Sukta 45

Mantra 1

विदा दिवो विष्यन्नद्रिमुक्थैरायत्या उषसो अर्चिनो गुः । अपावृत व्रजिनीरुत्स्वर्गाद्वि दुरो मानुषीर्देव आवः ॥

দ্যুলোকক জানি, স্তোত্ৰ-মন্ত্রেৰে অদ্ৰি (শিলা) ভাঙি, অগ্নিময় উষাসসকল আগবাঢ়ি আহিল। তেওঁলোকে গোপালন-গৃহ (ব্ৰজ) মুকলি কৰিলে আৰু স্বৰ্গীয় দীপ্ত লোকলৈ ওপৰলৈ উঠিল; দেৱতাই মানৱৰ দুৱাৰসমূহ বহলকৈ মুকলি কৰিলে।

Mantra 2

वि सूर्यो अमतिं न श्रियं सादोर्वाद्गवां माता जानती गात् । धन्वर्णसो नद्यः खादोअर्णाः स्थूणेव सुमिता दृंहत द्यौः ॥

সূৰ্যই বিভ্ৰান্তি দূৰ কৰাৰ দৰে শ্ৰী-প্ৰভা বিস্তাৰ কৰে; নিবাসৰ পৰা গাভীৰ-মাতৃ, জ্ঞানী জননী, আগবাঢ়ি যায়। বিস্তৃত জলধাৰা নদীৰ দৰে, প্ৰবল স্ৰোতৰ নালাৰ দৰে—দ্যৌ (আকাশ) সুস্থিৰ কৰা হয়, ভালদৰে স্থাপিত স্তম্ভৰ দৰে।

Mantra 3

अस्मा उक्थाय पर्वतस्य गर्भो महीनां जनुषे पूर्व्याय । वि पर्वतो जिहीत साधत द्यौराविवासन्तो दसयन्त भूम ॥

এই উক্থ-স্তোত্ৰৰ বাবে, পৰ্বতৰ গোপন গৰ্ভ—মহানসকলৰ মাজত জন্মত প্ৰাচীন—উন্মুক্ত হয়। পৰ্বত মুখ মেলি বহলকৈ ফাটে; দ্যৌ (আকাশ) তাৰ সিদ্ধি-কাৰ্যলৈ সজাগ হয়; আৰাধনা কৰি, তেওঁলোকে মহৎ ভিত্তি (ভূমি)ক দমন কৰি ফলপ্ৰসূ কৰে।

Mantra 4

सूक्तेभिर्वो वचोभिर्देवजुष्टैरिन्द्रा न्वग्नी अवसे हुवध्यै । उक्थेभिर्हि ष्मा कवयः सुयज्ञा आविवासन्तो मरुतो यजन्ति ॥

দেৱজুষ্ট সু-উক্তি বাক্য আৰু সূক্তেৰে আমি এতিয়া ইন্দ্ৰ-অগ্নিক সহায় আৰু বল-প্ৰদানৰ বাবে আহ্বান কৰোঁ। কিয়নো উক্তি-স্তোত্ৰেৰে সুযজ্ঞ কবিসকল মৰুতসকলক আদৰ কৰি পূজা কৰে।

Mantra 5

एतो न्वद्य सुध्यो भवाम प्र दुच्छुना मिनवामा वरीयः । आरे द्वेषांसि सनुतर्दधामायाम प्राञ्चो यजमानमच्छ ॥

সেয়ে, আজি আমি সু-ধী হওঁ—শুদ্ধ আৰু সঠিক বিবেচনাৰে। দুৰ্ভাগ্য-অমঙ্গলক দূৰ কৰি মহৎ পথ বিস্তাৰ কৰোঁ। দ্বেষসমূহ দূৰতে স্থাপন কৰি ত্যাগ কৰোঁ; যজমানৰ ফালে আগবাঢ়ি, তেওঁৰ ওচৰলৈ উপস্থিত হওঁ।

Mantra 6

एता धियं कृणवामा सखायोऽप या माताँ ऋणुत व्रजं गोः । यया मनुर्विशिशिप्रं जिगाय यया वणिग्वङ्कुरापा पुरीषम् ॥

হে সখাসকল, এই প্ৰেৰিত ধী (ধিয়) আমি গঢ়ি তোলোঁ—যাৰ দ্বাৰা মাতৃয়ে গোৰ (আলোকৰ) ব্ৰজ/গোঠ মুকলি কৰে। যাৰ দ্বাৰা মনুৱে বিশিশিপ্ৰ (স্পষ্টদৰ্শী) শক্তি জয় কৰে; যাৰ দ্বাৰা বণিগ্-অন্বেষক ৱঙ্কুৱে পুৰীষ (সমৃদ্ধ পূৰ্ণতা) লাভ কৰে।

Mantra 7

अनूनोदत्र हस्तयतो अद्रिरार्चन्येन दश मासो नवग्वाः । ऋतं यती सरमा गा अविन्दद्विश्वानि सत्याङ्गिराश्चकार ॥

ইয়াত হাতেৰে পেষণ-শিল (অদ্ৰি) চলাই দিয়া হ’ল; সেই আৰ্চনাৰ বলতেই নৱগ্বসকলে দহ মাহ জুৰি গীত গাইলে। ঋতত গতি কৰা সৰমাই গা—ৰশ্মি (গাভীসমূহ)—আৱিষ্কাৰ কৰিলে; অঙ্গিৰসসকলে সকলোকে সত্য কৰি সিদ্ধ কৰিলে।

Mantra 8

विश्वे अस्या व्युषि माहिनायाः सं यद्गोभिरङ्गिरसो नवन्त । उत्स आसां परमे सधस्थ ऋतस्य पथा सरमा विदद्गाः ॥

তাইৰ মহৎ উদ্ভাসনৰ এই সকলো শক্তি—যেতিয়া অঙ্গিৰসসকলে গা (ৰশ্মি/গাভী)ৰ সৈতে পেষণ কৰি কৰ্ম কৰে—একে লগত একত্ৰ হয়। সিহঁতৰ উৎস পৰম আসনত; ঋতৰ পথেদি সৰমাই গা—ৰশ্মিসমূহ—বিচাৰি পায়।

Mantra 9

आ सूर्यो यातु सप्ताश्वः क्षेत्रं यदस्योर्विया दीर्घयाथे । रघुः श्येनः पतयदन्धो अच्छा युवा कविर्दीदयद्गोषु गच्छन् ॥

সপ্তাশ্ব সূৰ্য্য আহক—তেওঁৰ বিস্তৃত ক্ষেত্ৰলৈ, দীঘল পথৰ বিশাল ৰাজ্যলৈ। দ্ৰুত শ্যেন পাখি অন্ধঃ—সোম-আনন্দ—লৈ উৰি যায়; যুৱ কবি গা (ৰশ্মি/গাভী)ৰ মাজেৰে গৈ দীপ্তি ছটিয়াই।

Mantra 10

आ सूर्यो अरुहच्छुक्रमर्णोऽयुक्त यद्धरितो वीतपृष्ठाः । उद्ना न नावमनयन्त धीरा आशृण्वतीरापो अर्वागतिष्ठन् ॥

আ সূৰ্য্য উজ্জ্বল স্ৰোতত আৰূঢ় হ’ল; যেতিয়া তেওঁ দীপ্ত-পৃষ্ঠ হৰিত অশ্বসমূহ যুঁজিলে। যেন জ্ঞানীসকলে পানীৰে নাও আগুৱাই আনে, তেনেদৰে শ্ৰৱণশীলা আপঃ (জলসমূহ) সন্মুখলৈ আহি ওচৰত থিয় হ’ল—অন্বেষকৰ গমন-পথ ধৰি ৰাখি।

Mantra 11

धियं वो अप्सु दधिषे स्वर्षां ययातरन्दश मासो नवग्वाः । अया धिया स्याम देवगोपा अया धिया तुतुर्यामात्यंहः ॥

আপোনালোকৰ বাবে মই আপঃ (জলসমূহ)ত এই ধী—স্বৰ-প্ৰাপিকা প্ৰজ্ঞা—স্থাপন কৰোঁ; যাৰ দ্বাৰা নবগ্বসকলে দহ মাহ পাৰ হৈছিল। এই ধীৰ দ্বাৰাই আমি দেবগোপা হওঁ; এই ধীৰ দ্বাৰাই সকলো অংহঃ—দুঃখ আৰু বক্রতা—অতিক্ৰম কৰোঁ।