durch alles hindurch gewoben und auch ineinander verwoben; er ist die unterscheidende Ordnung der Abfolgen. Er ist Prajāpati, aus den heiligen Metren (chandas) gebildet, der Wunderschoß, Vigarbha.

Verse 10

सामैश्चिदन्तो विरजश्च बाहूं हिरण्मयं वेदविदां वरिष्ठम् । यमध्वरे ब्रह्मविदः स्तुवन्ति सामैर्यजुर्भिः क्रतुभिस्त्वमेव ॥१०॥

Wahrlich, mit Sāman-Gesängen preisen sie den Makellosen im Innern, dessen Arme gleichsam golden sind, den Erhabensten unter den Kennern des Veda; Ihn rühmen im Opfer die Brahman-Kenner mit Sāmans, mit Yajus-Formeln und mit Riten — Du allein bist Das.

Verse 11

त्वं स्त्री पुमांस्त्वं च कुमार एकस्त्वं वै कुमारी ह्यथ भूस्त्वमेव । त्वमेव धाता वरुणश्च राजा त्वं वत्सरोऽग्न्यर्यम एव सर्वम् ॥११॥

Du bist Frau; Du bist Mann; und Du bist der eine Jüngling. Du bist wahrlich die Jungfrau; und dann bist Du die Erde — Du allein. Du allein bist der Erhalter und Varuṇa, der König; Du bist das Jahr; Du bist Agni und Aryaman — ja, Du bist alles.

Verse 12

मित्रः सुपर्णश्चन्द्र इन्द्रो रुद्रस्त्वष्टा विष्णुः सविता गोपतिस्त्वम् । त्वं विष्णुर्भूतानि तु त्रासि दैत्यांस्त्वयावृतं जगदुद्भवगर्भः ॥१२॥

Du bist Mitra; Du bist Suparṇa; Du bist der Mond; Du bist Indra; Rudra; Tvaṣṭṛ; Viṣṇu; Savitṛ; Du bist der Herr des Viehs. Du bist Viṣṇu: wahrlich, Du beschirmst die Wesen und wehrst die Daityas ab; von Dir ist die Welt umhüllt — Du bist der Schoß, aus dem das Entstehen hervorgeht.

Verse 13

त्वं भूर्भुवः स्वस्त्वं हि स्वयंभूरथ विश्वतोमुखः । य एवं नित्यं वेदयते गुहाशयं प्रभुं पुराणं सर्वभूतं हिरण्मयम् । हिरण्मयं बुद्धिमतां परां गतिं स बुद्धिमान् बुद्धिमतीत्य तिष्ठतीत्युपनिषत् ॥१३॥

Du bist Bhūḥ, Bhuvaḥ und Svaḥ; wahrlich, du bist der Selbstgeborene, der Allangesichtige, in alle Richtungen gegenwärtig. Wer so beständig den Herrn erkennt, der in der Höhle des Herzens wohnt — den Uralten, das Sein aller Wesen, den Goldenen, Lichtvollen —, ihn, der das höchste Ziel der Verständigen ist: der Erkennende wird wahrhaft verständig und, nachdem er jenes Ziel erlangt hat, verweilt darin — so spricht die Upaniṣad.