Sukta 9

Mantra 1

परि प्रिया दिवः कविर्वयांसि नप्त्योर्हितः । सुवानो याति कविक्रतुः ॥

দ্যৌৰ প্ৰিয় ৰূপসমূহৰ চাৰিওফালে কবি গতি কৰে—দুই আত্মীয় লোকত স্থাপিত। সুৱানো—নিজকে নিংড়ি উলিয়াই—কবিক্ৰতু, কবিৰ প্ৰেরিত শক্তিসম ইচ্ছাযুক্ত, আগবাঢ়ি যায়।

Mantra 2

प्रप्र क्षयाय पन्यसे जनाय जुष्टो अद्रुहे । वीत्यर्ष चनिष्ठया ॥

আগে, আগে বৈ যোৱা—স্থায়ী গৃহলৈ, আশ্চৰ্য-যোগ্য জনসমূহলৈ; অদ্ৰুহে (অপ্ৰতারণকাৰী)ৰ দ্বাৰা সাদৰে গৃহীত। তোমাৰ সৰ্বাধিক বিজয়ী ধাৰাৰে হৱিৰ ভোজলৈ দৌৰি যোৱা।

Mantra 3

स सूनुर्मातरा शुचिर्जातो जाते अरोचयत् । महान्मही ऋतावृधा ॥

সেই শুচি পুত্ৰ—দুই মাতৃৰ—জন্ম লৈ জন্মসমূহক দীপ্ত কৰিলে। তেওঁ মহান; ঋত (সত্য-নিয়ম) দ্বাৰা মহত্ত্ব বৃদ্ধি কৰায়।

Mantra 4

स सप्त धीतिभिर्हितो नद्यो अजिन्वदद्रुहः । या एकमक्षि वावृधुः ॥

সাত ধীতি (প্ৰেৰণা)ৰে প্ৰবৃত্ত হৈ, তেওঁ ঋত-বিশ্বাসঘাত নকৰা নদীসমূহক চালিত কৰে—যিসকলে দৰ্শনৰ এক চকুক বৃদ্ধি কৰে।

Mantra 5

ता अभि सन्तमस्तृतं महे युवानमा दधुः । इन्दुमिन्द्र तव व्रते ॥

সেইসকল (ঋষিগণ) সত্যে স্থিত, অচ্যুত, মহৎ যুবশক্তিৰ অভিমুখে—ঋতগতিৰ ভিতৰত—সোম-ইন্দুক স্থাপন কৰিলে। হে ইন্দ্ৰ, তোমাৰ দেৱকাৰ্যৰ বিধানত ইন্দুক স্থিৰ কৰি দিলে।

Mantra 6

अभि वह्निरमर्त्यः सप्त पश्यति वावहिः । क्रिविर्देवीरतर्पयत् ॥

অমৰ বহ্নি-বাহক অগ্ৰসৰ হৈ সপ্তক দেখা পায়; প্ৰবাহমান প্ৰেৰণা-শক্তিয়ে দেৱীসকলক তৃপ্ত কৰে—পবিত্ৰ সোমৰ আনন্দে দিৱ্য শক্তিসমূহ পূৰ্ণ কৰে।

Mantra 7

अवा कल्पेषु नः पुमस्तमांसि सोम योध्या । तानि पुनान जङ्घनः ॥

আমাৰ সকলো জীৱন-গঠনত, হে সোম, আমাৰ বাবে অন্ধকাৰসমূহ নিক্ষেপ কৰি পেলোৱা; সিহঁতৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰা। তুমি পবিত্ৰ হৈ, সিহঁতক আঘাত কৰি বাৰে বাৰে খেদাই উলিয়াই দিয়া।

Mantra 8

नू नव्यसे नवीयसे सूक्ताय साधया पथः । प्रत्नवद्रोचया रुचः ॥

এতিয়া সদায় নৱীন আৰু অধিক নৱীন সেইজনৰ নিমিত্তে সু-উক্ত সূক্তৰ বাবে পথসমূহ সাজি দিয়া; প্ৰাচীন ৰীতি অনুসৰি তোৰ ৰুচিসমূহ দীপ্ত কৰি উজলাই দে—আদি জ্যোতি পুনৰ জাগ্ৰত কৰি।

Mantra 9

पवमान महि श्रवो गामश्वं रासि वीरवत् । सना मेधां सना स्वः ॥

হে পৱমান সোম, আমাক মহৎ শ্রৱঃ—প্ৰেৰিত শ্ৰৱণ-খ্যাতি দিয়া; গা আৰু অশ্ব—আলোক-ৰশ্মি আৰু তীব্ৰ শক্তি বীৰবৎ কৰি দান কৰা; চিৰস্থায়ী মেধা দিয়া, চিৰস্থায়ী স্বঃ—অন্তৰৰ দীপ্ত লোক দিয়া।