Sukta 77

Mantra 1

आ स॒त्यो या॑तु म॒घवां॑ ऋजी॒षी द्रव॑न्त्वस्य॒ हर॑य॒ उप॑ नः । तस्मा॒ इदन्धः॑ सुषुमा सु॒दक्ष॑मि॒हाभि॑पि॒त्वं क॑रते गृणा॒नः

Es komme der Wahrhaftige — Indra, der Freigebige, Gefährte des Pressens (soma); seine fahlen Rosse sollen zu uns heranstürmen. Für ihn haben wir den soma-Trank gut gepresst, wohl geordnet: hier, während wir ihn preisen, soll er das Trinken sich zu eigen machen.

Mantra 2

अव॑ स्य शू॒राध्व॑नो॒ नान्ते॒ऽस्मिन् नो॑ अ॒द्य सव॑ने म॒न्दध्यै॑ । शंसा॑त्यु॒क्थमु॒शने॑व वे॒धाश्चि॑कि॒तुषे॑ असु॒र्याऽय मन्म॑

O Held, er lasse uns nicht am Ende des Weges versagen; heute, bei dieser Pressung (des Soma), zu unserer Begeisterung und Kraft. Der Inspirierte verkündet den Hymnus wie Uśanā; ein heiliger Vorsatz für den Einsichtigen, für asurische, herrische Macht.

Mantra 3

क॒विर्न नि॒ण्यं वि॒दथा॑नि॒ साध॒न् वृषा॒ यत् सेकं॑ विपिपा॒नो अर्चा॑त्। दि॒व इ॒त्था जी॑जनत् स॒प्त का॒रूनह्ना॑ चिच्चक्रुर्व॒युना॑ गृ॒णन्तः॑

Wie ein Seher, das Verborgene und die rituellen Handlungen vollbringend, sang der Stier — als er tief trank — seinen Hymnus; so zeugte er vom Himmel her die Sieben Sänger; und selbst am Tage wirkten sie ihre geordneten Fügungen, laut preisend.

Mantra 4

स्व॑१र्यद् वेदि॑ सु॒दृशी॑कम॒र्कैर्महि॒ ज्योती॑ रुरुचु॒र्यद्ध॒ वस्तोः॑ । अ॒न्धा तमां॑सि॒ दुधि॑ता वि॒चक्षे॒ नृभ्य॑श्चकार॒ नृत॑मो अ॒भिष्टौ॑

Als er den Himmel fand, schön anzuschauen, durch Hymnen; als beim Morgengrauen das große Licht aufleuchtete — da erkannte er die blinden Finsternisse, abgeschüttelt, und für die Menschen schuf der Tapferste Beistand und Schutz.

Mantra 5

व॒व॒क्ष इन्द्रो॒ अमि॑तमृजि॒ष्यु॑१भे आ प॑प्रौ॒ रोद॑सी महि॒त्वा। अत॑श्चिदस्य महि॒मा वि रे॑च्य॒भि यो विश्वा॒ भुव॑ना ब॒भूव॑

Indra ist gewachsen – unermesslich, geradestürmend; durch seine Größe hat er beide Welten erfüllt. Darum breitet sich auch seine Hoheit maßlos aus – er, der über alle Wesen geworden ist.

Mantra 6

विश्वा॑नि श॒क्रो नर्या॑णि वि॒द्वान॒पो रि॑रेच॒ सखि॑भि॒र्निका॑मैः । अश्मा॑नं चि॒द् ये बि॑भि॒दुर्वचो॑भिर्व्र॒जं गोम॑न्तमु॒शिजो॒ वि व॑व्रुः

Śakra, kundig aller mannhaften Taten, ließ die Wasser frei, mit Gefährten, nach Wunsch. Selbst den Stein spalteten sie mit Worten; die Eifrigen öffneten den kuhreichen Pferch.

Mantra 7

अ॒पो वृ॒त्रं व॑व्रि॒वांसं॒ परा॑ह॒न् प्राव॑त् ते॒ वज्रं॑ पृथि॒वी सचे॑ताः । प्रार्णां॑सि समु॒द्रिया॑ण्यैनोः॒ पति॒र्भवं॒ छव॑सा शूर धृष्णो

Die Wasser – Vṛtra, der sie umschlossen hielt – schlug er nieder und trieb ihn fort; die Erde, einwilligend, förderte dir den Vajra. Hervor stürmten die ozeanischen Fluten: sei ihr Herr durch Kraft, o Held, kühn im Herzen.

Mantra 8

अ॒पो यदद्रिं॑ पुरुहूत॒ दर्द॑रा॒विर्भु॑वत् स॒रमा॑ पू॒र्व्यं ते॑ । स नो॑ ने॒ता वाज॒मा द॑र्षि॒ भूरिं॑ गो॒त्रा रु॒जन्नङ्गि॑रोभिर्गृणा॒नः

Als du, o Vielangerufener, den Felsen spaltetest, traten die Wasser sichtbar hervor; Saramā wurde offenbar — eine uralte Tat von dir. Sei uns Führer: weise uns her reichliche Beute, die Kuhställe aufbrechend, während du mit den Aṅgirases gepriesen wirst.