
Sukta 1.41
Varuṇa, Mitra, Aryaman (Ādityas)
এই সূক্তত আদিত্যসকল—বৰুণ, মিত্ৰ আৰু অৰ্যমন—ক ঋত (বিশ্ব আৰু নৈতিক শৃঙ্খলা)ৰ দূৰদৰ্শী ৰক্ষক হিচাপে আহ্বান কৰা হৈছে, আৰু পৰাজয়, ভ্ৰান্তি আৰু বৈৰী ষড়যন্ত্ৰৰ পৰা ৰক্ষা বিচৰা হৈছে। তেওঁলোকক ‘সোজা পথ’ত যজ্ঞক আগবঢ়াই নিয়া পথপ্ৰদৰ্শক ৰূপে দেখুওৱা হৈছে—যিয়ে সঠিক চিন্তা, সামাজিক সমন্বয় আৰু বিপদৰ মাজেৰে নিৰাপদ গমন নিশ্চিত কৰে। শেষত নৈতিক সুৰ স্পষ্ট: দেখাত উদাৰ মানুহৰ প্ৰতিও বিচক্ষণতা ৰাখিবলৈ, আৰু ক্ষতিকাৰক বাক্যৰ টানত নপৰিবলৈ উপদেশ দিয়া হৈছে।
Mantra 1
यं रक्षन्ति प्रचेतसो वरुणो मित्रो अर्यमा । नू चित्स दभ्यते जनः ॥
যাক প্ৰচেতস—বৰুণ, মিত্ৰ, আৰ্যমান—ৰক্ষা কৰে, সেই জনক এতিয়াও কেহে পৰাভূত কৰিব নোৱাৰে; ঋত আৰু মৈত্ৰীৰ দীপ্ত বিধানে সুৰক্ষিত হৈ সি কেতিয়াও উলটাই পেলোৱা নাযায়।
Mantra 2
यं बाहुतेव पिप्रति पान्ति मर्त्यं रिषः । अरिष्टः सर्व एधते ॥
যি মৰ্ত্যক তেওঁলোকে বলৱান বাহুৰ দৰে পোষণ কৰে আৰু আঘাতৰ পৰা ৰক্ষা কৰে—সেইজন অক্ষত, অনাহত হৈ সকলো দিশে সমৃদ্ধি লাভ কৰে।
Mantra 3
वि दुर्गा वि द्विषः पुरो घ्नन्ति राजान एषाम् । नयन्ति दुरिता तिरः ॥
তেওঁলোকে দুৰ্গম পথবোৰ প্ৰশস্ত কৰে; আমাৰ আগত থকা বৈৰী দুৰ্গ-প্ৰাচীৰসমূহ ভাঙি পেলায়; এই ৰাজাসকলে আমাৰ দুঃখ-দুৰিতসমূহ পাৰ কৰি সিপাৰে লৈ যায়।
Mantra 4
सुगः पन्था अनृक्षर आदित्यास ऋतं यते । नात्रावखादो अस्ति वः ॥
হে আদিত্যসকল, ঋত (সত্য-ধর্ম) অনুসৰি যি চলে, তাৰ পথ সুগম, অখণ্ড। তোমালোকৰ বাবে ইয়াত কোনো খাদ, কোনো পতন নাই।
Mantra 5
यं यज्ञं नयथा नर आदित्या ऋजुना पथा । प्र वः स धीतये नशत् ॥
হে আদিত্যসকল, যি যজ্ঞ তোমালোক নেতৃত্ব দিয়া ঋজু (সোজা) পথে আগবঢ়াই লোৱা—সেই যজ্ঞ আমাৰ ধী (চিন্তা-বুদ্ধি) জাগৰণৰ বাবে তোমালোকৰ ওচৰলৈ আগবাঢ়ি আহক।
Mantra 6
स रत्नं मर्त्यो वसु विश्वं तोकमुत त्मना । अच्छा गच्छत्यस्तृतः ॥
সেই মর্ত্য নিজ শক্তিৰ দ্বাৰা অবিচল হৈ ধন-ৰত্ন লাভ কৰে—সকলো বসু, আৰু সন্তান-সন্ততিৰ বৃদ্ধি সহ; সি সোজাকৈ তাৰ ওচৰলৈ যায়, কেতিয়াও আঁতৰি নাযায়।
Mantra 7
कथा राधाम सखायः स्तोमं मित्रस्यार्यम्णः । महि प्सरो वरुणस्य ॥
সখা-সহচৰসকল হৈ আমি কিদৰে যথাযথভাৱে মিত্ৰ আৰু আৰ্যমণৰ স্তোত্ৰ গঢ়িম? আৰু কিদৰে বৰুণৰ মহৎ প্ৰেৰণা-প্ৰবাহ (প্সৰঃ) উচ্চাৰিম?
Mantra 8
मा वो घ्नन्तं मा शपन्तं प्रति वोचे देवयन्तम् । सुम्नैरिद्व आ विवासे ॥
মই যেন তোমালোকক বধকাৰী বাক্যৰে উত্তৰ নেদিওঁ, নিন্দা-শাপৰ বাক্যৰেও নহয়; দেৱক কামনা কৰি, তোমালোকৰ সুম্ন—অনুগ্ৰহ আৰু মঙ্গল-সামঞ্জস্য লৈহে মই ওচৰ চাপোঁ।
Mantra 9
चतुरश्चिद्ददमानाद्बिभीयादा निधातोः । न दुरुक्ताय स्पृहयेत् ॥
বহু দান কৰা জনৰ পৰাও গোপনে অনিষ্ট স্থাপন কৰোঁতাৰ ভয় থাকিব লাগে; আৰু দুৰ্বচন—দুৰুক্ত—ৰ প্ৰতি আকাঙ্ক্ষা নকৰিব।
The hymn opens by declaring the invincibility of the person protected by the far-seeing Ādityas—Varuṇa, Mitra, and Aryaman.
It expands into petition and praise: the Ādityas are asked to guide the ritual and human intention along a straight, undeceiving path, supporting right thought and communal well-being.
The central ritual insight peaks in the image of the gods themselves leading the yajña by ṛju-patha, making the offering an instrument for awakened intelligence (dhī).
It resolves in practical ethics and caution: beware hidden malice even amid apparent generosity, and do not be attracted to harmful speech—thus safeguarding ṛta in daily life.
yaṃ rakṣanti pracetaso
ādityā ṛjunā pathā
चतुरश्चिद्ददमानाद्बिभीयादा निधातोः । न दुरुक्ताय स्पृहयेत् ॥The hymn chiefly addresses the Ādityas—Varuṇa, Mitra, and Aryaman—seen as far-seeing guardians of truth, law, and social harmony.
It means performing the ritual and living one’s life without deceit—aligned with ṛta—so the offering and the mind (dhī) move forward clearly and safely.
Because ṛta is not only cosmic order but also moral order: the hymn teaches discernment and disciplined speech as part of divine protection and social well-being.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.