Nala

তেতিয়া বস্ত্ৰখন পৰি যেতিয়া গ’ল, তেতিয়া ৰজা তৎক্ষণাৎ ত্বৰিত হৈ মহামনাসী নলক ক’লে: “মই এইটো আনিম।”

মই বিদৰ্ভলৈ যাব বিচাৰোঁ—দময়ন্তীৰ স্বয়ংবৰৰ বাবে। হে বাহুক, অশ্বতত্ত্ব-জ্ঞ, যদি তুমি ভাবা যে একেদিনতে ই সম্ভৱ, তেন্তে কোৱা।

বৃহদশ্ব ক’লে: তাৰ পাছত, যেতিয়া বাৰ্ষ্ণেয় (নল) পুণ্যশ্লোক ৰজা জুৱাত মগ্ন হ’ল, তেতিয়া পুষ্কৰে তাৰ ৰাজ্য আৰু আন যি কিছুমান ধন-সম্পদ আছিল, সকলো জয় কৰিলে।

শ্ৰীশুকদেৱ ক’লে—পৃথু, পুরূৰবা, গাধি, নহুষ, ভৰত, (কাৰ্তবীৰ্য) অৰ্জুন, মান্ধাতা, সগৰ, ৰাম, খট্বাংগ, ধুন্ধুহা, ৰঘু; তৃণবিন্দু, যযাতি, শৰ্যতি, শান্তনু, গয়; ভাগীৰথ, কুৱলয়াশ্ব, ককুৎস্থ, নৈষধ, নৃগ; হিৰণ্যকশিপু, বৃত্ৰ, সমগ্ৰ লোকক কান্দোৱাই থোৱা…

শ্ৰীশুকদেৱ ক’লে—পৃথু, পুরূৰবা, গাধি, নহুষ, ভৰত, কাৰ্তবীৰ্য অৰ্জুন, মান্ধাতা, সগৰ, ৰাম, খট্বাংগ, ধুন্ধুহা, ৰঘু, তৃণবিন্দু, যযাতি, শৰ্যতি, শান্তনু, গয়, ভগীৰথ, কুৱলয়াশ্ব, ককুত্স্থ, নৈষধ, নৃগ, হিৰণ্যকশিপু, বৃত্ৰ, সমগ্ৰ লোকক কন্দুৱোৱা ৰাৱণ…

তুমি মোকেই বৰ হিচাপে বাছিবা, যেনেকৈ দময়ন্তীয়ে নৈষধ ৰজাক বাছিছিল। মই সকলো ৰজাক জয় কৰি, হে সুন্দৰবৰ্ণিনী, তোমাক লাভ কৰি তোমাক নিজৰ কৰিম।

ৰজাৰ আজ্ঞাত সেই দুয়ো দ্বিজপুত্ৰ দম্পতি হৈ নৈষধ দেশলৈ গ’ল, ক’লে—“যি হ’ব, সেয়াই হওক।”

নৈষধ ৰজাক “কীৰ্তিমালিনীক ভদ্ৰায়ুষক দিয়া দিয়া” বুলি বুজাই, দেশ-কাল-অৰ্থৰ তত্ত্বজ্ঞানী ঋষভ তেতিয়া প্ৰস্থান কৰিলে।

‘নৈষধ’ বুলি স্মৃত বৰ্ষটো তেওঁ হৰিবর্ষক দিলে। আৰু সুমেৰুৰ মধ্যভাগৰ ভূমি ইলাবৃতক দিলে।

ইয়াৰ পাছত ‘হেমকূট’ আছে; তাক ‘কিংষুৰূপ’ বুলিও স্মৃত। হেমকূটৰ পাছত ‘নৈষধ’; সেয়াই ‘হৰিবৰ্ষ’ বুলি কোৱা হয়।

তাৰ পাছত পুণ্যদায়িনী হ্লাদিনী পূৰ্বাভিমুখে গ’ল আৰু উপভাগ, নৈষধ আৰু ত্ৰিগৰ্ত দেশসমূহকো পৱিত্ৰ কৰি প্ৰবাহিত হ’ল।