Adhyaya 166

Verse 1

नफमशा+ (0) अमन न षष्टर्याधिकशततमो< ध्याय: श्रीकृष्णद्वारा भगवान्‌ शड्करके माहात्म्यका वर्णन युधिछिर उवाच दुर्वासस: प्रसादात्‌ ते यत्‌ तदा मधुसूदन । अवाप्तमिह विज्ञान तन्मे व्याख्यातुमरहसि

Yudhiṣṭhira sprach: „O Madhusūdana, die besondere Einsicht, die du damals hier in dieser Welt durch die Gnade Durvāsas erlangtest—erkläre mir dieses Wissen bitte ausführlich.“

Verse 2

महाभाग्यं च यत्‌ तस्य नामानि च महात्मन: । तत्‌ त्वत्तो ज्ञातुमिच्छामि सर्व मतिमतां वर

Yudhiṣṭhira sprach: „Ich wünsche von dir zu erfahren, o Kṛṣṇa, Bester unter den Weisen, das wahre Ausmaß des außergewöhnlichen Glücks jenes Großgesinnten und auch seine Namen. Bitte erkläre mir all dies vollständig.“

Verse 3

वायुदेव उवाच हन्त ते कीर्तयिष्यामि नमस्कृत्य कपर्दिने । यदवाप्तं मया राजन्‌ श्रेयो यच्चार्जितं यश:

Vāyudeva sprach: „Komm, o König; ich will dir berichten—nachdem ich mich zuvor ehrfürchtig vor Kapardin (Śiva, dem Herrn mit dem verfilzten Haar) verneigt habe—welches wahre Heil ich erlangt und welchen Ruhm ich erworben habe.“

Verse 4

प्रयत: प्रातरुत्थाय यदधीये विशाम्पते । प्राज्जलि: शतरुद्रीयं तन्‍्मे निगदत: शृणु

Vāyu sprach: „O Herr des Volkes, jeden Tag stehe ich im Morgengrauen auf, im Geist und in den Sinnen gezügelt, und mit gefalteten Händen rezitiere und studiere ich das Śatarudrīya. Höre, wie ich es dir nun verkünde.“

Verse 5

प्रजापतिस्तत्‌ ससृजे तपसो<न्ते महातपा: । शड्करस्त्वसृजत्‌ तात प्रजा: स्थावरजड़मा:,तात! महातपस्वी प्रजापतिने तपस्याके अन्तमें उस शतरुद्रियकी रचना की और शंकरजीने समस्त चराचर प्राणियोंकी सृष्टि की

Vāyu sprach: „Am Ende seiner Askese brachte der große Asket Prajāpati jene (heilige Formulierung) hervor. Und dann erschuf Śaṅkara, mein Lieber, die Geschöpfe der Welt—die unbeweglichen wie die beweglichen.“

Verse 6

नास्ति किंचित्‌ परं भूतं महादेवाद्‌ विशाम्पते । इह त्रिष्वपि लोकेषु भूतानां प्रभवो हि सः

Vāyu sprach: „O Herr des Volkes, in diesen drei Welten gibt es kein Wesen, das Mahādeva überragt. Denn er ist wahrlich die Quelle, aus der alle Wesen hervorgehen.“

Verse 7

न चैवोत्सहते स्थातु कश्रिदग्रे महात्मन: । न हि भूतं सम॑ तेन त्रिषु लोकेषु विद्यते,उन महात्मा शंकरके सामने कोई भी खड़ा होनेका साहस नहीं कर सकता। तीनों लोकोंमें कोई भी प्राणी उनकी समता करनेवाला नहीं है

Vāyu sprach: „Niemand wagt es, vor jenem Großgesinnten standzuhalten. Wahrlich, in den drei Welten gibt es kein Wesen, das ihm gleichkäme.“

Verse 8

गन्धेनापि हि संग्रामे तस्य क्रुद्धस्य शत्रव:ः । विसंज्ञा हतभूयिष्ठा वेपन्ते च पतन्ति च

Vāyudeva sprach: Auf dem Schlachtfeld, wenn er in Zorn gerät, raubt schon sein bloßer Duft den Feinden das Bewusstsein; sie werden wie bereits Erschlagene, erzittern und stürzen zu Boden.

Verse 9

घोरं च निनदं तस्य पर्जन्यनिनदोपमम्‌ | श्रुत्वा विशीर्येद्‌ हृदयं देवानामपि संयुगे,संग्राममें मेघगर्जनाके समान गम्भीर उनका घोर सिंहनाद सुनकर देवताओंका भी हृदय विदीर्ण हो सकता है

„Und hört man sein furchtbares Brüllen — tief wie das Grollen der Gewitterwolken — mitten im Kampf, so könnte selbst das Herz der Götter zerspringen.“

Verse 10

यांश्व घोरेण रूपेण पश्येत्‌ क्रुद्ध/ पिनाकधृत्‌ | न सुरा नासुरा लोके न गन्धर्वा न पन्नगा:

Wen immer der Pināka-tragende Herr — im Zorn — in seiner schrecklichen Gestalt erblickt, niemand in der Welt kann vor dieser Schau standhalten: weder Götter noch Asuras, weder Gandharvas noch Schlangenwesen.

Verse 11

प्रजापति दक्ष जब यज्ञ कर रहे थे, उस समय उनका यज्ञ आरम्भ होनेपर कुपित हुए भगवान्‌ शंकरने निर्भय होकर उनके यज्ञको अपने बाणोंसे बींध डाला और धनुषसे बाण छोड़कर गम्भीर स्वरमें सिंहनाद किया

Vāyu sprach: Als Prajāpati Dakṣa ein Opfer darbrachte, da stand der Herr Śaṅkara, vom Zorn ergriffen, gleich zu Beginn des Ritus furchtlos da. Er durchbohrte das Opfer mit seinen Pfeilen, schoss Geschosse von seinem Bogen und stieß mit tiefer Stimme ein löwengleiches Brüllen aus — ein Zeichen für den Zusammenbruch eines Rituals, das zur Kränkung göttlicher Ordnung und gebührender Ehrfurcht geworden war.

Verse 12

विव्याध कुपितो यज्ञ निर्भयस्तु भवस्तदा । धनुषा बाणमुत्यज्य सघोषं विननाद च

Da durchbohrte Bhava, im Zorn und doch furchtlos, das Opfer mit seinen Pfeilen. Er schoss einen Pfeil vom Bogen und ließ ein dröhnendes Getöse erschallen.

Verse 13

प्रजापतेश्व॒ दक्षस्य यजतो वितते क्रतौ

Als Prajāpati Dakṣa jenes weithin ausgebreitete Opfer vollzog, fanden die Götter keinen Schutz—woher sollte ihnen da Frieden kommen? Als das yajña plötzlich von Pfeilen durchbohrt wurde und Mahēśvara in Zorn geriet, versanken die armen Devas in tiefer Niedergeschlagenheit.

Verse 14

तेन ज्यातलघोषेण सर्वे लोका: समाकुला: । बभूवुरवशा: पार्थ विषेदुश्च सुरसुरा:,पार्थ! उनके धनुषकी प्रत्यंचाके शब्दसे समस्त लोक व्याकुल और विवश हो उठे और सभी देवता एवं असुर विषादमें मग्न हो गये

Beim donnernden Schnalzen seiner Bogensehne gerieten alle Welten in Aufruhr. O Pārtha, die Wesen überall wurden vor Schrecken hilflos, und selbst Götter und Asuras versanken in Niedergeschlagenheit—so überwältigend war die Macht, die in diesem einen Klang lag.

Verse 15

आपक्षुक्षुभिरे चैव चकम्पे च वसुन्धरा । व्यद्रवन्‌ गिरयश्चापि द्यौ: पफाल च सर्वश:,समुद्र आदिका जल क्षुब्ध हो उठा, पृथ्वी काँपने लगी, पर्वत पिघलने लगे और आकाश सब ओरसे फटने-सा लगा

Die Meere und Gewässer wurden heftig aufgewühlt; die Erde bebte; selbst die Berge schienen zu schmelzen und umherzustürzen; und der Himmel selbst wirkte, als spalte er sich nach allen Seiten.

Verse 16

अन्धेन तमसा लोका:ः प्रावृता न चकाशिरे । प्रणष्टा ज्योतिषां भाश्व सह सूर्येण भारत

Alle Welten wurden von blendender Finsternis umhüllt und leuchteten nicht mehr. O Bhārata, die strahlenden Lichter der Himmelskörper—Planeten und Sterne—verschwanden aus dem Blick, zugleich mit der Sonne.

Verse 17

भृशं भीतास्तत: शान्तिं चक्रुः स्वस्त्ययनानि च । ऋषय: सर्वभूतानामात्मनश्न हितैषिण:,सम्पूर्ण भूतोंका और अपना भी हित चाहनेवाले ऋषि अत्यन्त भयभीत हो शान्ति एवं स्वस्तिवाचन आदि कर्म करने लगे

Von großer Furcht ergriffen vollzogen die Weisen daraufhin Beschwichtigungsriten und sprachen glückverheißende Segensworte. Das Wohl aller Wesen—und auch ihr eigenes—im Sinn, unternahmen sie diese beruhigenden Handlungen, um Unheil abzuwenden und die Ordnung wiederherzustellen.

Verse 18

ततः सो<भ्यद्रवद्‌ देवान्‌ रुद्रो रौद्रपराक्रम: । भगस्य नयने क्रुद्धः प्रहारेण व्यशातयत्‌,तदनन्तर भयानक पराक्रमी रुद्र देवताओंकी ओर दौड़े। उन्होंने क्रोधपूर्वक प्रहार करके भगदेवताके नेत्र नष्ट कर दिये

Da stürmte Rudra, von wilder und furchtbarer Kraft, auf die Götter los. Im Zorn zerschmetterte er mit einem Schlag die Augen Bhagas.

Verse 19

पूषणं चाभिदुद्राव पादेन च रुषान्वित: । पुरोडाशं भक्षयतो दशनान्‌ वै व्यशातयत्‌,फिर उन्होंने रोषमें भरकर पैदल ही पूषादेवताका पीछा किया और पुरोडाश भक्षण करनेवाले उनके दाँतोंको तोड़ डाला

Dann stürzte er, von Zorn erfüllt, dem Gott Pūṣan zu Fuß nach. Während Pūṣan den Opferkuchen, den puroḍāśa, verzehrte, zerschlug Rudra ihm die Zähne.

Verse 20

ततः प्रणेमुर्देवास्ते वेपमाना: सम शड्करम्‌ | पुनश्च संदधे रुद्रो दीप्तं सुनिशितं शरम्‌

Da verneigten sich jene Götter, zitternd, vor Herrn Śaṅkara. Währenddessen legte Rudra erneut einen lodernden, messerscharfen Pfeil auf seinen Bogen.

Verse 21

रुद्रस्य विक्रमं दृष्टवा भीता देवा: सहर्षिभि: । ततः प्रसादयामासु: शर्व ते विबुधोत्तमा:,रुद्रका पराक्रम देखकर ऋषियोंसहित सम्पूर्ण देवता थर्या उठे। फिर उन श्रेष्ठ देवताओंने भगवान्‌ शिवको प्रसन्न किया

Als die Götter zusammen mit den Weisen Rudras überwältigende Macht sahen, wurden sie von Furcht ergriffen. Daraufhin suchten die Vornehmsten der Himmlischen Śarva (Śiva) zu besänftigen und seine Gunst zu gewinnen.

Verse 22

जेपुश्न शतरुद्रीयं देवा: कृत्वाउ्जलिं तदा । संस्तूयमानस्त्रिदशै: प्रससाद महेश्वर:,उस समय देवतालोग हाथ जोड़कर शतरुद्रियका जप करने लगे। देवताओं के द्वारा अपनी स्तुति की जानेपर महेश्वर प्रसन्न हो गये

Da begannen die Götter, die Hände ehrfürchtig gefaltet, den Śatarudrīya-Hymnus zu rezitieren. Von den Unsterblichen gepriesen, wurde Maheśvara gnädig und zufrieden.

Verse 23

रुद्रस्य भागं यज्ञे च विशिष्ट ते त्वकल्पयन्‌ | भयेन त्रिदशा राजन्‌ शरणं च प्रपेदिरे

Vāyu sprach: „O König, aus Furcht suchten die Götter Zuflucht bei Rudra (Śaṅkara). Daraufhin wiesen sie ihm im Opfer eine eigene, erhabene Anteilgabe zu und sonderten den Opferrest als Rudras Eigentum aus.“

Verse 24

तेन चैव हि तुष्टेन स यज्ञ: संधितो5भवत्‌ । यद्‌ यच्चापद्वतं तत्र तत्तथैवान्वजीवयत्‌

Als er (Śaṅkara) so zufrieden war, wurde jenes Opfer wiederhergestellt und zu Ende geführt. Was immer dort zugrunde gerichtet worden war, ließ er genau wie zuvor wieder lebendig werden.

Verse 25

असुराणां पुराण्यासंस्त्रीणि वीर्यवर्तां दिवि । आयसं राजतं चैव सौवर्णमपि चापरम्‌

Vāyu sprach: „In uralter Zeit besaßen die mächtigen Asuras drei befestigte Himmelsstädte, die sich durch den Himmel bewegten. Die eine war aus Eisen, die zweite aus Silber, und die dritte aus Gold.“

Verse 26

नाशकत्‌ तानि मघवा जेतु सर्वायुधैरपि । अथ सर्वेडमरा रुद्रं जग्मु: शरणमर्दिता:

Maghavā (Indra) vermochte jene Städte nicht zu bezwingen, selbst nachdem er all seine Waffen eingesetzt hatte. Da gingen alle Götter, bedrängt und gepeinigt, zu Rudra, um Zuflucht zu suchen.

Verse 27

तत ऊचुर्महात्मानो देवा: सर्वे समागता: । रुद्र रौद्रा भविष्यन्ति पशव: सर्वकर्मसु

Da sprachen alle Götter, großherzig und versammelt: „O Rudra, bei jedem Ritus und in jedem Vorhaben werden die Opfertiere wild und unbändig werden.“

Verse 28

स तथोक्तस्तथेत्युक्त्वा कृत्वा विष्णुं शरोत्तमम्‌

So angeredet, willigte Śiva ein und sprach: „So sei es.“ Darauf formte er Viṣṇu zum höchsten Pfeil; machte Agni zur durchdringenden Spitze dieses Pfeils; setzte Vaivasvata Yama als seine Befiederung ein; machte alle Veden zum Bogen; die Gāyatrī zur vortrefflichen Sehne; und bestellte Brahmā zum Wagenlenker. Nachdem er jede Macht ihrer rechten Aufgabe zugewiesen hatte, spaltete er mit jenem Pfeil — mit drei Gelenken und drei Widerhaken versehen — die drei Städte und brachte sie zu Fall.

Verse 29

शल्यमरग्निं तथा कृत्वा पुड्खं वैवस्वतं यमम्‌ । वेदान्‌ कृत्वा धनु: सर्वान्‌ ज्यां च सावित्रिमुत्तमाम्‌

Vāyu sprach: „Er setzte das Feuer als scharfe Spitze des Pfeils ein und Vaivasvata Yama als seine Befiederung; er machte alle Veden zum Bogen und die höchste Sāvitrī (Gāyatrī) zur Sehne. So nahm Śiva die Bitte mit einem ‘So sei es’ an, wies jeder göttlichen Macht ihre rechte Aufgabe zu und durchbohrte und zerschmetterte mit jenem Geschoss mit drei Gelenken und drei Schneiden die drei Städte.“

Verse 30

ब्रहद्माणं सारथिं कृत्वा विनियुज्य च सर्वश:ः । त्रिपर्वणा त्रिशल्येन तेन तानि बिभेद सः

Vāyu sprach: „Nachdem er Brahmā zum Wagenlenker bestellt und jede Macht ihrer Aufgabe zugewiesen hatte, gebrauchte Śiva jenen Pfeil — mit drei Gelenken und drei Widerhaken — und durchbohrte und zerschmetterte damit die drei Städte.“

Verse 31

शरेणादित्यवर्णेन कालाग्निसमतेजसा । तेडसुरा: सपुरास्तत्र दग्धा रुद्रेण भारत

Vāyu sprach: „Mit einem einzigen Pfeil — strahlend wie die Sonne und lodernd wie das Feuer der kosmischen Auflösung — verbrannte Rudra, o Bhārata, die Asuras dort samt ihren befestigten Städten zu Asche.“

Verse 32

तं चैवाड्कगतं दृष्टवा बालं पजचशिखं पुन: । उमा जिज्ञासमाना वै को<यमित्यब्रवीत्‌ तदा

Als sie ihn abermals in der Gestalt eines Kindes mit fünf Haarbüscheln sah, auf ihrem Schoß sitzend, fragte Umā — begierig, die Wahrheit zu erkennen — in jenem Augenblick die Götter: „Wer ist dies?“

Verse 33

असूयतश्च शक्रस्य वज्ेण प्रहरिष्यत: । स वज्ं स्तम्भयामास त॑ बाहुं परिघोपमम्‌

Vāyu sprach: Als Śakra (Indra), von Eifersucht gepackt, im Begriff war, mit seinem Vajra (Donnerkeil) zuzuschlagen, lähmte der Knabe eben jenen Arm, der den Vajra trug—dick und furchterregend wie eine eiserne Keule—und machte ihn unbeweglich.

Verse 34

न सम्बुबुधिरे चैव देवास्तं भुवनेश्वरम्‌ । सप्रजापतय: सर्वे तस्मिन्‌ मुमुहुरी श्चरे,समस्त देवता और प्रजापति उन भुवनेश्वर महादेवजीको न पहचान सके। सबको उन ईश्वरके विषयमें मोह छा गया

Vāyu sprach: Selbst die Götter erkannten jenen Herrn der Welten nicht. Sie alle—zusammen mit den Prajāpatis—gerieten in Verwirrung und verfielen der Täuschung über das wahre Wesen dieses höchsten Herrn.

Verse 35

ततो ध्यात्वा च भगवान्‌ ब्रह्मा तममितौजसम्‌ | अयं श्रेष्ठ इति ज्ञात्वा ववन्दे तमुमापतिम्‌

Daraufhin erkannte der ehrwürdige Brahmā, nachdem er in Meditation versunken war, jenen Herrn von unermesslichem Glanz. Im Wissen: „Dieser ist der Höchste“, verneigte er sich ehrfürchtig vor Umās Gemahl (Śiva).

Verse 36

ततः प्रसादयामासुरुमां रुद्रं च ते सुरा: । बभूव स तदा बाहुर्बलहन्तुर्यथा पुरा,तत्पश्चात्‌ उन देवताओंने उमादेवी और भगवान्‌ रुद्रको प्रसन्न किया। तब इन्द्रकी वह बाँह पूर्ववत्‌ हो गयी

Dann suchten jene Götter Umā und Rudra gnädig zu stimmen. Durch ihre Gnade wurde jener Arm—einst ein Vernichter von Kraft—wieder wie zuvor.

Verse 37

स चापि ब्राह्माणो भूत्वा दुर्वासा नाम वीर्यवान्‌ द्वारवत्यां मम गृहे चिरं कालमुपावसत्‌,वे ही पराक्रमी महादेव दुर्वासा नामक ब्राह्मण बनकर द्वारकापुरीमें मेरे घरके भीतर दीर्घकालतक टिके रहे

Und jener Mächtige, der die Gestalt eines Brāhmaṇa annahm und als Durvāsā bekannt war, verweilte lange Zeit in meinem Haus in Dvāravatī (Dvārakā).

Verse 38

विप्रकारान्‌ प्रयुद्धक्ते सम सुबहून्‌ मम वेश्मनि । तानुदारतया चाहं चक्षमे चातिदुःसहान्‌

Vāyu sprach: „In meiner eigenen Wohnstatt begingen viele Brahmanen Vergehen gegen mich und traten mir sogar feindselig entgegen. Obgleich ihre Taten überaus schwer zu ertragen waren, ertrug ich sie und vergab ihnen aus Großmut.“

Verse 39

स वै रुद्र: स च शिव: सो<ग्नि: सर्व: स सर्वजित्‌ | स चैवेन्द्रश्न वायुश्न सोडश्चिनौ स च विद्युत:

Vāyu sprach: „Er ist wahrlich Rudra; er ist auch Śiva. Er ist Agni, die alles durchdringende Wirklichkeit, und der Bezwinger von allem. Er ist Indra und er ist Vāyu; er ist die Zwillings-Aśvins, und er ist auch der Blitz.“

Verse 40

स चन्द्रमा: स चेशान: स सूर्यो वरुणश्न सः । स काल: सोडन्‍्तको मृत्यु: स यमो रात्र्यहानि च

Vāyu-deva verkündet: „Er ist der Mond und er ist Īśāna; er ist die Sonne und er ist Varuṇa. Er ist die Zeit selbst, der Vollender und der Tod; er ist Yama, und er ist auch der wechselnde Rhythmus von Nacht und Tag.“

Verse 41

मासार्धमासा ऋतव: संध्ये संवत्सरश्न सः । स धाता स विधाता च विश्वकर्मा स सर्ववित्‌,मास, पक्ष, ऋतु, संध्या और संवत्सर भी वे ही हैं। वे ही धाता, विधाता, विश्वकर्मा और सर्वज्ञ हैं

Vāyu-deva erklärt: „Die Maße der Zeit selbst — Monate, Halbmonate, Jahreszeiten, die Dämmerungsfugen und das Jahr — sind allesamt nur Er, das eine höchste Wesen. Er ist Dhātā und Vidhātā, Viśvakarman, der Weltenhandwerker, und der Allwissende.“

Verse 42

नक्षत्राणि गृहाश्वैव दिशो5थ प्रदिशस्तथा । विश्वमूर्तिरमेयात्मा भगवान्‌ परमद्युति:,नक्षत्र, गृह, दिशा, विदिशा भी वे ही हैं। वे ही विश्वरूप, अप्रमेयात्मा, षड़्विध ऐश्वर्यसे युक्त एवं परम तेजस्वी हैं

Vāyu sagte: „Er allein ist die Gesamtheit der Sterne und die himmlischen Wohnstätten; er ist die Himmelsrichtungen und auch die Zwischenrichtungen. Jener gesegnete Herr — dessen Gestalt das ganze Universum ist, dessen Selbst unermesslich und dessen Glanz erhaben ist — durchdringt all dies als seine innere Wirklichkeit.“

Verse 43

एकधा च द्विधा चैव बहुधा च स एव हि । शतधा सहस्रधा चैव तथा शतसहस्रधा,उनके एक, दो, अनेक, सौ, हजार और लाखों रूप हैं

Vāyu sprach: „Er allein erscheint in einer Gestalt, in zwei Gestalten und in vielen Gestalten; ebenso in hundert Gestalten, in tausend Gestalten und sogar in hunderttausend Gestalten.“

Verse 44

ईदृश: स महादेवो भूयश्वष भगवानत: । न हि शक्‍्या गुणा वक्तुमपि वर्षशतैरपि,भगवान्‌ महादेव ऐसे प्रभावशाली हैं, बल्कि इससे भी बढ़कर हैं। सैकड़ों वर्षोमें भी उनके गुणोंका वर्णन नहीं किया जा सकता

Vāyu sprach: „So ist in Wahrheit jener Mahādeva; ja, er ist noch größer als dies. Seine Vorzüge lassen sich nicht vollständig aussprechen, selbst wenn man es Hunderte von Jahren versuchte.“

Verse 103

कुपिते सुखमेधन्ते तस्मिन्नपि गुहागता: । पिनाकधारी रुद्र कुपित होकर जिन्हें भयंकररूपसे देख लें

Wenn Rudra, der Träger des Pināka, erzürnt und jemanden in seiner furchtbaren Gestalt anblickt, zerbricht selbst dessen Herz in Stücke. In dieser Welt können, wenn der Herr Śaṅkara in Zorn gerät, selbst Götter, Asuras, Gandharvas und Nāgas, auch wenn sie fliehen und sich in einer Höhle verbergen, nicht in Frieden verweilen.

Verse 159

इस प्रकार श्रीमह्याभारत अनुशासनपर्वके अन्तर्गत दानधर्मपर्वमें दुवासाकी भिक्षा नामक एक सौ उनसठवाँ अध्याय पूरा हुआ

So endet das hundertneunundfünfzigste Kapitel mit dem Titel „Durvāsās Almosen“ im Abschnitt Dāna-dharma der Anuśāsana Parva des heiligen Mahābhārata.

Verse 160

इति श्रीमहाभारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि ईश्वरप्रशंसा नाम षष्ट्यधिकशततमो< ध्याय:,इस प्रकार श्रीमह्याभारत अनुशासनपववके अन्तर्गत दानधर्मपर्वमें ईश्चषरकी प्रशंसा नामक एक सौ साठवाँ अध्याय पूरा हुआ

So endet im Śrī Mahābhārata, innerhalb der Anuśāsana Parva — genauer im Abschnitt Dāna-dharma — das hundertsechzigste Kapitel mit dem Titel „Lobpreis des Herrn“.

Verse 276

जहि दैत्यान्‌ सह पुरैलोंकांस्त्रायस्व मानद | तदनन्तर वहाँ पधारे हुए सम्पूर्ण महामना देवताओंने रुद्रदेवसे कहा--“भगवन्‌ रुद्र! पशुतुल्य असुर हमारे समस्त कर्मोंके लिये भयंकर हो गये हैं और भविष्यमें भी ये हमें भय देते रहेंगे। अत: मानद! हमारी प्रार्थना है कि आप तीनों पुरोंसहित समस्त दैत्योंका नाश और लोकोंकी रक्षा करें"

Vāyu sprach: „Erschlage die Daityas samt ihren Städten; beschütze die Welten, o Spender der Ehre.“ Daraufhin wandten sich alle großgesinnten Götter, die dort eingetroffen waren, an Rudra: „Gepriesener Rudra! Diese asurischen Wesen, tiergleich, sind zu einer furchtbaren Bedrohung für all unsere heiligen Werke und Opferhandlungen geworden, und auch künftig werden sie uns weiter schrecken. Darum, o Edler, flehen wir: Vernichte alle Daityas mitsamt ihren drei Städten und bewahre die Welten.“