Sukta 118

Mantra 1

आ वां रथो अश्विना श्येनपत्वा सुमृळीकः स्ववाँ यात्वर्वाङ् । यो मर्त्यस्य मनसो जवीयान्त्रिवन्धुरो वृषणा वातरंहाः ॥

হে অশ্বিনদ্বয়, শ্যেন-পক্ষীৰ উড্ডয়নৰ দৰে তোমালোকৰ ৰথ আমাৰ ওচৰলৈ আহক—সুমৃলীক, স্বয়ং-প্ৰভ, কল্যাণময়। মানৱৰ মনতকৈও অধিক ত্বৰিত, ত্ৰিবন্ধুৰ, হে বৃষণদ্বয়, বায়ুৰ বেগে প্ৰেৰিত হৈ ই ৰথ ইয়ালৈ অৰ্বাক্ আহক।

Mantra 2

त्रिवन्धुरेण त्रिवृता रथेन त्रिचक्रेण सुवृता यातमर्वाक् । पिन्वतं गा जिन्वतमर्वतो नो वर्धयतमश्विना वीरमस्मे ॥

ত্ৰিবন্ধুৰ, ত্ৰিবৃত, ত্ৰিচক্ৰ, সু-বৃত (সু-ঘূৰ্ণনশীল) ৰথেৰে তোমালোক অৰ্বাক্ আমাৰ ওচৰলৈ আহা। আমাৰ গা (গাভী/কিৰণ) পিন্বতং—পুষ্ট কৰাঁ; আমাৰ অৰ্বতঃ (চলমান শক্তি/অশ্বসমূহ) জিন্বতং—উদ্দীপিত কৰাঁ; আৰু হে অশ্বিনদ্বয়, আমাৰ বাবে বীৰ-শক্তি বৃদ্ধি কৰাঁ।

Mantra 3

प्रवद्यामना सुवृता रथेन दस्राविमं शृणुतं श्लोकमद्रेः । किमङ्ग वां प्रत्यवर्तिं गमिष्ठाहुर्विप्रासो अश्विना पुराजाः ॥

অগ্ৰগামী পথে সু-বৃত ৰথেৰে গমন কৰোঁতা, হে দস্ৰদ্বয়, অদ্ৰি-সম দৃঢ়তা (একাগ্ৰ সত্তা)ৰ পৰা উচ্চাৰিত এই শ্লোক শুনা। হে অশ্বিনদ্বয়, পুৰাজ ঋষিসকলে কয়—কিয় তোমালোকেই প্ৰত্যাৱর্তনে (উত্তৰত) সৰ্বাধিক শীঘ্ৰে গমিষ্ঠ?

Mantra 4

आ वां श्येनासो अश्विना वहन्तु रथे युक्तास आशवः पतंगाः । ये अप्तुरो दिव्यासो न गृध्रा अभि प्रयो नासत्या वहन्ति ॥

হে অশ্বিনদ্বয়, নাসত্যদ্বয়! শ্যেন-পক্ষীসদৃশ দ্রুতগামী পতঙ্গা অশ্বসমূহ—ৰথত যোজিত, আকাশীয় দীপ্ত পক্ষীৰ দৰে—আপোনালোকক ইয়ালৈ বহন কৰক। যিসকল অপ্তুর (অক্লান্ত, লক্ষ্যাভিমুখী) গৃধ্ৰসদৃশ, তেওঁলোকে প্ৰয়ঃ (অৰ্পণ-প্ৰেৰণা/হৱিৰ উদ্যম) আপোনালোকৰ ওচৰলৈ বহন কৰে।

Mantra 5

आ वां रथं युवतिस्तिष्ठदत्र जुष्ट्वी नरा दुहिता सूर्यस्य । परि वामश्वा वपुषः पतंगा वयो वहन्त्वरुषा अभीके ॥

ইয়াত, হে নৰদ্বয়, সূৰ্যৰ দুহিতা সেই যুৱতী আপোনালোকক বাছি লৈ আপোনালোকৰ ৰথত উঠি থিয় হয়। আপোনালোকৰ চাৰিওফালে উজ্জ্বল দেহধাৰী, পতঙ্গাসদৃশ পাখিধাৰী অশ্বসমূহ—নিকট উপস্থিতিত অৰুণবৰ্ণ—প্ৰাণবায়ু আৰু সত্তাৰ গতি বহন কৰক।

Mantra 6

उद्वन्दनमैरतं दंसनाभिरुद्रेभं दस्रा वृषणा शचीभिः । निष्टौग्र्यं पारयथः समुद्रात्पुनश्च्यवानं चक्रथुर्युवानम् ॥

হে দস্ৰা, হে বৃষণদ্বয়! দংসনা (কৌশল-শক্তি) আৰু শচী (কাৰ্যক্ষম শক্তি) দ্বাৰা আপোনালোক ভন্দনাক ওপৰলৈ তুলিলে; ৰেভ্ভাকো ওপৰলৈ উঠালে। তৌগ্ৰ্যক সমুদ্ৰৰ গভীৰতাৰ পৰা নিৰাপদে পাৰ কৰালে, আৰু চ্যৱানক পুনৰ যুৱক কৰি তুলিলে।

Mantra 7

युवमत्रयेऽवनीताय तप्तमूर्जमोमानमश्विनावधत्तम् । युवं कण्वायापिरिप्ताय चक्षुः प्रत्यधत्तं सुष्टुतिं जुजुषाणा ॥

হে অশ্বিনদ্বয়, অৱনীত (অধঃপতিত) অত্রিৰ বাবে তোমালোক তপ্ত শক্তি আৰু পোষক পূৰ্ণতা—ঊৰ্জা-সমৃদ্ধ ওমান—স্থাপন কৰিলে। আৰু অক্ষত-অবিপন্ন কণ্বৰ বাবে তোমালোক পুনৰ দৃষ্টি স্থাপন কৰিলে, সু-স্তুতিকে (সুন্দৰ স্তৱ) আনন্দে গ্ৰহণ কৰি।

Mantra 8

युवं धेनुं शयवे नाधितायापिन्वतमश्विना पूर्व्याय । अमुञ्चतं वर्तिकामंहसो निः प्रति जङ्घां विश्पलाया अधत्तम् ॥

হে অশ্বিনদ্বয়, দুঃখিত শয়ৱৰ বাবে তোমালোক প্ৰাচীন বিধিত গাভীক দুধেৰে উথলি উঠাই দিলে। তোমালোক বৰতিকা-ক আংহস (দুৰ্দশা)ৰ পৰা মুক্ত কৰিলে; আৰু বিশ্পলাৰ বাবে তোমালোক পুনৰ জঙ্ঘা (পা) স্থাপন কৰিলে—গতি-শক্তি পুনৰুদ্ধাৰ কৰি।

Mantra 9

युवं श्वेतं पेदव इन्द्रजूतमहिहनमश्विनादत्तमश्वम् । जोहूत्रमर्यो अभिभूतिमुग्रं सहस्रसां वृषणं वीड्वङ्गम् ॥

হে অশ্বিনদ্বয়, তোমালোক পেদুক ইন্দ্ৰ-প্ৰেৰিত শ্বেত অশ্ব দিলে—অহিহন, সৰ্প-শক্তিৰ সংহাৰক। ই আছিল প্ৰবল অভিভূতি, উগ্ৰ; সহস্ৰ-বিজয়ী, বৃষণ (বীৰ্যবান), দৃঢ় অঙ্গ-যুক্ত—যাত্ৰাৰ আহ্বান বহন কৰিবলৈ যোগ্য।

Mantra 10

ता वां नरा स्ववसे सुजाता हवामहे अश्विना नाधमानाः । आ न उप वसुमता रथेन गिरो जुषाणा सुविताय यातम् ॥

হে নৰা অশ্বিনদ্বয়, তোমালোক স্বশক্তিৰ বাবে সুজাত; অভাৱত পীড়িত হৈ আমি তোমালোকক আহ্বান কৰোঁ। ধনবাহী ৰথেৰে আমাৰ ওচৰলৈ আহাঁ; আমাৰ স্তোত্ৰবাণীত আনন্দ লওঁক, শুভ-গতি আৰু সৎ-অগ্ৰগতিলৈ যাত্ৰা কৰাঁ।

Mantra 11

आ श्येनस्य जवसा नूतनेनास्मे यातं नासत्या सजोषाः । हवे हि वामश्विना रातहव्यः शश्वत्तमाया उषसो व्युष्टौ ॥

হে নাসত্যা, শ্যেন-পক্ষীৰ নৱীন বেগেৰে একমনে একসাথে আমাৰ ওচৰলৈ আহাঁ। কিয়নো দান-অৰ্ঘ্য দিওঁতা আহ্বানকাৰীয়ে, হে অশ্বিনদ্বয়, সদা-নৱ উষাৰ উদয়-মুহূর্তত তোমালোকক আহ্বান কৰে।