Sukta 19

Mantra 1

महाँ इन्द्रो नृवदा चर्षणिप्रा उत द्विबर्हा अमिनः सहोभिः । अस्मद्र्यग्वावृधे वीर्यायोरुः पृथुः सुकृतः कर्तृभिर्भूत् ॥

মহান ইন্দ্ৰ নৃৱদা (নর-প্ৰশংসক বচন) সহ; চর্ষণিপ্রা—জনসমূহৰ পূৰক—আৰু দ্বিবৰ্হা; নিজৰ সহোবলে কেতিয়াও ক্ষীণ নহয়। আমাৰ দিশে মুখ কৰি তেওঁ বীৰ্যৰ বাবে বৃদ্ধি পাইছে; ঔৰু, পৃথু—বিস্তৃত আৰু প্ৰশস্ত—হৈ উঠে, কৰ্তৃসকলৰ দ্বাৰা সুকৃত—সু-নির্মিত—হয়।

Mantra 2

इन्द्रमेव धिषणा सातये धाद्बृहन्तमृष्वमजरं युवानम् । अषाळ्हेन शवसा शूशुवांसं सद्यश्चिद्यो वावृधे असामि ॥

ধিষণা বিজয়ৰ বাবে স্বয়ং ইন্দ্ৰক স্থাপন কৰিলে—বিশাল, উচ্চতালৈ উঠা, অজৰ, চিৰযুৱান। অজেয় বলৰে, সদা তীব্ৰতালৈ বাঢ়ি উঠা, যি এক মুহূৰ্ত্ততেই অসীম বিস্তাৰলৈ বৃদ্ধি পায়।

Mantra 3

पृथू करस्ना बहुला गभस्ती अस्मद्र्यक्सं मिमीहि श्रवांसि । यूथेव पश्वः पशुपा दमूना अस्माँ इन्द्राभ्या ववृत्स्वाजौ ॥

প্ৰশস্ত হাত আৰু প্ৰচুৰ কিৰণ-ৰশ্মিৰে আমাৰ ফালে মুখ ঘুৰাই, প্ৰেৰিত শ্ৰৱণৰ শক্তিসমূহ একত্ৰ কৰ। গোহালৰ পাল যেন, হে পশুপাল, গৃহস্বামী, যুঁজত হে ইন্দ্ৰ, আমাক চাৰিওফালে আৱৰি ধৰ।

Mantra 4

तं व इन्द्रं चतिनमस्य शाकैरिह नूनं वाजयन्तो हुवेम । यथा चित्पूर्वे जरितार आसुरनेद्या अनवद्या अरिष्टाः ॥

সেই বিচক্ষণ ইন্দ্ৰক, তেওঁৰ শক্তিসমূহসহ—ইয়াত, এতিয়াই, সমৃদ্ধি কামনা কৰি—আমি আহ্বান কৰোঁ। যেন পূৰ্বৰ স্তোতাগণ আছিল: নিন্দাহীন, নিৰ্দোষ, অক্ষত—তেনেকৈ আমিও হওঁ।

Mantra 5

धृतव्रतो धनदाः सोमवृद्धः स हि वामस्य वसुनः पुरुक्षुः । सं जग्मिरे पथ्या रायो अस्मिन्त्समुद्रे न सिन्धवो यादमानाः ॥

ধৃতব্ৰত, ধনদাতা, সোমে বর্ধিত—সেইয়ে কাম্য বসুধনৰ বহুবাসী আশ্ৰয়। এই সমুদ্ৰত পথ্য ৰায়সমূহ একেলগে সমবেত হয়, যেন নদীসমূহ সাগৰত মিলি যায়—চলমান, দানশীল, নিজৰ প্ৰাচুৰ্য অৰ্পণ কৰি।

Mantra 6

शविष्ठं न आ भर शूर शव ओजिष्ठमोजो अभिभूत उग्रम् । विश्वा द्युम्ना वृष्ण्या मानुषाणामस्मभ्यं दा हरिवो मादयध्यै ॥

হে শূৰ, আমাৰলৈ আন—সৰ্বাধিক তীব্ৰ বল, সৰ্বাধিক প্ৰবল ওজ; দমনকাৰী, উগ্ৰ। হৰিবাহন, মানুহৰ সকলো দ্যুম্ন, সকলো বৃষ্ণ্য-শক্তি আমাক দিয়া—দেৱানন্দত মত্ত হ’বলৈ।

Mantra 7

यस्ते मदः पृतनाषाळमृध्र इन्द्र तं न आ भर शूशुवांसम् । येन तोकस्य तनयस्य सातौ मंसीमहि जिगीवांसस्त्वोताः ॥

হে ইন্দ্ৰ, তোমাৰ সেই অচ্যুত, যুদ্ধজয়ী মদ—যি উগ্ৰ তাপে পৰিপক্ব—আমাৰলৈ আন। যাৰ দ্বাৰা আমি সন্তানৰ লাভ, বংশধাৰাৰ স্থিতি জয় কৰোঁ; তোমাৰ ৰক্ষাত সদা বিজয়ী হৈ থাকোঁ।

Mantra 8

आ नो भर वृषणं शुष्ममिन्द्र धनस्पृतं शूशुवांसं सुदक्षम् । येन वंसाम पृतनासु शत्रून्तवोतिभिरुत जामीँरजामीन् ॥

হে ইন্দ্ৰ, আমাৰ ওচৰলৈ আনো বৃষভ-সদৃশ শুষ্ম—উদ্দাম বল, ধন-জয়ী, অধিক তীব্ৰ হৈ উঠা, সুদক্ষ। যাৰ দ্বাৰা আমি যুদ্ধসমূহত শত্রুসকলক—তোমাৰ সহায়সমূহেৰে—জয় কৰোঁ, আৰু লগতে বিৰোধী নিকট-স্বজন আৰু অস্বজনকো।

Mantra 9

आ ते शुष्मो वृषभ एतु पश्चादोत्तरादधरादा पुरस्तात् । आ विश्वतो अभि समेत्वर्वाङिन्द्र द्युम्नं स्वर्वद्धेह्यस्मे ॥

তোমাৰ বৃষভ-সদৃশ শুষ্ম আমাৰ ওচৰলৈ আহক—পিছফালৰ পৰা, ওপৰৰ পৰা, তলৰ পৰা, আগফালৰ পৰা। সকলো দিশৰ পৰা ই একত্ৰ হৈ আমাৰ ফালে মুখ কৰি আহক। হে ইন্দ্ৰ, সূৰ্যলোক-সমৃদ্ধ দীপ্তিময় দ্যুম্ন আমাৰ ভিতৰত স্থাপন কৰা।

Mantra 10

नृवत्त इन्द्र नृतमाभिरूती वंसीमहि वामं श्रोमतेभिः । ईक्षे हि वस्व उभयस्य राजन्धा रत्नं महि स्थूरं बृहन्तम् ॥

হে ইন্দ্ৰ, তোমাৰ অতি পুৰুষোচিত সহায়সমূহেৰে আমি প্ৰেৰিত স্তোত্ৰবাণীৰে কাম্য কল্যাণ লাভ কৰিব বিচাৰোঁ। হে ধনৰ অধিপতি, তুমি দুয়ো প্ৰকাৰৰ বস্তু-সম্পদ দেখিছা; সেয়ে আমাৰ ভিতৰত মহান ৰত্ন—স্থূল, বৃহৎ, বিস্তৃত—স্থাপন কৰা।

Mantra 11

मरुत्वन्तं वृषभं वावृधानमकवारिं दिव्यं शासमिन्द्रम् । विश्वासाहमवसे नूतनायोग्रं सहोदामिह तं हुवेम ॥

মৰুত-সহিত, বৃষভ-সদৃশ, সদা বর্ধমান, আঘাতত কেতিয়াও দুৰ্বল নহয়, যাৰ শাসন দিব্য—সেই ইন্দ্ৰক আমি ইয়াত আহ্বান কৰোঁ। বিশ্বজয়ী, নৱ সহায়, তীব্ৰ, সহোদা (বল-দাতা)—পোষণৰ বাবে তাকেই আমি নিমন্ত্ৰণ কৰোঁ।

Mantra 12

जनं वज्रिन्महि चिन्मन्यमानमेभ्यो नृभ्यो रन्धया येष्वस्मि । अधा हि त्वा पृथिव्यां शूरसातौ हवामहे तनये गोष्वप्सु ॥

হে বজ্ৰধাৰী, যিমানেই মহৎ বুলি নিজকে মানে, সেই অহংকাৰী মানৱ-শক্তিক আমাৰ বাবে দমন কৰ; এই আমাৰ লোকসকলৰ আগত, যিসকলৰ মাজত মই আছোঁ, তাক বশ কৰ। সেয়েহে, হে শূৰ, পৃথিৱীত বীৰ-জয়ৰ যুঁজত আমি তোমাক আহ্বান কৰোঁ—তনয়ৰ বাবে, গোৰ বাবে, আপ্সু (জলসমূহত)ৰ বাবে।

Mantra 13

वयं त एभिः पुरुहूत सख्यैः शत्रोःशत्रोरुत्तर इत्स्याम । घ्नन्तो वृत्राण्युभयानि शूर राया मदेम बृहता त्वोताः ॥

হে বহুবাৰ আহ্বানিত (পুরুহূত), তোমাৰ এই সখ্যসমূহেৰে আমি শত্রুৰ পাছত শত্রুৰ ওপৰত সদায় উত্তৰ (শ্ৰেষ্ঠ) হওঁ। হে শূৰ, দুয়ো দিশৰ বৃত্ৰসমূহ (অৱৰোধ) ঘাত কৰি, তোমাৰ বিস্তৃত ৰক্ষাত ৰায়া (ঐশ্বৰ্য/সমৃদ্ধি)ত আমি আনন্দিত হওঁ।