Shloka 11
प्रजापति दक्ष जब यज्ञ कर रहे थे, उस समय उनका यज्ञ आरम्भ होनेपर कुपित हुए भगवान् शंकरने निर्भय होकर उनके यज्ञको अपने बाणोंसे बींध डाला और धनुषसे बाण छोड़कर गम्भीर स्वरमें सिंहनाद किया
prajāpati dakṣaḥ yadā yajñaṃ karoti sma, tadā tasya yajñasya ārambhe kupitaḥ bhagavān śaṅkaraḥ nirbhayaḥ san tasya yajñaṃ svabāṇaiḥ viddhvā, dhanuṣā bāṇān visṛjya gambhīra-svareṇa siṃhanādaṃ cakāra.
Vāyu sprach: Als Prajāpati Dakṣa ein Opfer darbrachte, da stand der Herr Śaṅkara, vom Zorn ergriffen, gleich zu Beginn des Ritus furchtlos da. Er durchbohrte das Opfer mit seinen Pfeilen, schoss Geschosse von seinem Bogen und stieß mit tiefer Stimme ein löwengleiches Brüllen aus — ein Zeichen für den Zusammenbruch eines Rituals, das zur Kränkung göttlicher Ordnung und gebührender Ehrfurcht geworden war.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Ritual power without humility and proper reverence becomes ethically hollow; when a sacred act is driven by pride or exclusion, it invites disruption. The verse frames Śiva’s intervention as a moral correction: dharma is not upheld by ceremony alone but by right intention and respect.
As Dakṣa begins his sacrificial rite, Śiva—angered—arrives fearlessly, symbolically ‘pierces’ the sacrifice with arrows, and roars like a lion. The imagery conveys the forceful interruption and undoing of the yajña, marking a dramatic turning point in the Dakṣa-yajña episode.