Adhyaya 25: The Saptarishis Seek Uma for Shiva: Himavan Grants the Marriage

Verse 1

इति श्रीवामनपुराणे चतुर्विंशो ऽध्यायः पुलस्त्य उवाच मेनायाः कन्यकास्तिस्रो जाता रूपगुणान्विताः सुनाभ इति च ख्यातश्चतुर्थस्तनयो ऽभवत्

এইদৰে শ্ৰী বামনপুৰাণৰ চতুৰ্বিংশ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল। পুলস্ত্য ক’লে—মেনাৰ তিনিগৰাকী কন্যা ৰূপ-গুণে সমন্বিতা হৈ জন্মিল; আৰু চতুৰ্থ সন্তান এজন পুত্ৰ জন্মিল, যি ‘সুনাভ’ নামে খ্যাত হ’ল।

Verse 2

रक्ताङ्गी रक्तनेत्रा च रक्ताम्बरविभूषिता रागिणि नाम संजाता ज्येष्ठा मेनासुता मुने

তাইৰ অংগ লাল, চকু লাল, আৰু লাল বস্ত্ৰে সুশোভিতা আছিল। হে মুনে, মেনাৰ জ্যেষ্ঠ কন্যা ‘ৰাগিণী’ নামে জন্মিল।

Verse 3

शुभाङ्गी पद्मपत्राक्षी नीलकुञ्चितमूर्धजा श्वेतमाल्याम्बरधरा कुटिला नाम चापरा

আন এগৰাকী কন্যা শুভাঙ্গী, পদ্মপত্ৰসদৃশ নয়নযুক্ত, নীল-কালো কুঞ্চিত কেশধাৰিণী আছিল; সি শ্বেত মালা আৰু শ্বেত বস্ত্ৰ পৰিধান কৰিছিল। তাইৰ নাম ‘কুটিলা’।

Verse 4

नीलाञ्चनचयप्रख्या नीलेन्दीवरलोचना रूपेणानुपमा काली जघन्या मेनकासुता

মেনাৰ কনিষ্ঠ কন্যা কালী নীল অঞ্জনৰ স্তূপৰ দৰে শ্যামবৰ্ণা আছিল; তাইৰ চকু নীল পদ্মৰ দৰে; আৰু ৰূপে তাই অনুপমা আছিল।

Verse 5

जातास्ताः कन्यकास्तिस्रः षडब्दात् परतो मुने कर्तुं तपः प्रयातास्ता देवास्ता ददृशुः शुभाः

হে মুনে, জন্মৰ ছয় বছৰৰ পাছত সেই তিনিগৰাকী কন্যা তপস্যা কৰিবলৈ প্ৰস্থান কৰিলে; তেতিয়া দেৱতাসকলে সেই শুভ কন্যাসকলক দৰ্শন কৰিলে।

Verse 6

ततो दिवाकरैः सर्वैर्वसुभिश्च तपस्विनी कुटिला ब3ह्मलोकं तु नीता शशिकरप्रभा

তাৰ পিছত চন্দ্ৰকিৰণ-সদৃশ প্ৰভাযুক্ত তপস্বিনী কুটিলাক সকলো দিবাকৰ আৰু বসুগণে ব্ৰহ্মলোকলৈ লৈ গ’ল।

Verse 7

अथोचुर्देवताः सर्वाः किं त्वियं जनयिष्यति पुत्रं महिषहन्तारं ब्रह्मन् व्याख्यातुमर्हसि

তেতিয়া সকলো দেৱতাই ক’লে—“এই নাৰী কোন পুত্ৰ জন্ম দিব—মহিষহন্তা? হে ব্ৰহ্মন্, আমাক ই ব্যাখ্যা কৰক।”

Verse 8

ततो ऽब्रवीत् सुरपतिर्नेयं शक्ता तपस्विनी शार्वं धारयितुं तेजो वराकी मुच्यातां त्वियम्

তেতিয়া সুৰপতিয়ে ক’লে—“এই তপস্বিনী শাৰ্ব (শিৱ) তেজ ধাৰণ কৰিবলৈ সক্ষম নহয়। এই দুখিনী—ইয়াক এই ভাৰ পৰা মুক্ত কৰা হওক।”

Verse 9

ततस्तु कुटुला ऋद्धा ब्रह्माणं प्राह नारद तथा यतिष्ये भगवन् यता शार्वं सुदुर्द्धरम्

তাৰ পিছত ঐশ্বৰ্যযুক্ত কুটিলাই ব্ৰহ্মাক ক’লে—“হে নাৰদ, হে ভগৱান, মই এনেদৰে যতি কৰিম যাতে অতি দুৰ্ধৰ শাৰ্ব (শিৱ) তেজ ধাৰণ কৰিব পাৰোঁ।”

Verse 10

धारयिष्याम्यहं तेजस्तथैव श्रुणु सत्तम तपसाहं सुतप्तेन समाराध्य जनार्दनम्

“মই এই তেজ ধাৰণ কৰিম; আৰু হে সত্তম, শুনা—সুতপ্ত তপস্যাৰে মই জনাৰ্দন (বিষ্ণু)ক সম্যক আৰাধনা কৰিম।”

Verse 11

यथा हरस्य मूर्धानं नमयिथ्ये पितामह तथा देव करिष्यामि सत्यं सत्यं मयोदितम्

যেনেকৈ মই হৰ (শিৱ)ৰ মূৰ নত কৰাম, হে পিতামহ, তেনেকৈ, হে দেৱ, মই কৰিম। মই যি কৈছোঁ সেয়া সত্য—নিশ্চয় সত্য।

Verse 12

पुलस्त्य उवाच ततः पितामहः क्रुद्धः कुटिलां प्राह दारुणाम् भगवानादिकृद् ब्रह्मा सर्वेशो ऽपि महामुन्

পুলস্ত্য ক’লে—তাৰ পাছত পিতামহ ব্ৰহ্মা ক্ৰুদ্ধ হৈ কুটিলাক কঠোৰ আৰু দাৰুণ বাক্য ক’লে। সেই আদিকৰ্তা ভগৱান ব্ৰহ্মা, যদিও সৰ্বেশ্বৰ, হে মহামুনি…

Verse 13

ब्रह्मोवाच यस्मान्मद्वचनं पापे न क्षान्तं कुटिले त्वया तस्मान्मच्छापनिर्दग्धा सर्वा आपो भविष्यसि

ব্ৰহ্মাই ক’লে—হে পাপিনী কুটিলে, তুমি মোৰ বাক্য সহ্য/গ্ৰহণ কৰা নাই; সেয়ে মোৰ শাপে দগ্ধ হৈ তুমি সম্পূৰ্ণৰূপে ‘আপঃ’—জলস্বৰূপা হ’বা।

Verse 14

इत्येवं ब्रह्मणा शप्ता हिमवद् दुहिता मुने आपोमयी ब्रह्मलोकं प्लावयामास वेगिनी

এইদৰে, হে মুনি, ব্ৰহ্মাৰ শাপে হিমৱতৰ কন্যা জলময়ী হৈ বেগে ব্ৰহ্মলোক প্লাৱিত কৰিবলৈ ধৰিলে।

Verse 15

तामुद्वृत्तजलां दृष्ट्वा प्रबबन्ध पितामहः ऋक्सामाथर्वयजुभिर्वाङ्मयैर्बन्धनैर्दृढम्

তাক উথলি উঠা জলস্বৰূপে দেখি পিতামহে ঋক্, সাম, অথৰ্ব আৰু যজুঃ—এই বেদমন্ত্ৰময় বাক্-বন্ধনে তাক দৃঢ়ভাৱে বান্ধিলে।

Verse 16

सा बद्धा सिस्थिता ब्रह्मन् तत्रैव गिरिकन्यका आपोमयी प्लावयन्ती ब्रह्मणो विमला जटाः

হে ব্ৰাহ্মণ! সেই গিৰিকন্যা বাঁধা পৰি তাতেই স্থিৰ ৰখা হ’ল; জলস্বভাৱা হৈ সি ব্ৰহ্মাৰ বিমল জটাসমূহ প্লাৱিত কৰিলে।

Verse 17

सापि क्रुद्धाब्रवीन्नूनं तथा तप्स्ये महत्तपः यथा मन्नामसंयुक्तो महिषघ्नो भविष्यति

সিও ক্ৰুদ্ধ হৈ ক’লে—“নিশ্চয় মই এনেকুৱা মহাতপস্যা কৰিম যে মোৰ নামৰ সৈতে সংযুক্ত ‘মহিষঘ্ন’ (মহিষবধক) উদ্ভৱ হ’ব।”

Verse 18

तामप्यथाशपद् ब्रह्म सन्ध्या पापे भविष्यसि या मद्वाक्यमलङ्घ्यं वै सुरैर्लङ्घयसे बलात्

তাৰ পিছত ব্ৰহ্মাই তাক শাপ দিলে—“হে সন্ধ্যা! তুমি পাপিনী হ’বা; কিয়নো দেৱতাসকলৰ বাবেও অলঙ্ঘ্য মোৰ বাক্য তুমি বলপূৰ্বক লঙ্ঘন কৰিছা।”

Verse 19

तामप्यथाशपद् ब्रह्म सन्ध्या पापे भविष्यसि या मद्वाक्यमलङ्घ्यं वै सुरैर्लङ्घयसे बलात्

তাৰ পিছত ব্ৰহ্মাই তাক শাপ দিলে—“হে সন্ধ্যা! তুমি পাপিনী হ’বা; কিয়নো দেৱতাসকলৰ বাবেও অতিক্ৰম কৰিব নোৱাৰা অলঙ্ঘ্য বাক্য তুমি বলপূৰ্বক লঙ্ঘন কৰিছা।”

Verse 20

सापि जाता मुनिश्रेष्ठ सन्ध्या रागवती ततः प्रतीच्छत् कृत्तिकायोगं शैलेया विग्रहं दृढम्

তেতিয়া সেয়ো, হে মুনিশ্ৰেষ্ঠ, ৰাগৱতী সন্ধ্যা হৈ উঠিল; তাৰ পিছত সি কৃত্তিকা-যোগ গ্ৰহণ কৰি শৈলজাতৰ দৰে দৃঢ় দেহ ধাৰণ কৰিলে।

Verse 21

ततो गते कन्यके द्वे ज्ञात्वा मेना तपस्विनी तपसो वारयमास उमेत्येवाब्रवीच्च सा

দুয়োটা কন্যা গুচি যোৱাৰ পাছত, তপস্বিনী মেনাই তেওঁলোকৰ অভিপ্ৰায় বুজি উমাক তপস্যাৰ পৰা ৰোধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে; আৰু ক’লে—“উমা!”

Verse 22

तदेव माता नामास्याश्चक्रे पितृसुता शुभा उमेत्येव हि कन्यायाः सा जगाम तपोवनम्

এইদৰে পৰ্বত-পিতাৰ শুভ কন্যাৰ সেই নামেই মাতৃয়ে ৰাখিলে—‘উমা’; আৰু সেই কন্যা তপোবনলৈ গ’ল।

Verse 23

ततः सा मनसा देवं शूलपाणिं वृषध्वजम् रुद्रं चेतसि संधाय तपस्तेपे सुदुष्करम्

তাৰ পাছত সি মনতে শূলপাণি, বৃষধ্বজ দেৱ ৰুদ্ৰক হৃদয়ত স্থাপন কৰি অতি দুষ্কৰ তপস্যা কৰিলে।

Verse 24

ततो ब्रह्माब्रवीद् देवान् गच्छध्वं हिमवत्सुताम् इहानयध्वं तां कालीं तपस्यन्तीं हिमालये

তেতিয়া ব্ৰহ্মাই দেৱতাসকলক ক’লে—“হিমৱতৰ কন্যাৰ ওচৰলৈ যোৱা; হিমালয়ত তপস্যাৰত সেই কালীক ইয়ালৈ আনিবা।”

Verse 25

ततो देवाः समाजग्मुर्ददृशुपः शैलनन्दिनीम् तेजसा विजितास्तस्या न शेकुरुपसर्पितुम्

তেতিয়া দেৱসকলে একেলগে সমবেত হৈ শৈলনন্দিনী (পৰ্বত-কন্যা)ক দৰ্শন কৰিলে। তেওঁৰ তেজত পৰাভূত হৈ তেওঁলোক তেওঁৰ ওচৰলৈ আগবাঢ়িব নোৱাৰিলে।

Verse 26

इन्द्रो ऽमरगणैः सार्द्धं निर्द्धूतस्तेजसा तया ब्रह्मणो ऽधिकतेजो ऽस्या विनिवेद्य प्रतिष्ठितः

ইন্দ্ৰ অমৰগণসহ তেওঁৰ তেজত প্ৰতিহত হ’ল। তেওঁ ব্রহ্মাক নিবেদন কৰিলে যে তেওঁৰ দীপ্তি (আপোনাৰ থেকেও) অধিক, আৰু তাৰ পাছত তাতেই স্থিৰ ৰ’ল।

Verse 27

ततो ब्रह्माब्रवीत् सा दि ध्रवं शङ्करवल्लभा यूयं यत्तेजसा नूनं विक्षिप्तास्तु हतप्रभाः

তেতিয়া ব্রহ্মাই ক’লে—“সেইগৰাকী নিশ্চয় শঙ্কৰৰ প্ৰিয়া। তেওঁৰ তেজতেই তোমালোক ছিন্নভিন্ন হৈ পৰিছা; তোমালোকৰ প্ৰভা নিস্তেজ হৈছে।”

Verse 28

तस्माद् भजध्वं स्व स्वं हि स्थानं भो विगतज्वराः सतारकं हि महिषं विदध्वं निहतं रणे

“সেয়ে, হে জ্বৰমুক্তসকল, তোমালোক প্ৰত্যেকে নিজৰ নিজৰ স্থানলৈ উভতি যোৱা। জানি থোৱা—তাৰকসহ মহিষ (মহিষাসুৰ) ৰণত নিহিত হৈছে।”

Verse 29

इत्येवमुक्ता देवेन ब्रह्मणा सेन्द्रकाः सुराः जग्मुः स्वान्येव धिष्ण्यानि सद्यो वै विगतज्वराः

দেৱ ব্রহ্মাই এইদৰে কোৱাৰ পাছত, ইন্দ্ৰসহ দেৱসকল তৎক্ষণাৎ নিজৰ নিজৰ ধামলৈ গ’ল; তেওঁলোকৰ জ্বৰ (উদ্বেগ) সোঁতেহে শমিল।

Verse 30

उमामपि तपस्यन्तीं हिमवान् पर्वतेश्वरः निवर्त्य तपसस्तस्मात् सदारो ह्यनयद्गृहान्

পৰ্ব্বতেশ্বৰ হিমৱানে তপস্যাৰত উমাকো সেই তপস্যাৰ পৰা নিবৃত্ত কৰি, পত্নীসহ তেওঁক গৃহলৈ লৈ গ’ল।

Verse 31

देवो ऽप्याश्रित्य तद्रौद्रं व्रतं नाम्ना निराश्रयम् विचचार महाशैलान् सेरुप्राग्र्यान् महामतिः

সেই দেবতাও ‘নিৰাশ্ৰয়’ নামৰ সেই উগ্ৰ ব্ৰত আশ্ৰয় কৰি, মহামতি হৈ, মহাশৈল আৰু শ্ৰেষ্ঠ শিখৰসমূহত বিচৰণ কৰিলে।

Verse 32

स कदाचिन्महाशैलं हिमवन्तं समागतः तेनार्चितः श्रद्धयासौ तां रात्रिमवसद्धरः

এবাৰ তেওঁ মহাশৈল হিমৱানৰ ওচৰলৈ আহিল। হিমৱানে শ্ৰদ্ধাৰে তেওঁক অৰ্চনা কৰিলে; সেই ধৰণীধৰ সেই ৰাতি তাতেই থাকিল।

Verse 33

द्वितीये ऽह्नि गिरीशेन महादेवो नमन्त्रितः इहैव तिष्ठस्व विभो तपःसाधनाकारणात्

দ্বিতীয় দিন গিৰীশে মহাদেৱক নিবেদন কৰিলে— “হে বিভু, তপস্যা-সিদ্ধিৰ কাৰণে ইয়াতেই থাকক।”

Verse 34

इत्येवमुक्तो गिरिणा हरश्चक्रे मतिं च ताम् तस्थावाश्रममाश्रित्य त्यक्त्वा वासं निराश्रयम्

গিৰিয়ে এনেদৰে কোৱাত হৰে সেই একে মতিকে গ্ৰহণ কৰিলে; ‘নিৰাশ্ৰয়’ বাস ত্যাগ কৰি আশ্ৰমৰ আশ্ৰয় লৈ তেওঁ তাতেই স্থিৰ থাকিল।

Verse 35

वसतो ऽप्याश्रमे तस्य देवदेवस्य शूलिनः तं देशमगमत् काली गिरिराजसुता शुभा

দেৱদেৱ ত্ৰিশূলধাৰী সেই আশ্ৰমত বাস কৰি থাকোঁতে, গিৰিৰাজৰ শুভ কন্যা কালী সেই স্থানলৈ আহিল।

Verse 36

तामागतां हरो दृष्ट्वा भूयो जातां प्रियां सतीम् स्वागतेनाभिसंपूज्य तस्थौ योगरतो हरः

পুনৰায় আগত প্ৰিয় সতীক দেখি হৰে স্বাগতেৰে যথোচিত সন্মান কৰিলে; তাৰ পাছত হৰ যোগত লীন হৈ থাকিল।

Verse 37

सा चाभ्येत्य वरारोहा कृताञ्जपरिग्रहा ववन्दे चरणौ शौवौ सखीभिः सह भामिनी

সেই সুন্দৰ নিতম্বিনী নাৰী কৰযোৰে ওচৰলৈ আহি, সখীসকলৰ সৈতে শিৱৰ চৰণযুগলত প্ৰণাম কৰিলে।

Verse 38

ततस्तु सुचिराच्छर्वः समीक्ष्य गिरिकन्यकाम् न युक्तं चैवमुक्त्वाथ सगणो ऽन्तर्दधे ततः

তাৰ পাছত বহু সময়ৰ পিছত শৰ্বে গিৰিকন্যাক চাই ‘এইটো যুক্ত নহয়’ বুলি কৈ, গণসহ তাতেই অন্তৰ্ধান কৰিলে।

Verse 39

सापि शर्ववचो रौद्रं श्रुत्वा ज्ञानसमन्विता अन्तर्दुःखेन दह्यन्ती पितरं प्राह पार्वती

জ্ঞানসমন্বিতা পাৰ্বতীয়েও শৰ্বৰ ৰৌদ্ৰ বাক্য শুনি, অন্তৰৰ দুখে দহি উঠি, নিজৰ পিতাক ক’লে।

Verse 40

तात यास्ये महारण्ये तप्तुं घोरं महत्तपः आराधनाय देवस्य शङ्करस्य पिनाकिनः

পিতা, মই মহাবনত গৈ পিনাকধাৰী দেৱ শংকৰৰ আৰাধনাৰ বাবে ভয়ংকৰ মহাতপস্যা কৰিম।

Verse 41

तथेत्युक्तं वचः पित्रा पादे तस्यैव विस्तृते ललिताख्या तपस्तेपे हराराधनाकाम्यया

পিতাই ‘তথাই হওক’ বুলি কৈ প্ৰণামৰ বাবে নিজৰ পদযুগল আগবঢ়ালে; তেতিয়া তাই হৰ-আৰাধনাৰ কামনাৰে ‘ললিতা’ নামৰ তপস্যা কৰিলে।

Verse 42

तस्याः सख्यस्तदा देव्याः परिचर्या तु कुर्वते समित्कुशफलं चापि मूलाहरणमादितः

তেতিয়া দেৱীৰ সখীসকলে তাইৰ পৰিচৰ্যা কৰিলে—সমিধা, কুশ, ফল আনিলে আৰু আৰম্ভণিৰ পৰা কন্দমূল আদি সংগ্ৰহ কৰিলে।

Verse 43

विनोदनार्थं पार्वत्या मृन्मयः शूलधृग् हरः कृतस्तु तेजसा युक्तो भद्रमस्त्विति साब्रवीत्

বিনোদৰ বাবে পাৰ্বতীয়ে মাটিৰে শূলধাৰী হৰৰ মূৰ্তি গঢ়িলে; সি তেজে দীপ্ত হ’ল, আৰু তাই ক’লে, ‘ভদ্ৰমস্তু’।

Verse 44

पूजां करोति तस्यैव तं पश्यति मुहुर्मुहुः ततो ऽस्यास्तुष्टिमगमच्छ्रद्धया त्रिपुरान्तकृत्

তাই কেৱল তেওঁৰেই পূজা কৰিলে আৰু বাৰে বাৰে তেওঁক চালে; তেতিয়া তাইৰ শ্ৰদ্ধাৰ বলত ত্ৰিপুৰান্তক (শিৱ) তাইৰ ওপৰত প্ৰসন্ন হ’ল।

Verse 45

बटुरूपं समाधाय आषाढी मुञ्जमेखली यज्ञोपवीती छत्री च मृगाजिनधरस्तथा

বটু (ব্ৰহ্মচাৰী) ৰূপ ধৰি, আষাঢী-বেশে, মুঞ্জ ঘাঁহৰ মেখলা বান্ধি, যজ্ঞোপৱীত ধাৰণ কৰি, ছত্ৰ বহন কৰি আৰু মৃগচৰ্ম পৰিধান কৰিও।

Verse 46

कमण्डलुव्यग्रकरो भस्मारुणितविग्रहः प्रत्याश्रमं पर्यटन् स तं काल्याश्रममागतः

কমণ্ডলু ধাৰণত ব্যস্ত হাতে, ভস্মে ৰঞ্জিত দেহে, আশ্ৰমে আশ্ৰমে পৰিভ্ৰমণ কৰি সি কালী-আশ্ৰমলৈ আহি উপস্থিত হ’ল।

Verse 47

तमुत्थाय तदा काली सखीभिः सह नारद पूजयित्वा यथान्यायं पर्यपृच्छदिदं ततः

তেতিয়া, হে নাৰদ, কালী সখীসকলৰ সৈতে উঠি, যথান্যায়ে তেওঁক পূজা কৰি, তাৰ পাছত এইদৰে সুধিলে।

Verse 48

उमोवाच कस्मादागम्यते भिक्षो कुत्र स्थाने तवाश्रमः क्व च त्वं प्रतिगन्तासि मम शीघ्रं निवेदय

উমাই ক’লে—হে ভিক্ষু, তুমি ক’ৰ পৰা আহিছা? কোন ঠাইত তোমাৰ আশ্ৰম? আৰু তুমি ক’লৈ গৈ আছা? মোক শীঘ্ৰে জনোৱা।

Verse 49

भिक्षुरुवाच/ ममाश्रमपदं बाले वाराणस्यां शुचिव्रते अथातस्तीर्थयात्रायां गमिष्यामि पृथूदकम्

ভিক্ষুৱে ক’লে—হে শুচিব্ৰতা বালে, মোৰ আশ্ৰমস্থান বাৰাণসীত। এতিয়া মই তীৰ্থযাত্ৰাত পৃথূদকলৈ যাম।

Verse 50

देव्युवाच किं पुण्यं तत्र विप्रेन्द्र लब्धासि त्वं पृथूदके पथि स्नानेन च फलं केषु किं लब्दवानसि

দেৱীয়ে ক’লে—হে বিপ্ৰেন্দ্ৰ! পৃথূদকত তাত কিমান পুণ্য লাভ হয়? আৰু পথত স্নান কৰিলে কি ফল হয়? কোন কোন বিষয়ে, আৰু কি কি, তুমি লাভ কৰিছা?

Verse 51

भिक्षुरुवाच मया स्नानं प्रयागे तु कृतं प्रथममेव हि ततो ऽथ तीर्थे कुब्जाम्रे जयन्ते चण्डिकेश्वरे

ভিক্ষুৱে ক’লে—মই সৰ্বপ্ৰথমে প্ৰয়াগত স্নান কৰিলোঁ। তাৰপিছত কুব্জাম্ৰ তীৰ্থত, জয়ন্তত আৰু চণ্ডিকেশ্বৰত স্নান কৰিলোঁ।

Verse 52

बन्धुवृन्दे च कर्कन्धे तीर्थे कनखले तथा सरस्वत्यामग्निकुण्डे भद्रायां तु त्रिविष्टपे

মই বন্ধুবৃন্দত, কৰ্কন্ধত, আৰু কনখল তীৰ্থতো স্নান কৰিলোঁ; সৰস্বতীৰ অগ্নিকুণ্ডত, আৰু ত্ৰিৱিষ্টপ লোকৰ ভদ্ৰাতো স্নান কৰিলোঁ।

Verse 53

कोनटे कोटितीर्थे च कुब्जके च कृसोदरि निथ्कामेन कृतं स्नानं ततो ऽभ्यागां तवाश्रमम्

কোনটত, কোটিতীৰ্থত আৰু কুব্জকতো, হে কৃশোদৰী! মই নিষ্কামভাৱে স্নান কৰিলোঁ; তাৰপিছত তোমাৰ আশ্ৰমলৈ আহিলোঁ।

Verse 54

इहस्थां त्वां समाभाष्य गमिष्यामि पृथूदकम् पृच्छामि यदहं त्वां वै तत्र न क्रोद्धुमर्हसि

ইয়াতে তোমাৰ সৈতে কথা পাতি মই পৃথূদকলৈ যাম। তাত মই তোমাক যি সুধিম, তাৰ বাবে মোৰ ওপৰত ক্ৰোধ নকৰিবা।

Verse 55

अहं यत्तपसात्मानं शोषयामि कृशोदरि बाल्ये ऽपि संयततनुस्तत्तु श्लाघ्यं द्विजन्मनाम्

হে কৃশোদৰী! মই যে বাল্যকালতো তপস্যাৰ দ্বাৰা নিজৰ শৰীৰক শুষ্ক কৰিছো, দ্বিজসকলৰ বাবে এই দেহসংযম সঁচাকৈয়ে প্ৰশংসনীয়।

Verse 56

किमर्थं भवती रौद्रं प्रथमे वयसि स्थिता तपः समाश्रिता भीरु संशयः प्रतिभाति मे

হে ভীৰু! তুমি যৌৱনৰ প্ৰথম অৱস্থাত থাকিও কি কাৰণে এই ঘোৰ তপস্যাৰ আশ্ৰয় লৈছা? মোৰ মনত সংশয় জাগিছে।

Verse 57

प्रथमे वयसि स्त्रीणां सह भर्त्रा विलासिनि सुभोगा भोगिताः काले व्रजन्ति स्थिरयौवने

হে বিলাসিনী! নাৰীৰ প্ৰথম বয়সত স্বামীৰ সৈতে উত্তম ভোগসমূহ উপভোগ কৰা হয়; যথাসময়ত সেই ভোগসমূহ পাৰ হৈ যায় আৰু স্থিৰ যৌৱন আহে।

Verse 58

तपसा वाञ्छयन्तीह गिरिजे सचराचराः रूपाभिजनमैश्वर्यं तच्च ते विद्यते बहु

হে গিৰিজা! এই সংসাৰত চৰাচৰ সকলো প্ৰাণীয়ে তপস্যাৰ দ্বাৰা ৰূপ, সৎকুল আৰু ঐশ্বৰ্য কামনা কৰে; আৰু সেই সকলোবোৰ তোমাৰ ওচৰত প্ৰচুৰ পৰিমাণে আছে।

Verse 59

तत् किमर्थमपास्यैतानलङ्काराञ् जटा धृताः चीनांशुकं परित्यज्य किं त्वं वल्कलधारिणी

তেনেহলে কি কাৰণত এই অলংকাৰসমূহ ত্যাগ কৰি তুমি জটা ধাৰণ কৰিছা? পাটৰ কাপোৰ পৰিত্যাগ কৰি তুমি কিয় গছৰ বাকলি পৰিধান কৰিছা?

Verse 60

पुलस्त्य उवाच ततस्तु तपसा वृद्धा देव्याः सोमप्रभा सखी भिक्षवे कथयामास यथावत् सा हि नारद

পুলস্ত্য ক’লে—তাৰ পিছত তপস্যাৰে পৰিপক্ব হোৱা দেৱীৰ সখী সোমপ্ৰভাই সেই ভিক্ষুকক যথাযথভাৱে সকলো কথা ক’লে; হে নাৰদ, সেয়াই এইদৰে কৈছিল।

Verse 61

सोमप्रभोवाच तपश्चर्या द्विजश्रेष्ठ पार्वत्या येन हेतुना तं शृणुष्व त्वियं काली हरं भर्तारमिच्छति

সোমপ্ৰভা ক’লে—হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ, পাৰ্বতীৰ তপশ্চৰ্যাৰ কাৰণটো শুনা; এই কালী হৰক স্বামী হিচাপে কামনা কৰে।

Verse 62

पुलस्त्य उवाच सोमप्रभाया वचनं श्रुत्वा संकम्प्य वै शिरः विहस्य च महाहासं भिक्षुराह वचस्त्विदम्

পুলস্ত্য ক’লে—সোমপ্ৰভাৰ বাক্য শুনি ভিক্ষুৱে মূৰ জোকাৰি, মহাহাসে হাঁহি এই কথা ক’লে।

Verse ["Shiva", "Parvati"]

भिक्षुरुवाच/ वदामि ते पार्वति वाक्�Vamana Purana

ભિક્ષુ બોલ્યો—હે પાર્વતી, હું તને એમ કહું છું: તને આ બુદ્ધિ કોણે આપી? પલ્લવ જેવી કોમળ તારી હથેળી સર્પોથી યુક્ત શાર્વના હાથ સાથે કેવી રીતે જોડાશે?

Verse 69

भूत्वोवाच प्रिये गच्छ स्वमेव भवनं पितुः तवार्थाय प्रहेष्यामि महर्षिन् हिमवद्गृहे

“Having (thus) become (manifest), he said: ‘Beloved, go to your father’s own house. For your sake I shall dispatch a great sage to the house of Himavat.’”

Verse 72

इत्येवमुक्ता देवेन गिरिराजसुता मुने जगामाम्बरमाविश्य स्वमेव भवनं पितुः

দেৱে এইদৰে কোৱাৰ পাছত, হে মুনি, গিৰিৰাজৰ কন্যাই আকাশত প্ৰৱেশ কৰি নিজৰ পিতৃৰ গৃহলৈ গ’ল।

Verse 73

शङ्करो ऽपि महातेजा विसृज्य किरिकन्यकाम् पृथूदकं जगामाथ स्नानं चक्रे विधानतः

মহাতেজস্বী শংকৰেও কিৰিকন্যকাক বিদায় দি, তাৰ পাছত পৃথূদকলৈ গৈ বিধিমতে স্নান কৰিলে।

Verse 74

ततस्तु देवप्रवरो महेश्वरः पृथूदके स्नानमपास्तकल्मषः कृत्वा सनन्दिः सगणः सवाहनो महागिरिं मन्दरमाजगाम

তাৰ পাছত দেৱশ্ৰেষ্ঠ মহেশ্বৰে পৃথূদকত স্নান কৰি কল্মষ দূৰ কৰিলে; নন্দীসহ, গণসহ আৰু বাহনসহ মহাগিৰি মন্দৰলৈ আহিল।

Verse 75

आयाति त्रिपुरान्तके सह गणैर्ब्रह्मर्षिभिः सप्तभिरारोहत्पुलको बभौ गिरिवरः संहृष्टतित्तः क्षणात् चक्रे दिव्यफलैर्जलेन शुचिना मूलैश्च कन्दादिभिः पूजां सर्वगणेश्वरैः सह विभोरद्रिस्त्रिनेत्रस्य तु

ত্ৰিপুৰান্তক গণসমেত আৰু সাতজন ব্ৰহ্মৰ্ষিসহ আহোঁতেই, সেই শ্ৰেষ্ঠ পৰ্বত ক্ষণতে হর্ষে ৰোমাঞ্চিত হৈ প্ৰসন্নচিত্ত হ’ল। তাৰ পাছত সি সকলো গণেশ্বৰসহ ত্ৰিনেত্ৰ বিভুৰ পূজা কৰিলে—দিব্য ফল, শুচি জল, আৰু মূল-কন্দ আদি অৰ্পণ কৰি।