Amritbindu

Verse 1

मनो हि द्विविधं प्रोक्तं शुद्धं चाशुद्धमेव च । अशुद्धं कामसंकल्पं शुद्धं कामविवर्जितम् ॥१॥

Der Geist (Manas) wird wahrlich als zweifach bezeichnet: rein und unrein. Unrein ist das Wollen, das aus Begierde besteht; rein ist das, was frei von Begierde ist.

Verse 2

मन एव मनुष्याणां कारणं बन्धमोक्षयोः । बन्धाय विषयासक्तं मुक्त्यै निर्विषयं स्मृतम् ॥२॥

Der Geist allein ist für den Menschen Ursache von Bindung und Befreiung. An die Gegenstände geheftet, dient er der Bindung; gegenstandslos wird er als zur Befreiung führend erinnert.

Verse 3

यतो निर्विषयस्यास्य मनसो मुक्तिरिष्यते । अतो निर्विषयं नित्यं मनः कार्यं मुमुक्षुणा ॥ निरस्तविषयासङ्गं संनिरुद्धं मनो हृदि । यदाऽऽयात्यात्मनो भावं तदा तत्परमं पदम् ॥३-४॥

Da die Befreiung dieses Geistes als durch Gegenstandslosigkeit erlangt gilt, soll der nach Befreiung Strebende den Geist stets gegenstandslos machen. Nachdem die Anhaftung an die Gegenstände abgelegt und der Geist im Herzen wohl gezügelt ist—wenn er den Zustand des Selbst (Ātman) erreicht, dann ist das die höchste Wohnstatt.

Verse 4

यतो निर्विषयस्यास्य मनसो मुक्तिरिष्यते । अतो निर्विषयं नित्यं मनः कार्यं मुमुक्षुणा ॥ निरस्तविषयासङ्गं संनिरुद्धं मनो हृदि । यदाऽऽयात्यात्मनो भावं तदा तत्परमं पदम् ॥३-४॥

Da die Befreiung dieses Geistes als durch Gegenstandslosigkeit erlangt gilt, soll der nach Befreiung Strebende den Geist stets gegenstandslos machen. Nachdem die Anhaftung an die Gegenstände abgelegt und der Geist im Herzen wohl gezügelt ist—wenn er den Zustand des Selbst (Ātman) erreicht, dann ist das die höchste Wohnstatt.

Verse 5

तावदेव निरोद्धव्यं यावद्धृदि गतं क्षयम् । एतज्ज्ञानं च ध्यानं च शेषो न्यायश्च विस्तरः ॥५॥

Er ist nur so lange zu zügeln, bis er im Herzen zur Auflösung gelangt. Dies ist Erkenntnis und dies ist Meditation; alles Übrige ist bloße Logik und ausufernde Ausführung.

Verse 6

नैव चिन्त्यं न चाचिन्त्यं न चिन्त्यं चिन्त्यमेव च । पक्षपातविनिर्मुक्तं ब्रह्म सम्पद्यते तदा ॥६॥

Es ist weder etwas, worüber man denken soll, noch etwas, worüber man nicht denken soll; es ist weder denkbar, noch bloß denkbar. Dann wird Brahman erlangt, frei von aller Parteilichkeit und jedem Bias.

Verse 7

स्वरेण संधयेद्योगमस्वरं भावयेत्परम् । अस्वरेणानुभावेन नाभावो भाव इष्यते ॥७॥

Mit dem „Klang“ soll man Yoga verbinden und begründen; das Höchste soll man als „klanglos“ betrachten. Durch die erfahrungsmäßige Verwirklichung des Klanglosen wird Nichtsein nicht als Sein anerkannt.

Verse 8

तदेव निष्कलं ब्रह्म निर्विकल्पं निरञ्जनम् । तद्ब्रह्माहमिति ज्ञात्वा ब्रह्म सम्पद्यते ध्रुवम् ॥८॥

Das allein ist Brahman—teil-los, frei von begrifflicher Konstruktion, makellos. Wer erkannt hat: „Jenes Brahman bin ich“, erlangt Brahman gewiss.

Verse 9

निर्विकल्पमनन्तं च हेतुदृष्टान्तवर्जितम् । अप्रमेयमनादिं च यज्ज्ञात्वा मुच्यते बुधः ॥९॥

(Das) ist frei von begrifflicher Konstruktion und unendlich, ohne Ursache und ohne Beispiel, unermesslich und anfangslos; wer es erkennt, wird als Weiser befreit.

Verse 10

न निरोधो न चोत्पत्तिर्न बद्धो न च साधकः । न मुमुक्षुर्न वै मुक्त इत्येषा परमार्थता ॥१०॥

Es gibt weder Aufhören noch Entstehen; weder Gebundener noch Übender; weder Befreiungssuchender noch Befreiter—dies ist die höchste Wahrheit.

Verse 11

एक एवात्मा मन्तव्यो जाग्रत्स्वप्नसुषुप्तिषु । स्थानत्रयव्यतीतस्य पुनर्जन्म न विद्यते ॥११॥

Allein das Selbst (Ātman) ist in Wachen, Traum und Tiefschlaf zu betrachten. Wer die drei Zustände überschritten hat, für den gibt es keine Wiedergeburt.

Verse 12

एक एव हि भूतात्मा भूते भूते व्यवस्थितः । एकधा बहुधा चैव दृश्यते जलचन्द्रवत् ॥१२॥

Wahrlich, das eine Selbst, als inneres Selbst der Wesen, ist in jedem Wesen gegründet. Es erscheint als eins und auch als vieles, wie der Mond im Wasser gespiegelt.

Verse 13

घटसंवृतमाकाशं नीयमानो घटे यथा । घटो नीयेत नाकाशः तद्वज्जीवो नभोपमः ॥१३॥

Wie der im Topf eingeschlossene Raum scheinbar mitgetragen wird, wenn der Topf getragen wird, so wird der Topf getragen, nicht der Raum. Ebenso ist der Jīva dem Raum gleich.

Verse 14

घटवद्विविधाकारं भिद्यमानं पुनः पुनः । तद्भेदे न च जानाति स जानाति च नित्यशः ॥१४॥

Wie ein Topf mit zweifacher Gestalt, der immer wieder zerbricht, erkennt (der Raum) dieses Zerbrechen nicht; und doch ist er beständig der Erkennende.

Verse 15

शब्दमायावृतो नैव तमसा याति पुष्करे । भिन्ने तमसि चैकत्वमेक एवानुपश्यति ॥१५॥

Vom Māyā des Klanges verhüllt, dringt man im lotusgleichen Ort nicht durch die Finsternis. Wenn die Finsternis gespalten ist, schaut allein das Eine die Einheit.

Verse 16

शब्दाक्षरं परं ब्रह्म तस्मिन्क्षीणे यदक्षरम् । तद्विद्वानक्षरं ध्यायेद्यदीच्छेच्छान्तिमात्मनः ॥१६॥

Das höchste Brahman ist die Silbe (akṣara), die Klang ist; wenn diese Klang-Silbe erlischt, bleibt das Unvergängliche, das Akṣara. Wer dies erkennt, soll über das Unvergängliche meditieren, wenn er Frieden für sich begehrt.

Verse 17

द्वे विद्ये वेदितव्ये तु शब्दब्रह्म परं च यत् । शब्दब्रह्मणि निष्णातः परं ब्रह्माधिगच्छति ॥१७॥

Zwei Erkenntnisse sind zu erkennen: Brahman als Klang (śabda-brahman) und das höchste Brahman (para). Wer im śabda-brahman vollkommen bewandert ist, gelangt zum höchsten Brahman.

Verse 18

ग्रन्थमभ्यस्य मेधावी ज्ञानविज्ञानतत्परः । पलालमिव धान्यार्थी त्यजेद्ग्रन्थमशेषतः ॥१८॥

Nachdem er den Text studiert hat, soll der Verständige—dem Wissen und der Verwirklichung hingegeben—den Text gänzlich beiseitelegen, wie der nach Korn Suchende die Spreu verwirft.

Verse 19

गवामनेकवर्णानां क्षीरस्याप्येकवर्णता । क्षीरवत्पश्यते ज्ञानं लिङ्गिनस्तु गवां यथा ॥१९॥

Von Kühen vieler Farben hat die Milch doch nur eine Farbe. So wird Erkenntnis wie Milch als eine gesehen; die verkörperten Wesen sind wie die Kühe.

Verse 20

घृतमिव पयसि निगूढं भूते भूते च वसति विज्ञानम् । सततं मनसि मन्थयितव्यं मनो मन्थानभूतेन ॥२०॥

Wie Ghee in der Milch verborgen ist, so wohnt Verwirklichung (vijñāna) in jedem Wesen. Sie ist fortwährend im Geist herauszuschlagen, wobei der Geist selbst der Quirl ist.

Verse 21

ज्ञाननेत्रं समाधाय चोद्धरेद्वह्निवत्परम् । निष्कलं निश्चलं शान्तं तद्ब्रह्माहमिति स्मृतम् ॥२१॥

Hat man das „Auge der Erkenntnis“ im Samādhi fest gegründet, soll man das Höchste erheben und verwirklichen, wie man Feuer entfacht. Jenes ist teil-los, unbewegt und friedvoll; so wird erinnert: „Ich bin Dieses Brahman.“

Verse 22

सर्वभूताधिवासं यद्भूतेषु च वसत्यपि । सर्वानुग्राहकत्वेन तदस्म्यहं वासुदेवः ॥२२॥

Das, was die Wohnstatt aller Wesen ist und dennoch in den Wesen wohnt—als gnädiger Wohltäter und Träger von allem—das bin ich: Vāsudeva.