Sukta 20

Mantra 1

यक्ष्मनाशनम्। अ॒ग्नेरि॑वास्य॒ दह॑त एति शु॒ष्मिण॑ उ॒तेव॑ म॒त्तो वि॒लप॒न्नपा॑यति । अ॒न्यम॒स्मदि॑च्छतु॒ कं चि॑दव्र॒तस्तपु॑र्वधाय॒ नमो॑ अस्तु त॒क्मने॑

Vernichter der Schwindsucht. Wie Feuer, brennend, geht es von ihm aus, von dem Heftigen; und wie von einem Trunkenen, klagend, weicht es zurück. Es suche einen andern als uns — irgendwen, wer immer es sei, einen Ungebundenen ohne Gelübde — damit die Fieberglut ihn schlage. Ehrfurcht sei dem Takman.

Mantra 2

नमो॑ रु॒द्राय॒ नमो॑ अस्तु त॒क्मने॒ नमो॒ राज्ञे॒ वरु॑णाय॒ त्विषी॑मते । नमो॑ दि॒वे नमः॑ पृथि॒व्यै नम॒ ओष॑धीभ्यः

Ehrerbietung Rudra; Ehrerbietung sei dem Fieber (takmán). Ehrerbietung dem König, Varuṇa, dem von mächtigem Glanz. Ehrerbietung dem Himmel, Ehrerbietung der Erde, Ehrerbietung den Pflanzen (oṣadhī).

Mantra 3

अ॒यं यो अ॑भिशोचयि॒ष्णुर्विश्वा॑ रू॒पाणि॒ हरि॑ता कृ॒णोषि॑ । तस्मै॑ तेऽरु॒णाय॑ ब॒भ्रवे॒ नमः॑ कृणोमि॒ वन्या॑य त॒क्मने॑

Dieses Fieber, das, brennend, alle Gestalten gelblich färbt — dir, dem rötlichen, dem braunen, erweise ich Verehrung; Ehrerbietung dem wildgeborenen Fieber (Takman).