Sukta 15

Mantra 1

प्र वेधसे कवये वेद्याय गिरं भरे यशसे पूर्व्याय । घृतप्रसत्तो असुरः सुशेवो रायो धर्ता धरुणो वस्वो अग्निः ॥

প্ৰাচীন যশৰ বাবে, জ্ঞাতব্য সেই কবি, বিধাতা-প্ৰজ্ঞাবানৰ উদ্দেশে মই বাণী আগবঢ়াওঁ। ঘৃতৰে প্ৰসন্ন, অসুৰ—চেতন-শক্তিৰ প্ৰভু, সুহিত; ৰায়ৰ ধাৰক, আধাৰ আৰু বস্তু-ধনৰ বাহক—সেই অগ্নি।

Mantra 2

ऋतेन ऋतं धरुणं धारयन्त यज्ञस्य शाके परमे व्योमन् । दिवो धर्मन्धरुणे सेदुषो नॄञ्जातैरजाताँ अभि ये ननक्षुः ॥

ঋতেন ঋতং ধাৰুণং ধাৰয়ন্ত—যজ্ঞৰ শাকে, পৰম ব্যোমত, সত্যৰ আধাৰ স্থাপন কৰে। দিৱৰ ধৰ্ম-ধাৰুণত উপবিষ্ট সেই বীৰসকল, নিজৰ ভিতৰত জন্মা শক্তিৰে, যি এতিয়াও অজাত তাকো অভিগম কৰি অধিকাৰ কৰে।

Mantra 3

अङ्होयुवस्तन्वस्तन्वते वि वयो महद्दुष्टरं पूर्व्याय । स संवतो नवजातस्तुतुर्यात्सिङ्हं न क्रुद्धमभितः परि ष्ठुः ॥

অংহো-যুৱঃ—দুঃখ-নাশক নবযুৱা—নিজ দেহ বিস্তাৰ কৰে; পূৰ্ব্য কাৰ্যৰ বাবে মহৎ, দুস্তৰ বল বিস্তাৰিত কৰে। সংৱৎসৰ-চক্ৰে নবজাত হৈ সি আগবাঢ়ে—ক্ৰুদ্ধ সিংহৰ দৰে; যাৰ চাৰিওফালে বৈৰীসকল দূৰত অৱস্থান কৰে।

Mantra 4

मातेव यद्भरसे पप्रथानो जनंजनं धायसे चक्षसे च । वयोवयो जरसे यद्दधानः परि त्मना विषुरूपो जिगासि ॥

মাতৃৰ দৰে—যেতিয়া তুমি বহন কৰি নিজকে বিস্তাৰ কৰ—তেতিয়া জনে জনে পোষণ কৰ, দৃষ্টি দান কৰ। সত্তাৰ জৰাৰ বাবে বলৰ ওপৰত বল ধৰি, নিজ আত্মশক্তিৰে তুমি সৰ্বত্ৰ গমন কৰ; বিচিত্ৰ ৰূপ ধৰি বিচৰণ কৰ।

Mantra 5

वाजो नु ते शवसस्पात्वन्तमुरुं दोघं धरुणं देव रायः । पदं न तायुर्गुहा दधानो महो राये चितयन्नत्रिमस्पः ॥

হে দেব! তোমাৰ বলৰ পূৰ্ণতা যেন সৰ্বদূৰ সীমাকো ৰক্ষা কৰে; তোমাৰ দেৱীয় ধনৰ আধাৰ—বিস্তৃত দুহনি (দুগ্ধ-প্ৰবাহ)। গোপন ঠাইত পদচিহ্ন লুকুৱাই থোৱা যাত্ৰীৰ দৰে, তুমি গুহাত পদ স্থাপন কৰিছা; মহৎ ৰায় (ঐশ্বৰ্য) জাগ্ৰত কৰি, অত্রিক অন্ধকাৰৰ পৰা পাৰ কৰাই আনিছা।